ΠΟΙΟΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ;

strangejournal...
Καθώς η θεατρική παράσταση “Διαπραγμάτευση με την Τρόικα” διανύει τον τέταρτο κύκλο της όντας πολύ πετυχημένη, αφού και σασπένς και αίμα και μελόδραμα διαθέτει, κάποιοι ακόμα προσδοκούν σε “ανάπτυξη” και ελαφρύνσεις.

Με αγκάθια τους πλειστηριασμούς, τις νέες περικοπές και του που θα βρεθούν εκ νέου θύματα για θυσία στον βωμό του Μολώχ, την δημόσια Υγεία να τρέμει υπό το βάρος απολύσεων, ελλείψεων φαρμάκων και πιθανού “ξαφνικού θανάτου” του ΕΟΠΠΥ, με την Παιδεία να βγάζει ρόγχους και ξαφνικά πολλούς να ενδιαφέρονται αν τα παιδιά θα χάσουν το εξάμηνό τους (sic).
Με οικογένειες να βιώνουν εφιάλτες και την απαισιοδοξία να μεταφράζεται και σε δείκτες που συνεχώς πληθαίνουν. Θύματα του κρύου με μαγκάλια και σόμπες, περιστατικά που θυμίζουν την Ελλάδα 2 αιώνες πίσω ή μετά από πόλεμο. Και που αν δεν υπήρχαν κάποιες πρωτοβουλίες και δομές, το πιθανότερο τα κανάλια να είχαν αναφορά καθημερινή σε θύματα. Είναι ντροπή για μια κοινωνία να ανέχεται σπίτια που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα.
Ωστόσο ακόμα υπάρχει ένα κομμάτι που περιμένει ξαφνικά οι τύραννοι ν’ αλλάξουν πρόσωπο. Η μόνη εκτόνωση του Έλληνα πλέον περιορίζεται στο να βρεθεί σε πλατό τηλεοπτικής εκπομπής για να ξεσπάσει σε καλεσμένο υπουργό ή να είναι στο σαλόνι του και να χαίρεται, “καλά του τα ‘πε“, “έτσι θα του τα’ λεγα κι εγώ“. Βέβαια όταν ο άλλος είναι εκλεγμένος ποσώς έρχεται σε δύσκολη θέση, ειδικά όταν απολαμβάνει τόσα προνόμια.
Δεν μπορείς να απαιτείς αξιοπρέπεια από κανέναν υπουργό για να παραιτηθεί. Oύτε από στον Άδωνι για την Υγεία, ούτε από τον Αρβανιτόπουλο για την Παιδεία κ.ο.κ. Το παιχνίδι παίζεται αλλού. Είναι στον τρόπο που επικοινωνούν την φτώχεια.

ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΚΛΑΒΟΣ;

strange journal...

Σαφώς και η ευθύνη της παθητικότητας πρέπει να στρέψει τον καθρέφτη πρώτα σ’ εμάς. Γιατί γνωρίζουμε πως η εξουσία επιστρατεύει κάθε μέσο για να το πετύχει. Σημασία έχει ΕΜΕΙΣ τι κάνουμε.
Δεν ξέρω σε τι βαθμό έχουμε αντιληφθεί την προσωπική ευθύνη ο καθένας από εμάς. Το κακό συμβαίνει επειδή οι καλοί αδρανούν, θα μπορούσε να είναι μια ρήση που ταιριάζει απολύτως στο τι συμβαίνει αυτή την στιγμή στην κοινωνία.
Οι άνθρωποι εντελώς αποσυρμένοι από οποιαδήποτε μαζική, συλλογική διεκδίκηση απλά βλέπουν τα μέτρα να περνούν. Δεν φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο εντελώς αμαχητί, όμως πρέπει να μας προβληματίσει πως ο συμβιβασμός, η αποφυγή οποιασδήποτε μάχης απέναντι στην κυβέρνηση υπό όρους λαϊκής πίεσης, έγινε και γαλουχεί συνειδήσεις. Απονευρώνει την αξία της αντίστασης και των πρωτοβουλιών.
Διαχρονικά, στα χρόνια της…ευδαιμονίας, το δόγμα που επικρατούσε ήταν το “κοίτα την δουλειά σου”. Μπορεί να είναι δύσκολο ν’ αλλάξεις τον κόσμο και σίγουρα κανείς δεν θα σε κατηγορήσει γι’ αυτό ή για την μη ένταξή σου σε οποιοδήποτε κίνημα, κανείς δεν θα σου καταλογίσει ευθύνες, όμως τουναντίον, έχεις απόλυτη ευθύνη της μη προσωπικής επανάστασης.
Αν δέχτηκες άκριτα όλα όσα σου προέταξαν ως προτεραιότητες στην ζωή, αν υιοθέτησες τις αξίες του συστήματος, αν δεν έκανες τίποτα όταν μπορούσες στον μικρόκοσμό σου (οικογένεια, εργασία, γειτονιά κοκ), αν φοβήθηκες να διαφοροποιηθείς και αναζήτησες την θαλπωρή της ομοιομορφίας για να “σε αφήσουν ήσυχο”, τότε ΝΑΙ έχεις ευθύνη.
Γιατί ήσουν μόνο μια νομοτελειακή διαδοχή στην αλυσίδα των ατόμων που αναπαράγουν τα αδιέξοδα. Και καλά αν δεν τα καταφέρεις, κανείς μας δεν μπορεί να τα καταφέρει όλα, προσπάθησες; Όχι, απλά ήθελες να απορροφηθείς και να ζήσεις μια προδιαγεγραμμένη ζωή.

Ο ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ...

strange journal...

Ο Ελευθέριος είναι ένα παιδί που το μόνο πράγμα που θεωρεί προσόν για κάποιον, είναι το να δουλεύει. Δεν έχει πάει να ψηφίσει ποτέ γιατί θεωρεί ότι θα έρθει ο Superman και θα μας σώσει. Κρίνει τους άλλους αυστηρά και ποτέ δεν έχει να πει καλό λόγο για κανέναν. Αποφεύγει τις συζητήσεις κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου γιατί δεν έχει να πει τίποτα. Δεν βρίσκεται μέσα στην σφαίρα ενδιαφερόντων του.
Κοκκινίζει από θυμό όταν σε μια παρέα συζητάνε για “βαρετά πολιτικά” και απορεί, πιστεύοντας πως όλοι είναι “κομμουνιστές” γι’ αυτό δείχνουν τόσο καημό. Αντιπαθεί αυτούς που αντιδρούν στην αδικία, θεωρώντας πως έχουν συμφέρον κομματικό, λες και ο ίδιος δεν αδικείται ποτέ. Φυσικά δεν θα εκφραστεί, αλλά θα βγάλει όλο το άχτι του στα social media. Εκεί είναι βασιλιάς. Θα βρίσει τους πάντες και τα πάντα, θα κατακεραυνώσει όσους αντιδρούν, αλλά δεν θα κάνει κουβέντα για κυβερνώντες και πολιτικές. Είπαμε, ο Λευτέρης θέλει να δουλεύουμε όλοι και να μην μιλάμε. “Και με 200 ευρώ δουλεύω” λέει και κορδώνεται, σαν να είναι κάποιος οσιομάρτυρας που ζητάει αναγνώριση προ θανάτου.
Το μόνο που έχει κανείς να πει γι’ αυτόν είναι ότι είναι “καλό παιδί”, με την λογική ότι όλοι καλοί είμαστε μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Κι αυτό γιατί είναι άχρωμος, άγευστος και ουδέτερος. Δεν του αρέσει να παίρνει θέση κι αν το κάνει θα είναι για να υποστηρίξει την πλειοψηφία που βρίσκεται γύρω του. Γενικά, δεν έχει το θάρρος της γνώμης του. Πάντα φταίνε οι άλλοι για το κακό του ριζικό, ενώ εύκολα υποκύπτει σε άτομα με ιεραρχία. Είναι δουλοπρεπής και υπάκουος, ακόμα και αν βράζει μέσα του.
Δεν του αρέσουν τα βιβλία και το θέατρο, τα θεωρεί χάσιμο χρόνου και “ψευτοκουλτούρα” που “περιορίζει τους ορίζοντές του” (τους ποιους;). Τελευταίο βιβλίο που διάβασε ήταν το “Εμείς και ο Κόσμος” στο Δημοτικό. Νιώθει φθόνο για ανθρώπους που πέτυχαν ή που αγαπάνε γιατί ο ίδιος δεν αγαπάει ούτε τ’ άντερά του. Νιώθει μια διαρκής ματαίωση και αποτυχία και θέλει να νιώθουν κι οι άλλοι έτσι.
Ο Λευτέρης κυρίως ζει για το χρήμα. Όχι ότι του τρέχει από τα μπατζάκια. Υπηρετεί το χρήμα, τα μετράει όλα σε υποδιαιρέσεις του χρήματος. Επίσης ζει για να μισεί. Αλλοδαπούς, αριστερούς, ομοφυλόφιλους, αγωνιστές, όσους μιλάνε και όσους δημιουργούν. Θέλει ομοιομορφία και βουβαμάρα. Θαυμάζει τους ψυχρούς, τους αυστηρούς και τους αυταρχικούς.

