Η παράλλαξη του κηφήνα. Τεχνολογία, Επιθυμία, Κεφάλαιο...

απο τα Ενθεματα...

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, η ελληνική κυβέρνηση θα προχωρήσει στην αγορά dronesμε ποικίλες χρήσεις: από την επιτήρηση των συνόρων, τη συλλογή δεδομένων, την παρακολούθηση ταραχών κ.ο.κ. Δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από πρόσφατο δοκίμιο του   Μπόλμαν και θα επανέλθουμε στο ζήτημα

του Mπραντ Μπόλμαν

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Από το 2001, η αμερικανική κυβέρνηση έχει σκοτώσει περισσότερους από 3.000 στρατιώτες και πολίτες, με επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών, των γνωστών drones. Το μέγεθος του στόλου των (αναγνωριστικών και καταδρομικών) drones θα τριπλασιαστεί τα προσεχή χρόνια. Η Amazon θέλει να αποστέλλει βιβλία με drones, οι οινοπαραγωγοί τα χρησιμοποιούν για να ψεκάζουν τις καλλιέργειές τους ενώ, και ίσως αυτό φανεί σε κάποιους σκληρή ειρωνεία, ο Φράνσις Φουκουγιάμα γιορτάζει αυτό που υποθέτω αντιλαμβάνεται ως την αναγέννηση της Ιστορίας στέλνοντας τα προσωπικά του drones να κάνουν βόλτες στη γειτονιά του. Drone (στην κυριολεξία, «κηφήνας»): μια λέξη με διπλό νόημα, που σημαίνει ταυτόχρονα «ένα πλάσμα που δεν κάνει τίποτε χρήσιμο και ζει χάρη στη δουλειά άλλων» και «ένα τηλεχειριζόμενο μη επανδρωμένο αεροσκάφος», η οποία παίζει αρκετά στις μέρες μας και στο πεδίο των πολιτισμικών σπουδών. Γιατί είναι τόσο σημαντικό;

Έργο του Τζόρτζιο ντε Κίρικο

«Ας ξεχάσουμε τις ιδεολογίες»...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

«ΕΙΔΑΜΕ πού μας έχουν φτάσει οι ιδεολογίες, ας τις ξεχάσουμε να πάμε παρακάτω». Μια φρασούλα, μια σταλιά -από όλες τις απόψεις-, που εσχάτως έχει αρχίσει να διακινείται ευρέως ως νέα θεωρία. Δεν θα ξεκινήσω από τη διαπίστωση αιώνων, πως όσοι κατά καιρούς ασπάστηκαν αυτό το «δόγμα» είχαν πολύ συγκεκριμένη ιδεολογία. Θα πάω ανάποδα, ψάχνοντας να βρω το δίκιο μιας τέτοιας παραδοχής.

Θα συμφωνήσω πως η λαχτάρα για έναν άλλο κόσμο από μόνη της δεν είναι ιδεολογία, είναι δήλωση. Ιδεολογία είναι ο τρόπος μας, ο καθημερινός τρόπος που οδηγεί σε έναν άλλο κόσμο. Δεν έχει μεγάλη σημασία αν ονειρεύεσαι μία κοινωνία ισότητας, δικαιοσύνης και αδελφοσύνης, όταν δικαιολογείς δόγματα περί παράπλευρων αναγκαίων απωλειών του τύπου «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ο δρόμος δικαιώνει τον προορισμό και όχι το ανάποδο. Τις ιδεολογίες δεν τις δηλώνεις. Δεν διαλέγεις από τον μπουφέ, ή από το ράφι, και τις φοράς σαν διακριτικά στις επωμίδες, επιδεικνύοντάς τες, θεωρώντας πως έχεις ορίσει τον οριστικό αυτοπροσδιορισμό σου. Είναι η ρευστή σχέση σου με τον κόσμο και τον εαυτό σου.
Το δίπολο δεν περιορίζεται σε Σοσιαλισμό-Καπιταλισμό (όσοι το πιστεύουν αυτό, στην ουσία εκείνοι είναι που ακυρώνουν τις ιδεολογίες και δικαιώνουν τη φράση του τίτλου), αλλά προσπαθούν να ανιχνεύσουν ακόμη και την πιο μικρή απόχρωση, την ελάχιστη αμφιβολία. Δεν παραγνωρίζω βέβαια πως ο τρόπος παραγωγής, διανομής, δικαιοσύνης, παιδείας, συνθήκες εργασίας, είναι ο βασικός στίβος επάνω στον οποίο συγκρούονται συμφέροντα και ιδέες, αλλά η ιδεολογία είναι πολύ περισσότερα.
Αρα, είναι πολύ πιθανό οι αγκυλώσεις σου σε συγκεκριμένα μοτίβα αντίδρασης, πολιτικής πάλης και διαλόγου να σε οδηγούν πολλές φορές στις πλέον αντιδραστικές πρακτικές. Να έχεις στυλώσει τα πόδια σε κάτι που φαινόταν δίκαιο και ανθρωπιστικό, σύμφωνα με τις «γραφές» άλλων εποχών, αλλά σήμερα να είναι απλώς το απομεινάρι ενός αδικαίωτου αγώνα περασμένων δεκαετιών. Υπό αυτήν την έννοια, ναι, οι ιδεολογίες είναι πολύ πιθανό να είναι τροχοπέδη.

Το θεμελιώδες ισοζύγιο της γραφής...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΜΕ ΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ πρώτο αιώνα να τρέχει στη δεύτερη δεκαετία του, η ελευθερία του λόγου σε πολλές περιοχές του πλανήτη είναι κενό γράμμα. Σε ορισμένες χώρες δεν έχει φτάσει ακόμη καν το μαντάτο, σε άλλες παρουσιάζονται εμφανή βήματα οπισθοδρόμησης και σε άλλες δεν υπάρχει ούτε στα λεξικά τους.

Στην Ευρώπη αυτό μοιάζει να είναι λυμένο, παρά το γεγονός πως τα μεγάλα ΜΜΕ θεωρούν πως έχουν ακόμη τη δύναμη του φίλτρου και της διήθησης στην πληροφορία και την άποψη, και παρά το ότι πολλές φορές ο φρενήρης «ελεύθερος» δημόσιος λόγος ακυρώνει το όποιο μήνυμα μέσω της υπερβολής, της ανώνυμης χολής και της συνειδητής παραπληροφόρησης.

