Μετά το Μουντιάλ...

Γεράσιμος Χαριτόπουλος, απο το the greek cloud...

Μετά το Μουντιάλ, εκατομμύρια Βραζιλιάνοι θα επιστρέψουν στα παραγκόσπιτά τους με την ανάμνηση μιας ποδοσφαιρικής φιέστας που τους άφησε το ίδιο ή και περισσότερο φτωχούς, αλλά «πλουσιότερους» κατά μερικά γήπεδα. Και το γήπεδο, δυστυχώς, αποτελεί μια τραγικά μονοθεματική κατασκευή. Όταν βρέχει, δεν μπορεί να σε στεγάσει. Όταν πεινάς, δεν μπορεί να σε ταΐσει. Όταν κρυώνεις, δεν μπορεί να σε ζεστάνει.

 

Μετά το Μουντιάλ, κάποιοι παίκτες, έχοντας δείξει σε ανθρώπους μεγάλων ομάδων τις ικανότητές τους στο τρέξιμο, στο κλότσημα της μπάλας, στην επικράτηση επί των αντιπάλων, θα πολλαπλασιάσουν τις ήδη διόλου ευκαταφρόνητες ατομικές περιουσίες τους, υπογράφοντας «χρυσά» συμβόλαια εκατομμυρίων ευρώ.

 

Μετά το Μουντιάλ, κάποιες εταιρείες στοιχημάτων θα έχουν και αυτές πολλαπλασιάσει τα κέρδη τους από κερδισμένα ή χαμένα παιχνίδια, γκολ, σκόρερ, όλα όσα συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των ανά τον πλανήτη τζογαδόρων, που οι πιο έμπειροι απ’ αυτούς θα βγουν, και οι ίδιοι, πολλαπλώς ωφελημένοι από τη μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση.

 

Μήπως όμως η ίδια η φράση «μετά το Μουντιάλ» δεν στέκει; Μήπως δεν υπήρξε ποτέ ούτε πριν, ούτε μετά; Ζούμε άλλωστε στην εποχή του τώρα. Ενός τώρα που προσπαθούμε να το τραβήξουμε όσο περισσότερο γίνεται, να το τεντώσουμε για να διαρκέσει όσο το δυνατόν πιο πολύ για να μη βλέπουμε παραέξω , να ξεχαστεί το παρελθόν, να σβηστεί από τον ορίζοντα ένα μέλλον που αγχώνει. Και στην περίπτωση του Μουντιάλ, καταφέραμε αυτό το τώρα να διαρκέσει έναν ολόκληρο μήνα. «Μετά» βλέπουμε.

Σαν τον Σίσσυφο...

του Γιωργου Χ. Παπασωτηριου... Κορυβαντιούν, χτυπούν τα κλάξον των αυτοκινήτων, κραυγάζουν ύμνους εθνικούς με το πάθος (ενίοτε και τις «περικεφαλαίες») των χρυσαυγιτών, κατακεραυνώνουν όσους τολμούν να αρθρώσουν ενστάσεις, εκείνους που μιλούν για τους πεινασμένους, τους άνεργους, τους αόρατους.

Οι καθαρίστριες και ό,τι κατά τη γνώμη τους αντιτίθεται στην ψυχική ανάταση που προσφέρει η εθνική ποδοσφαίρου, είναι μίζερο, κάποτε και αντεθνικό, καθώς πάει κόντρα στο κυρίαρχο… λαϊκό ρεύμα. Τι κι αν αναζητάς τροφή στους πράσινους κάδους και στις ελεημοσύνες, τι κι αν τα παιδιά σου φεύγουν μετανάστες, τι κι αν η αξιοπρέπειά σου στραπατσάρεται από την ανεργία, εσύ οφείλεις να χαίρεσαι.
Αλλιώς, καταδικάζεσαι σε αιώνια «πνευματική δυσκοιλιότητα», εξοστρακισμένος στην περιοχή του δήθεν προοδευτικού! Τους θυμάμαι, είναι οι ίδιοι και με τα ίδια επιχειρήματα, είναι αυτοί οι οποίοι τη δεκαετία του 1990 μας κατακεραύνωναν, επειδή τολμούσαμε να αντιταχθούμε στην περίφημη «γκλαμουριά», στη δανεική υπερκατανάλωση και σ’ έναν επιφανειακό τρόπο ζωής όπου οι αξία του καθενός ήταν αντίστοιχη της περιοχής και του σπιτιού που κατοικούσε καθώς και της μάρκας του αυτοκινήτου που κυκλοφορούσε.
Η ίδια ιδεολογία, οι ίδιες αξίες, αντί να απορριφθούν στη χωματερή της ιστορίας, καθώς είναι αυτές που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάντια, επανέρχονται με τους ίδιους, παλιούς τους φορείς (οι πιο μορφωμένοι τους λένε και «ξενιστές»).
 Κι εμείς σαν το Σίσσυφο. Χαμένοι έτσι κι αλλιώς. Γιατί αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ! Αλλά εμείς, εκεί, σαν το Σίσσυφο να κουβαλάμε πάλι το βράχο στην κορυφή. Μέχρι ν’ αλλάξουμε πλαγιά…

Φάτε εθνική ομοψυχία! Τόσα χρόνια γι' αυτό σας εκπαιδεύαμε ζώα!

projector revolt...

 

Είσαι εργαζόμενος σε μια εταιρία. Η εταιρία σου φέρεται σαν σκουπίδι. Ο πρόεδρός της, οι μέτοχοί της και το διοικητικό συμβούλιο σου κόβουν τον μισθό, σου προεκτείνουν το ωράριο, υποβαθμίζουν συνεχώς τις συνθήκες εργασίας σου, βάζουν μπράβους να σε χτυπήσουν για να μην τολμήσεις να παραπονεθείς. Κάθε φορά που περνάν από μπροστά σου σε φτύνουν και γελάνε μαζί σου. Φτιάχνουν τις πολυτελείς ζωές τους πάνω στην εξαθλίωση σου. Τους μισείς και σε μισούνε.

Έρχεται μια πρόσκληση στην εταιρία. Διοργανώνεται ένα τουρνουά ποδοσφαίρου με ανταγωνίστριες εταιρίες. Τα ξεχνάμε όλα αδέρφια για όσο θα διαρκέσει το τουρνουά. Πρόεδρος, αντιπρόεδροι, μέτοχοι, διευθυντές και υπάλληλοι αγκαλιασμένοι πάμε να δοξάσουμε την εταιρία μας. Αφήνουμε τα πάντα στην άκρη για όσο κρατάει το τουρνουά. Κανένα μίσος. Εταιρική ομοψυχία συνέταιροι. Όλοι μια γροθιά. Για το καλό της εταιρικής μας συνοχής. Θα πιούμε μπύρες μαζί, θα χορέψουμε μαζί και θα πανηγυρίσουμε έξαλλα μαζί. Αυτά που μας ενώνουν (εταιρικό πρωτάθλημα) είναι περισσότερα από αυτά μας χωρίζουν (εταιρική δικαιοσύνη).

ΥΓ. Όποιος θεωρεί ότι άλλο το Έθνος και άλλο η εταιρία... πρόβλημά του. Όποιος θεωρεί ότι άλλο η Εθνική Ομοψυχία και άλλο η Εταιρική Ομοψυχία επίσης πρόβλημά του.

Το νέο πρόσωπο του παρακράτους...

Laternative...