Η ΚΡΙΣΗ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΕΝΑ ΥΠΟΥΛΟ ΣΟΦΙΣΜΑ...

strange journal....

“Να δούμε την κρίση ως ευκαιρία” είναι ένα σλόγκαν που αναπαράγεται συχνά από το ξεκίνημα αυτής της ιστορίας, της χρεοκοπίας σε αργή κίνηση για την χώρα. Οι υποστηρικτές “θετικής ενέργειας” μπορεί να βλέπουν πίσω από την δυσμενή συγκυρία, τρόπους για να γράψουν “πως να κάνεις το σκατό σου παξιμάδι” και να το πουλήσουν ως εγχειρίδιο πορείας. 
Είναι αυτοί που μας καλούν σε “ενέσεις αισιοδοξίας” όντας βολεμένοι ή που παρακαλάνε για κρατικές επιχορηγήσεις ώστε να κάνουν το κομμάτι τους, ενώ παίζουν τον ρόλο της “πλύστρας” για τα κακώς κείμενα, διακοσμώντας την ανωμαλία με καθρεφτάκια κανονικότητας. Η αγορά εργασίας δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω παρά σειρές από γιαουρτάδικα, φθηνό φαγητό, ενεχυροδανειστήρια και ανάπτυξη μεγάλων αλυσίδων. Επομένως νέες θέσεις εργασίας δεν προσφέρονται, παρά τους τραγικά χαμηλούς μισθούς που υποτίθεται πως θα προσέλκυαν επενδυτές και θα αύξαναν την ανταγωνιστικότητα.
Κάποιοι πάλι, μπορεί να χρησιμοποιούν αυτή την φράση ως ερέθισμα αναστοχασμού, αλλά για τρέχα να το πεις αυτό σε ανθρώπους που έχουν απολυθεί, σε άλλους που λιμοκτονούν (3 εκ. βρίσκονται στο φάσμα της φτώχειας πλέον), σε ανασφάλιστους με χρόνιες παθήσεις, ή σε συγγενείς αυτόχειρων. Δεν είναι συνειδητή επιλογή η άρνηση του life stye ψέματος επειδή έχεις λιγότερα στην τσέπη. Δεν χρειάζεται καμία κρίση γι’ αυτή την “επιφοίτηση”. Οι επιλογές καθορίζονται από σένα και όχι από τις ανάγκες που σου επιβάλλονται, ούτε από το περιβάλλον. Τουλάχιστον έτσι θα ήταν το ιδανικό. Άρα η κρίση δεν είναι ευκαιρία για να αποκτήσεις κριτική σκέψη, το υλικό το είχες και πριν από αυτήν αν ήθελες να σκεφτείς. Απλά μπορεί να αναγκάζεσαι να αλλάζεις μερικώς τρόπο ζωής γιατί δεν έχεις χρήματα, αλλά να μην άλλαξες αξίες.

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΒΑΦΗΣ;

strange journal...

Με πρωτοβουλία του Αρχείου Καβάφη (που ανήκει στο Ίδρυμα Ωνάση), τις τελευταίες ημέρες τα ΜΜΜ της Αθήνας έχουν γεμίσει με στίχους του σπουδαίου ποιητή, με σκοπό να κυκλοφορήσει το έργο του έστω και σε “pop” μορφή στο ευρύτερο κοινό.

Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι η επιλογή των χρωμάτων και του ύφους σε συνδυασμό με τους στίχους κάνει εύπεπτο το τελικό αποτέλεσμα, κάνοντας “οικείο” το έργο του Καβάφη ακόμα και σ’ αυτούς που δεν το έχουν διαβάσει.
Παρατηρήστε ωστόσο τον στίχο που είναι γραμμένος στο τρόλεϊ της παραπάνω εικόνας. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή ενός στίχου μ’ αυτές τις λέξεις σ’ αυτή την σειρά. Ειδικά όταν μας καλούν να καταδικάσουμε-την-βία-απ-όπου-κι-αν-προέρχεται.
Σε μια πονηρή εποχή σαν την σημερινή, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός όταν επικοινωνείς κάποιο μήνυμα και να μην αφήνεις περιθώριο παρερμηνείας.
Κι όμως, η απομόνωση αυτού του στίχου από το υπόλοιπο ποίημα που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, αυτό κάνει. Δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις.
Συγκεκριμένα γράφει ο Καβάφης στην στροφή εκείνη που περιέχει τον στίχο:

“Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.”

Άρα η βία στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η βιασύνη και όχι η βία που θέλουν να μας πείσουν μέσα από τα λόγια του ποιητή ότι είναι “κακό πράγμα”. Κάνοντας επίκληση στην αυθεντία ενός μεγάλου, συνεχίζουν να προπαγανδίζουν και μάλιστα με τρόπο που πιάνει χιλιάδες ανθρώπους καθημερινά που παίρνουν λεωφορεία και μετρό.

Οι αχρηστοι ηλιθιοι...

strange journal...

Ο φασισμός ως νοοτροπία στην ελληνική κοινωνία δεν απέκτησε μορφή απλά επειδή βρέθηκε μια συμμορία που ως στάση, ιδέες, πρακτικές και αισθητική αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Καλλιεργούνταν μεθοδικά, κυρίως λόγω ότι η πλειοψηφία αναγνώριζε δύναμη και εξουσία σε κρετίνους, αντικοινωνικές συμπεριφορές και σε οτιδήποτε βρισκόταν “στην μόδα”.
Όταν τα νούμερα τηλεθέασης χαρακτήριζαν ως ποιοτική μια εκπομπή, όταν οι πωλήσεις δίσκων και τα airplays προωθούσαν μπουζουξούδες ενώ πραγματικοί καλλιτέχνες βρίσκονταν στην αφάνεια, όταν το Χ best seller κατινιάς άφηνε στο περιθώριο εξαιρετικά βιβλία, όταν ο κάθε αγράμματος αποκτούσε εκπομπή και γινόταν είδωλο, όταν ο κάθε ψυχωσικός βουλευτής αφομοιωνόταν ως μέρος του θεάματος, άρα αναγνωρίσιμος, άρα καλός, πως περιμένεις κάτι διαφορετικό;
Η πλειοψηφία ασπαζόταν, υιοθετούσε και αποθέωνε οτιδήποτε μετριόνταν με ποσοτικούς όρους. Οτιδήποτε επέπλεε αποκτούσε ισχύ μέσω της αναγνώρισης από τις μάζες. Καθετί που διαφημιζόταν αναγνωριζόταν ως “επίσημα καλό”. Σκεφτείτε πολιτικούς που συγκέντρωσαν χιλιάδες ψήφους επειδή έκαναν βίζιτες σε τηλεοπτικά παράθυρα. Οι επιλογές της μάζας αν κρίνονται από ποσοτικούς όρους και μαρκετινίστικα κόλπα, δεν μπορούν παρά να είναι κατευθυνόμενες. Γι’ αυτό και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα έχουν συμβάλλει τα μάλα για την εκτροφή του φασισμού σε κάθε επίπεδο.
Πως ένας πολίτης του καναπέ και του φραπέ, μπορεί να έχει άλλη εικόνα για την κοινωνία και τις νόρμες της, αν ενημερώνεται από κανάλια εργολάβων και ισχυρών οικονομικά οικογενειών, που ταυτόχρονα ζουν εις βάρος του συνόλου, αλλά ξεπλένουν το όνομά τους με φιλανθρωπίες; Πως θα διαμορφώσει συνείδηση όταν καταναλώνει τα προϊόντα και τα κατασκευάσματα της ιδεολογίας της ελίτ; Ποια κριτική σκέψη θα καλλιεργήσει με το να πιστεύει πως η επιφάνεια είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχεις, να ζεις και να σκέφτεσαι;

Λιπος που καιγεται αργα...

strange  journal...