Προσπαθώ να σκεφτώ την αυτολογοκρισία που ενεργοποιείται σε κάποιον που προσπαθεί να δημοσιοποιήσει την άποψή του σε χώρες όπως το Ιράν και η Ρωσία, για παράδειγμα. Εκεί που η κάθε λέξη σου ζυγίζεται με την ελευθερία σου ή και με τη ζωή σου, πριν τη γράψεις. Εκεί που κινδυνεύεις στην κόψη ενός σημείου στίξης. Εκεί που «επιτυγχάνεται» το θεμελιώδες ισοζύγιο της γραφής, να υπερασπίζεσαι και να δικαιώνεις τα κείμενά σου σαν μέλη του σώματός σου, να χρησιμοποιείς τη γλώσσα σαν πέτρα και όχι σαν αέρα. Μπορούμε να γράψουμε τα πάντα εδώ. Τα λόγια μας μάς υπερβαίνουν. Από ύμνους μέχρι κατάρες, από δειλές και άψυχες καταθέσεις μέχρι φράσεις ανθρωποφαγικής βουλιμίας. Και δεν τρέχει και τίποτα. Δεν θα κληθούμε να «λογοδοτήσουμε» απέναντι στο αντικείμενο της κριτικής μας, αλλά ούτε και να απολογηθούμε για την αδυναμία μας να συντονίσουμε λόγια με πράξη, παρατήρηση με απόδειξη. Θα μου πεις, αυτό είναι κερδισμένο, δεν χαρίστηκε -και θα συμφωνήσω. Ομως οι κατακτήσεις δεν γίνονται άπαξ και διά παντός. Χρειάζονται καθημερινή επαγρύπνηση και κυρίως συνεχή νοηματοδότηση και επαναξιολόγηση για να μην καταντήσουν άχρηστες ελευθερίες.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ τι άντερα θα είχα να γράψω αρκετά από τα κείμενά μου, αν ήξερα πως την επομένη θα δεχτώ επισκέψεις...

Δηλητήρια στη σκέψη...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ χειραγώγησης της «ψυχολογίας των μαζών» είναι τόσο προφανή πια, αλλά και τόσο ισχυρά ταυτόχρονα. Ακόμη και οι «υποψιασμένοι» είναι εύκολο να κλονιστούμε προς στιγμήν και να πιστέψουμε ένα ψέμα -ή τουλάχιστον μια ατεκμηρίωτη φοβέρα- που σερβίρεται με τον πιο επαίσχυντο τρόπο

μπροστά στα μούτρα μας. Οσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, οι προβέψεις των καταστροφών και ο κίνδυνος των πολιτικών «ατυχημάτων» θα ξαναμπούν στην εποχή της σποράς.

Σου φυτεύουν ένα σπόρο τρόμου και τον αφήνουν να κάνει τη δουλειά του. Το μότο τους είναι πως ζούμε το καλύτερο δυνατό σενάριο, δεδομένων των παγκόσμιων συνθηκών. Φυσικά υπάρχουν και πολύ χειρότερα, όμως είναι τουλάχιστον πρόστυχο να διεκδικούν ευγνωμοσύνη όσοι δεν ψέλλισαν ούτε ένα συγγνώμη και συνεχίζουν να χειρίζονται τις τύχες μας από τις ίδιες θέσεις που βρίσκονται εδώ και είκοσι χρόνια.

Θυμίζουν τύπους που σε οργασμό αυτοπεποίθησης έχουν πει σε γυναίκα «πού νομίζεις πως θα πας; Είμαι ό,τι καλύτερο σου έχει συμβεί!». Σαν παρατημένοι χαρακτήρες λαϊκού τραγουδιού, που στο ρεφρέν διατρανώνουν τη σιγουριά τους πως εκείνη στο τέλος θα καταλάβει το λάθος της και θα γυρίσει. Ποτέ δεν γυρνάει. Γιατί εκείνοι ήταν το λάθος τους.

ΞΑΝΑ-ΜΑΝΑ τα ντιλεράκια της χρεοκοπίας, της επιστροφής στη δραχμή, του εδαφικού διαμελισμού της χώρας, της κυριαρχίας των «άκρων», θα βγουν στα κανάλια να δειγματίσουν.

Τους πληρώναμε για να κάθονται...

Των Χαράς Τζαναβάρα, Χάρη Ιωάννου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Τα στοιχεία διαψεύδουν τον ισχυρισμό ότι τα έργα σταμάτησαν γιατί οι εργολάβοι «δεν έβγαιναν». Μόνο από τις αρχές του 2011 ώς τον περασμένο Οκτώβριο τα έσοδα από διόδια ξεπέρασαν τα 750 εκατ. ευρώ, όταν στο ίδιο διάστημα τα εργοτάξια είχαν νεκρώσει!

Χριστιανοι ή βλακες;

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΣΤΑ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ με είκοσι χρόνια τοποθετούν οι ειδικοί αναλυτές την επαναφορά εισοδημάτων και απασχόλησης σε ανθρώπινα και αποδεκτά όρια. Ή μάλλον όχι αποδεκτά, είναι ήδη αποδεκτά, εκτός αν γίνεται κάτι που δεν έχω μυριστεί.

Αυτή η πρόβλεψη, με τα λίγα που μπορώ να καταλάβω, ακούγεται αρκετά ρεαλιστική. Με τον περιορισμό να γίνουν όλα υπό την οικονομική, πολιτική -και ολίγον φιλοσοφική- μπαγκέτα του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού. Και όταν, στην Ελλάδα, προστίθεται στην ενορχήστρωση και ο Θεός, ως σολιστικό όργανο, τότε τα πράγματα έχουν πάρει πια το δρόμο του ρεαλισμού. Χριστιανοί εναντίον άθεων, ορθόδοξοι εναντίον σκεπτικιστών και αγνωστικιστών, σε μια διελκυστίνδα πνεύματος εφάμιλλη της Αναγέννησης! Είναι συγκινητική η αγωνία τους για τη σωτηρία της ψυχής μας. Και φάρος η ζωή τους και οι επιλογές τους για όλους όσοι έχουμε χαθεί. Με τόσες δεκαετίες που έχουν θητεία στο σκυλάδικο και στην τηλεόραση, είναι για όλους μας μια πυξίδα αλλά και μία πρόκληση η επιλογή του δύσκολου δρόμου που εκείνοι διάλεξαν. Της αρετής, της εγκράτειας του «ο έχων δύο χιτώνας»...