Το παρακράτος στη χώρα μας έχει μεγάλη ιστορία, σχεδόν διπλάσια από την περίοδο της μεταπολίτευσης, μιας και όλα τα καθεστώτα και πολιτικά σώματα (δημοκρατικά και μη) που πέρασαν απ' αυτόν τον τόπο είχαν ανάγκη από έναν μπαμπούλα για να τρομοκρατεί τον κόσμος σε περιπτώσεις που αντιδρούσε στις ικανοποιήσεις ιδιωτικών συμφερόντων.
Συνήθως το παρακράτος αποτελούταν μόνο από δολοφόνους και πουλημένα τομάρια όπως ήταν οι γερμανοτσολιάδες, οι χίτες, οι δολοφόνοι του Λαμπράκη και οι βασανιστές των ΕΑΤ-ΕΣΑ την περίοδο της χούντας. Από τη μεταπολίτευση και μετά η δολοφονία προσώπων έγινε κατακριτέα και καταδικαστέα και γι' αυτό την είχαν απορρίψει ως "λύση". Έτσι επέλεξαν ένα νέο είδος τρομοκράτησης του λαού, τον τραμπουκισμό.
Οι τραμπούκοι-πιόνια έχουν διάφορες μεταμφιέσεις. Είναι οι κουκουλοφόροι που ωθούσε η αστυνομία μέσα στις πορείες για να προκαλέσουν εντάσεις σε ειρηνικές διαδηλώσεις ώστε να δώσουν την αφορμή στους ματατζήδες (μία άλλη ομάδα τραμπούκων του σημερινού συστήματος) για να ανοίξουν μερικά κεφάλια και να πνίξουν τους απλούς πολίτες με τον καρκίνο των δακρυγόνων.
Στις μέρες μας υπάρχει μία υπολογίσιμη ομάδα τραμπούκων κρύβεται πίσω από τον οπαδισμό. Ο Μαρινάκης για παράδειγμα ενίσχυσε για να εκμεταλλευτεί στη συνέχεια μία προϋπάρχουσα νεοναζιστική ομάδα που υπήρχε στις κερκίδες του γηπέδου Καραϊσκάκης, την ερυθρόλευκη στρατιά. Την ώρα που επωφελούνταν ο ίδιος κι ο Αλαφούζος από τις επιθέσεις των νεοναζί στους κομμουνιστές του Περάματος, παράλληλα δήλωνε πως η ερυθρόλευκη κερκίδα οφείλει να έχει μία απολιτίκ στάση στις εξελίξεις της χώρας μας. "Εδώ μέσα βελάζουμε και δεν επαναστατούμε", απενεργοποιώντας έτσι ένα ισχυρό όπλο αντίστασης, το οποίο είναι η φίλαθλη κερκίδα. Το τι γίνεται όμως υπογείως είναι άλλο θέμα.

αρόδου...

nullapoenasinelege...

μου ζητάς να γράψω με ηρεμία. να μην βρίζω. υπόσχομαι να προσπαθήσω. απόψε η γειτονιά σηκώθηκε στο πόδι. όχι γιατί αυτοκτόνησε ένας φαρμακοποιός στην πτολεμαΐδα. όχι γιατί οι κρατούμενοι στις φυλακές συνεχίζουν την απεργία πείνας. όχι γιατί στις νέες φυλακές που ετοιμάζονται δεν θα μπορείς να αναπνεύσεις χωρίς άδεια.

όχι γιατί πουλιέται η θάλασσα και η ακτή. αυτή τη στιγμή που σου γράφω ακούω κορναρίσματα χαράς στη γειτονιά. βεγγαλικά. δεν παντρεύεται κανείς. μόνο οι φτωχοί βλέπουνε μπάλα. στρογγυλοκάθονται μπροστά στις οθόνες της δτ και ακούνε τους ομιλητές να κραυγάζουνε για το ποδόσφαιρο. προσπαθώ να μην βρίζω όπως βλέπεις και να συγκρατήσω την οργή μου. αλλά δεν με βλέπει κανείς. κι έτσι μπορώ να κλαίω ελεύθερα. κλαίω γιατί θυμάμαι πως τη νύχτα που οι χρυσαυγίτες σκοτώσανε τον παύλο φύσσα τα κανάλια είπανε πως κάποιοι τσακωθήκανε για τη μπάλα. κλαίω γιατί στη χώρα που έτυχε να γεννηθούμε κι εσύ κι εγώ οι τηλεοράσεις δεν έκλεισαν ποτέ. δεν τις σπάσαμε. θυμάσαι που κλείσανε την ερτ; μωρέ λες; είπαμε. μπα. οι ποδοσφαιρόφιλοι ξερνάνε επιχειρήματα πως έλα μωρέ λίγη εκτόνωση θέλουμε κι εμείς. η γειτονιά σηκώθηκε στο πόδι κι εγώ είμαι τόσο μόνη απόψε. τόσο μόνοι μας είμαστε. όσο οι κονκάρδες του τσε στις έξωμες μπλούζες και στα παντελόνια που φτιαχτήκανε για να καυλώνουν όσους το μυαλό τους παραγέμισε με περιττώματα. απόψε είμαστε μόνοι. στείροι. δεν γεννάμε. δεν ελπίζουμε. απόψε παίζουμε μπάλα κεκλεισμένων των θυρών. καίμε αποδυτήρια και ξανακλεινόμαστε στη σιωπή μας. γιατί γράφεις ρε μαλάκα; γελοίε τύπε. συγγνώμη. είπα δεν θα βρίζω. χρειάζομαι όμως νέες λέξεις. νέα πληκτρολόγια. χρειάζομαι αέρα που δεν είναι γαλανόλευκος. γιατί ο γαλανόλευκος αέρας μυρίζει σβάστικα. λυπάμαι αλλά απόψε είμαι με το αιγαίο. ανήκω στα ψάρια μου. ανήκω στα νεκρά κουφάρια των αδελφών μου που δεν βγήκαμε από την ίδια μήτρα αλλά θα πεθάνουμε πάνω στον ίδιο πλανήτη. επανέρχομαι. γιατί γράφετε ρε. πόσο αφελείς και γελοίοι καταντήσαμε. δεν το βλέπετε απόψε; οι λαοί το ρίξανε στα βαριά αντικαταθλιπτικά και απομείναμε να παίζουμε ποδόσφαιρο δωματίου με τις θλίψεις μας. απαντήστε μου. για ποιον γράφετε. γιατί. μα δεν το βλέπετε; προκριθήκαμε. για πάντα στον πάτο του βαρελιού φτάνει να ‘χουμε να λέμε ιστορίες από το παρελθόν. το ένδοξο παρελθόν της χώρας που μέλλον δεν θέλει να έχει. εδώ στη γειτονιά ακόμα πανηγυρίζουν. και είναι η γειτονιά μου προσφυγική. εδώ πιο δίπλα οι ορίτζιναλ πήγανε να κάψουνε τη στρούγκα. γιατί καλά όλα αλλά κάτω τα χέρια από τα ποδόσφαιρα. αριστεροί δεξιοί και άμπαλοι ενώνονται σε μία ενιαία άμορφη μάζα γκολτζήδων. ο πειραιάς έβγαλε δήμαρχο τον πρόεδρο του ολυμπιακού. κι ο βόλος. εγκληματίες. εγκληματίες είμαστε δεν το βλέπεις; άσε τους κόσμους να χύνουν υγρά με τα δοκάρια και τα βυζιά των τσιρλίντερς κι έλα να πάμε μια τσάρκα στις φαβέλες. σταμάτα να μιλάς επιτέλους. περισσεύεις από τούτο τον κόσμο. ο κόσμος των περιττωμάτων δεν χρειάζεται εσένα. εσύ δεν ξέρεις να βάζεις γκολ. τραγουδάς παράφωνα τον εθνικό ύμνο και όλο ταξιδεύεις για την ουτοπία. ηλίθιε. μεγάλε φίοντορ, ιδού ο νέος κόσμος. από τη μία ο μεγάλος αδερφός και από την άλλη οι ηλίθιοι. γιατί στα γράφω όλα αυτά; γιατί θέλω να φύγω από δω. όσο ο τόπος θα γεμίζει από αυτό που οι ακριβοπληρωμένες οθόνες ονομάζουν ευημερία εγώ θα ψάχνω πάντα την ευτυχία.

μέχρι τότε, θα παραμείνω πεισματικά αρόδου.

ΜΟΥΝΤΙΑ(Β)ΛΙΤΟ...