Ο εκφυλισμός έχει προχωρήσει σε πολλά επίπεδα και η κρίση δεν αποτελεί δικαιολογία. Άνθρωποι που συνεχίζουν να χαλάνε λεφτά δίχως αρετή (η σημαντική διαφοροποίηση του σπάταλου με αυτού που τα θεωρεί απλώς “χαρτιά”), μαγαζιά γεμάτα και κλάψα για την καταστροφή που όλο έρχεται και συνέχεια είναι στον δρόμο. 
Οι υποτιθέμενοι…”καλλιτέχνες” πάλι, προσπαθούν να κάνουν το σκυλάδικο λαϊκό πανηγύρι, όπως γνωστός αοιδός έκανε σε trendy νησί για να θυμηθεί τα περασμένα μεγαλεία…μαζί με το κοινό του. Αυτοί οι “καλλιτέχνες” είναι που μια ζωή ενδιαφέρονταν για την τσέπη τους και τα ρούχα τους. Είναι αυτοί που απολύτως συνειδητοποιημένα απευθύνονται σε κοινό που τους θεωρεί “είδωλα”, κι αυτοί βολεύονται στην διατήρηση αυτής της στάσης.
Επειδή οι κίτρινες φυλλάδες και οι μεσημεριανές εκπομπές-λαϊκή πανήγυρη έχουν μειωθεί, έχουν κλείσει ή έχουν πτωχεύσει,  η γκλαμουριά, τα χλιδάτα ρούχα και το δόγμα “σημασία δεν έχει να πηδάς, αλλά να φαίνεται πως πηδάς“, δεν έχουν την ίδια απήχηση με παλιά. Άρα ποιο είναι το νέο life style που προωθείται έντεχνα; Είναι αυτό του κουραδόμαγκα, του ψευτολαικού και η…πατρίδα.
Γι’ αυτό και η ανάδειξη του Κασιδιάρη σε νέο (nazi-)symbol. Για να συμβολίζει την “νέμεσις” του τρόπου ζωής που απέτυχε. Για να θεωρείται φρέσκος και άφθαρτος τσόγλανος που ανάμεσα στα ερείπια μιας χώρας θα “λερώσει τα χέρια του”, θα κάνει και πλάτες στα αφεντικά, θα δείρει μετανάστες (γιατί αυτοί φταίνε που αποθεώθηκε ο Ζαμπούνης, ο Ψινάκης και οι τηλεσταρ), όλα “για την Ελλάδα”!
Μετά από το όνειρο του ελληνάκου να γίνει σαν καρικατούρα του “Σοκ”, αναδείχθηκε ο νέος τύπος, αυτός του αποιδεολογικοποιημένου, που μπορεί να στηρίξει ναζιστές και να ζητά εκδίκηση για τα χαμένα κότερα και το προδομένο όνειρο της Μυκόνου. Κι ας κινδυνεύει να βρίσκει σε λίγο φαγητό στα συσσίτια, αλλά ξέχασα αυτά συμβαίνουν μόνο στους άλλους. Σημασία θα έχει ο Κασιδιάρης και η συμμορία του να τιμωρήσουν την μαφία που τόσα χρόνια ο ελληνάκος στήριζε. Εν τω μεταξύ θα μπερδεύει το Gucci με την σβάστικα. Κουλτούρα της παραλιακής και φασισμός πάνε χέρι-χέρι.

ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΕΛΕΙΑ…

Strange Journal...
Κι εκεί που νομίζεις ότι η ελπίδα θα έρθει από την νέα γενιά, έρχεται μεταξύ άλλων και το παραπάνω video το οποίο αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει σωτηρία.

Τελικά, -και μην μου μιλήσει κανείς για γενικεύσεις, μιλάω για την τεράστια πλειοψηφία της- η ελληνική νεολαία δεν είναι παρά μια μικρογραφία των γονιών τους, ένα κακέκτυπο ενός life style που νομίζαμε νεκρό. Συνεχίζουν την αναπαραγωγή της ίδιας χυδαιότητας, παραμένοντας λοβοτομημένοι και συνειδητά απαίδευτοι, προκλητικά αδιάφοροι απέναντι στο τέρας.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γίνουν ότι ήταν και οι γονείς τους, παραμένοντας μέσα στον βούρκο, χωρίς ίχνος θέλησης για καινούριους δρόμους , νέα ηθική και αισθητική. Αρκούνται στο να υπακούουν τυφλά τα “πρότυπα” και να μην τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο από την δική τους καλοπέραση.  Αυτή η φαυλότητα είναι που έχει δημιουργήσει πολίτες κοινωνικά αμόρφωτους, με άγνοια για το τι συμβαίνει γύρω τους και πρόθυμους να ξεπουληθούν για να μπορούν να φωνάζουν: “ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΟΣ!!!”
ΥΓ. Την ίδια ώρα  σε χώρες σαφώς πιο πολιτισμένες….

Οι υποστηρικτες του τιποτα...

strange journal...

Από την μέρα που έκλεισε η ΕΡΤ, το νέο επιχείρημα που βγήκε από τα χείλη παπαγάλων και καλεσμένων τους, ήταν “όταν έκλεισαν τόσες ιδιωτικές επιχειρήσεις που ήταν όλοι αυτοί;“. Ερώτημα που απευθύνονταν σε όσους βρέθηκαν προς συμπαράσταση, στην αυλή του ραδιομεγάρου. Για κάποιον περίεργο λόγο που μόνο στην Ελλάδα βρίσκει εφαρμογή, όσοι ένιωθαν απέχθεια για τους απολυμένους της ΕΡΤ, άρχισαν να το παπαγαλίζουν. Ήρθε μετά και το κλείσιμο του εργοστασίου “Κατσέλης” και οι υποστηρικτές του Τίποτα ξεσάλωσαν. Στο μυαλό τους βρέθηκε το τέλειο άλλοθι της ανύπαρκτης υποστήριξης που δεν έχουν προσφέρει σε κανένα.
Είναι τα άτομα εκείνα που διαλαλούσαν πως “οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κοπρίτες“, άρα καλά παθαίνουν που απολύονται. Είναι αυτοί που τα βάζουν με όσους υποστήριξαν τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και όχι π.χ. αυτούς του Κατσέλη. Μπορεί εσύ να έχεις υποστηρίξει τον έναν από τους δύο πράγματι ή ακόμα και τους μεν και τους δε. Όμως, οι υποστηρικτές του Τίποτα, αν τους ρωτήσεις, δεν έχουν υποστηρίξει ποτέ κανέναν.
Δεν έχουν πάρει ποτέ το μέρος του οποιουδήποτε, δεν έχουν συμπαρασταθεί, δεν έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους, δεν τους βρίσκεις έστω να λυπούνται. Πολύ πιθανόν να έχουν ψηφίσει και κάποιο από τα κόμματα που επιμένουν να κυβερνούν την χώρα υπό κάθε λογής σχήμα.
Οι υποστηρικτές του Τίποτα είναι τα άτομα που κατηγορούν τους άλλους για τα χάλια τους. Εκείνοι που αποφεύγουν την αυτοκριτική, Εκείνοι που σε κρίνουν για την δηλωμένη σου υποστήριξη σε μια ομάδα ή έναν άνθρωπο, αλλά και για την μη στήριξή σου σε άλλους. Βέβαια αυτοί, λες και βρίσκονται σε κάποιο βάθρο, κοιτούν αφ’ υψηλού σαν να μην έχουν κι οι ίδιοι ηθική υποχρέωση να στηρίξουν κάποιον, παρά μόνο να κρίνουν.
“Τί έκανες εσύ;” πρέπει να τους ρωτήσεις. Το πιθανότερο είναι να πάρεις απάντηση “εγώ δουλεύω“. Είναι σίγουροι πως η δική τους σειρά δεν θα έρθει ποτέ, γιατί εκείνοι είναι “καλοί, εργατικοί, τίμιοι, κοιτάνε μόνο την δουλειά τους”. Μέχρι να ξημερώσει η μέρα που θα είναι αλλόφρονες γιατί κανείς δεν τους υποστήριξε επειδή έχασαν την δουλειά τους.

Οι Αλλοι Φταινε...

Strange Journal...