ΟΜΩΣ η απογοήτευση δεν είναι εκείνοι. Ο καθένας τη δουλειά του. Είναι πως οι επικοινωνιολόγοι τους ξέρουν καλά πως αυτά πιάνουν. Πως είμαστε ένας λαός πια που στην πλειονότητά του τρώει με βουλιμία το ψέμα και το μεταβολίζει σε κοπριά. Πως στο γύρισμα του 21ου αιώνα, σε ευρωπαϊκή χώρα, είναι πολύ μεγάλη αυτή η δεξαμενή. Πως οι πολιτικοί μπορούν να γίνουν τόσο πρόστυχοι, που ξεπετσιάζεσαι από ντροπή εσύ που τους ακούς. Η βλακεία έχει το δηλητήριο της κόμπρας. Σε χτυπάει στα μούτρα και σε παραλύει.

Το άθροισμά μας....

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΥΜΕ ανάγκες, κόβουμε από δω κι από κει και πορευόμαστε.Στη θέση τους, πατέντες και επινοήσεις. Κάποιες επιτυχημένες, άλλες όχι και τόσο. Ρίχνουμε στο τζάκι και στη σόμπα τον Θεό τον ίδιο, για να κάψουμε, και δεν αντέχεις ούτε δυο λεπτά στο μπαλκόνι, γιατί την ίδια ιδέα την είχαν κι άλλοι. Επιδιορθώνεις πρόχειρα όσες βλάβες νομίζεις πως μπορείς, δίχως το χέρι και το μεροκάματο του ειδικού.

Βάζεις το άτσαλο χέρι σου ακόμη και στη μηχανή του αυτοκινήτου και τα κάνεις χειρότερα. Το επίσημο σέρβις είναι μια πολυτέλεια, που δεν έχεις το καθαρό μυαλό να συνειδητοποιήσεις τις αντιστοιχίες που έχει με την ασφάλεια και τη ζωή σου.
Είχα εντυπωσιαστεί στην Κούβα, που μου έλεγαν οι ντόπιοι πως είχε σαράντα πέντε χρόνια να μπει στη χώρα ανταλλακτικό για τα αυτοκίνητα που κινούνταν από τη δεκαετία του '50. Κι όμως κατάφερναν και τα κινούσαν ακόμη. Με απίστευτα υλικά και ιδιοκατασκευές, ούτε το πιο ευφάνταστο μυαλό δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα δει μέσα όταν σηκωθεί το καπό. Βέβαια η τελική τους ταχύτητα δεν ξεπερνούσε τα πενήντα χιλιόμετρα, αλλά δεν το λες και λίγο έπειτα από μισό αιώνα εμπάργκο.
Η συγκατοίκηση επίσης είναι μία πατέντα της εποχής. Εχοντας πια σαφή απόσταση από τη φοιτητική σου εποχή, στο πέρασμα των χρόνων δεν έχεις γίνει και ο πιο εύκολος άνθρωπος... Και τώρα πρέπει να συνδυάσεις αυτή σου την «ευκολία» με μία άλλη αντίστοιχη και να μοιραστείτε υποχωρήσεις και κατανόηση. Γοητευτικό πλην δύσκολο κόλπο.

Ανασκόπηση...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΤΙ ΣΟΥΜΑ να κάνεις; Εδώ τα τελευταία χρόνια περνάνε σαν τη μέρα της Μαρμότας. Ενας ορός στάζει το ζουμάκι με τις απαραίτητες βιταμίνες, ίσα ίσα για να μη γράψει ευθεία γραμμή ο παλμογράφος. Οι συγγενείς έχουν εναποθέσει όλες τους τις ελπίδες στον Θεό και οι γιατροί συνεχίζουν να ζητάνε φακελάκι ακόμη και για τον ορό.

 Η μεγάλη ήττα μας είναι η παραδοχή.
Η παραδοχή πως μαζί τα φάγαμε, πως έπρεπε να τιμωρηθούμε, να μάθουμε να ζούμε αλλιώς. Και κυρίως η παραδοχή πως η Οικονομία είναι φυσικό φαινόμενο και όχι πολιτική επιλογή. Η παραγωγή, η ανάπτυξη, η διανομή, η πρόνοια φύονται ελεύθερα στη φύση και το ανθρώπινο χέρι δεν μπορεί να επέμβει σε τίποτα. Ετσι είναι γιατί έτσι είναι! Είναι η πλέον αποκαρδιωτική παρατήρηση. Η αυτονόητη σκέψη, πως η οργάνωση των κοινωνιών αφορά επιλογές των ανθρώπων, ακούγεται σαν μεταφυσική δοξασία. Αναφερόμαστε στην Οικονομία σαν να αναφερόμαστε σε καταστροφικό σεισμό. Πώς να τα βάλεις με τη φύση; Τι να προβλέψεις και τι να διορθώσεις;
Αυτή η παραδοχή είναι και ο βιότοπος του κυνισμού της εξουσίας. Σε αυτό πατάνε ο Στουρνάρας, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος. Σαφώς και οι κρίσεις, προσφέρουν μια ευκαιρία για ένα διαφορετικό κοίταγμα της ζωής και των προτεραιοτήτων. Αυτό όμως πρέπει να ισχύει για όλους, αλλιώς μετατρέπεται σε βάναυση επιβολή δαρβινικών θεωριών.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ πώς θα κριθούμε από την Ιστορία. Δεν μπορώ να προβλέψω ποιες εκτιμήσεις και ποιοι χαρακτηρισμοί θα επικρατήσουν σε πολλά χρόνια, για τη στάση μας απέναντι στην κρίση. Δειλοί; Σοφοί; Ψύχραιμοι; Τρομοκρατημένοι; Ομως δεν μπορεί να μας νοιάζει αυτό. Η Ιστορία θα γράψει ό,τι κάνουμε. Η Ιστορία αφορά τους επόμενους. Ως ανάγνωσμα, ως συσσωρευμένη συλλογική εμπειρία. Εμάς είναι η ζωή μας. Οταν παλεύεις με τα κύματα και βλέπεις ένα φωτογράφο να σε τραβάει από τη στεριά, δεν φροντίζεις να χτενίσεις τα μαλλιά σου...

O πατέρας μου, Έρικ Χομπσμπάουμ...

της Τζούλια Χομπσμπάουμ, απο τα Ενθεματα...

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΑΟΥΜ...