Καρτεσιος...

Κι εμένα μ’ αρέσει να βλέπω ποδόσφαιρο. Αν και δεν έκανα ποτέ ιδιαίτερη καριέρα σαν οπαδός, ΑΕΚ με αναστολή είμαι μέχρι να ξεμπερδέψει η ομάδα από τα λαμόγια που την προεδρεύουν.
Εδώ και χρόνια έχω βολευτεί στις κερκίδες ενός δημοτικού σταδίου που παίζουν τοπικά. Ούτε ξέρω τις ομάδες, διαλέγω μια στην τύχη κάθε φορά και την υποστηρίζω μέχρι να λήξει το παιχνίδι.
Κατόπιν τούτου δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους που χάρηκαν χτες για τη νίκη της εθνικής. Όμως έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον να βλέπεις ανθρώπους που όταν τους καλούν οργανώσεις και κόμματα να κατέβουν στο δρόμο για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, αυτοί να μην κουνάνε βλέφαρο κι όταν τους καλεί ο Σάντος να βγουν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν το ανέβασμα της τιμής των μετοχών παικτών και προπονητή, να βγαίνουν και να προσκυνούν στην άσφαλτο.
Έχει ενδιαφέρον να ακούς ανθρώπους να δηλώνουν γεμάτοι από «εθνική υπερηφάνεια» ενώ ταυτόχρονα ανέχονται σιωπηρά και αδιαμαρτύρητα να ζουν σε μία χώρα χωρίς ανεξαρτησία, χωρίς κυριαρχία, χωρίς βουλή και με μια κυβέρνηση εντολοδόχων που υπηρετούν εντολείς πλήρους γερμανικής και τραπεζικής υπερεθνικής υπερηφάνειας.
Εντάξει, με ό,τι μπορεί χαίρεται ο καθένας. Στην αρχαία Ρώμη χαίρονταν όταν έβλεπαν λιοντάρια να τρώνε ανθρώπους και στο σύγχρονο κόσμο κάποιοι χαίρονται βλέποντας σκυλιά να αλληλοφαγώνονται σε κυνομαχίες. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Δεν παραξενεύομαι πλέον.

Η ηλιθιότητα και το Μουντιάλ...

Χρίστος Χαραλαμπόπουλος, sport day...

Επιβεβαιώνει τον Αϊνστάιν και την άποψη που διατύπωσε ο φυσικός για τα όρια της βλακείας του σύμπαντος.
«Διαβάζω όμως ότι κάποιοι ηλίθιοι στη Βραζιλία (διόλου τυχαία οι εν λόγω ηλίθιοι είναι και αριστεριστές...), που διαφωνούν με την ανάληψη εκ μέρους της χώρας τους του Μουντιάλ, οργανώνουν σε αντιπερισπασμό ένα «Μουντιάλ των φτωχών».
Περιμένουν, άραγε, ότι κάποιοι (εκτός των ιδίων, ασφαλώς...) θα ενδιαφερθούν για ένα τέτοιο Μουντιάλ; Προφανώς. Διαφορετικά, γιατί να το κάνουν και να χάνουν τον χρόνο τους; Τους διαφεύγει, όμως, κάτι βασικό για την ανθρώπινη φύση: ότι ο άνθρωπος, ως άτομο, προτιμά να είναι με τους πλούσιους, έστω και ως θεατής στο Μουντιάλ, παρά με τους φτωχούς.
Γιατί; Διότι, απλούστατα, το Μουντιάλ των πλουσίων θα έχει απείρως περισσότερο ενδιαφέρον από το Μουντιάλ των φτωχών. "Καλύτερα πλούσιος και υγιής, παρά φτωχός και ασθενής", που λέει και το γνωμικό».

Στέφανος Κασιμάτης.
Αρθρογράφος της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.

ΣΙΓA μην και δεν είχε άποψη για το Μουντιάλ ένας αργόσχολος ξερόλας που απονέμει τίτλους ηλιθιότητας. Αλλά να γράφεις για πράγματα που αγνοείς με ύφος γνώστη και υπεράνω όλων, επιβεβαιώνεις τον Αϊνστάιν και την άποψη που διατύπωσε ο μεγάλος φυσικός, για τα όρια της βλακείας και του σύμπαντος. Αντιπαρέρχομαι την πληροφορία που αναφέρει στο κυριακάτικο άρθρο του, σχετικά με τα προϊόντα που παράγει η Βραζιλία, που θεωρεί ότι είναι οι Βραζιλιάνες και η μουσική. Τόσα ξέρει, τόσα γράφει και τα τυλίγει στην υποτιθέμενη εγκυρότητα της εφημερίδας για να τους δώσει κάποιο βάρος. Αν το έψαχνε λίγο παραπάνω, θα μάθαινε για τις εξαγωγές καφέ και το συνάλλαγμα που μπαίνει στη χώρα, από τις πωλήσεις Βραζιλιάνων ποδοσφαιριστών στο εξωτερικό.
Αν το έψαχνε λίγο, θα μάθαινε ότι όσοι Βραζιλιάνοι αντιτίθενται στο Μουντιάλ, δεν είναι «αριστεριστές» αλλά πρώτα απ’ όλα, φτωχοί.

«Ο πιο κομπλεξικός λαός στον κόσμο»...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Προφανώς και δεν «είμαστε ο πιο κομπλεξικός λαός στον κόσμο». Για τον απλούστατο λόγο ότι τέτοια ανάποδα καλλιστεία ούτε έχουν γίνει ποτέ, ώστε να μας δοθούν τα πρωτεία, ούτε είναι εφικτό να γίνουν. Και, εννοείται, όχι επειδή λείπει η τεχνογνωσία, αλλά επειδή η ανθρωπογνωσία δεν έχει καμία σχέση με τέτοιους αφελείς διαγωνισμούς. Αλλο τώρα αν εμείς συνηθίσαμε -βασισμένοι σε μια ψευδαισθησιογόνο «πατριδογνωσία»- να πιστεύουμε πως αριστεύουμε σε όλα, αφήνοντας πολλούς παρασάγγες πίσω μας τους υπόλοιπους λαούς.


Ο εθνικός μας σκόρερ Αγγελος Χαριστέας, στο τιτίβισμά του λίγο μετά την ήττα της Εθνικής μας από την Κολομβία, εύλογα ενοχλημένος από τη σωρεία των ειρωνικών σχολίων, απέδωσε την πρωτιά της κομπλεξικότητας στον ελληνικό λαό. Πάρα πολύ γρήγορα όμως, και μάλλον απελπισμένος από τον εναντίον του επικοινωνιακό βομβαρδισμό, υποχρεώθηκε να παλινωδήσει και, με δεύτερο τουίτ, να πει ότι απέσυρε το αρχικό γιατί ουδείς κατάλαβε τι εννοούσε έτσι όπως το είχε γράψει. Αλλά συνήθως η μισή αλήθεια είναι ένα μισαδάκι που δεν είναι καθόλου αληθινό. Αν ο ποδοσφαιριστής της Εθνικής του 2004 ήθελε να φανεί ωφέλιμος, ίσως περισσότερο κι απ’ ό,τι με το νικηφόρο γκολ του στον τελικό του Γιούρο στην Πορτογαλία, θα έπρεπε να επιμείνει. Οχι στην αρχική του διάγνωση περί πρωταθλήτριας χώρας στο κόμπλεξ, αλλά στην υποκείμενη άποψή του ότι ναι, δεν είμαστε λαός άμωμος, ανεπίληπτος, ιδανικός. Οτι τα προβληματάκια μας τα έχουμε. Και ότι, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν έχουμε κόμπλεξ ανωτερότητας ή κόμπλεξ κατωτερότητας, αλλά ότι αυτά τα δύο συνυπάρχουν, κι όχι για να αλληλοεξουδετερωθούν αλλά για να αλληλοτροφοδοτηθούν· ότι, συνήθως, συναισθηματικά μετακινούμαστε ταχύτατα από το ύψος στο βάθος και τούμπαλιν· πως ό,τι μας συναρπάζει τη μια στιγμή και το αποθεώνουμε, αμέσως έπειτα το περιγελούμε με σχεδόν μαζοχιστική αγριότητα· πως υψώνουμε αγάλματα μόνο και μόνο για να έχουμε τη μάλλον φτηνή χαρά να τα γκρεμίσουμε όταν τα βαρεθούμε ή πάψουν να μας κάνουν τη δουλειά για την οποία τα προορίσαμε. Ενα παράδειγμα και ο Χαριστέας: Οποτε σκόραρε ήταν Αγγελος, οιονεί θεϊκός απεσταλμένος. Και όποτε -σαν άνθρωπος κι αυτός- έχανε κάποια ευκαιρία, ήταν άμπαλος· ο πιο άμπαλος απ’ όλους τους άμπαλους.