Συνέχισε τη ζωούλα σου.
Τι κι αν όλα γύρω σου καταρρέουν απ τη φωτιά που τα κατατρώει. Η δημόσια υγεία, η δημόσια εκπαίδευση, όλα.
Οι «ξένοι» φταίνε. Αυτοί σου πήραν την καλοπληρωμένη γωνία στα φανάρια που πουλούσες χαρτομάντιλα και σου ‘φαγαν το μεροκάματο.
Οι καθηγητές φταίνε. Αυτοί οι ανεπρόκοποι που πληρώνονται ένα σωρό και δουλεύουν τσάμπα. Που τολμάνε ν απεργήσουν εν μέσω πανελληνίων εξετάσεων.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε. Αυτοί που μπήκαν με μέσον ή πουλήθηκαν για ψήφους για να χωθούν οι καημένοι και ξύνονται όλη την ώρα.
Οι ανάπηροι φταίνε. Που δεν πρόσεχαν για να μην μείνουν ανάπηροι. Θα έπρεπε να τους αφήσουν να πεθάνουν ή ακόμα καλύτερα να τους σκοτώνουν στη γέννα για να μην τους πληρώνουμε ε; Οι διανοητικά καθυστερημένοι φταίνε. Κι αυτοί στον Καιάδα. Οι ασθενείς με ψυχικά νοσήματα φταίνε. Ποιος νοιάζεται για τους μισότρελους; Ρίξτε τους στα μπουντρούμια και πετάξτε και το κλειδί.
Οι ομοφυλόφιλοι φταίνε ή οι διεμφυλικοί. Αυτοί οι ανώμαλοι διαφορετικοί που μολύνουν την κοινωνία. Οι εκδιδόμενες γυναίκες με AIDS φταίνε. Αυτές οι υγειονομικές βόμβες που πηδούσες χωρίς προφυλακτικό, που σπέρνουν αρρώστιες.
Τα ανεμβολίαστα παιδιά φταίνε. Οι βρομιάρηδες οι γονείς τους δεν τα εμβολίασαν γιατί δεν ήθελαν, όχι γιατί δεν μπορούσαν και τώρα απειλείται η υγεία του δικούς σου «καθαρού» παιδιού.
Οι άλλοι φταίνε. Πάντα οι άλλοι. Εσύ ποτέ. Συνέχισε να μασάς το παραμυθάκι που σου πουλάνε. Χρόνια τώρα σε ποτίζουν γραψαρχιδινι και σταρχιδιαμολ. Είναι μαγκιά να τα γράφεις όλα, έτσι δεν είναι; Σε βολεύει. Ειδάλλως θα πρέπει να κάνεις την αυτοκριτική σου, ν’ αναλάβεις ευθύνες και δράση. Συνέχισε να αδιαφορείς και να σκέφτεσαι ότι δεν είναι δικό σου πρόβλημα. Εσύ δεν αντιμετωπίζεις κανένα πρόβλημα άλλωστε. Εσύ έχεις να φας, και η οικογένειά σου, και οι οικείοι σου. Και όχι μόνο έχεις να φας, αλλά περνάς και καλά. Δε σ αγγίζει εσένα αυτό που αποκαλούν κρίση. Έχεις υποστεί κάποιες μειώσεις, αλλά και πάλι έχει ο θεός, σκέφτεσαι.
Έχεις την εντύπωση ότι αν κοιτάξεις το σπίτι σου και μόνο θα βγεις αλώβητος απ΄ όλη αυτή τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει. Έχεις την εντύπωση ότι αν δώσεις ελεημοσύνη, θα ελεηθείς. Δε σε αφορά όταν ο διπλανός σου καίγεται. Δε σε αφορά που είναι άνεργος. Εσύ δεν είσαι. Είναι τεμπέλης και δε βρίσκει δουλειά, είπες. Δε σε αφορά που τα παιδιά σου είναι άνεργα ή εργάζονται με μισθούς πείνας. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτή η δουλειά, είπες. Δε σε αφορά που τα παιδιά σου φεύγουν μετανάστες σε άλλη χώρα. Οι άλλοι μετανάστες τους πήραν τη θέση και χρέος σου είναι να τους διώξεις. Χαίρεσαι όταν καίγεται ο διπλανός σου, διότι πολλές φορές σκέφτηκες ή και ακόμα είπες, «ας είμαι εγώ καλά και οι άλλοι δεν πάνε να καούν». Όταν η φωτιά φτάσει στη δική σου την πόρτα – γιατί κάποια στιγμή θα φτάσει – τότε θα ‘ναι αργά για δάκρυα. Γι αυτό συνέχισε την φυτο-ζωούλα σου. Σε βολεύει. Ειδάλλως θα πρέπει ν αρχίσεις να σκέφτεσαι για λογαριασμό σου.

Κείμενο που έστειλε αναγνώστρια με e-mail και την ευχαριστώ.

Λιγη Ζωη ακομη...

strange journal...

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν λιγότερο. Δεν έγιναν ξαφνικά σπιτόγατοι, ούτε ανακάλυψαν χόμπι που τους κρατούν στο σπίτι. Σύμφωνοι, τα χρήματα μειώνονται, ακόμη χειρότερα αν είσαι άνεργος. Αυτό που τους κρατά όμως μέσα είναι καθαρά η πεσμένη τους ψυχολογία. 
Ακόμη κι αυτοί που έχουν την διάθεση να διασκεδάσουν το κάνουν σχεδόν ενοχικά. Δεν ξέρω αν είναι λόγω ότι νιώθουν άσχημα που μπορούν να το κάνουν οι ίδιοι και όχι ο διπλανός τους. Ή απλά αυτομαστιγώνονται, γιατί η διασκέδαση θεωρείται πολυτέλεια και οι νεοφιλελεύθερες πόρνες τους έπεισαν ότι δεν δικαιούνται να αισθάνονται χαρά ή ευχαρίστηση.
Η αλλοτρίωση μέσω της εργασίας έρχεται ότι ηλικία κι αν έχεις. Μπορεί να δουλεύεις καταπιεστικά οχτάωρα ή εξουθενωτικά δεκάωρα (και βάλε) και πάλι να μην μπορείς να ζήσεις. Όχι να επιβιώσεις, να ζήσεις. Αν και ο Βαρβιτσιώτης το είπε ξεκάθαρα: “Αν δεν έχεις να πληρώσεις, πουλάς το σπίτι“. Άρα, ότι βγάζεις θα πρέπει να το δίνεις σ’ αυτούς, σε φόρους, σε χαράτσια, στα κέρατα τα δίφορα.
Είναι πολυτέλεια να θες να ζήσεις ρε! Είναι δυνατόν να θες να πας θέατρο, σε συναυλία, μια εκδρομή,  να αγοράσεις ένα βιβλίο, έναν δίσκο ή καινούρια ρούχα; Δεν τα δικαιούσαι. Ακόμα και αυτές τις μικρές -καταναλωτικές- προτιμήσεις, που δίνουν πρόσκαιρη ευχαρίστηση, είναι απαγορευμένα για σένα. Κι αν οι καπιταλιστές θα σε ευλογούσαν να τα αγοράσεις πριν, τώρα έγιναν τόσο αλαζόνες και επιθετικοί, που θέλουν απλά τα-λεφτά-σου. Χωρίς μεσάζοντες.
Η νεοφιλελεύθερη γλώσσα, όλα αυτά που μας χάριζαν μικρή απόλαυση στην ζωή μας, τα βάφτισε αμαρτίες. Λειτουργεί με όρους λατρείας. Υπέφερε επίγεια και θα ανταμειφθείς στην…άλλη ζωή. Μάλιστα θεωρούμε ως  φυσιολογικό να δουλεύουμε απλά για να τους τα δίνουμε νταβατζιλίκι. Γίνεται συνήθεια  να δουλεύεις ως στρατιωτάκι που πληρώνει, για να του παρέχεται άδεια να κινείται μέσα στο σύστημα, απλά για να υπάρχει.
Πλέον, από το να κάνεις παιδιά ως το να μορφωθείς, όλα υπολογίζονται ως έξοδα, που μάλιστα πολλές φορές, θεωρούνται αχρείαστα και σε βγάζουν από τον έναν και μοναδικό στόχο που πρέπει να έχεις: Την επιβίωση. Κάποιοι πιστεύουν ακόμη τα ψέματα της συγκυβέρνησης, άλλοι ελπίζουν “πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα“. Λίγοι έχουν κατανοήσει πραγματικά πως η ζωή μας πλέον εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα ανατρέψουμε αυτή την κυβέρνηση, αλλά και όλες όσες μας θέλουν σκλάβους του ΔΝΤ. Μήπως και επανέλθει η διάθεση και το δικαίωμα για τις μικρές χαρές.

Κι ενα ομορφο πρωι η χουντα θα πεσει...

Strange Journal..

Μας κάνει εντύπωση η χρόνια απονεύρωση των καλλιτεχνών σε αυτή την χώρα. Άνθρωποι “του πνεύματος”, “της τέχνης” και “της διανόησης” -όλα σε εισαγωγικά- κάνουν πως δεν βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους, καθώς ο ρόλος τους δεν είναι να ασχολούνται με την πολιτική (sic). 
Στην πραγματικότητα, αν κάποιος οφείλει να ασχολείται με τα κοινά με περισσότερο ζήλο, αυτός πρέπει να είναι ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι έχει περισσότερες ευαισθησίες ή τέλος πάντων παρουσιάζεται ως τέτοιος. Σήμερα,όπως και στην περίοδο της επταετίας, οι καλλιτέχνες σιωπούν.
Επί σειρά, διοργανώνονται δήθεν προχωρημένες εκδηλώσεις, video installation και art events, ενώ πιο δίπλα, κοιμούνται άστεγοι σε παγκάκια και τρώγονται burgers με κιμά από μετανάστες. Οι καλλιτέχνες, αν θεωρούν ως τέτοιους τους εαυτούς τους, θα έπρεπε να είχαν παρατήσει κάθε πολιτιστικό δρώμενο σ’ αυτή την χώρα. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι παρά συμφωνία με το καθεστώς. Για κάθε δικτατορία (βελούδινη στην σημερινή εκδοχή), αποδεκτή είναι εκείνη η μορφή τέχνης η οποία το εξυμνεί, ή τουλάχιστον παραμένει ουδέτερη και ακίνδυνη. Άρα, αν θες να δημιουργήσεις τέχνη, να παράγεις σύμβολα και ερεθίσματα, οφείλεις να είσαι αντισυμβατικός και στοχαστικός. Οτιδήποτε άλλο δεν λέγεται Τέχνη, αλλά διαφήμιση για τυπάκια που φοράνε δήθεν προχωρημένα γυαλιά και τινάζουν δήθεν προβληματισμένα τις φράντζες τους.
Η Ελλάδα δεν δύναται να κοροϊδεύει τον κόσμο, ότι παράγει πολιτιστικά προϊόντα και ότι η ζωή κυλάει κανονικά. Γιατί τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει. Η τηλεόραση είναι απλά το όργανο που αφήνει τα ίχνη της χούντας, ενώ το αστικό περιβάλλον έχει αλλάξει τόσο πολύ, μοιάζοντας όλο και περισσότερο με μια μίξη βαλκανικού κακέκτυπου της Δύσης και ανελευθερίας της Μέσης Ανατολής.
Έχουμε ανάγκη από νέες αφηγήσεις σχετικά με την Ιστορία, την Τέχνη, την πολιτική, νέα έργα για τον Άνθρωπο, άρνηση της παγιωμένης κατάστασης για να πούμε ταυτόχρονα “ναι” σε έναν κώδικα αξιών, ηθική και αισθητική. Για να συμβούν αυτά πρέπει να αγαπήσουμε την ευθύνη. Κάνω προσπάθειες για να την κάνω περισσότερο φίλη μου. Αν γίνουμε πολλοί σ’ αυτό τον δρόμο, μπορούμε να βρούμε την ζωή που τρέχει πανικόβλητη ανάμεσά μας. Να γίνουμε περισσότεροι καλλιτέχνες, τεχνίτες, ποιητές. Κι ένα όμορφο πρωινό, η χούντα θα πέσει.
Εξάλλου, κανένα πρόβατο δεν σώθηκε βελάζοντας.