Με την κόρη του Τζούλια, τη μέρα του γάμου της

Ο πατέρας μου ήταν ευχαριστημένος ξέροντας ότι θα καταλήξει στο Νεκροταφείο του Χαϊγκέιτ (λίγα μέτρα πέρα από τον τάφο του Μαρξ). Η ανατολική πτέρυγα του κοιμητηρίου είναι γεμάτη εικονοκλάστες διανοούμενους. Για κάποιον που πέρασε κάθε μέρα της ζωής του διαβάζοντας τόσα πολλά και τόσο διαφορετικά πράγματα (αγαπούσε την ποίηση του Γ. Χ. Ώντεν και τα μυθιστορήματα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή του Κάρλος Φουέντες εξίσου με την πολιτική οικονομία) κάναμε τη σκέψη ότι ήταν ταιριαστό να αναπαυθεί ανάμεσα σε συγγραφείς και αγωνιστές με τους οποίους είτε έκανε όντως παρέα όσο ζούσε είτε ευχαρίστως θα έκανε αν τους είχε γνωρίσει. Οι βραδινές μαζώξεις που οργάνωναν οι γονείς μου στο σπίτι μας στο Χάμπστεντ είχαν αφήσει εποχή: τα Χριστούγεννα της δεκαετίας του 1970 τα μοιραζόμασταν πάντα με ακαδημαϊκούς απ’ όλο τον κόσμο, οι οποίοι, όπως έλεγε η μητέρα μου, «δεν είχαν πού αλλού να πάνε μέχρι να ξανανοίξει το Βρετανικό Μουσείο». Τα επόμενα χρόνια οι γονείς μου οργάνωναν ετήσια μεσημεριανά πάρτυ στο όμορφο εξοχικό τους στο Μπρέκον Μπίκονς κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ του Χέι,[1] στο οποίο ο πατέρας μου ήταν πρόεδρος, για τους περαστικούς από κει συγγραφείς που ήταν και παλιοί τους φίλοι: τον Αμάρτυα Σεν και την Έμμα Ρόθτσιλντ, την Κλαιρ Τόμαλιν και τον Μάικλ Φρέιν, τον αξέχαστο Σερ Τζων Μάντοξ και τη σύζυγό του, συγγραφέα Μπρέντα Μάντοξ. Και τον Τομ Στόπαρντ ο οποίος, απ’ ό,τι φαίνεται, βάσισε στον πατέρα μου τον χαρακτήρα τού κομμουνιστή καθηγητή του Κέμπριτζ, στο θεατρικό του έργο Ροκ εν Ρολ.[2]

Οι φίλοι είναι το χνάρι σου...

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΘΥΜΑΜΑΙ Χριστούγεννα λογιών λογιών. Η αλήθεια είναι πως από τα σαράντα, που θα θα έπρεπε να έχω μνήμες, δεν ξέρω αν μπορώ να ξεπεράσω τα δέκα. Λένε πως μόνο όταν χρειαστεί τα θυμάσαι, ή όταν ένας έμπειρος «ανακριτής» σε αναγκάσει να ζωντανέψεις μνήμες που δεν είχες κανένα λόγο να τις διατηρείς ζωηρές.

Κάτι παιδικά, μαθητής Δημοτικού, τα τρία Χριστούγεννα του στρατού, και τα σημαντικά πρώτα με τους οριστικά δικούς μου ανθρώπους. Και ένα στη Νέα Υόρκη, πριν παρουσιαστώ στο στρατό, στην Τρίπολη, όπου είπα να παίξω με την αντοχή μου στις απότομες αλλαγές, από το λούνα παρκ στο ορυχείο...
Παλιότερα, στα γιορτινά τραπέζια μετρούσα ανθρώπους. Δεν μπορούσα να ελευθερωθώ από τη μαύρη λεζάντα που έβλεπα πάνω από τα κεφάλια μας. «Για πόσο ακόμα; Και του χρόνου μαζί; Ολοι;». Τώρα σταμάτησα να το κάνω. Δεν έχει νόημα να φοβάσαι κάτι που θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Ούτε να επιμερίζεις τα βασικά στοιχεία του κράματος. Να διαχωρίζεις τη λύπη από τη χαρά και να την πολεμάς χωριστά. Είναι σαν τα τραγούδια. Δεν έχει νόημα να τα τεμαχίζεις και να λες ωραίοι στίχοι, αδιάφορη μουσική, μέτρια ερμηνεία. Είναι αυτό που είναι και είναι ένα. Take it or leave it.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ έβγαιναν και οι δίσκοι, από Ελλάδα και εξωτερικό. Η εορταστική αγορά συγκέντρωνε όλο το αίμα του πλεονάσματος της αγοραστικής δύναμης και η μουσική διεκδικούσε το μερίδιό της. Ηταν τότε που περιμέναμε τα καινούργια τραγούδια σαν μωρά το γάλα. Μόνο η μουσική ημέρευε τα «κλάματά» μας. Ηταν γεγονότα οι κυκλοφορίες των δίσκων. Κυνηγούσαμε την τροφή μας. Υστερα ήρθε η κατανάλωσή της. Οπως σε όλα. Απονευρώθηκε το ένστικτο του κυνηγού, υποχώρησαν και οι τσακωμοί μας γύρω από κάτι απίστευτα θέματα που προέκυπταν ακόμη και από τον τρόπο παιξίματος του μπασίστα!

Λαϊκισμός ΚΑΙ «λαϊκισμός»...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ποιοι αριθμοί, ποια αθροίσματα, είναι τα απαραίτητα για να σε προφυλάξουν από την κατηγορία του λαϊκιστή. Φαντάζομαι πως είναι πάνω κάτω τα ίδια που ορίζουν τις ενδημίες και τις επιδημίες. Αν έχουν αυτοκτονήσει πενήντα λόγω κρίσης κι εσύ αυτό το ορίσεις ως κανόνα, τότε είσαι λαϊκιστής.

Αν ο αριθμός ξεπεράσει το ψυχολογικό όριο των 654, τότε δεν είσαι. Αν πεθάνουν από αναθυμιάσεις τρεις με κομμένο ρεύμα κι εσύ φωνάξεις πως φταίει η κρίση και ο κυνισμός της εξουσίας, είσαι λαϊκιστής. Αν πεθάνουν από 227 και πάνω, τότε μόνο αποκτάς ένα μικρό δικαίωμα να γενικεύσεις. Απλά είναι τα πράγματα. Δεν παίζουμε με τους αριθμούς. Γι' αυτό υπάρχουν, για να υπολογίζουμε και να συγκρίνουμε. Κάτι σαν το όριο της φτώχειας. Αν από τα 440 ευρώ τον μήνα, περάσεις στα 634, αλλάζεις κόσμο. Από τους χαμένους, στους κερδισμένους. Στατιστικώς, σου απαγορεύεται να γκρινιάζεις. Ολα αυτά είναι όρια και γραμμές θεόσταλτες, τυπωμένες στις πλάκες του Μωυσή, δεν επιτρέπεται να αμφισβητηθούν ούτε από φτωχά μυαλά που δεν έχουν κουκούτσι οικονομικής σκέψης, ούτε από «φωνακλάδες» και ρομαντικούς που αγνοούν τη διάταξη των γραναζιών που κινούν τον κόσμο.
Συμφωνώ, πως τα επί μέρους, τα σποραδικά, τα τυχαία, τα άτυχα, τα λιμά των πιθανοτήτων, θα πρέπει να αναλύονται στις διαστάσεις τους. Αυτό όμως δεν ακυρώνει το γεγονός. Δεν το υποβιβάζει σε δευτερεύοντα θάνατο ή σε δευτερεύουσα φτώχεια. Και δεν είμαστε όλοι κομματικά στελέχη ούτε σιτιζόμαστε από κομματικά κονδύλια για να έχουμε όφελος από τη δημιουργία κλίματος.
ΑΝ ΔΕΝ φωνάξεις στον πρώτο θάνατο, αν δεν φωνάξεις στον δεύτερο, στον εκατοστό θα είναι αργά για να συμμαζέψεις οτιδήποτε. Δεν γίνεται να λειτουργούμε σαν Στατιστική Υπηρεσία. Να προσαρμόζουμε, την αγωνία, το αίσθημα, το όνειρο, την αντίδραση, by the book.