Μπάλα, χρήμα και άποψη...

Crubellier Balthazar, μεταφραση Χαρης Λογοθέτης, απο monde diplomatique...

Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, η ομαλοποίηση της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης αφορά και το ποδόσφαιρο. Οι μεγάλοι σύλλογοι, δομημένοι για πολύ καιρό διαφορετικά απ’ ό,τι στη Δύση, έγιναν η ευχάριστη ασχολία ολιγαρχών που απέκτησαν τις περιουσίες τους με αμφιλεγόμενο τρόπο. Το μόνο που ξεχωρίζει είναι ορισμένοι γραφικοί νεόπλουτοι πρόεδροι.

Οι περισσότεροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι της Δυτικής Ευρώπης έχουν συγκροτήσει την ταυτότητά τους γύρω από γεωγραφικούς, πολιτιστικούς ή και πολιτικούς άξονες. Έτσι, η Μαρσέιγ, στη Γαλλία, ή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ξεχωρίζουν από τον ανταγωνισμό τους με τις ομάδες της πρωτεύουσας. Στην Ισπανία, η Αθλέτικο Μπιλμπάο είναι γνωστή για τη χρήση παικτών αποκλειστικά βασκικής « εθνικότητας ». Στην Ανατολική Ευρώπη, αντίθετα, οι κυριότεροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι προέρχονται από ενώσεις που συνδέονταν με ισχυρές κρατικές υπηρεσίες ή με επαγγέλματα τα οποία καθορίζουν και το όνομά τους. Ακόμη και σήμερα, οι διάφορες ΤΣΣΚΑ (CSKA- αρχικά του « Κεντρικού Αθλητικού Συλλόγου του Στρατού »), Λοκομοτίβ (ομάδες των σιδηροδρομικών) ή Ντιναμό (σύλλογος του υπουργείου Εσωτερικών) αφθονούν. Βέβαια, υπάρχουν και τοπικές παραλλαγές : η Στεάουα Βουκουρεστίου (Ρουμανία) ή η Ντούκλα Πράγας (Δημοκρατία της Τσεχίας) προέρχονται από στρατιωτικές υπηρεσίες, χωρίς να έχουν πάρει τις συνηθισμένες ονομασίες, κάτι που ισχύει και για τη Χόνβεντ Βουδαπέστης (Ουγγαρία). Στη Γιουγκοσλαβία, η Παρτιζάν Βελιγραδίου είχε για πολύ καιρό δεσμούς με την αστυνομία. Και στην Πολωνία, η Λεχ Πόζναν -με το προσωνύμιο Kolejorz : « σιδηροδρομικοί »- είχε μακρόχρονους δεσμούς με την κρατική εταιρεία σιδηροδρόμων.

Οι ιδιαιτερότητες αυτές αμβλύνθηκαν κατά τη δεκαετία του 1990, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην οποία το υπουργείο Άμυνας παραμένει σημαντικός μέτοχος. Για τους άλλους συλλόγους, πρόκειται απλώς για « ταμπέλες », στις οποίες οι οπαδοί μοιάζουν πολύ πιστοί, όπως δείχνει η ατυχής και, τελικά, αποτυχημένη απόπειρα του εθνικιστή προέδρου της Κροατίας, Φράνιο Τούτζμαν, να μετονομάσει, το 1993, την Ντιναμό Ζάγκρεμπ σε « Κροάσια Ζάγκρεμπ ».

Το ανατολικό τμήμα της Ευρώπης προσχώρησε με ζήλο στους κανόνες του σύγχρονου ποδοσφαίρου, σε σημείο που η εικόνα του μοιάζει με μια παραμορφωμένη αντανάκλαση των δυτικών παθογενειών : οι ατζέντηδες των ποδοσφαιριστών αποφασίζουν για τα πάντα, οι μεταγραφές πραγματοποιούνται χωρίς πραγματική αθλητική λογική, ενώ οι διαφορές ανάμεσα στους προϋπολογισμούς των ομάδων μεγαλώνουν συνεχώς.

Η ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΚΙ Ο ... ΜΠΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΝΕΑ ΔΙΑΛΕΞΗ...

του Διονυση Ελευθερατου, απο την Ισκρα...

Ο εναρκτήριος αγώνας κάθε ποδοσφαιρικού Μουντιάλ δεν χαρακτηρίζεται αναμέτρηση «ζωής ή θανάτου». Ούτως ή άλλως, η μάχη για την πρόκριση στην επόμενη φάση της διοργάνωσης θα συνεχιστεί. Έτσι, τα εκάστοτε ματς - πρεμιέρες δεν είναι από αυτά, για τα οποία οι παίκτες καλούνται «να δώσουν την ψυχή τους», «να πεθάνουν αν χρειαστεί στο γήπεδο»,

όπως υπαγορεύουν τα υπερφίαλα κλισέ και τα «ψυχολογικά ντοπαρίσματα» που επιχειρούν ορισμένοι παλιομοδίτες προπονητές.

Έλα όμως που ενίοτε οι ψυχές παραδίδονται στο γήπεδο κυριολεκτικά κι όχι μεταφορικά - και μάλιστα μήνες, ή και χρόνια, πριν από την πρεμιέρα. Και δεν είναι καν ψυχές ποδοσφαιριστών. Την Πέμπτη 12 Ιουνίου 2014, όταν θα αρχίζει το ματς Βραζιλία - Κροατία στην «Αρίνα Κορίνθιανς» του Σάο Πάολο, πολλοί Βραζιλιάνοι θα θυμούνται (οι συνεχιζόμενες διαδηλώσεις δείχνουν ότι η λήθη δεν θα επικρατήσει εύκολα και σίγουρα όχι ολοκληρωτικά) τρεις εργάτες που έχασαν τη ζωή τους στο συγκεκριμένο γήπεδο.

Οι Φάμπιο Λουίζ Περέιρα και Ρονάλντο  Ολιβέιρα ντος Σάντος, 42 και 44 ετών αντιστοίχως, σκοτώθηκαν εξ αιτίας της πτώσης γερανού, το Νοέμβριο του 2013. Τον Μάρτιο 2014 τους «ακολούθησε» ο Φάμπιο Χάμιλτον ντα Κρουζ, πέφτοντας από σκαλωσιά. Ο νεαρός - 23 ετών- Φάμπιο ήταν ο ένατος άνθρωπος που έχασε τη ζωή του σε κάποιο εργοτάξιο του Μουντιάλ. Στο Σάο Πάολο, την Μπραζίλια, το Μπέλο Οριζόντε, το Μανάους. Προτού ετοιμαστούν, οι «ναοί» της μπάλας έγιναν «βωμοί» του πλέον απάνθρωπου κυνισμού, εργολαβικού και κρατικού. Περισσότερο «αδηφάγο» αποδείχθηκε το γήπεδο του Μανάους, στην Αμαζονία: εκεί χάθηκαν τέσσερις εργάτες, ηλικίας 22 έως 55 ετών.