Κατι να φοβασαι...

Strange Journal...

Είμαι από τους τυχερούς. Ακόμα δεν έχω πεινάσει, δεν έχω μείνει άστεγος, δεν με έβαλαν φυλακή για χρέη (ή για οποιονδήποτε λόγο το καθεστώς θεωρεί σοβαρό), δεν έχω απολέσει εξ’ ολοκλήρου την ελευθερία μου.  Έχουν κάνει το παν για να με κάνουν να θάψω πρόωρα την ελπίδα μου και τα όνειρά μου. 
Μπορώ να τα βγάλω πέρα με όλα αυτά, δηλαδή με τα έξοδα, με το άγχος της δουλειάς (είτε έχω είτε όχι), με την πίεση από το περιβάλλον, από τις αυτοκτονίες (μια σιωπηρή γενοκτονία), χωρίς να είμαι βολεμένος. Ας πούμε έχω κάτι για το οποίο νιώθω τυχερός και ως τώρα με στηρίζει.
Ωστόσο έχασα την δυνατότητα να δικαιολογώ και να είμαι επιεικής. Πλέον έγινα αρκετά πιο αυστηρός και κριτικός απέναντι στους ανθρώπους. Πρώτα ρωτάω και μετά δίνω ευκαιρίες. Ψήφισες Σαμαρά, θεωρείς τον Γιωργάκη αδικημένο, μυρίζεις χρυσαυγίτικη σουβλακίλα; Λυπάμαι, αλλά αν έπεφτες από γκρεμό, δεν θα έδινα το χέρι μου για να σε σώσω. Μπορεί να μην σ’ έσπρωχνα, αλλά σίγουρα θα σε άφηνα να πέσεις. Φυσικά, αν υποφέρεις από τα νέα μέτρα δεν θα συμπάσχω μαζί σου. Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να γίνει για να βάλει μυαλό ο κλασικός ο μαλάκας ο Έλληνας.
Προσπαθώ να κρατήσω την ανθρωπιά μου, να μην γενικεύω, να νοιάζομαι. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο αυτή την εποχή.  Αλλά πως να το καταφέρεις όταν ακούς άτομα ακόμα να πιστεύουν τα ψέματα, να ελπίζουν στις προβλέψεις του Στουρνάρα, να τα βάζουν με την κάθε εργασιακή ομάδα και να δικαιολογούν τα μέτρα της κυβέρνησης γιατί “έτσι μπαίνουμε σε τάξη“; Και καλά να είσαι ένας ξεπουλημένος γραφιάς ή πλύστρα κάποιου think tank που τρώει από το γλοιώδες χέρι του Βενιζέλου, καταλαβαίνω πως έχεις συμφέρον, αφού συνεργάζεσαι με την μαφία. Όταν σε έχουν γαμήσει, τι άλλο θες να δεις; Εκτός αν η δική σου ζωή τελικά θα τακτοποιηθεί σε κάποιο γραφειάκι από αυτούς που γλείφεις.
Ε λοιπόν, σήμερα θα σου πω κάτι που δεν το περιμένεις. Μπορεί να γλιτώσεις από το να βρεθείς στον δρόμο, μπορεί να γλιτώσεις από την πείνα, ίσως και να χαρείς που άλλοι θα τα παθαίνουν αυτά, γιατί ανήκεις σε μια κωλοφάρα. Δεν σε γουστάρω και δεν θέλω να έχω καμία επαφή μαζί σου. Αλλά επειδή οι δικές σου επιλογές απειλούν πλέον την δική μου ύπαρξη, να με περιμένεις. Από μένα, δεν θα γλιτώσεις. Έτσι θα έχεις κάτι να φοβάσαι.

Η ανατομια μιας παρακμης...

Strange Journal...

Μπορεί να έχουμε κουραστεί να μιλάμε για “κρίση” εντός κι εκτός εισαγωγικών, αλλά αν εξετάσουμε την κοινωνία όπως έναν ασθενή, μπορούμε να κάνουμε διάγνωση για τους λόγους που η ασθένειά του μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε θάνατο! Κι αυτό γιατί τα συμπτώματα ήταν χρόνια, αλλά κανείς δεν έδινε σημασία. 
1. Απαξίωση της πολιτικής. 
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική ως μέσο αλλαγής και προσέγγισης της κοινωνίας και του σχηματισμών των δομών της. Την είχαν συνδέσει με τους επαγγελματίες της, ή με τα κομματόσκυλα. Για να επιδείξει ο Έλληνας ζήλο στο πολιτικό πεδίο, θα έπρεπε να είχε συμφέρον. Ρουσφέτι ή παράσημα από την παράταξη στην οποία ανήκει. Μάλιστα το “απολιτίκ” έγινε trend, γι’ αυτό πέρασε η γραμμή, πως δεν χρειάζεται να εκφράζεις τις ιδεολογικές σου προτιμήσεις.Ακόμη χειρότερα έγιναν τα πράγματα με την μετατροπή της πολιτικής σε θέαμα. Δεν υπήρχε λόγος ν’ ασχολείσαι με την πολιτική -έτσι σου έλεγαν- γιατί το life style είχε τόσες αστραφτερές προτάσεις για σένα, που οτιδήποτε άλλο ήταν “χάσιμο χρόνου”.

. . .

2. Κωστόπουλος και σκυλάδικο.
Αν τυχόν βρισκόσουν σε παρέα και άνοιγες συζήτηση για οτιδήποτε πέρα από την τηλεόραση, τα realities, τις γκόμενες, τον Θρύλο και την Πάνια, είχες πρόβλημα. Γινόσουν ο “βαρετός”, ο “ξενέρωτος”, ο “παράξενος”. Αν τυχόν ο τρόπος διασκέδασής σου δεν περιλάμβανε την Βανδή, τον Ρουβά, τον Ρέμο και τους λοιπούς φασουλήδες τότε ήσουν ο “κουλτουριάρης”, ο περιθωριακός. Αυτή η κατασκευή του πολιτισμικού περιθωρίου, ο εξοβελισμός της διαφορετικής κουλτούρας από το επαρχιωτικό mainstream, ήταν το λίπασμα για να ανθίσουν τα αγκάθια του φασισμού.
Γενιές γαλουχήθηκαν με το Nitro, με τις συμβουλές του κάθε Κωστόπουλου και με δεκάλογους επιτυχίας, σνομπάροντας την γνώση του βιβλίου, τους κλασικούς συγγραφείς και οτιδήποτε πνευματικό, εκτός αν συγκαταλεγόταν στην Ορθόδοξη πίστη. Όπως λέει κι ένα εύστοχο σύνθημα “με τόσα χρόνια Μύκονο, πως να βρεις τον δρόμο για την Ιθάκη;”.

. . .

