Νάνος Βαλαωρίτης: Πάμε προς τον χιτλερισμό;

Κρυσταλία Πατούλη

«Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ. Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν διαδήλωση εναντίον της Χρυσής Αυγή.! Μα, δεν είμαστε καλά! Δηλαδή, πάμε προς τον χιτλερισμό; […] Τι θέλουμε να είμαστε; Μια δημοκρατία ή μία δικτατορία εν κρυπτώ, και μάλιστα με τρομοκρατία;» Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr καταγγέλοντας βίαιες επιθέσεις της Χρυσής Αυγής εναντίον μεταναστών με ένα νεκρό θύμα.

Ν.Β.: Αυτές τις μέρες, έχουν γίνει πολλές επιθέσεις εναντίον Φιλιππινέζων από χρυσαυγίτες οι οποίοι τους έχουν σπάσει στο ξύλο, με αποτέλεσμα μία γυναίκα που την χτύπησαν στην Ομόνοια να έχει ήδη πεθάνει, μία άλλη που την χτύπησαν στο Σύνταγμα να έχει σοβαρό πρόβλημα στα μάτια της(με πολλά ράμματα) και κάποιος άλλος να βρίσκεται σε κώμα στο νοσοκομείο…
Πλέον, έχει εκτραχυνθεί το πράγμα. Δεν είναι μόνο ο χρυσαυγίτης που δεν δίνει φαγητό στη μετανάστρια γιαγιά. Είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με ΕΣΑ και ΕΣ ΕΣ, οι οποίοι φέρονται όπως ακριβώς φέρονταν στη Βαϊμάρη τα Τάγματα Εφόδου. Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ.

Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν διαδήλωση εναντίον της Χρυσής Αυγής. Μα, δεν είμαστε καλά! Δηλαδή, πάμε προς τον χιτλερισμό;

Κρ.Π.: Έχει ειπωθεί ότι στην αστυνομία υπάρχουν πολλοί που είναι υπέρ της Χρυσής Αυγής.
Ν.Β.: Ναι, αυτό το έχουμε δει αρκετές φορές στον Τύπο, και έχουν κάνει δηλώσεις και οι ίδιοι, ότι είναι ένα ποσοστό 60%. Άλλοι λένε 30%, αλλά τι σημασία έχει, αφού φέρονται έτσι;

Η ελληνική αστυνομία, δεν είναι αστυνομία δημοκρατικής χώρας πλέον! Αυτό πρέπει να το δει η κυβέρνηση, ο Σαμαράς, και η ΝΔ, οι οποίοι στις άκρες τους φλερτάρουν με την ακροδεξιά. Τι θέλουμε να είμαστε; Μια δημοκρατία ή μία δικτατορία εν κρυπτώ, και μάλιστα με τρομοκρατία; Διότι σήμερα, χτυπάνε τους μετανάστες αυτά τα ρεμάλια της Χρυσής Αυγής. Αύριο θα χτυπήσουν όλους τους Έλληνες που διαφωνούν μαζί τους. Και ήδη τους χτυπάνε, μέσω και της αστυνομίας!

Κρ.Π.: Πώς αισθάνεστε για όλα αυτά;
Ν.Β.: Αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί είναι η τέταρτη φορά που απειλεί την Ελλάδα ο φασισμός. Πέρασα την σχολική μου ηλικία κάτω από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή ήταν η πρώτη φορά. Η δεύτερη ήταν η γερμανική και ιταλική κατοχή. Η τρίτη ήταν η χούντα, και τώρα έχουμε την τέταρτη.
Μα, δεν είμαστε καλά! Τρελάθηκαν οι Έλληνες που ψηφίζουν αυτούς τους κόπανους, οι οποίοι είναι και καραγκιόζηδες, αλλά είναι και επικίνδυνοι καραγκιόζηδες, γιατί φέρονται παράνομα και εγκληματικά.
Κρ.Π.: Γι’ αυτούς που τους ψηφίζουν, μπορεί να συμβαίνει αυτό που λέγατε πρόσφατα, ότι τελικά στις παράλογες καταστάσεις, οι παράλογες αντιδράσεις είναι αναμενόμενες; Είναι η άγνοια; Τί πιστεύετε;
Ν.Β.: Αυτός ο Κατίδης, ο οποίος χαιρέτησε φασιστικά, ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει τι είναι φασισμός. Γεμάτος με απειλητικά τατού και δεν ξέρει τι είναι φασισμός; Αλίμονο, αν κάνουν τους ανήξερους!
Ο φασισμός είναι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς. Κι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς δεν επιτρέπει πρώτα πρώτα καμία ελευθερία. Όλα ελέγχονται από την αστυνομία, από το κράτος και από το εκάστοτε φασιστικό ή ναζιστικό κόμμα. Είναι ένας ολοκληρωτισμός, ο οποίος κατά τον Μάρξ είναι μία φάση του καπιταλισμού. Αλλά δεν το πιστεύω αυτό.