Αυτός ο «χορός θανάτου» στα εργοτάξια άρχισε στις 11 Ιουνίου 2012, δυο χρόνια και μία ημέρα πριν από την πρεμιέρα του Μουντιάλ, όταν  έπεσε από ύψος 30 μέτρων ο νεαρός Χοσέ Αλφόνσο ντε Ολιβέιρα Ροντρίγκεζ, στο «Μπραζίλια Νάσιοναλ Στάντιουμ». Είχε ήδη «διαγνωστεί» η ανάγκη επιτάχυνσης των εργασιών, με κάθε θυσία. Όπερ μεθερμηνευόμενο, εξοντωτική δουλειά έως και 18 ωρών, έμπρακτη άρση κανόνων ασφαλείας και τήρησης  ωραρίων, ατυχήματα και ανακοπές καρδιάς. «Παράπλευρες απώλειες» αμούστακων παιδιών, αλλά και πενηντάρηδων. Ορισμένα «ατυχήματα» ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένα: σωματείο οικοδόμων του Σάο Πάολο είχε προειδοποιήσει ότι στην «Αρίνα Κορίνθιανς» ελλόχευε κίνδυνος κατάρρευσης του γερανού που ήταν θαμμένος πρόχειρα στο χώμα κι όχι στηριγμένος σε τσιμεντένια βάση.

ΜΟΥ­ΝΤΙΑΛ ΒΡΑ­ΖΙ­ΛΙΑΣ 2014: Κου­τσαί­νο­ντας στο κόκ­κι­νο χορ­τά­ρι...

Του Θωμα Τσαλαπατη...

Iσως να μην εί­ναι τό­σο πα­ρα­κιν­δυ­νευ­μέ­νος ο συλ­λο­γι­σμός πως κά­θε κου­βέ­ντα για το πο­δό­σφαι­ρο α­πο­κτά δια­φο­ρε­τι­κή χροιά ύ­στε­ρα α­πό τις πρό­σφα­τες δη­μο­τι­κές ε­κλο­γές και τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα στον Βό­λο και τον Πει­ραιά.
Όχι για­τί πε­ρά­σα­με α­πό μια ε­πο­χή α­θωό­τη­τας σε μια δια­φο­ρε­τι­κή ε­πο­χή εκ­με­τάλ­λευ­σης, με­τά­φρα­σης του πο­δο­σφαί­ρου σε ά­με­σα και συ­γκε­κρι­μέ­να κέρ­δη και ο­φέ­λη. Αλλά για­τί υ­πάρ­χου­σες πα­θο­γέ­νειες, ο­ρα­τές α­πό και­ρό, α­πό­κτη­σαν ε­ξω­στρέ­φεια, πε­ρι­γρά­φη­καν ως α­ρε­τές και τε­λι­κά ε­πι­κρά­τη­σαν σε έ­να δια­φο­ρε­τι­κό πε­δίο, α­νοί­γο­ντας ά­γνω­στες και ε­πι­κίν­δυ­νες προο­πτι­κές. Τα ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, η πο­λι­τι­κή, η δια­φθο­ρά, οι δια­δρο­μές της νύ­χτας, οι ο­πα­δι­κοί στρα­τοί, τα τάγ­μα­τα ε­φό­δου και η εκ­κλη­σία σε ρό­λο α­να­πλη­ρω­μα­τι­κού δε­ξιού εξ­τρέμ συ­να­ντιού­νται στη σέ­ντρα του γη­πέ­δου, σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση, σε έ­να α­γώ­να χω­ρίς διαι­τη­τές. Προ­βάλ­λο­ντας με τον κυ­νι­σμό του μό­νι­μου πρω­τα­θλη­τή τα μελ­λο­ντι­κά κύ­πελ­λα της πιο λα­ο­φι­λούς δυ­στο­πίας.
Η α­πλό­τη­τα και η α­φέ­λεια που υ­πάρ­χουν ως προϋπό­θε­ση για την δια­δι­κα­σία πα­ρα­κο­λού­θη­σης κά­θε θεά­μα­τος που προ­σφέ­ρε­ται α­πλά για μια πρό­χει­ρη τέρ­ψη, μοιά­ζουν με μα­κρι­νό α­νέκ­δο­το. Και το πο­δό­σφαι­ρο, ά­θλη­μα πιο κρί­σι­μο και α­πό τη ρω­σι­κή ρου­λέ­τα. Η φρά­ση «ά­ντε ψη­φί­σα­με, πά­με τώ­ρα να δού­με Μου­ντιάλ», η ο­ποία α­κού­στη­κε συ­χνά ως ε­πω­δός στις διά­φο­ρες πο­λι­τι­κές συ­ζη­τή­σεις, ε­νώ εί­χε ως πρό­θε­ση την ε­πι­τα­γή παύ­σης του πο­λι­τι­κού, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα α­κο­λου­θώ­ντας μια τε­θλα­σμέ­νη δια­δρο­μή ε­μπε­ριεί­χε ταυ­τό­χρο­να την άρ­ση της ε­πι­τα­γής αυ­τής. Όχι μο­νά­χα λό­γω των α­πο­τε­λε­σμά­των που προέ­κυ­ψαν α­πό τις ε­κλο­γές, αλ­λά και λό­γω των γε­γο­νό­των που προ­η­γή­θη­καν και συ­νο­δεύουν τη διε­ξα­γω­γή του Μου­ντιάλ στην Βρα­ζι­λία.

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω μπαλίτσα με αίμα...

του Θωμά Γιούργα, απο το Νοστιμον Ημαρ...

 

Στην Βραζιλία του Μουντιάλ πάνω από 12 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στις φαβέλες σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και περιθωριοποίησης.
Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση της Βραζιλίας θα ξοδέψει περισσότερα από 7 δις δολάρια μόνο για την κατασκευή των γηπέδων, τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε τρόφιμα, βασική εκπαίδευση, φάρμακα και υπηρεσίες υγείας.
Πικάντικη λεπτομέρεια; Η FIFA ως μη-κερδοσκοπικός-οργανισμός μπαίνει σε καθεστώς μεγάλων φοροαπαλλαγών γλυτώνοντας έτσι την απόδοση περίπου μισού δις δολαρίων στο κράτος της Βραζιλίας. Το πως και το γιατί θεωρείται μη-κερδοσκοπικός ένας οργανισμός που στοχεύει ξεκάθαρα στο κέρδος από το χρυσό εμπόρευμα του ποδοσφαίρου το αφήνω ως ρητορικό ερώτημα και τροφή για σκέψη.
Πέρα από το ηθικά τερατώδες οικονομικό σκάνδαλο, στην Βραζιλία του Μουντιάλ συντελείται ένα οργανωμένο έγκλημα με ξεκάθαρα ταξικά χαρακτηριστικά. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκδιωχθεί βιαίως από τα σπίτια όπου έμεναν για χρόνια. Αθώοι άνθρωποι και μικρά παιδιά, έχουν τραυματιστεί και δολοφονηθεί από τις μαζικές επιχειρήσεις τις Βραζιλιανικης αστυνομίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ακραίας και αχρείαστης βίας, η εκδίωξη από τα σπίτια τους των κατοίκων γύρω από την περιοχή του γηπέδου Μαρακανά ώστε να κατασκευαστεί ένας τεράστιος χώρος στάθμευσης για 10.000 αυτοκίνητα.
Το μοναδικό παράπτωμά των περισσότερων εξ αυτών ήταν ότι θα εξέθεταν την αντιαισθητική φτώχεια τους στα μάτια των Μουντιαλικών τουριστών. Οι ζωές των πιο φτωχών Βραζιλιάνων θεωρήθηκαν ως το αποκρουστικό, αηδιαστικό πρόγραμμα στην τηλεόραση την ώρα του πλούσιου δείπνου. Η Βραζιλιάνικη κυβέρνηση μετετράπη στο βίαιο χέρι που έτρεξε να αλλάξει κανάλι ώστε να μην αηδιάσουν οι χορτασμένοι οπαδοί του θεάματος.