3. Πολιτισμική ένδεια, ίσον ηθική κατάπτωση.
Σε συνέχεια της προηγούμενης επισήμανσης, ας κοιτάξουμε ποιους επιβράβευε τόσα χρόνια ο ελληναράς. Κάθε σούργελο, οποιοσδήποτε γινόταν ο χαϊδεμένος των media, πούλαγε δίσκους, γέμιζε τα τραπέζια στα clubs και πούλαγε μούρη. Η “μούρη” ήταν -και ακόμα δεν φαίνεται να αλλάζει αυτό- πολύ πιο σημαντική απ’ οτιδήποτε άλλο στην υιοθέτηση του life-style. Σε συνδυασμό βέβαια με το ότι είμαστε από τους πιο τηλεορασόπληκτους λαούς, οδήγησε στην εκμηδένιση οποιασδήποτε διάθεσης για παιδεία. Η ενημέρωση, η αισθητική, ο τρόπος σκέψης, ήρθαν και κούμπωσαν με τα αντίστοιχα της κυρίαρχης ιδεολογίας. Ο εξουσιαστικός λόγος έγινε ψευδής συνείδηση της πλειοψηφίας.
Και πως νομίζεις θα αντιμετωπίσεις αυτή την πλέμπα, όταν έχεις μάθει στον Χατζηγιάννη, την Μενεγάκη και τον Σουλειμάν; Πως έχεις θωρακιστεί απέναντι στις πιέσεις του περιβάλλοντος και με τι “όπλα” θα διαμορφώσεις μια αντι-κουλτούρα που θα αντιμετωπίσει την λαίλαπα;

. . .

4. Ευλογημένη άγνοια
Έχει τύχει να βρεθώ στο ίδιο τραπέζι με άνθρωπο που υπερασπιζόταν την άποψή του ότι τα βιβλία είναι χαμένος χρόνος, με το επιχείρημα “δεν διαβάζω για να έχω ανοιχτούς ορίζοντες“. Πέρα το τραγελαφικά οξύμωρο της υπόθεσης, τέτοια άτομα υπάρχουν πολλά σ’ αυτή την νότια χώρα της βαλκανικής. Η ηθελημένη άγνοια για γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις, ήταν η προπαρασκευή του αμόρφωτου φασίστα που τώρα συντάσσεται με τον σκουρόχρωμο φυρερίσκο της Χ.Α. και την συμμορία του. Επίσης, η κουραδομαγκιά, οι κραυγές και η υιοθέτηση τηλεοπτικής γλώσσας, ευνόησαν την άγνοια. Όταν δεν έχεις άποψη, εύκολα συντάσσεσαι με το τίποτα.

. . .

5. Πρότυπα προς αποφυγή

Η ελληνική…show biz, ένα άθλιο συνονθύλευμα από πορνίδια, κυνικούς, ναρκισσιστές  κι επικίνδυνα βλάκες, ήταν το πεδίο που ο τηλεορασόπληκτος Έλλην, αντλούσε συμπεριφορές, στερεοτυπικές φράσεις και “παιδευόταν”. Αν έχεις για πρότυπα ξανθιές περσόνες, εγωπαθή είδωλα και αμόρφωτα τσουτσέκια να σου κάνουν μασάζ στις προκαταλήψεις και διαιωνίζουν την δική τους ανεπάρκεια, τότε μετατρέπεσαι κι εσύ σ’ ένα άτομο πάσχον από παθολογίες διαφόρων μορφών και τύπων.

. . .

6. Το χρήμα ως θεός και διάβολος
Στις δύο προηγούμενες δεκαετίες ειδικά, ως μέτρο επιτυχίας, αναγνώρισης και κύρους τέθηκε το χρήμα. Ακόμη και η αξιολόγηση των ανθρώπων έπαιρνε ως μέτρο το “πόσα λεφτά βγάζουν”. Σε συνδυασμό με το ότι ο ελληναράς θεωρούσε γνωστό, άρα πιο αξιόπιστο (για τα δικά του μέτρα) όποιον έδειχνε η τηλεόραση, δημιουργήθηκε ο αυτοματισμός, ότι όσοι εμφανίζονται στο χαζοκούτι είναι πετυχημένοι, άρα λογικό να βγάζουν και χρήματα, ή και το αντίστροφο.
Το χρήμα τοποθετήθηκε ως το ύψιστο ζητούμενο, ως το ιερό δισκοπότηρο και μέσα σε μια ανταγωνιστική κοινωνία ούτως ή άλλως, γέννησε επιθυμία για δύναμη και εξουσία. Ακόμη, το να ακολουθήσεις το όνειρό σου κι ας μην είναι επικερδές, παραμένει μια αντιδημοφιλής επιλογή. Καθόλου τυχαία γονείς έσπρωχναν τα παιδιά τους να γίνουν γιατροί, δικηγόροι και προγραμματιστές.

. . .

Οι παραπάνω λόγοι διαμόρφωσαν ανθρωπάκια αμόρφωτα, αποπροσανατολισμένα, άδεια από οποιαδήποτε κουλτούρα, απαίδευτα και υλιστικά. Η κρίση που βιώνουμε μπορεί να έχει αναφερθεί ότι είναι πρωτίστως ηθική και πολιτισμική, αλλά οφείλουμε να αντιληφθούμε πως φτάσαμε στο σημείο να έχουμε όπλα για να την πολεμήσουμε. Και αν θέλουμε να αντιπαραταχθούμε, χρειάζεται μια ολική καταστροφή του ελληνικού τρόπου σκέψης. Ο πολίτης ή καλύτερα ο άνθρωπος οφείλει να ενημερώνεται για το τι συμβαίνει γύρω του, να διαβάζει, να σκέφτεται, να επιθυμεί την συμμετοχή. Οτιδήποτε άλλο ευνοεί αυτούς που αρέσκονται να μιλάνε για “κοινή γνώμη”, δηλαδή μια μάζα που εύκολα διαχειρίζονται μέσω των ΜΜΕ και μετά την πετάνε στην αρένα της “δημοκρατίας” και των προκάτ επιλογών της.

ΣΕΞ ΠΑΝΤΟΥ, ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΧΡΗΜΑ ΠΑΝΤΟΥ, ΟΝΕΙΡΑ ΝΕΚΡΑ...

Strange Journal...

Μετά από μια σειρά από μάσκες, πως μπορείς να αναγνωρίσεις το αληθινό σου πρόσωπο; Κι όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να αναρωτηθείς ποιος τελικά είσαι. Μπορεί εκεί που θα κοιτάξεις να υπάρχει κενό.  Έχασες την δυνατότητα να συγκινείσαι, θεώρησες την ευγένεια ψυχής αδυναμία και περιττή. Ξέχασες τους άλλους ανθρώπους για να σε ξεχάσουν.
Το μέτρο έγινε το χρήμα. Ξέχασες το παρόν, το πούλησες, για ένα μέλλον που δεν σου ανήκει πλέον ούτε κι αυτό. Προτίμησες τον άχαρο τρόπο,  τον illustration, τον αντιαισθητικό. Άφησες το μέλλον σ’ αυτούς που αναγορεύτηκαν σε διαχειριστές του, μπήκες στην γραμμή, με αντάλλαγμα την πόζα και τα πράγματα. Πράγματα, αλλά όχι πραγματικότητα.
Όλα τα σκέφτεσαι με χρήμα.  Τα αξιολογείς με χρήμα, αγαπάς με χρήμα, σχεδιάζεις με χρήμα, ονειρεύεσαι το χρήμα, μιλάς για το χρήμα, αναζητάς το χρήμα, γίνεσαι το χρήμα. Το πήδημα αντικατέστησε τον έρωτα, το chatting την πρόσωπο με πρόσωπο αληθινή κουβέντα, οι web εφαρμογές το άγγιγμα. Προτίμησες την κονσέρβα και το σκυλάδικο, από την αφτιασίδωτη διασκέδαση, από την τέχνη και την αναζήτηση.
Το χρήμα επέβαλε την κουλτούρα του. Προτίμησες να δουλεύεις παραπάνω ώρες, απ’ το να έχεις ελεύθερο χρόνο για ρέμβη, αγάπη και δημιουργία. Αυτούς που τα αναζητούν τους αποκάλεσες “τεμπέληδες”. Δεν ακολούθησαν τον δικό σου δρόμο. Σαν ιθαγενής θαμπώθηκες από τις χάντρες και τις υποσχέσεις για “μεγάλη ζωή”. Ξέχασες για ποιον λόγο είσαι εδώ, τι πρέπει να ψάχνεις, δεν αναζήτησες άλλο νόημα στο ”υπάρχειν”, αλλά έγινες οπαδός του “έχειν”, σύμφωνα με όσα σ’ έπεισαν οι διαφημίσεις, τα περιοδικά, οι μόδες.
Έπαψες να σκέφτεσαι κι έγινες οπαδός. Οπαδός κόμματος, ποδοσφαιρικής ομάδας, σημαίας, χρώματος, φυλής, συμβόλων και υλικών. Αν τα χάσεις όλα αυτά, αν αύριο καταρρεύσουν, ποιος θα είσαι; Τι μένει κάτω από την επιφάνεια; Υπάρχει τίποτα από σένα; Έχει σημασία πως ζούμε και πως πεθαίνουμε.
Κι αν αυτά που σου λέω τα προσπερνάς, κατανοώ ότι ακόμα είσαι χορτάτος, βολεμένος, με λυμένα τα προβλήματα. Ίσως αν μείνεις άνεργος, πεινάσεις ή μείνεις άστεγος, μπορεί να τα ξανασκεφτείς. Αλλά δεν είναι κρίμα να το κάνεις τότε που θα είναι αργά; Γι’ αυτό σου λέω, κοίτα τώρα τον καθρέφτη. Θυμήσου τι ήθελες όταν ήσουν παιδί. Ψάξε την άγκυρα με το παρελθόν. Ο καθρέφτης θα είναι πάντα εκεί, αλλά το είδωλό σου απουσιάζει.