Άνεργοι, εφεδρείες νεκροζώντανων...

του Οδυσσεα Ιωαννου, απο το Protagon...

photo: michael.gliksten@flickr

Δεν ξέρω πού πάνε όσοι φεύγουν από την παραγωγή. Mόνο για τους φίλους μου ξέρω, αλλά και πάλι μέσες άκρες. Με τα χαρτιά της απόλυσης στα χέρια, κάνουν ένα πέρασμα από τον δρόμο, την κατάληψη, το δίλεπτο στο δελτίο ειδήσεων που φωνάζουν το δίκιο τους και μετά εξαφανίζονται. Είναι τραγικά πολλοί πια. Κάθε μέρα, κάθε ώρα σκάνε οι μαζικές απολύσεις σαν κατάγματα, δεν χρειάζεται ο ήχος στην τηλεόραση, μόνο τα αλλοιωμένα από τη φωνή χαρακτηριστικά. Και είναι πολύ διαφορετικό ο απολυμένος του 2013 από τον απολυμένο του 2006. Τότε ήταν απλά απόλυση, υπήρχαν πολλές θέσεις και αλλού και αν θέλεις ήταν και μια υγιής -υπό προϋποθέσεις- κινητικότητα σε ορισμένα επαγγέλματα. Άνοιγαν θέσεις για νεότερους και δεν κολλούσες κι εσύ σε μία επίπλαστη ασφάλεια που σε παρέλυε χωρίς να το καταλάβεις. (Επαναλαμβάνω, σε ορισμένα επαγγέλματα). Τώρα ισοδυναμεί με κάτι οριστικό.
Το μεσημέρι της Πέμπτης, σε ζωντανή σύνδεση από μία πλατεία, ένας ηλικιωμένος με μία πικέτα κρεμασμένη από τον λαιμό του που έγραφε «Δεν μπορώ να ζήσω». Στο στούντιο ο Αυτιάς με πολιτικούς. Κάποια στιγμή κάτι πήγε να ψελλίσει ο άνθρωπος, πιάνει τη νότα ο Αυτιάς και φωνάζει «Ησυχία! Μιλάει ο άνεργος! Περιμένετε λίγο να ακούσουμε τον άνεργο!».
Έχω ακόμη εκείνη την παρωχημένη ευαισθησία να μου γυρνάνε τα άντερα.

Παρηγοριά είναι οι άλλοι...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΣΤΑ ΖΟΡΙΑ τα βλέπεις όλα μαύρα. Τόσο στα ιδιωτικά όσο και στα συλλογικά. Αισθάνεσαι πως όλα πλακώνουν μαζί και δεν παίρνεις ανάσα. Οταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο, είναι πολύ δύσκολο να βρεις την καθαρή σκέψη και να επιμερίσεις τις καταστάσεις. Παρασύρεσαι στην τσουλήθρα και δεν θα ησυχάσεις αν δεν βρεις χώμα.

«Εχουμε τη χειρότερη σύσταση Κοινοβουλίου που είχαμε ποτέ. Οχι πολιτικών συσχετισμών, αλλά προσώπων». «Εχουμε τη χειρότερη τηλεόραση που είχαμε ποτέ. Και προγράμματος και ρόλου και προσανατολισμού και προσώπων». «Εχουμε τη χειρότερη -ή τουλάχιστον την πιο αμήχανη- κατάσταση στο ελληνικό τραγούδι, στο μυθιστόρημα, στην τέχνη γενικότερα».
Θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει πολλούς ακόμη τέτοιους αφορισμούς, να συμφωνήσει απόλυτα με κάποιους και να εκφράσει επιφυλάξεις γι' άλλους. Οταν τα αποτελέσματα είναι αδιαμφισβήτητα, πώς μπορείς να έχεις την ψυχραιμία να διασώσεις όσους αξίζουν να διασωθούν; Οταν το παιχνίδι έχει λήξει και έχεις φάει πέντε γκολ, ποιος έχει διάθεση να μιλήσει για διακριθέντες; Τους καταπίνει όλους η βαριά ήττα.
Ομως η ικανότητα και το κρύο αίμα του επιμερισμού και της αντιμετώπισης του κάθε προβλήματος ξεχωριστά και στις διαστάσεις του, είναι ένα ιδιαίτερο ταλέντο. Ολοι έχουμε πολλά παραδείγματα και από την προσωπική μας ζωή, όπου υπήρξαν περίοδοι που ήμασταν σίγουροι πως μας είχε μουντζώσει το σύμπαν. Ο,τι και να έσκαγε, βρίσκαμε μόνο το αρνητικό του πρόσημο και δεν ήταν λίγες οι φορές που τσουβαλιάσαμε κατακτήσεις και νίκες μαζί με όλα όσα είχαν στραβώσει.
Βέβαια υπάρχουν πράγματα που το ειδικό τους βάρος είναι τέτοιο που δεν σηκώνει ούτε επιμερισμούς ούτε συμψηφισμούς. Αν έχεις σοβαρό πρόβλημα υγείας, δεν μπορείς να το συμψηφίσεις με το πόσο καλά σού πάνε τα επαγγελματικά...

Γράμματα στη φυλακή: ο φιλόσοφος και οι Pussy Riot...

του Σλάβοϊ Ζίζεκ και της Ναντέζντα Τολοκονίκοβα, απο τα Ενθεματα...

 μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Η Ναντέζντα Tολοκονίκοβα στη φυλακή, 24.9.2013. Φωτογραφία: Ilya Shablinsky/AFP/Getty Images

Πριν λίγες μέρες δημοσιοποιήθηκε η αλληλογραφία του Σλάβοϊ Ζίζεκ και της φυλακισμένης ρωσίδας τραγουδίστριας των Pussy Riot Ναντέζντα Tολοκονίκοβα.