Πειραιάς-Βόλος: λιμάνια ψευδαισθήσεων....

του Γιάννη Ζαϊμάκη, απο τα Ενθεματα...

Ποδοσφαιρικές ολιγαρχίες και υβριδικά πολιτικά μορφώματα στις τοπικές κοινωνίες

Η διαπλοκή της πολιτικής με τις ποδοσφαιρικές ελίτ έχει μια μακρόχρονη διαδρομή, που πάντα ήταν υπόγεια και αφανής. Δίκτυα πολιτικής πατρονείας εναγκαλισμένα με ποδοσφαιρικά συμφέροντα διασφάλιζαν τη λειτουργία κρατικοδίαιτων εταιρειών και σωματείων, διευθετώντας τις οικονομικές τους ατασθαλίες.
Στις πρόσφατες εκλογές, ωστόσο, είδαμε για πρώτη φορά μια ωμή διείσδυση επιχειρηματικών κύκλων, που βρίσκονται πίσω από δημοφιλή σωματεία, στην πολιτική αρένα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η εκλογική επιτυχία τους δείχνει πως υβριδικά πολιτικά μορφώματα που αντλούν τη ρητορεία τους από τον κόσμο του λαϊφστάιλ και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, με λαϊκό προσωπείο και επιχειρηματικό μεγαλοϊδεατισμό, διεισδύουν στο κοινωνικό σώμα διαμορφώνοντας νέα πολιτικά ήθη.

Παράγοντες όπως ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Αχιλλέας Μπέος αποτελούν παραδείγματα προβεβλημένων αθλητικών προσώπων με ταχεία κοινωνική ανέλιξη που μετέφεραν στον χώρο του ποδοσφαίρου τη λογική του ευέλικτου καπιταλισμού της ύστερης νεωτερικότητας. Ευρισκόμενοι στο επίκεντρο μιας αθλητικής δημοσιότητας που κατασκευάζει είδωλα και σωτήρες, έχουν καταλάβει ιδιαίτερη θέση στην καθημερινότητα των νοικοκυριών. Αποτελούν τις ενσαρκώσεις του καπιταλιστικού ονείρου για γρήγορο πλουτισμό, δόξα και μια ταχεία οικονομική αναρρίχηση χωρίς ηθικούς φραγμούς. Διακεκριμένοι ποδοσφαιρικοί παράγοντες και αθλητές που λανσάρονται με επιμέλεια στους αλλοτριωμένους κόσμους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου γίνονται οι επιτυχημένοι, ξεχωριστοί άνδρες της διπλανής πολυκατοικίας που εισέρχονται στο σπίτι μας, ενεργοποιούν τις φαντασιώσεις μας και εκπληρώνουν εφήμερες προσδοκίες.

Ο βιοπολιτικός καπιταλισμός έχει τον δικό του τρόπο να αποικιοποιεί τις κουλτούρες των οπαδών, υποτάσσοντάς τις στις οικονομικές στρατηγικές των ποδοσφαιρικών ολιγαρχιών. Ο Ολυμπιακός, ομάδα με παραδοσιακούς δεσμούς με τα λαϊκά στρώματα της πόλης που έχτισε τον μύθο του πάνω στην παραδοσιακή του αντιπαλότητα με τον μητροπολιτικό ηγεμονισμό της Αθήνας, καλείται τώρα να προσαρμοστεί στις στρατηγικές του εφοπλιστικού κεφαλαίου και στο οικονομικό περιβάλλον του παγκοσμιοποιημένου επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Κατανυκτική αγριότητα...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Επειδή ουδέν κάκιστον αμιγές καλού, ας εκβιάσουμε εαυτόν να δει το δράμα θετικά. Ευτυχώς, λοιπόν, που ήταν Μεγάλη Τετάρτη κι έτσι το κλίμα της κατάνυξης, που θρυλείται ότι κυριαρχεί στη χώρα μεγαλοβδομαδιάτικα, επηρέασε και την Τούμπα. Μια ωραία γαλήνη (σχεδόν εκ χόρτου) επικράτησε στις κερκίδες,
ενώ στο χορτάρι οι παίκτες συναγωνίστηκαν ευγενώς στο παραδοσιακό άθλημα του σταυροκοπήματος, μ’ αυτόν τον μοναδικό ελληνικό τρόπο, όπου η δεξιά και τα δάχτυλά της με τη βιαστικότατη, σχεδόν ενοχική κίνησή τους είναι σαν να πλέκουν.

Βεγγαλικά, κροτίδες και καπνογόνα, από τα απαγορευμένα βέβαια (μόνο αν νομιμοποιηθούν και χορηγούνται εφεξής δωρεάν από το κράτος είναι πιθανό να τελειώσει η μόδα τους), εκτοξεύτηκαν κατά χιλιάδες στους ουρανούς. Για να συναντήσουν το Ματωμένο Φεγγάρι. Με την αφειδή ρίψη τους πιστοποιήθηκε ότι τελικά έχουμε τον τρόπο να τα φέρνουμε βόλτα και «να κάνουμε τη διαφορά» ακόμα και όταν ζοριζόμαστε οικονομικά. Επιβεβαιώθηκε επίσης πως οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι πανέτοιμοι για την Ανάσταση. Και αν όχι πνευματικά, τουλάχιστον επιχειρησιακά: με τέτοια προμήθεια βεγγαλικών, όλο και κάποια θα περίσσεψαν για την ενιαύσια επιχείρηση με τον κωδικό «εκρηκτική υποδοχή του Αγίου Φωτός».

Ευτυχώς επίσης που το υψηλού επιπέδου παιχνίδι προβλήθηκε από συνδρομητικό κανάλι και όχι από την κομματικοκρατική Δ.Τ. ή κάποιον από τους ιδιωτικούς διαύλους. Ετσι το ευ αγωνίζεσθαι στην ελληνική εκδοχή του, δηλαδή τη μοναδική πλανητικώς αυθεντική (δοθέντος ότι ημείς η κοιτίς και η πατρίς κάθε ωραίου, μεγάλου και αληθινού), το απόλαυσαν μόνο οι συνδρομητές και οι καφετεριόβιοι.

Από τη Ριζούπολη στην Τούμπα...

απο το left.gr...