Κοιμησε λιγο ακομα την συνειδηση σου, μπορεις...

Strange Journal...

Εσύ, αν έχεις ψηφίσει κάποιο από τα κόμματα της τρόικας εσωτερικού, ευθύνεσαι άραγε για τις αυτοκτονίες, τους άστεγους και τους απελπισμένους που ψάχνουν στα σκουπίδια; Εσύ που κοιτάζεις αφ’ υψηλού τον άνεργο, έχεις ευθύνη για την κατάστασή του;   Ξέρω, ξέρω…πάλι σε ξεγέλασαν στις τελευταίες εκλογές.
Ε λοιπόν, είσαι ηθικός αυτουργός αυτής της κατάστασης, γιατί είσαι ότι ψηφίζεις! Σε εκβίασαν για να ψηφίσεις ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ; Είσαι ένα φοβισμένο ανθρωπάκι. Σε κορόιδεψαν με τα ψευτοδιλήμματα και την έξοδο από το ευρώ; Είσαι κορόιδο. Σκέφτηκες μόνο ότι εσύ έχεις ακόμα να τρως, έχεις δουλειά ή σύνταξη; Οπότε “καλά περνάμε και στην χούντα“; Τότε είσαι ένα κυνικό σκουλήκι, ένας παρτάκιας. Όπως και να το δεις, ανήκεις σε μια από αυτές τις ομάδες ψηφοφόρων. Καλά αν ψήφισες τον Αντωνάκη γιατί είσαι μια ζωή ΝΔ και “δεν αλλάζεις”, συγχαρητήρια, έχεις διαψεύσει τον Δαρβίνο για την θεωρία της εξέλιξης.
Είσαι συνένοχος και μην μιλάς για κρεμάλες στους “προδότες πολιτικούς”, γιατί κάποια στιγμή κι εσύ πρέπει να λογοδοτήσεις για τις επιλογές σου. Κι εγώ νιώθω υπεύθυνος που δεν στηρίζω αυτή την αθλιότητα, αλλά την ανέχομαι. Τους ανέχομαι. Ανέχομαι κι εσένα. Βέβαια δεν είμαι ίδιος μ’ εσένα, ούτε κάνω τις ίδιες επιλογές, ούτε έχω ψηφίσει τα κόμματα που είναι υπεύθυνα γι’ αυτή την κατάντια. Αυτό δεν το λέω για να μειώσω την δική μου ευθύνη, επειδή δεν έχω κάνει κάτι δραστικό για να ανατρέψω αυτούς κι εσένα.
Εσύ αντιθέτως, ήξερες ότι και νέα μέτρα θα παρθούν και φτώχεια κι εξαθλίωση θα έρθουν και η κοινωνία θα μετατραπεί σε κόλαση. Αλλά δεν σ’ ένοιαξε. Είπαμε, ανήκεις σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες. Μην μου πεις ότι δεν ήξερες. Έχουν στερέψει οι δικαιολογίες. Δεν διάβασες, δεν φρόντισες να μάθεις και να πληροφορηθείς για το ΔΝΤ, για τις εφιαλτικές συνθήκες που δημιούργησε όπου κι αν πήγε; Δεν διάβασες το “Δόγμα του Σοκ”; Μια ζωή είσαι μέσα στην άγνοια γιατί δεν θέλεις να μάθεις τίποτα παραπάνω απ’ όσα αφορούν μόνο την δουλίτσα σου, τα λεφτουδάκια σου, το σπιτάκι και τον καναπέ σου. Γι’ αυτό εσύ είσαι χρόνια επικίνδυνος. Γιατί κοιτάζεις την δική σου ευτυχία, άσχετα με το αν περνά μέσα από την δυστυχία του άλλου.
Όταν για χρόνια ψηφίζεις άτομα και μαφίες που αποδεδειγμένα έχουν καταστρέψει την ζωή μας κι έχουν ξεπουλήσει την χώρα τότε είσαι κάτι πολύ χειρότερο από απλός απατεώνας. Είσαι διεφθαρμένος.
Όπως τάιζες τόσα χρόνια αυτή την ολιγαρχική κομματοκρατία, έτσι τώρα στηρίζεις την ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά με την “αριστερή γαρνιτούρα” της ΔΗΜΑΡ και το ναζιστικό εκτελεστικό όργανο της Χρυσής Αυγής.
Κι ας το παίζεις θλιμμένος, επί της ουσίας δεν σε ενδιαφέρουν καθόλου οι νέοι άνεργοι, οι άρρωστοι που δεν μπορούν να πάρουν ή δεν βρίσκουν τα φάρμακά τους, οι φοιτητές που άναψαν μαγκάλι και πνίγηκαν από τις αναθυμιάσεις, αυτοί που κάθονται στις ουρές των συσσιτίων και τους αναζητητές στους κάδους.
Πιστεύεις όμως ότι θα γλιτώσεις στο τέλος έτσι δεν είναι; Εσύ είσαι σωστός, γιατί κάθεσαι στ’ αυγά σου και δεν θα πεθάνεις για τους άλλους. Σου έντυσαν τα ψέματα και με την γλώσσα της λογικής, είσαι τόσο μικρόνοος που τα παλιά ψεύδη φόρεσαν το ένδυμα “της γλώσσας της αλήθειας”, του ρεαλισμού και των οικονομικών και ακόμη πείθεσαι πως τα σαρδόνια χαμόγελα δεν κρύβουν κοφτερά δόντια.
Να σου πω ένα μυστικό; Δεν θα γλιτώσεις. Ούτε εσύ. Κι όσο καλός ρουφιάνος, “συνεργάσιμος”, φιλήσυχος και “νοικοκυραίος” θες να παραμείνεις, θα σε βάλουν κι εσένα στην μηχανή του κιμά. Δεν έχω αυταπάτες ότι “θα ξυπνήσεις” κι ας το παίζεις ενίοτε “αγανακτισμένος”. Κι εγώ μπορεί να μην γλιτώσω από αυτή την κόλαση, αλλά τουλάχιστον δεν συνεργάστηκα με βασανιστές και  έχω την συνείδησή μου καθαρή. Και φαντάζομαι ότι αυτό το τελευταίο εσύ δεν το καταλαβαίνεις καν.

Το προφιλ του Νεοφιλελευθερισμου..

Strange Journal...

Στην Ελλάδα μετά από χρόνια επαρχιώτικης λογικής και πελατειακών σχέσεων, ήρθε η νέα “μόδα” του νεοφιλελευθερισμού. Υποτιθέμενοι αστοί και γραβατωμένα καθάρματα βρήκαν το νέο τους αποκούμπι που μάλιστα είναι προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις των καιρών. Δηλαδή, απανθρωπιά, ψυχοπαθολογία που βαφτίζεται άποψη και κυνισμός.
Οι θιασώτες του πολλοί. Βουλευτάδες, υπουργοί με πτυχίο, managers που αναλαμβάνουν πόστο σε κόμμα, παπαγάλοι που παριστάνουν τους αντικειμενικούς ενημερωτές-εξημερωτές του κοινού νου, ψευτοδιανοούμενοι, χιπστεροναζί που γράφουν σε δήθεν εναλλακτικά έντυπα, “υπεύθυνοι αριστεροί” που ζέχνουν μασχαλίλα.
Ποιο είναι όμως το προφίλ του νεοφιλελεύθερου; Βλέμμα χαιρέκακο, χείλη σφιγμένα με ένα ελαφρύ μειδίαμα που μαρτυρά καταπιεσμένη οργή, ειρωνικό ύφος. Οι ενδυματολογικές του προτιμήσεις τους παραπέμπουν σε δήθεν καλόγουστες στολές που ακολουθούν τον κώδικα του καθωσπρεπισμού.
Τα κύρια χαρακτηριστικά τους είναι μια ναρκισσιστική και αυτάρεσκη γλώσσα, κακοήθης ειρωνία, έλλειψη ευαισθησίας (μάλιστα θεωρούν το συναίσθημα και την εκδήλωσή του αδυναμία για άσκηση πολιτικής), εκδίκητικότητα προς οτιδήποτε όμορφο δεν μπαίνει στο καλούπι που θέλουν να ελέγχουν και βέβαια, θεωρούν την βία -και δη την κρατική- “εκ Θεού”, όπως και τον καπιταλισμό το μοναδικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα που μπορεί να εφαρμοστεί, χλευάζοντας τις εναλλακτικές του.
Φυσικά για ινδάλματά τους δεν έχουν μόνο τον Φριντμαν, την Σχολή του Σικάγο, τον Πινοσέτ και την Θάτσερ, αλλά και άλλα καθάρματα, χορηγούς εγκλημάτων και δουλέμπορους τύπου Steve Jobs, Μπομπολας κτλ. Επικαλούνται μάλιστα τους κανόνες της αγοράς, όταν δεν  τους αφήνουν να επιδοθούν σε ανθρωποκυνηγητό για να βγάλουν λεφτά. Που ακούστηκε κυνηγός κεφαλών, να μην έχει κίνητρο για να πάρει μερικά σκαλπ;
Μετράνε τις ανθρώπινες ζωές με τιμές, λογαριασμούς και ποσοτικά στοιχεία. Αν χρειάζεται ένας δεδομένος αριθμός ανθρώπων να θυσιαστούν για να πάνε αυτά τα καθάρματα τα παιδιά τους σε κολλέγιο ή να πετύχουν καλύτερες συνθήκες για πάρτη τους, χωρίς καμία ενοχή προχωρούν στο σχέδιο της “θυσίας”. Αντιλαμβάνονται τους εργαζόμενους ως “έξοδα επιχείρησης”, τους μετανάστες ως “σκουπίδια” ή σκλάβους, τους ομοφυλόφιλους “λάθος της φύσης”.
Οι νεοφιλελεύθεροι δεν ασπάζονται ουσιαστικά καμία ιδεολογία συγκεκριμένα, πέρα από αυτήν που εναντιώνεται στην ζωή. Αυτό είναι το μόνο που τους ενώνει, αφού η υπόλοιπη “μαγιά” είναι ψυχοπαθολογία που ξεβράστηκε και καμουφλαρίστηκε πίσω από ανάλγητες προτάσεις. Φυσικά μισούν τους δημόσιους υπαλλήλους, αποθεώνουν την ιδιωτική πρωτοβουλία και θεωρούν περιττό οτιδήποτε έχει τον χαρακτήρα του κοινωνικού, του ελεύθερου και του δωρεάν. Πολλές φορές καβλώνουν όχι επειδή έβγαλαν χρήματα, αλλά επειδή το έκαναν εις βάρος άλλων.