Πιστεύω ότι είναι το αποτέλεσμα του αντισημιτισμού ο οποίος ενεδρεύει στις μικροαστικές τάξεις σε όλες τις χώρες, οι οποίοι θεωρούν ότι η δυστυχία τους οφείλεται στους Εβραίους. Δηλαδή, είναι ένα είδος αποδιοπομπαίου τράγου. Λοιπόν, τώρα, αποδιοπομπαίος τράγος έχουν γίνει οι μετανάστες, αντικαθιστώντας τους Εβραίους. Όχι πως τους Εβραίους δεν τους αντιμετωπίζουν ακόμα με τον ίδιο τρόπο, αλλά για προπαγάνδα κατονομάζουν μόνο τους μετανάστες.

Σήμερα επιτίθενται στους Φιλιππινέζους που εργάζονται τόσα χρόνια στη χώρα μας, και μας βοηθάνε και δεν είναι καθόλου όπως τους κατηγορούν, είτε κλέφτες, είτε ναρκέμποροι, είτε οτιδήποτε άλλο. Και αύριο θα αρχίζουν να χτυπάνε εμάς.

Να έχω ζήσει τρεις δικτατορίες, και να βλέπω να γεννιέται μία τέταρτη, και με τρομοκρατία;

Κρ.Π.: Μία κοινωνία, η οποία έχει ως μόνο μέσον την καταστολή και όχι την θεραπεία ή την πρόληψη των προβλημάτων της, είναι κατά βάση φασιστική; Και επίσης η ανοχή της βίας και η απάθεια(νίπτω τας χείρας μου), δεν δείχνει μία ανάλογη κοινωνία;
Ν.Β.: Είναι η χρήση της βίας κατ’ αρχήν. Ότι με τη βία, μπορείς να τιμωρήσεις ή να καλυτερεύσεις την ανθρωπότητα. Κι αυτό το έχουν και τα δύο άκρα. Το είχε και ο Σταλινισμός. Τα δύο άκρα συναντιούνται στη βία και στην αντιδημοκρατική νοοτροπία, η οποία δεν ανέχεται πρώτα πρώτα την ελευθερία του λόγου, δεύτερον την ελευθερία του ατόμου να επιλέξει τον τρόπο της ζωής του, και ούτω κάθε εξής. Δηλαδή, κανενός είδους ελευθερία.

Όλα πρέπει να καθοδηγηθούν από ένα κόμμα το οποίο έχει δόγματα ρατσιστικά, ολοκληρωτικά, και πρέπει να υποταχθούν όλοι στον αρχηγό, σε έναν οποιοδήποτε αρχηγό, τρελό ή ηλίθιο –ανάλογα-, ο οποίος θα τους οδηγήσει στην καταστροφή.

Εδώ, λοιπόν, πρόκειται περί άγνοιας; Αυτοί οι άνθρωποι που ψήφισαν αυτούς τους μασκαράδες, επιδεικνύουν άγνοια; Όμως, δεν επιδεικνύουν, μόνον, δήθεν – υποτίθεται, οργή απέναντι στο διαφθαρμένο πολιτικό καθεστώς.
Πιστεύω ότι το κάνουν σε μία ψυχολογική κατάσταση, η οποία είναι αντικοινωνική. Υπάρχει πάντοτε μία μνησικακία για τον άλλον, ο οποίος περνάει καλύτερα από εμάς(είτε φανταστικά είτε πραγματικά). Αυτά παίζουν μεγάλο ρόλο σ’ αυτή την ψυχολογία.