Η Τολοκονίκοβα συνελήφθη, μαζί  με άλλα δύο μέλη του συγκροτήματος, τον Μάρτιο του 2012 και καταδικάστηκε  σε δύο χρόνια φυλάκιση για χουλιγκανισμό και υποδαύλιση θρησκευτικού μίσους, λόγω της «πανκ προσευχής»   εναντίον του Πούτιν στον ναό του Σωτήρος στη Μόσχα. Πριν συλληφθεί, σπούδαζε  φιλοσοφία στη Μόσχα. Αρχικά φυλακίστηκε σε φυλακή της Μορδοβίας (όπου και αντάλλαξε τις επιστολές με τον Ζίζεκ), ενώ σήμερα έχει μεταφερθεί στη Σιβηρία. Η αλληλογραφία, που διήρκεσε από τον Ιανουράριο μέχρι τον Ιούλιο του 2013, οργανώθηκε από το γαλλικό  περιοδικό Philosophie σε συνεργασία με το ρωσικό περιοδικό New Times. Δημοσιεύουμε αποσπάσματα της αλληλογραφίας, που δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στην εφ. The Guardian, 15.11.2013.

 2 Ιανουαρίου 2013

Αγαπητή μου Ναντέζντα,

[…] Ένας αμερικανός δοκιμιογράφος, ο Τζον Τζέι Τσάπμαν, έγραφε για τους ριζοσπάστες του 1900: «Στην ουσία, λένε πάντοτε το ίδιο πράγμα. Δεν αλλάζουν ποτέ, κι ας αλλάζουν όλοι οι άλλοι. Τους κατηγορούν για τα πιο ετερόκλητα εγκλήματα: εγωισμό και εξουσιομανία, αδιαφορία ως προς την εκπλήρωση του σκοπού τους, φανατισμό, ασημαντότητα, έλλειψη χιούμορ, χοντροκοπιά και ασέβεια. Αλλά αυτοί, σταθερά, τραγουδούν σε έναν συγκεκριμένο τόνο. Εκεί οφείλεται και η μεγάλη πραγματική δύναμη των επίμονων ριζοσπαστικών: κατά τα φαινόμενα κανείς δεν τους ακολουθεί, εντούτοις όλοι τους πιστεύουν. Κρατούν ένα διαπασών, κουρδίζουν τη φωνή τους στο “λα”, και όλοι ξέρουν ότι αυτό που ακούνε είναι όντως “λα”, παρότι ο καθιερωμένος από καιρό τόνος είναι το  “σολ”». Δεν είναι αυτή μια καλή περιγραφή της επίδρασης που έχουν οι εμφανίσεις των Pussy Riot; Παρ’ όλες τις κατηγορίες που σας εξαπολύουν, εσείς τραγουδάτε σε έναν συγκεκριμένο τόνο. Και μπορεί να μοιάζει πως ο κόσμος δεν σας ακολουθεί, όμως μυστικά σας πιστεύει, ξέρει ότι λέτε την αλήθεια ή, μάλλον, ότι εκπροσωπείτε την αλήθεια.

Μαγαζάκια-τάφοι...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΣΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ, στις εφημερίδες, στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, ψευτοντόπες αισιοδοξίας. Επινοήσεις για νέες επιχειρήσεις και κάποιες τρανταχτές εξαιρέσεις που τους κάθισε η μπίλια. Για όσο... Το πρόβλημά μας, πέρα από τη χιλιοτραγουδισμένη τεμπελιά και δημοσιοϋπαλληλική μας νοοτροπία -το μεγάλο σουξέ της τελευταίας τριετίας- είναι η έλλειψη εφευρετικότητας και η ατολμία μας στην καινοτομία.

Διαβάζω πως το 80% των αιτήσεων για νέες επιχειρήσεις αφορά καφετέριες, μπαράκια και μικρά τυροπιτάδικα. Η αναδιανομή θα ολοκληρωθεί με τη θέλησή μας. Οποιος είχε πέντε φράγκα στην άκρη, τα έριξε σε μία μικρή καφετέρια για να παίξει την τελευταία του ζαριά και να έχει να λέει πως απασχολείται και το παλεύει. Πως δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Περισσότερα από τα μισά θα κλείσουν σε λιγότερο από ένα χρόνο, με τις οικονομίες στον κουβά και πιθανόν αφήνοντας πίσω και νέα χρέη.
Σε κάτι συνοικιακά μικρομάγαζα με μηδενικό τζίρο -που πουλάνε από κουμπιά και κουρτίνες μέχρι χάντρες για κομπολόγια- βλέπεις μέσα δύο μεσήλικες να λύνουν σταυρόλεξα και πού και πού να ρίχνουν και μία λυπημένη ματιά στο δρόμο. Ενα ζευγάρι ηλικιωμένων που μεγάλωσε τα παιδιά του με αυτό το μαγαζάκι, τώρα σκοτώνει την υπόλοιπη ζωή του μέσα σε έναν τάφο, γιατί απλά δεν έχει τι άλλο να κάνει. Ανακατεύουμε την απόγνωση με μια ξύλινη κουτάλα για να νομίζουμε πως κάτι κινείται. Οι υπόλοιποι -οι τυχεροί ακόμα- βγάζουν κάτι ζορισμένα δεκάωρα τη μέρα μόνο και μόνο για τα πάγια. Να σώσουν το σπίτι τους και να πληρώσουν το Ταμείο τους. Κανείς δεν έχει ιδέα πού πάει. Ολα τα σχέδια βραχυπρόθεσμα και οι Κασσάνδρες καταπίνουν με ιδιαίτερη βουλιμία οποιαδήποτε μικρή πεταλουδίτσα-ελπίδα φτερουγίζει για λίγο στο βάλτο.

Και τεχνοκράτες και ποιητές...

Του Οδυσσεα Ιωαννου, απο την Ελευθεροτυπια...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν υπάρχει χώρος για ρομαντισμούς, αλλά είναι πια ο μόνος δρόμος. Ενός ιδιότυπου ρομαντισμού που δεν θα κόψει το λώρο του με την πραγματικότητα και την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων, αλλά θα απεγκλωβιστεί από τη μονοδιάστατη λογική του σημερινού κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου στην Ευρώπη.

