Γ. Ιωαννίδης: Για τη φουκαριάρα τη μάνα μου....

του Αριστου Αναγνωστου, απο το Tvxs...

Τελικά η Θεσσαλονίκη δεν παίζεται. Το έγραψε Θεσσαλονικιά δημοσιογράφος στη σελίδα της στο fb φέρνοντας στο προσκήνιο ανεκτίμητα κομμάτια της προεκλογικής ομιλίας-συνέντευξης του υποψήφιου Περιφερειάρχη Κ. Μακεδονίας, Γιάννη Ιωαννίδη, στην Κατερίνη. Το απομαγνητωφωνημένο κείμενο είναι απολαυστικό, σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς μήπως είναι μυθοπλασία, γιατί παρουσιάζει φοβερές ομοιότητες με το σενάριο της θρυλικής ελληνικής ταινίας "Υπάρχει και Φιλότιμο" με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Ναι, αυτή με τον υπουργό Μαυρογιαλούρο στις αρχές της δεκαετίας του '60, που με μοναδικό τρόπο περιγράφει το ελληνικό παλαιοκομματικό πολιτικό μοντέλο του παραγοντισμού, των βολεμένων κομματαρχών αλά Γκρούεζα, των ρουσφετιών και των υποσχέσεων του τύπου "και ποτάμια θα σας φέρουμε", των λέξεων χωρίς νόημα και χωρίς νήμα που να τις δένει με την πραγματικότητα. Γιατί τι σχέση μπορει να έχει με την πραγματικότητα και την καθημερινότητα της κρίσης η προεκλογική δήλωση του Γ. Ιωννίδη στο Λιτόχωρο "στην Χαλκιδική έχω τρία σπίτια, αλλά τον άνθρωπο που αγαπώ πιο πολύ στον κόσμο, τη μανούλα μου, την φέρνω εδώ και εικοσιπέντε χρόνια στο Λιτόχωρο, γιατί έχει καλό κλίμα"; 

Μακάρι να βρεθεί και το video της συνέντευξης, για το οποίο πολλοί χρήστες του fb στοιχηματίζουν ότι θα μπορούσε να  συντρίψει το ρεκόρ στο YouTube του video του παράγοντα του Εδεσσαικού.

Ο ταλαντούχος κ. Κατίδης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Κάποια στιγμή, πάνε μήνες, οι χρυσαυγίτες σκέφτηκαν να στεγαστούν και στη Νέα Φιλαδέλφεια. Σχεδίαζαν, μάλιστα, να νοικιάσουν γραφεία δίπλα σε σύνδεσμο οπαδών της ΑΕΚ. Και μία ημέρα των ημερών ο τοίχος απέκτησε φωνή. Οι ΑΕΚτζήδες είχαν γράψει πάνω του την εντολή «Ούτε να το σκέφτεστε». Τίποτα περισσότερο. Και τίποτα σαφέστερο. Αποδέκτες του μηνύματος, οι χρυσαυγίτες. Που μπροστά στα δύσκολα ακύρωσαν τα στεγαστικά τους σχέδια. Το συμβάν έγινε ευρύτατα γνωστό. Αλλά ο παίκτης της ΑΕΚ Γιώργος Κατίδης φαίνεται ότι δεν άκουσε τίποτα, αφού ζει στον «παράλληλο κόσμο του», όπως είπε ο προπονητής του, Εβαλντ Λίνεν. Δεν άκουσε, επίσης, τίποτα για τον προπηλακισμό του βουλευτή Δημήτρη Στρατούλη στο ΟΑΚΑ. Εγκλωβισμένος στον παράλληλο κόσμο του, δεν έμαθε πως η ίδια η οργάνωση των οπαδών της ομάδας του έβγαλε πάραυτα ανακοίνωση για να απαιτήσει «να τελειώσουμε με τα σκουλήκια τους φασίστες».
Πιθανόν, πιθανότατα, ένα παιδί στα δεκαεννιά ή τα είκοσί του, με τραχιά ζωή και με μοναδικό ίσως εφόδιο και όνειρο την μπάλα, βλέπει, ακούει και κουβεντιάζει μόνο όσα συμβαίνουν στον ολόκλειστο σφαιρικό κόσμο της. Ομως είναι λίγο δύσκολο να μην ξέρεις το ποιόν των οπαδών της ομάδας σου, την αγάπη των οποίων, άλλωστε, θέλεις να κερδίσεις. Κατεβαίνοντας από τη Θεσσαλονίκη, ο ταλαντούχος πλην ζαλισμένος από το ίδιο του το ταλέντο Γ. Κατίδης έτυχε να πάει σε μία από τις ελάχιστες ομάδες που ο κόσμος τους δεν είναι «κολλημένος με την μπάλα» και τέρμα. Για να πω την αλήθεια, φοβάμαι ότι ακόμα και σε αγώνα της Εθνικής Ελπίδων αν χαιρετούσε ναζιστικά, η κίνησή του ίσως αποσπούσε χειροκροτήματα. Γιατί τον πυρήνα των οπαδών των εθνικών ομάδων τον έχουν αλώσει οι «ελληνικές στρατιές» και οι λοιπές χρυσαυγίτικες μάσκες. Στο γήπεδο πουλάνε εθνικό τσαμπουκά, στις λαϊκές ρατσιστικό νταηλίκι και στη Βουλή ποζάτη μαγκιά. Αυτός ο κατά αδυνάτων τσαμπουκάς, ο τραμπουκισμός εν ονόματι του Πλάτωνα (πήγα να πω και του Θεμιστοκλή, αλλά αυτός ήταν νόθος, δεν είχε καθαρό ελληνικό αίμα), μαγνητίζει ένα ποσοστό εφήβων, ιδίως στα γήπεδα, όπου διακινείται ανέκαθεν το αναβολικό «υπερελληνοφροσύνη» (τα νικηφόρα ελληνικά γονίδια κ.τ.λ.). Και, μιμητικά, «τα παιδία χρυσαυγίζει».
Δεν ξέρω αν ο Γ. Κατίδης υποκρίνεται ότι δεν ήξερε, με δεδομένη την πρώτη, αδασκάλευτη και χαμογελαστή δήλωσή του: «Εκανα αυτό που έχουμε δει σε διάφορα βίντεο του γιουτιούμπ, από αυτό το πολιτικό κόμμα, τη Χρυσή Αυγή»! Σίγουρα, πάντως, υποκρίνονται πολλοί από τους τιμητές του. Και πρώτος ο κ. Ιωαννίδης. Οχι μόνον επειδή καταψήφισε την άρση της ασυλίας του κ. Κασιδιάρη, αλλά και επειδή δεν άκουσε τίποτα (όπως και η ΕΠΟ, άλλωστε) για όσα έγιναν προ ημερών στα Ψαχνά της Εύβοιας. Οπου εξυβρίστηκε ρατσιστικότατα ένας μαύρος ποδοσφαιριστής. Κι όταν έτρεξε στον διαιτητή για προστασία, εισέπραξε κίτρινη κάρτα. Μισές δουλειές. Ελειψε η κόκκινη μαζί με μια απέλαση;