Αλλά η θεραπεία μιας τέτοιας ψυχολογίας δεν είναι το να φέρεις στο προσκήνιο ένα τελείως βάρβαρο ιδεολόγημα, το οποίο αποδείχθηκε το πιο καταστροφικό στην ιστορία του ανθρώπου! Ο Χίτλερ ήταν ένας καραγκιόζης κατά βάθος, αλλά πιο επικίνδυνος καραγκιόζης δεν έχει γίνει στην ιστορία, πλην του Καλιγούλα.

Αυτή η τρέλα μεταδίδεται μέσα στην ιστορία από γενεά σε γενεά, με πολύ πιο χαμηλούς τόνους φυσικά, αλλά καμιά φορά ξεσπάνε και πολύ βίαιες καταστάσεις, αναλόγως τον περιστάσεων.

Τώρα οι περιστάσεις στην Ελλάδα είναι αισχρές, βέβαια. Μας έχουν στριμώξει στον τοίχο οι Ευρωπαίοι, κυρίως οι Γερμανοί, οι οποίοι καθοδηγούν την Ευρώπη σήμερα, και τα αποτελέσματα είναι όπως τα βλέπουμε: Ανεργία, απολύσεις, μείωση μισθών και συντάξεων, φτώχεια, ύφεση.

Όλα αυτά, έρχονται κυρίως από τη Γερμανία. Αλλά η οργή, δεν προσανατολίζεται προς τα εκεί που προέρχεται. Μπορεί να υπέβοσκε μία φασιστική νοοτροπία, αλλά όχι κι έτσι. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό φαινόμενο. Είναι πλέον ένα παρακράτος, ένα μιλιταριστικό συγκρότημα.
Κρ.Π.: Τι θα λέγατε για τις αυταρχικές και  φασιστικές νοοτροπίες;
Ν.Β.: Το αυταρχικό στοιχείο στον άνθρωπο το έχει αναλύσει ο Φρόυντ και είναι ο σαδισμός. Το αντίθετό του είναι ο μαζοχισμός. Αλλά αυτά τα δύο πάνε μαζί.
Διότι συνήθως όλοι αυτοί κάνουν τον νταή στους τελείως απροστάτευτους και αδύναμους, οι οποίοι δεν έχουν τα μέσα να αμυνθούν και δεν προστατεύονται από το κράτος και από τη δημοκρατία, που υποτίθεται ότι έχουμε.

Πρόκειται περί αυτού που ονομάζουν οι Άγγλοι, bullies. Δηλαδή, άνθρωποι που αισθάνονται ισχυροί απέναντι στους ανίσχυρους και όταν βρεθούν μπροστά σε πιο ισχυρούς από αυτούς, τότε γίνονται λαγοί και υποτάσσονται. Τρείς αξιωματικοί πέρασαν μέσα από το διαμέρισμά μου σε επιταγμένο δωμάτιο, και τους είδα πως φερόντουσαν. Θυμάμαι έναν από αυτούς που είχε γυρίσει μεθυσμένος μια μέρα, κι έπεσε στα πόδια της μάνας μου(η οποία ήξερε γερμανικά) παρακαλώντας την να μην τον καταδώσει στην Κομαντατούρα, γιατί θα τον έστελναν στη Ρωσία(κι αυτό ήταν που έτρεμαν).

Είμαι πάρα πολύ εξοργισμένος, μ’ αυτά τα τελευταία περιστατικά, και αφορούν πρόσωπα τα οποία εργάζονται και για μένα.
Είναι πολύ κοντά πια. Δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς να το εξορίσεις, να πεις ότι συμβαίνει αλλού. Συμβαίνει μέσα στα δικά μας τα σπίτια.
Πάνω σε όλα αυτά που είπα μπορεί να γίνει μεγάλη ανάλυση, διότι αυτά τα θέματα έχουν αναλυθεί με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες στο παρελθόν, που εξηγούν πώς γεννιούνται αυτά τα κίνητρα και πως εμφανίζονται στην κοινωνία. Είπα άκρες μέσες, αλλά αρκούν κι αυτές για να καταλάβουν μερικοί οι οποίοι δεν θέλουν να αλλάξουν μυαλά.
Κρ.Π.: Μα, γι αυτό δεν τους ψήφισαν; Το πιθανότερο δεν είναι ότι θα χαρούν;

Ν.Β.: Αυτοί που θα χαρούν ακούγοντας αυτά τα γεγονότα, αύριο θα κλάψουν όταν δούν ότι θα ξεχαρβαλωθούν όλα, και θα έχουμε εμπόλεμη κατάσταση μέσα στην χώρα μας. Αύριο θα κλάψουν, όπως κλάψαν οι Γερμανοί όταν τους βομβάρδισαν οι σύμμαχοι.