 Από την αρχή της κρίσης υπήρχαν φωνές που έλεγαν πως η λύση θα είναι μόνο πολιτική και να σταματήσουμε να μετράμε με τους αριθμούς, γιατί εκείνοι έτσι κι αλλιώς πάντα δεν θα βγαίνουν.
Οποτε χρησιμοποιούμε κι εμείς αυτήν τη φράση -«τα νούμερα δεν βγαίνουν»- μπαίνουμε στο γήπεδό τους και χάνουμε την μπάλα. Τα νούμερα δεν είναι κάτι αντικειμενικό όσο κι αν θέλουν να μας τα πλασάρουν σαν τέτοια. Χρησιμοποιούνται στην υπηρεσία κάποιας ιδεολογίας, κάποιας πολιτικής πρακτικής.
Σε ένα κλειστό, «θεϊκό» σύμπαν που δεν σηκώνει καμία αμφισβήτηση. Με την αλαζονεία τους στα κόκκινα, επειδή το συγκεκριμένο μοντέλο είναι το μοναδικό που υπάρχει παγκοσμίως, που αντέχει τόσο και για τόσο πολύ -λες και θα υπάρξει ποτέ αιώνιο μοντέλο- και επιχειρηματολογώντας στη βάση πως οτιδήποτε άλλο απέτυχε, επιμένουν σε μία αδιέξοδη πορεία παραλύοντας ολόκληρους λαούς. Οταν ακόμη και το ΔΝΤ αρχίζει πια ανοιχτά να ψάχνει τρόπους να φύγει από αυτήν τη σχέση, αδιαφορώντας ακόμη και για το αν θα σώσει κάποια προσχήματα κύρους, τότε ο κύριος Σαμαράς, ο κύριος Βενιζέλος και ο κύριος Στουρνάρας είναι πολύ λίγοι για να υποστηρίξουν το αντίθετο.
Αλλη πολιτική σημαίνει άλλες στροφές στο μυαλό. Αμφισβήτηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος που παράγει φούσκες, διαφορετική αντίληψη για τη διανομή του πλούτου, άλλες δομές παραγωγής και μία σειρά άλλων πραγμάτων που θα κάνουν πια τα νούμερα να βγαίνουν. Πάντα θα έχουμε κάποια νούμερα να αντιμετωπίσουμε. Γιατί, κακά τα ψέματα, τα προβλήματα είναι υπαρκτά και θηριώδη και θα τα λύσουν τεχνοκράτες και όχι ποιητές.

Σκέτα πόδια εναντίον Κατρούγκαλου...

του Οδυσσεα Ιωαννου, Protagon...

Ποιος πάει ανάποδα; Εγώ ή ο κόσμος; (Photo: Α. Κατσής @fosphotos.com)

Δεν ξέρω αν είμαστε τα πρόσωπά μας. Τα μάτια μας, το γέλιο, τα εκμαγεία από τις γκριμάτσες μας. Έχω πέσει πολλές φορές έξω. Μάλλον δεν ξέρω να τα διαβάζω. Άλλοι είναι πιο ασκημένοι και τους ζηλεύω. Τα καλοσυνάτα μάτια, τα λυπημένα, τα «βοήθεια» που φωνάζουν τα αδέξια χέρια, τα κρατημένα χαμόγελα των δήθεν απροστάτευτων, σαν μετανοιωμένες χαρές, με έχουν ρίξει στον κουβά πολλές φορές. Γιατί υπάρχουν και ρολίστες. Έχουν ανάγει την υποκριτική σε ύψιστη δεξιότητα και κάτι φιλότεχνα τυπάκια σαν την αφεντιά μου δεν θέλουν και πολύ να φάνε το δράμα με το κουτάλι.
Παρασύρομαι εύκολα από την καλοσύνη, ενθουσιάζομαι με κάθε καινούργια είσοδο στη ζωή μου, χωρίς πισινές, κι αν χρειαστεί στο τέλος να περάσω από το ταμείο, πληρώνω την ευπιστία μου η οποία όμως σου έρχεται πολύ φθηνότερα από το αντίτιμο του επιφυλακτικού μοναχόλυκου.
Σωστός ή λάθος όμως, τα «διαβάσματά» μου στα πρόσωπα τα κάνω. Τα λόγια τους τα ακούω και προσπαθώ να βρω τις αντιστοιχίες λέξεων και ουλών. Δεν μιλάνε όλοι οι άνθρωποι. Κάποιοι, απλώς μεταφέρουν λόγια. Τους ακούς και δεν διακρίνεις τις ωδίνες μιας γέννας αλλά τη βιασύνη να ξεφορτώσουν. Άτσαλοι, ασύμμετροι, άρα άσχημοι. Νομίζουν πως είναι παθιασμένοι αλλά είναι φανατικοί. Ο παθιασμένος φωνάζει αφήστε με να ζήσω όπως θέλω. Ο φανατικός, θα ζήσετε όλοι όπως θέλω εγώ.
Το δεκαπεντάλεπτο από την Ανατροπή, με τον Κατρούγκαλο στην αρένα και τους Συγκλητικούς να αναρωτιούνται «μα πού είναι επιτέλους τα λιοντάρια;» είναι εξόχως πολιτικό αλλά έχει και έναν σκασμό ανθρωπολογικά ευρήματα. Ήταν ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη διδακτέα ύλη της εποχής. Στα αναποδογυρισμένα νοήματα, σε αυτόν τον σωρό από λέξεις και κορμιά που δεν ξέρεις τι θα σου βγει. Βλέπεις ένα πόδι το τραβάς, με την ελπίδα να ανασύρεις ολόκληρο το σώμα, αλλά σου μένει στο χέρι μόνο το πόδι. Το σώμα είναι κάπου αλλού πεταμένο. Ο αντίλογος στον καθηγητή ήταν σκέτα πόδια. Το σώμα έλειπε. Μίλησε για το αυτονόητο πείσμα του ανθρώπου για ζωή και εισέπραξε ως απάντηση μόνο λέξεις με ένα σύμφωνο.

«Ο.Κ., παιδιά, το παρατραβάτε!»...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΟΜΟΛΟΓΩ πως αδυνατώ να καταλάβω τη φράση «η τρόικα δεν δέχτηκε τη μείωση του φόρου στο πετρέλαιο κατά 15%». Δεν μου είναι εύκολο να κατανοήσω, όχι τι λένε οι κύριοι, αλλά τι ανταπαντάμε εμείς. Οι υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει είναι υποχρεώσεις ανάμεσα σε δύο αντισυμβαλλόμενα μέλη.