Χτες στην Τούμπα δεν παίχτηκε μπάλα. Όχι, το χτεσινό ματς δεν ήταν από αυτά που παίζεται μπάλα και ξύλο ή από εκείνα που βλέπουμε λίγη μπάλα και πολύ ξύλο. Χτες στην Τούμπα αποθεώθηκε η καφρίλα, η βία και ο οπαδισμός.
Ξύλο, βροχή φωτοβολίδων, ψάρια στον πάγκο του Ολυμπιακού. Το ρατσιστικό κερασάκι στην τούρτα ήταν η μπανάνα που πέταξε κάποιος γίγας στον Σαλίνο –ο εν λόγω γίγας μάλλον θεωρεί εαυτόν μια μεγάλη στιγμή στην αλυσίδα της Εξέλιξης (φευ!)…
Δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει κανείς ότι τα χτεσινά γεγονότα αποτελούν ντροπή για το ελληνικό ποδόσφαιρο καθώς και για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αφού συμμετείχαν σε αυτά χιλιάδες άνθρωποι. Το μείζον όμως ζήτημα είναι ότι τα επεισόδια της Τούμπας δεν συνιστούν την εξαίρεση που αμαυρώνει τον κανόνα. Αντιθέτως, είναι μέρος του κανόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο εν Ελλάδι ποδοσφαιρικός κανόνας είναι ότι για να κάνεις πρωταθλητισμό δεν χρειάζεται να φτιάξεις μια καλή ομάδα. Πιο σημαντικό είναι να έχεις τα «κονέ» με τη διαιτησία. Ακόμα πιο σημαντικό είναι να χρηματοδοτείς τον οπαδικό Τύπο για να φτιάχνεις κλίμα και να πυροδοτείς την ένταση. Αλλά το πλέον σημαντικό είναι να συντηρείς ένα στρατό αφιονισμένων οπαδών ο οποίος μπορεί να επιβάλει στο γήπεδο ότι το δίκαιο του πιο καλού μπαλαδόρου  θα καμφθεί από το «δίκαιο» της πιο βίαιης εξέδρας. Πάνω σε αυτό το «δίκαιο» της οπαδικής επιβολής θεμελιώνεται το ελληνικό ποδόσφαιρο, με τις ομάδες εναλλάσσονται στους ρόλους των θυτών και των θυμάτων. Τα χτεσινά θύματα της Τούμπας ήταν οι παλαιοί θύτες της Ριζούπολης.
Με αφορμή τα χτεσινά, όπως και κάθε φορά που έχουμε επεισόδια στα γήπεδα, περίσσεψαν τα κροκοδείλια δάκρυα των κάθε λογής ιθυνόντων. Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί! Καταγγέλλουν  τα επεισόδια οι ίδιοι ακριβώς που ως κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανέχονται το καρκίνωμα του ελληνικού ποδοσφαίρου για να αντλούν κομματικά οφέλη· οι ίδιοι ακριβώς που ως παράγοντες των ΠΑΕ συντηρούν τους οπαδικούς στρατούς για να τους κινητοποιούν όποτε παραστεί η ανάγκη· οι ίδιοι ακριβώς που ως αθλητικοί δημοσιογράφοι-παπαγαλάκια των ΠΑΕ δημιουργούν την εικόνα ότι τα ντέρμπι δεν είναι ματς αλλά πολεμικές αναμετρήσεις.
Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Είναι ώριμο αίτημα των καιρών να αλλάξουν τα πράγματα, είναι επείγον να σπάσει το αμαρτωλό κύκλωμα που καθορίζει την πορεία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αρκετό ξύλο είδαμε, ώρα να δούμε και λίγη μπάλα.

Το ποδόσφαιρο του προέδρου....

Του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου, απο την Εποχη...

Σκηνή πρώτη: Ένα μέλος της Μπαρσελόνα, ο Τζόρντι Κάσες, κάνοντας χρήση των δικαιωμάτων του ως μέλος του συλλόγου, ζητά από τον πρόεδρο του συλλόγου Σάντρο Ροσέλ να δώσει στη δημοσιότητα
όλα τα οικονομικά στοιχεία που αφορούν την πολυδάπανη μεταγραφή του βραζιλιάνου Νεϋμάρ, το ύψος της οποίας δεν είχε γίνει γνωστό. Παράλληλα, ζητά και τη συνδρομή της πολιτείας. Ο Ροσέλ καθυστερεί να απαντήσει αλλά η εισαγγελική παρέμβαση αποκαλύπτει ύστερα από έρευνα ότι δεν δηλώθηκε το ακριβές ύψος της μεταγραφής, με σκοπό να αποφύγει η ομάδα την πληρωμή υψηλού φόρου. Αποτέλεσμα; Ο Ροσέλ παραιτείται και η ομάδα αναγκάζεται να πληρώσει στο ισπανικό δημόσιο, επιπλέον φόρους ύψους 17 εκατομμυρίων ευρώ, για να αποφύγει δικαστικές διώξεις.
Σκηνή δεύτερη: Σάββατο μεσημέρι στις 22 Φεβρουαρίου έξω από τα δικαστήρια Πειραιά, έχουν συγκεντρωθεί κάποιοι οπαδοί του Ατρόμητου και ζητούν την «προστασία» του προέδρου της ομάδας. Ο πρόεδρος του Ατρόμητου και της εταιρείας πετρελαιοειδών ΕΤΕΚΑ Γ. Σπανός, συνελήφθη μαζί με άλλα 15 άτομα και απολογείται στον ανακριτή κατηγορούμενος για λαθρεμπορία καυσίμων. Ο κ. Σπανός αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες, αλλά προφυλακίστηκε. Την επόμενη ημέρα ο επίσημος σύλλογος των οπαδών της ομάδας, βγάζει ανακοίνωση, με την οποία ζητά συσπείρωση όλων των φίλων του συλλόγου γύρω από την ομάδα, κρατώντας, όμως, αποστάσεις από το δικαστικό μέρος της υπόθεσης.

και οι φούσκες καλά κρατούν...

Γιώργος Καλλής, απο το Περιοδικο Χρονος...

Στο βιβλίο του Το αίνιγμα του κεφαλαίου, ο David Harvey μας υπενθυμίζει ότι κεφάλαιο είναι χρήμα στο κυνήγι κι άλλου χρήματος. Εφόσον αφεθεί ανεξέλεγκτο από κοινωνικούς περιορισμούς, το κεφάλαιο ωθούμενο από την ανάγκη του για διαρκή, όλο και πιο ταχεία κίνηση και αναπαραγωγή, απομακρύνεται από τις δραστηριότητες οι οποίες έχουν κοινωνικό όφελος αλλά συνήθως μικρό ή αργό κέρδος, και καταλήγει σε φούσκες, όπως αυτές της αγοράς κατοικίας ή των χρηματικών παραγώγων. Από τα δημόσια έργα και το χρηματιστήριο μέχρι τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, με το οποίο και θα ασχοληθώ σε αυτό το άρθρο, οι οικονομίες του ύστερου καπιταλισμού είναι σε μεγάλο βαθμό ένα σύνολο από άχρηστες φούσκες, οι οποίες εξυπηρετούν έναν και μοναδικό σκοπό: την κίνηση του χρήματος.

Η τέχνη καμιά φορά συμβολίζει πολύ πιο απλά αυτά που διανοούμενοι όπως ο Harvey παλεύουν να εξηγήσουν με τις λέξεις και τη λογική. Η αριστουργηματική ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε O λύκος της Wall Street προσωποποιεί στον ήρωα της Τζόρνταν Μπέλφορτ (Ντι Κάπριο) το ίδιο το κεφάλαιο, λύνοντας το αίνιγμά του.

Η FIFA, οι σκλάβοι του Κατάρ και οι φυλακές της Βραζιλίας...

του Ντέιβ Ζιρίν  μετάφραση: Αγάπιος Λάνδος, απο τα Ενθεματα...

H Nτάλι Κάχτρι και ο άντρας της Λιν Μα, κρατάνε φωτογραφίες των γιων τους. Σκοτώθηκαν και οι δύο, μετανάστες, δουλεύοντας στη Μαλαισία και στο Κατάρ. Ο μικρότερος γιος βρήκε το θάνατο στο Κατάρ, από καρδιακή προσβολή (Φωτογραφία: P. Pattison/guardian.co.uk).

Η πρώτη αποκάλυψη έγινε από τον Sam Borden στους New York Times και αφορά την προσπάθεια να κατασκευαστεί το πρώτο «μουντιαλικών προδιαγραφών» γήπεδο στη μέση του τροπικού δάσους του Αμαζονίου, για το παγκόσμιο κύπελλο του 2014. Στη μέση του Αμαζόνιου, του «πνεύμονα του πλανήτη», που παράγει το 20% του οξυγόνου όλης της Γης! Η Βραζιλία θα ξοδέψει γι’ αυτό 325 εκατομμύρια δολάρια. Ο Ρομάριο, παλιός αστέρας της Εθνικής Βραζιλίας και σήμερα μέλος του Κοινοβουλίου, χαρακτηρίζει το έργο παράλογο: «Θα γίνουν δυο-τρεις αγώνες και μετά; Ποιος θα το χρησιμοποιεί; Πρόκειται για την απόλυτη σπατάλη χρόνου και χρήματος».