Κρ.Π.: Με τη βία και το έγκλημα δεν κερδίζει αυτός που έχει δίκιο, αλλά εκείνος που ασκεί τη μεγαλύτερη βία. Ο νόμος της ζούγκλας;
Ν.Β.: Η βία είναι απαράδεκτη, εκτός αν πρόκειται περί άμυνας. Είναι έγκλημα να γίνεται με τον τρόπο που βλέπουμε σήμερα, και από όργανα της επίσημης κυβέρνησης αλλά και όργανα παραστρατιωτικά όπως είναι αυτό το υποτιθέμενο κόμμα, το οποίο παρανομεί από κάθε άποψη.
Στις κοινωνίες που έχουν βγει από τέτοιες καταστάσεις, είναι πολύ περίπλοκο το τι γίνεται… Διότι τα ίχνη και τα κατάλοιπα μιας τέτοιας μεγάλης σύγκρουσης είναι τα επακόλουθα μιας πόλωσης φανατισμού και λανθασμένων στρατηγικών.

Τα παραδείγματα είναι πολλά, ξεκινώντας από τη Γαλλική Επανάσταση(η οποία κατέληξε σε μια φοβερή τρομοκρατία όπου την πλήρωσαν και οι τρομοκράτες), αλλά και τόσες άλλες εμφύλιες συγκρούσεις που έχουν γίνει. Ο Θουκυδίδης λέει, στην αρχή του Πελοποννησιακού πολέμου ότι το πρώτο θύμα του εμφυλίου πολέμου, είναι η αλήθεια. Διότι και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται ότι την κατέχουν.

Κρ.Π.: Εννοείτε ότι αυτοί που καταδιώκονται μπορεί να αντισταθούν και να αντιδράσουν και στο τέλος η κοινωνία να χωριστεί στα δύο;
Ν.Β.: Ναι, τέτοιες καταδιώξεις καταλήγουν σε εμφύλιο. Όταν υπάρχει μία ομάδα η οποία καταδιώκει μία άλλη που είναι ανυπεράσπιστη, όπως ήταν οι Εβραίοι στην Γερμανία, δεν μιλάμε για εμφύλιο αλλά για καταδίωξη.
Και όταν ο άλλος δεν μπορεί να αμυνθεί και γίνεται θύμα, η αδικία είναι κατάφορη. Αν όμως μπορέσει να αμυνθεί αυτό είναι άλλη κατάσταση, είναι αντίσταση πλέον σε μία κατάσταση βίας. Αυτό γίνεται με τους αντάρτες σε μία αντίσταση. Να μην μπερδεύουμε τους όρους, γιατί από εκεί ξεκινάνε όλες οι παρεξηγήσεις.

Άλλο είναι η καταδίωξη, και άλλο ο εμφύλιος. Μπορεί λοιπόν, στο τέλος να οδηγηθεί σε εμφύλιο αυτή η κατάσταση, αλλά ο αίτιος θα είναι ο αρχικός διώκτης. Και στον ελληνικό εμφύλιο, τότε, ο αίτιος ήταν η Γερμανία, ο αρχικός διώκτης, και όλοι οι Έλληνες δοσίλογοι και υπερασπιστές τους στη συνέχεια.

Όταν υποτίθεται ότι παίρνει τη «δικαιοσύνη» στα χέρια του κάποιος και καταδιώκει τους αδύναμους… και δυστυχώς, σε ένα κράτος που έχει μία αδύναμη κυβέρνηση που μοιάζει με την κυβέρνηση της Βαϊμάρης… τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.

Άρον, άρον...

Του Κωστα Καναβουρη απο την Αυγη...

Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι. Αυτή η παροιμία ταιριάζει απόλυτα στον θόρυβο που ξεσηκώθηκε την περασμένη Κυριακή επειδή ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Γ. Κατίδης πανηγύρισε χαιρετώντας ναζιστικά το γκολ που πέτυχε εναντίον της Βέροιας. Και ανατρίχιασε από οργή ολόκληρο το πανελλήνιο (το οποίο παρεμπιπτόντως δίνει κι ένα δημοσκοπικό 12% στη Χρυσή Αυγή) εναντίον του νεαρού (μόλις 20 χρόνων) μισοτρελαμένου με τη φήμη και αηδιαστικά αμόρφωτου ποδοσφαιριστή. Και καταδίκασε με ιερό μένος, στα όρια μιας μεταφυσικής δημοκρατικής υστερίας, διαγκωνιζόμενο (αυτό το ίδιο πανελλήνιο) ποιος πρώτος θα καταδικάσει πιο βαριά το γεγονός, ποιος πρώτος θα αντιτάξει τα δημοκρατικά του στήθη στη φασιστική εισβολή εντός της παρθενίας των γηπέδων, ποιος πρώτος θα δείξει περισσότερο αποτροπιασμό και εκστατική φρίκη για το γεγονός.
Άπαντα τα κόμματα, πλην φυσικά της Χρυσής Αυγής, καταδίκασαν, η Original καταδίκασε (ελαφρώς ανορθόγραφα, αλλά ποιος ζητάει ορθογραφία από της δημοκρατικής μυλωνούς τον πισινό), η ΕΠΟ (αυτή η ίδια η αμαρτωλή ΕΠΟ, που σε συνθήκες κανονικής δημοκρατίας θα ήταν -όπως και άλλοι θεσμισμένοι οργανισμοί- αντικείμενο εξαιρετικού εισαγγελικού ενδιαφέροντος) τον απέπεμψε διά βίου από τις εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου και, με μια κουβέντα, η φασιστική συμπεριφορά και η βλακεία ενός νεαρού, αντί να καταλήξει σε ουσιαστική καταδίκη του νεοναζισμού, μετατράπηκε λόγο αμετροέπειας σε επικίνδυνη κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου η δημοκρατία δεν αναβαθμίζεται, αλλά απλώς επιπλέει σαν φελός. Γιατί μόνο μια δημοκρατία - φελός θα καταγινόταν με την καταδίκη του ναζισμού σαν να ήταν βίντεο γκέιμ. Γιατί μόνο μια δημοκρατία - φελός θα επέπλεε ελαφρά τη καρδία στο καταδικαστέο έτσι κι αλλιώς γεγονός, αντί να καταβυθιστεί με οδύνη στο φαινόμενο συνειδητοποιώντας, όσο επώδυνο κι αν είναι, τις ελλείψεις, τις αβλεψίες και τις αβελτηρίες της που οδηγούν στην εξάπλωση της φρίκης που ονομάζεται ναζισμός.
Μα, δεν θα έπρεπε να καταδικαστεί η ενέργεια του νεαρού ποδοσφαιριστή; Απολύτως. Και με κάθε αυστηρότητα. Όχι μόνο για την πραγματική αλλά και για τη συμβολική της διάσταση. Πράγμα που σημαίνει ότι η καταδίκη έπρεπε να γίνει με σοβαρότητα. Αλλά τότε θα έπρεπε όλοι μας να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στο φαινόμενο. Ιδιαίτερα το κράτος, ιδιαίτερα η τρικομματική κυβέρνηση, ιδιαίτερα η Ν.Δ., που ένα ολόκληρο φασιστικό σκυλολόι κάνει πάρτι στους κόλπους της μέσα από κομβικές θέσεις στο σύστημα εξουσίας, υπό την αισχυντηλή σιωπή και την ευμενή αποστασιοποίηση του πιο δεξιού (και ακροδεξιό να τον πεις, μέσα είσαι) αρχηγού που είχε το κόμμα αυτό από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν.