Με όρους δυνατού-αδύναμου βέβαια, αλλά εδώ μάλλον έχουμε να κάνουμε με όρους Βουτσά-Τζανετάκου. Η σφαλιάρα πάει σύννεφο. Η καταδίκη εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών σε ακόμη ένα χειμώνα δίχως θέρμανση αποφασίζεται από ένα ξερό όχι του Τόμσεν. Τα περιθώρια ελιγμών και αντιπροτάσεων είναι μηδαμινά. Ακόμη και σε -μεταξύ μας- δευτερεύουσες μνημονιακές θηλιές, ως προς την αποδοτικότητά τους. Δεν έχουν τα κότσια ούτε για προσχηματικές αντιστάσεις, να πουληθούν στους εύπιστους ψηφοφόρους για εσωτερική κατανάλωση. Την παλιά τους τέχνη δηλαδή...
Ενα κυρίαρχο κράτος (;), μία Δυτική Δημοκρατία -έστω υπερχρεωμένη- δεν μπορεί να ψελλίσει ούτε ένα «μπάστα» στην απαίτηση των δανειστών για το ποιος θα είναι ο φόρος στο πετρέλαιο! Δεν μπορεί κανένας από τους ντόπιους φωστήρες της οικονομικής σκέψης να βρει ένα ισοδύναμο. Αλλά, το κυριότερο, κανένα πολιτικό μέγεθος ανδρός δεν έχει τα άντερα να πει «Ο.Κ., παιδιά, το παρατραβάτε!». Βέβαια, εκ των υστέρων, όλο και περισσότερα στοιχεία και επίσημες παραδοχές κάνουν λόγο για μία άνευ προηγουμένου στη μεταπολεμική Ιστορία της Ευρώπης παράδοση μιας χώρας.

Αντιμέτωποι με την αλήθεια μας

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΕΓΡΑΦΑ την προηγούμενη Κυριακή πως κάθε μέρα ακούς κι ένα κακό νέο. Ολο και πιο κοντά, σε όλο και πιο δικούς σου. Μαζεύεται η παρέα στο σπίτι, ξεκινάτε με όλη τη διάθεση να περάσετε καλά, να γελάσετε, να ξεχαστείτε, να μαλακώσει λίγο το βάρος μέσα στα αστεία, στην αγάπη και στη συντροφικότητα, αλλά αυτό αντέχει λίγο.

Στο πεντάλεπτο κάποιος θα σκοτεινιάσει, κάποιος θα «σπάσει» και θα εξομολογηθεί την ανέχειά του ή θα μας πει κάποιο στενάχωρο νέο για κάποιον φίλο. Κάθε φορά, τα διαλείμματα ελευθερίας γίνονται όλο και πιο σύντομα. Κρέμονται βαρίδια στα πόδια, εμφανή, και σε τραβάνε στα βρόμικα νερά. Εγκλωβιστήκαμε. Εννοώ πως ακόμη και όσοι είχαν θωρακίσει μια φιλοσοφία ζωής -ή έτσι νόμιζαν, τουλάχιστον- η οποία δεν είχε να κάνει ούτε με την κατανάλωση ούτε με τα χρήματα, τελικά ανακάλυψαν με το βίαιο τρόπο πως δεν ήταν τόσο ανεξάρτητοι όσο πίστευαν. Τις είχαν ανοίξει κι εκείνοι τις παγίδες τους αλλά δεν τις έβλεπαν. Και τώρα σκάνε λογαριασμοί και πέρα από την αδυναμία σου να τους πληρώσεις, σε λυγίζει και η «ανεπάρκειά» σου ως προς τη φιλοσοφία και την αντιμετώπιση της ζωής που πίστευες πως είχες πληρώσει το τίμημα για να τις δικαιώσεις, αλλά ήταν μόνο στο μυαλό σου.
Κάποτε είχα γράψει πως αν τσακίσουμε για οικονομικούς λόγους, θα είμαστε όλοι εκτεθειμένοι ανεπανόρθωτα απέναντι σε όλα τα διαβάσματα και τα ακούσματά μας. Ηρωική ατάκα μου είχε φανεί. Μπαρούφα αποδείχτηκε, δυστυχώς. Δεν είχα συμπεριλάβει αρκετές παραμέτρους στην εξίσωσή μου. Κάτι μικρά παιδιά, κάτι οικονομικές θηλιές που δεν γίνεται να τις βαφτίζεις φουλάρια, κάτι άρρωστους γονείς...

Ακατάλληλα υλικά...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΕΤΣΙ κι αλλιώς θα ξεχάσουμε γρήγορα. Καλό και κακό. Κακό να ξεχάσουμε σε λίγες μέρες τα οργισμένα κηρύγματα μίσους όλων αυτών των υπόδικων στελεχών της Χρυσής Αυγής, τα πρόσωπα με τα πολλά καντάρια ψυχοπαθολογικής διαταραχής, που κάποιοι τους πλάσαραν ως συγκυβερνώντες στην επόμενη κυβέρνηση, τα πιτσιρίκια στα Γυμνάσια που ετοιμάζονταν να επανδρώσουν τις μαύρες λεγεώνες, τους δασκάλους που φοβούνταν να μιλήσουν ενάντια στο φασισμό γιατί την άλλη μέρα πήγαιναν γονείς (!) και τους απειλούσαν. Κακό να ξεχάσουμε το αίμα των δολοφονηθέντων.

Κακό, να μη μάθουμε τελικά ποιοι ήταν οι χουβαρντάδες που τους έκοβαν τις επιταγές.
Καλό, να φύγουμε μπροστά, εκεί που συνεχίζει να παίζεται η ζωή μας, εκεί που κάθε μέρα ακούς κι ένα κακό νέο πια. Ολο και πιο κοντά, σε όλο και πιο δικούς σου. Και να φτιάξεις ό,τι μπορείς, προσπαθώντας να βρεις δικά σου υλικά. Γιατί αυτά που κυκλοφορούν έξω είναι σκέτα μπάζα. Οσο κι αν ακούγεται παράδοξο, δεν είναι και τόσο ενδιαφέρουσα η εποχή. Από τις φάτσες των χρυσαυγιτών, τους καινούργιους προέδρους των ποδοσφαιρικών ομάδων, κάποιους εκδότες, κάτι πολιτικούς, λες, δεν μπορεί ρε γαμώ το να ζω σε τόσο δεύτερη εποχή! Σαν τότε που ήρθαμε σε επαφή με τα μέλη της «17 Νοέμβρη». Πολλοί είχαν στο μυαλό τους κάτι σαν τον Ρενάτο Κούρτσιο -τουλάχιστον- και βρεθήκαμε μπροστά σε κάτι τόσο λίγο, που ήταν απορίας άξιον τόσο η επιχειρησιακή τους δεινότητα όσο και ότι κατάφερναν να ξεφεύγουν δεκαετίες...