Μια επιλογή που συζητιέται –και μόλις και μετά βίας την αναφέρουν οι Νew York Times– είναι, μετά το τέλος του Μουντιάλ, ολόκληρο το στάδιο να μετατραπεί σε φυλακή. Ο δικαστής Σαμπίνο Μάρκες, αρμόδιος για την Αμαζονία, είπε: «Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, πολλοί χώροι θα μείνουν αναξιοποίητοι. Στην Αμαζονία κάθε μέρα γίνονται συλλήψεις και δεν έχουμε πού να τους βάλουμε». Η χρήση των γηπέδων ως φυλακών στη Λατινική Αμερική ανακαλεί ματωμένες μνήμες περασμένων δεκαετιών — και ας μην ξεχνάμε όλους αυτούς που διαμαρτύρονται στους δρόμους εναντίον των επιλογών τόσο της FIFA όσο και της κυβέρνησης της Βραζιλίας.

Οι «πατερούληδες» των δύο αιωνίων...

του Αδαμου Ζαχαριαδη, απο την Εποχη...

Οταν στις αρχές Αυγούστου έγινε η φετινή κλήρωση του πρωταθλήματος της Superleague, οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι υπογράμμισαν στο ημερολόγιό τους την δέκατη αγωνιστική. Μπορεί το ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού (που έγινε χθες το βράδυ) να μην έχει την αίγλη των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά δεν παύει να είναι το παιχνίδι ορόσημο κάθε ποδοσφαιρικής χρονιάς. Πέραν όμως από την σύγκρουση εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου υπάρχει και η μεγάλη κόντρα των «ισχυρών αντρών» - όπως αρέσκονται να λένε οι αθλητικογράφοι- των δύο ΠΑΕ. Μια σύγκρουση που ξεπερνάει τον ποδοσφαιρικό κόσμο, με προεκτάσεις επιχειρηματικές αλλά και πολιτικές.

Η σύγκρουση των προηγούμενων χρόνων

Τις προηγούμενες δύο δεκαετίες η κόντρα Κόκκαλη – Βαρδινογιάννη επισκίαζε τις αναμετρήσεις των δύο αιωνίων. Ο τότε μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού έσωσε την ομάδα του Πειραιά από την χρεωκοπία και, αξιοποιώντας την λατρεία των οπαδών αλλά και τις εξαιρετικές διασυνδέσεις του στους κρατικούς μηχανισμούς, κατάφερε, για χρόνια, να κυριαρχήσει στο ποδοσφαιρικό και επιχειρηματικό τοπίο, αλλά και να συνάψει μια συμφωνία ανακαίνισης του «Καραϊσκάκης», η οποία χαρακτηρίστηκε από πολλούς σκανδαλώδης. Από την πλευρά του ο Γιάννης Βαρδινογιάννης πήρε τα ηνία από τον θείο του Γιώργο, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να σπάσει την κυριαρχία του Ολυμπιακού, με αποτέλεσμα νωρίς να έρθει σε σύγκρουση με τους οργανωμένους και τελικά να αποχωρήσει από το «τριφύλλι». Οι οπαδοί των πρασίνων καταλόγιζαν στην οικογένεια Βαρδινογιάννη ότι δεν προφύλαξε την ομάδα από την περιβόητη «παράγκα», η οποία τότε θεωρήθηκε, ότι έδινε τα πρωταθλήματα στην ομάδα του Σωκράτη Κόκκαλη.

Ο ταλαντούχος κ. Κατίδης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Κάποια στιγμή, πάνε μήνες, οι χρυσαυγίτες σκέφτηκαν να στεγαστούν και στη Νέα Φιλαδέλφεια. Σχεδίαζαν, μάλιστα, να νοικιάσουν γραφεία δίπλα σε σύνδεσμο οπαδών της ΑΕΚ. Και μία ημέρα των ημερών ο τοίχος απέκτησε φωνή. Οι ΑΕΚτζήδες είχαν γράψει πάνω του την εντολή «Ούτε να το σκέφτεστε». Τίποτα περισσότερο. Και τίποτα σαφέστερο. Αποδέκτες του μηνύματος, οι χρυσαυγίτες. Που μπροστά στα δύσκολα ακύρωσαν τα στεγαστικά τους σχέδια. Το συμβάν έγινε ευρύτατα γνωστό. Αλλά ο παίκτης της ΑΕΚ Γιώργος Κατίδης φαίνεται ότι δεν άκουσε τίποτα, αφού ζει στον «παράλληλο κόσμο του», όπως είπε ο προπονητής του, Εβαλντ Λίνεν. Δεν άκουσε, επίσης, τίποτα για τον προπηλακισμό του βουλευτή Δημήτρη Στρατούλη στο ΟΑΚΑ. Εγκλωβισμένος στον παράλληλο κόσμο του, δεν έμαθε πως η ίδια η οργάνωση των οπαδών της ομάδας του έβγαλε πάραυτα ανακοίνωση για να απαιτήσει «να τελειώσουμε με τα σκουλήκια τους φασίστες».
Πιθανόν, πιθανότατα, ένα παιδί στα δεκαεννιά ή τα είκοσί του, με τραχιά ζωή και με μοναδικό ίσως εφόδιο και όνειρο την μπάλα, βλέπει, ακούει και κουβεντιάζει μόνο όσα συμβαίνουν στον ολόκλειστο σφαιρικό κόσμο της. Ομως είναι λίγο δύσκολο να μην ξέρεις το ποιόν των οπαδών της ομάδας σου, την αγάπη των οποίων, άλλωστε, θέλεις να κερδίσεις. Κατεβαίνοντας από τη Θεσσαλονίκη, ο ταλαντούχος πλην ζαλισμένος από το ίδιο του το ταλέντο Γ. Κατίδης έτυχε να πάει σε μία από τις ελάχιστες ομάδες που ο κόσμος τους δεν είναι «κολλημένος με την μπάλα» και τέρμα. Για να πω την αλήθεια, φοβάμαι ότι ακόμα και σε αγώνα της Εθνικής Ελπίδων αν χαιρετούσε ναζιστικά, η κίνησή του ίσως αποσπούσε χειροκροτήματα. Γιατί τον πυρήνα των οπαδών των εθνικών ομάδων τον έχουν αλώσει οι «ελληνικές στρατιές» και οι λοιπές χρυσαυγίτικες μάσκες. Στο γήπεδο πουλάνε εθνικό τσαμπουκά, στις λαϊκές ρατσιστικό νταηλίκι και στη Βουλή ποζάτη μαγκιά. Αυτός ο κατά αδυνάτων τσαμπουκάς, ο τραμπουκισμός εν ονόματι του Πλάτωνα (πήγα να πω και του Θεμιστοκλή, αλλά αυτός ήταν νόθος, δεν είχε καθαρό ελληνικό αίμα), μαγνητίζει ένα ποσοστό εφήβων, ιδίως στα γήπεδα, όπου διακινείται ανέκαθεν το αναβολικό «υπερελληνοφροσύνη» (τα νικηφόρα ελληνικά γονίδια κ.τ.λ.). Και, μιμητικά, «τα παιδία χρυσαυγίζει».
Δεν ξέρω αν ο Γ. Κατίδης υποκρίνεται ότι δεν ήξερε, με δεδομένη την πρώτη, αδασκάλευτη και χαμογελαστή δήλωσή του: «Εκανα αυτό που έχουμε δει σε διάφορα βίντεο του γιουτιούμπ, από αυτό το πολιτικό κόμμα, τη Χρυσή Αυγή»! Σίγουρα, πάντως, υποκρίνονται πολλοί από τους τιμητές του. Και πρώτος ο κ. Ιωαννίδης. Οχι μόνον επειδή καταψήφισε την άρση της ασυλίας του κ. Κασιδιάρη, αλλά και επειδή δεν άκουσε τίποτα (όπως και η ΕΠΟ, άλλωστε) για όσα έγιναν προ ημερών στα Ψαχνά της Εύβοιας. Οπου εξυβρίστηκε ρατσιστικότατα ένας μαύρος ποδοσφαιριστής. Κι όταν έτρεξε στον διαιτητή για προστασία, εισέπραξε κίτρινη κάρτα. Μισές δουλειές. Ελειψε η κόκκινη μαζί με μια απέλαση;