Δεν πάει πολύς καιρός που ο Σαμαράς ξεπάστρευε χωρίς να παίξει βλέφαρο όσους βουλευτές τολμούσαν να σταθούν αντιρρητικά στη βαρβαρότητα του Μνημονίου. Πλην όμως δεν έπραξε το ίδιο όταν τρεις βουλευτές του αψήφησαν την κομματική "γραμμή" αρνούμενοι να άρουν τη βουλευτική ασυλία του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρη για τον ξυλοδαρμό της Λιάνας Κανέλλη, βουλευτή του ΚΚΕ, και τον προπηλακισμό της Ρένας Δούρου, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Κι ας μην ξεχνάμε ότι αυτή τους η άρνηση στη συγκεκριμένη περίπτωση, από πλευράς πολιτικής ηθικής, αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν αντέδρασε ούτε όταν ο γίγας Μανώλης Κεφαλογιάννης ειρωνευόταν κατάμουτρα το κοινό δημοκρατικό (το ποιο;) αίσθημα, λέγοντας πως ήθελε να δώσει στον Κασιδιάρη μια ευκαιρία συγνώμης και ζητούσε (το γέννημα της λεβεντογέννας Κρήτης) να μπει μια καλή φωτογραφία του στην είδηση. Ή μήπως αντέδρασε ο πρωθυπουργός όταν η "Αυγή" αποκάλυψε ότι σύμβουλος για θέματα μετανάστευσης (!) του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών Χαράλαμπου Αθανασίου, είναι ο Ιωάννης Κωτούλας, ένας παντερισμένος απολογητής του Γ' Ράιχ.
Κατά τα άλλα, μας έφταιξε ο Κατίδης. Που ζήτησε και συγνώμη με σκεπτικό το οποίο θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στη φράση "συγνώμη, ρε παιδιά, είμαι πολύ μαλάκας". Δεν έφτασε όμως η ομολογία του και προτροπάδην, όπως είπαμε, εξεδιώχθη από τις εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου. Αντιθέτως, ο υφυπουργός Αθλητισμού (του ιδίου αθλητισμού εντός του οποίου δραστηριοποιούνται διάφοροι ελληνόπαιδες με το DNA του νικητή έστω και ανασκολοπισμένο από τα αναβολικά), ο αρκούντως αψίκορος (και τζάμπα μάγκα να τον πεις, μέσα είσαι) Γιάννης Ιωαννίδης, που με το ίδιο περίπου σκεπτικό με τον Κατίδη αιτιολόγησε την αρνητική του ψήφο στην υπόθεση Κασιδιάρη, παρέμεινε στη θέση του δόξη και τιμή. Ίσως επειδή στο μυαλό όλων αυτών των φρικαλέων τύπων οι υψηλές χειρωνακτικές επιδόσεις στις κατά μόνας ηδονές αποτελούν απόδειξη υψηλής δημοκρατικής επάρκειας.
Και δεν είναι μόνο αυτοί, δεν είναι μόνο τα τρωκτικά των υπογείων της Συγγρού, όπου και τα γραφεία της Ν.Δ. Δεν είναι μόνο οι 85 της τροπολογίας για τους "Έλληνες το γένος" εισαγόμενους σε στρατιωτικές σχολές. Είναι και οι Λοβέρδοι που θεωρούν ότι η Χρυσή Αυγή κάνει ακτιβισμό. Οι ίδιοι Λοβέρδοι που διαπομπεύουν ιερόδουλες χωρίς καν (έστω όπως ο Κατίδης) μια συγνώμη όταν αυτές αθωώνονται. Είναι οι Χρυσοχοΐδηδες με τις εμετικές τους δηλώσεις, που από μόνες τους συνιστούν "υγειονομική βόμβα" στο σώμα της κοινωνίας και της δημοκρατίας και που, αντί να καταδικαστούν, υπερψηφίζονται (όπως και του Λοβέρδου) από την άσπιλη, αμόλυντη και προπαντός δημοκρατική ελληνική κοινωνία, με τη συγκατάθεση και την έγκριση της οποίας το Κοινοβούλιο σε μεγάλο βαθμό έχει μετατραπεί σε ερπετάριο.
Αλλά όμως ο Κατίδης χαιρέτισε ναζιστικά. Άρον-άρον σταύρωσον αυτόν και πάμε γι' άλλα. Η δημοκρατία πλέον μπορεί να καταδικάζει τα παιδιά της στη φρίκη της ανυπαρξίας μέλλοντος, μπορεί να "παιδεύει τα δροσερά Ελληνόπουλα και να ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους", αλλά σε θέματα δημοκρατικής ευαισθησίας είναι άτεγκτη. Καταδίκασε τον Κατίδη. Και αντιστοίχως, διά της δικαστικής εξουσίας, αθώωσε τον Κασιδιάρη.