Το μποζόνιο της μαγκιάς...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Αν ο δείκτης αξιοπιστίας του πολιτικού προσωπικού δεν βρισκόταν σε αντίστροφη διαδρομή προς τον δείκτη ανεργίας, κι αν η πάγια στάση των βουλευτών στην άρση της ασυλίας υπό κατηγορίαν συναδέλφων τους δεν είχε επικριθεί τόσο έντονα ως ακραίος συντεχνιασμός, ίσως ετύγχανε προστασίας ακόμα και η βιαιοπραγία του κ. Κασιδιάρη κατά της κ. Κανέλλη. Θα μπορούσαν άλλωστε όσοι βουλευτές κάλυπταν τον νταή της Χ.Α. να ισχυριστούν ότι απλώς ανταποκρίθηκαν στο διαδικτυακό περί τσαμπουκά αίσθημα· το «γεια στα χέρια του», μην κρυβόμαστε, δεν το είπαν μόνο φασίστες και «άντρακλες».
Τελικά, μόνο τρεις της Ν.Δ. επέδειξαν «συναδελφική ευαισθησία». Ο ένας, ο κ. Καράμπελας, είχε την ειλικρίνεια να πει πως λάθεψε και το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη. Ο άλλος, ο υφυπουργός κ. Ιωαννίδης, προτίμησε να αυτοπαραδοθεί στον δημόσιο καγχασμό λέγοντας ότι ψήφισε «όχι» εκ παραδρομής (πώς ο μέγας Χρυσοχοΐδης υπερψήφισε το Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει;) παρά να ζητήσει συγγνώμη. Οσοι τον παρακολουθούσαν στην μπασκετική του δράση, δεν παραξενεύτηκαν· η αυταρχική φιλαυτία του φώναζε από μακριά ότι δεν έχει στο λεξιλόγιό της τη συγγνώμη.
Ο τρίτος, ο κ. Κεφαλογιάννης, η ψήφος του οποίου είναι κι εκείνη με τον συμβολικότερο (ή... γεφυροποιητικότερο;) χαρακτήρα, λόγω αξιώματος, αποφάσισε να διασπάσει στα δύο το μποζόνιο: «Ως γραμματέας της Ν.Δ. είμαι με τη γραμμή του κόμματός μου, με το “ναι”. Αλλά ως βουλευτής είμαι με το “όχι”». Και επειδή αδυνατούσε να πει ψηφίζω «νόχι» ή «όχναι», ώστε να καλύψει ταυτόχρονα και τις δύο αντικρουόμενες ιδιότητες ή συνειδήσεις του, διάλεξε το «όχι». Από εκλεκτική συγγένεια προς την ποζάτη μαγκιά του κ. Κασιδιάρη εικάζω. Διότι μάγκικα, πολύ μάγκικα απάντησε ο κ. Κεφαλογιάννης στις επίμονες ερωτήσεις για τον χαρακτήρα της ψήφου του: «Ερμηνεύστε την πράξη μου όπως θέλετε, αρκεί να μου βάλετε καλή φωτογραφία»! Αυτό είπε. Για να μην πει, ίσως, «λογαριασμό θα σας δώσω, ρε;», «γούστο μου και καπέλο μου» ή κάτι ακόμα πιο βαρύ. Οπως εκείνο το βαριά κι ασήκωτα αρσενικό με το οποίο ερμήνευσαν την απάντησή του και επικρότησαν τη στάση του φιλονεοδημοκράτες μπλογκίστες. Το έβαλαν και τίτλο στο κείμενό τους. Να το βλέπει ο γραμματέας και να καμαρώνει. Εσαεί.