Ο ταλαντούχος κ. Κατίδης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Κάποια στιγμή, πάνε μήνες, οι χρυσαυγίτες σκέφτηκαν να στεγαστούν και στη Νέα Φιλαδέλφεια. Σχεδίαζαν, μάλιστα, να νοικιάσουν γραφεία δίπλα σε σύνδεσμο οπαδών της ΑΕΚ. Και μία ημέρα των ημερών ο τοίχος απέκτησε φωνή. Οι ΑΕΚτζήδες είχαν γράψει πάνω του την εντολή «Ούτε να το σκέφτεστε». Τίποτα περισσότερο. Και τίποτα σαφέστερο. Αποδέκτες του μηνύματος, οι χρυσαυγίτες. Που μπροστά στα δύσκολα ακύρωσαν τα στεγαστικά τους σχέδια. Το συμβάν έγινε ευρύτατα γνωστό. Αλλά ο παίκτης της ΑΕΚ Γιώργος Κατίδης φαίνεται ότι δεν άκουσε τίποτα, αφού ζει στον «παράλληλο κόσμο του», όπως είπε ο προπονητής του, Εβαλντ Λίνεν. Δεν άκουσε, επίσης, τίποτα για τον προπηλακισμό του βουλευτή Δημήτρη Στρατούλη στο ΟΑΚΑ. Εγκλωβισμένος στον παράλληλο κόσμο του, δεν έμαθε πως η ίδια η οργάνωση των οπαδών της ομάδας του έβγαλε πάραυτα ανακοίνωση για να απαιτήσει «να τελειώσουμε με τα σκουλήκια τους φασίστες».
Πιθανόν, πιθανότατα, ένα παιδί στα δεκαεννιά ή τα είκοσί του, με τραχιά ζωή και με μοναδικό ίσως εφόδιο και όνειρο την μπάλα, βλέπει, ακούει και κουβεντιάζει μόνο όσα συμβαίνουν στον ολόκλειστο σφαιρικό κόσμο της. Ομως είναι λίγο δύσκολο να μην ξέρεις το ποιόν των οπαδών της ομάδας σου, την αγάπη των οποίων, άλλωστε, θέλεις να κερδίσεις. Κατεβαίνοντας από τη Θεσσαλονίκη, ο ταλαντούχος πλην ζαλισμένος από το ίδιο του το ταλέντο Γ. Κατίδης έτυχε να πάει σε μία από τις ελάχιστες ομάδες που ο κόσμος τους δεν είναι «κολλημένος με την μπάλα» και τέρμα. Για να πω την αλήθεια, φοβάμαι ότι ακόμα και σε αγώνα της Εθνικής Ελπίδων αν χαιρετούσε ναζιστικά, η κίνησή του ίσως αποσπούσε χειροκροτήματα. Γιατί τον πυρήνα των οπαδών των εθνικών ομάδων τον έχουν αλώσει οι «ελληνικές στρατιές» και οι λοιπές χρυσαυγίτικες μάσκες. Στο γήπεδο πουλάνε εθνικό τσαμπουκά, στις λαϊκές ρατσιστικό νταηλίκι και στη Βουλή ποζάτη μαγκιά. Αυτός ο κατά αδυνάτων τσαμπουκάς, ο τραμπουκισμός εν ονόματι του Πλάτωνα (πήγα να πω και του Θεμιστοκλή, αλλά αυτός ήταν νόθος, δεν είχε καθαρό ελληνικό αίμα), μαγνητίζει ένα ποσοστό εφήβων, ιδίως στα γήπεδα, όπου διακινείται ανέκαθεν το αναβολικό «υπερελληνοφροσύνη» (τα νικηφόρα ελληνικά γονίδια κ.τ.λ.). Και, μιμητικά, «τα παιδία χρυσαυγίζει».
Δεν ξέρω αν ο Γ. Κατίδης υποκρίνεται ότι δεν ήξερε, με δεδομένη την πρώτη, αδασκάλευτη και χαμογελαστή δήλωσή του: «Εκανα αυτό που έχουμε δει σε διάφορα βίντεο του γιουτιούμπ, από αυτό το πολιτικό κόμμα, τη Χρυσή Αυγή»! Σίγουρα, πάντως, υποκρίνονται πολλοί από τους τιμητές του. Και πρώτος ο κ. Ιωαννίδης. Οχι μόνον επειδή καταψήφισε την άρση της ασυλίας του κ. Κασιδιάρη, αλλά και επειδή δεν άκουσε τίποτα (όπως και η ΕΠΟ, άλλωστε) για όσα έγιναν προ ημερών στα Ψαχνά της Εύβοιας. Οπου εξυβρίστηκε ρατσιστικότατα ένας μαύρος ποδοσφαιριστής. Κι όταν έτρεξε στον διαιτητή για προστασία, εισέπραξε κίτρινη κάρτα. Μισές δουλειές. Ελειψε η κόκκινη μαζί με μια απέλαση;

για τα πανηγύρια...

ουδεν αμιγες...

«πανηγύρισα με αυτό τον τρόπο γιατί ήθελα να μας βοηθήσει περισσότερο ο κόσμος. Για μένα δεν σημαίνει τίποτα αυτό. Ήταν ένας πανηγυρισμός που παραπέμπει σε αυτό το κόμμα, τη Χρυσή Αυγή, και το έκανα για να πανηγυρίσει πιο έντονα ο κόσμος μαζί μας...»

Σα να λέμε δηλαδή, ο ναζιστικός χαιρετισμός μετά το γκολ είναι κάτι σαν τα κωλοδάχτυλα, το σήκωμα της μπλούζας, την πρόταση των γεννητικών οργάνων κι έναν σωρό από χυδαιότητες που ακολουθούν την επίτευξη του στόχου και δηλώνουν πρόθεση επιβολής, όλα αυτά δηλαδή που αποκορυφώνουν την αδρεναλίνη και τονώνουν το αίσθημα υπεροχής του νικητή. Not bad... Not bad at all. Τι άλλο είναι ο ναζιστικός χαιρετισμός αν όχι αυτό ακριβώς.

Κι εγώ πάντως, για να είμαι ειλικρινής, σε ό,τι αφορά το «πιο έντονα», αυτή την εντύπωση έχω για τους φιλάθλους του ποδοσφαίρου: Ότι αρκεί μια σπίθα για να φέρει την καταστροφή. Όλοι οι θρύλοι για την προσωπική ζωή καθεμιάς από τις μανάδες των ποδοσφαιριστών, σ' αυτό το «πιο έντονα» οφείλουν τη διάδοσή τους. Οι ποδοσφαιρόφιλοι πιο εύκολα κι από λάθη ή χαμηλή απόδοση, θίγονται από τη συμπεριφορά. Το ποδόσφαιρο, το γήπεδο και η ομάδα είναι γι' αυτούς με την ίδια σειρά μια τελετουργία που τελείται μέσα σε μια ιδιόμορφη εκκλησία μιας ιδιότυπης θρησκείας. Σωστά, νομίζω, ο κύριος Κατίδης νομίζει ότι αν πάει μέσα σε τζαμί να κάνει το σταυρό του και να πει το πάτερ ημών, θα κάνει την ατμόσφαιρα πιο έντονη. Κανείς, λοιπόν, δεν μπορεί να πει ότι δεν τα κατάφερε, αν και του διέφυγε κάπως, νομίζω, η επαφή με το περιβάλλον και η κατεύθυνση προς την οποία πήγε το συγκεκριμένο «πιο έντονα». Μια πληροφόρηση, που του λείπει, για τα στατιστικά των οπαδών της αεκ σε ό,τι αφορά την ιστορία και τις πεποιθήσεις τους, ίσως ήταν πιο έξυπνο και χρήσιμο να έχει φροντίσει να την πάρει. Τώρα, ας τα βγάλει πέρα. Ο προστάτης άγιος της Κωνσταντινούπολης στο πλευρό του.

Αργότερα, ο ίδιος έγραψε, λέει, «ξέρω την ιστορία της ΑΕΚ. Ξέρω πως είναι προσφυγική ομάδα. Αφιέρωσα το γκολ στον Παυλή και σε καμία περίπτωση δεν είμαι ρατσιστής... Σιχαίνομαι το φασισμό. Δε θα το έκανα αν ήξερα ότι σημαίνει κάτι τέτοιο. Ξέρω τις επιπτώσεις και δε θα το έκανα ποτέ.»
Οι επιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται, αποτυπώνονται άριστα στη φωτογραφία. Αυτή η είδηση, είναι από εκείνες που αντλούν το μεγαλύτερο μέρος της δύναμής τους από την εικόνα. Ίσως να ήταν χρήσιμο στον κύριο Κατίδη να παρατηρήσει την έκφραση στο πρόσωπο του συμπαίκτη του. Λέει περισσότερα από πολλά. Τα λέει όλα.