Η ΔΙΑΠΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ (NAZI VERSION)...

Strange  Journal...

Μια από τις εφημερίδες που για χρόνια μόλυναν το διανοητικό πεδίο του νεοέλληνα, “ΤΑ ΝΕΑ”, δημοσιεύουν σε ρεπορτάζ τους πως η Χρυσή Αυγή έχει ξεκινήσει από τις 23/2/2013 στην Αρτέμιδα, κατηχητικό σε παιδιά ηλικίας 6-10 ετών, με τίτλο “Διάπλαση των Παίδων”. Στόχος βέβαια είναι η κατήχηση ανήλικων ατόμων, ενώ καλούν τους γονείς να πάνε τα παιδιά τους για μια “πνευματική αφύπνιση”.
H στρατολόγηση\κατήχηση παιδιών δεν είναι καινοτόμο σχέδιο, καθώς αυτές είναι τακτικές που ακολουθούσε και ο Χίτλερ. Η πλύση εγκεφάλου που υπέστησαν τα παιδιά είχε ως προπέτασμα “παιδαγωγικά βίντεο για την αρχαία ελληνική σκέψη, τους θεούς του Ολύμπου και την χριστιανική πίστη” (sic), πράγματα δηλαδή ασύμβατα μεταξύ τους. Ωστόσο έχουν ως κοινό στόχο την πλήρη ποδηγέτηση του αγνού κι ελεύθερου νου που έχουν παιδιά μικρών ηλικιών.
Σταδιακά οι “παιδαγωγοί” (έτσι αυτοαποκαλούνται οι προπαγανδιστές) θα εισέλθουν και σε άλλα μαθήματα τύπου “γιατί ο Έλληνας είναι ανώτερος από τον ξένο”, όταν ήδη έχουν φυτέψει πρότυπα στα αθώα παιδιά. Φυσικά εγκληματικό μερίδιο ευθύνης έχουν οι γονείς, οι οποίοι θέλουν να δημιουργήσουν παιδιά χωρίς δικαίωμα επιλογής, άρα με ψυχολογικά προβλήματα. Η Χ.Α. στρατολογεί και μαθητές στα σχολεία στα πλαίσια μιας γενικότερης επίθεσής της προς τα ελεύθερα -ακόμα- πνέυματα της νέας γενιάς.
Τα μικρά παιδιά αναζητούν ακόμη ασφάλεια στην ευαίσθητη ηλικία που βρίσκονται, λόγω φυσικά της μη δυνατότητας να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, οπότε είναι πιο εύκολα αυτός που θα τους παρέχει αυτή την υποτιθέμενη ασφάλεια, να το γαλουχήσει με τις δικές του ιδέες, τάσεις και πιστεύω. Ακόμα, επειδή το ανήλικο άτομο μιμείται και ταυτίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό, απ’ τον ενήλικο, απορροφά στην συνείδησή του τα κίβδηλα “ηρωικά” είδωλα του κάθε καθοδηγητή.
Για να κλείσουμε με μια γενικότερη θέαση, ο ναζισμός υποστηρίχθηκε όχι μόνο από τα κατώτερα λαικά στρώματα, αλλά και από τους ψευτο-διανοούμενους και αστούς που έκρυψαν με “εκλεπτυσμένα” τεχνάσματα το φρικαλέο πρόσωπό του. Έτσι λοιπόν και στην Ελλάδα της κρίσης, τέτοια περιστατικά καλλωπίζονται από χαρτογιακάδες και “καθωσπρέπει” πένες που ψάχνουν να βρουν το “ναι μεν αλλά” της παρακμής. Και στον αντίποδα κατασκευάζουν σενάρια και προκάτ εντάσεις, δήθεν αισιόδοξες εικόνες και ντεμέκ πολιτισμό για να κρύψουν το τέρας που χαμογελά με τα σάπια δόντια του.

ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΩΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ...

StrangeJournal...

Δεν ξέρω αν τελικά είναι πιο επικίνδυνο για την διανοητική μας υγεία η εξώφθαλμη και εγκληματική παρουσία των ναζιστών της Χρυσής Αυγής ή οι χιπστεροδιανοούμενοι που όχι μόνο προωθούνται ως “εναλλακτικοί” αλλά αποκρύπτουν την πραγματική τους αποστολή. Συνήθως τυγχάνουν την εκτίμηση του καθεστώτος, το οποίο φροντίζουν να καλλωπίζουν και να εξωραίζουν τις καταστάσεις για τις οποίες είναι υπεύθυνο.
Αισθάνονται άνετα με λόγια “υπευθυνότητας”, χαιδεύουν το λούμπεν και τις παρεκτροπές του, ενώ οποιαδήποτε ψυχωσική απόφαση των ελίτ δεν κριτικάρεται, καθώς στην life styl-οποίηση της κριτικής σκέψης η πολιτικοποιημένη γλώσσα θεωρείται αυτομάτως ταγμένη, άρα μη επιτρεπτή, αφού η εκδήλωσή της και μόνο προσβάλει την ουδετερότητα που ευαγγελίζονται οι διεφθαρμένοι, δήθεν διανοούμενοι-χαιδεμένοι της αστικής τάξης.
Πρόκειται για έναν διανοητικό φασισμό, από άτομα που αυτοαποκαλούνται καλλιτέχνες και χτίζουν καριέρες διαπραγματευόμενοι με την μνημονιακή χούντα, μένοντας σιωπηλοί και “ουδέτεροι”, παίζοντας τον ρόλο του ξεπουλημένου διασκεδαστή στο “άρτος και θεάματα“. Ο καλλιτέχνης και ο διανοούμενος δεν συμμαχούν ποτέ με καθεστώτα απολυταρχικά και αντιλαικά. Η Τέχνη οφείλει να είναι ενοχλητική κι όχι να πουλάει best sellers. Οποιοσδήποτε αυτού του σιναφιού δικαιολογείται, το κάνει επειδή είναι αδίστακτος.
Ποιοι ανήκουν στην κατηγορία αυτή; Συγγραφείς του ΔΟΛ, σκηνοθέτες με χορηγίες υπουργείων, ψώνια που το παίζουν ποιητές ποζάροντας σε φυλλάδες εναγκαλισμένες με την ναζιστική στροφή, πένες που ομιλούν περί γραμμάτων και τεχνών, ενώ λίγο πιο δίπλα συνάδελφός τους υιοθετεί ρατσιστικά παραληρήματα. Είναι μουσικοί που έχουν για χορηγό την κάθε Cosmote, που διαφημίζουν προιόντα πολυεθνικών και παρουσιαστές που έχουν ως ονείρωξη να δουλεψουν στο πόστο του κυβερνητικού εκπροσώπου.
Όλοι αυτοί δεν είναι παρά ξεπουλημένοι αλήτες που πουλάνε και την ψυχή τους για να “βγάλουν το ψωμί τους” ακόμα κι ας είναι να στηθούν σε ναζιστές, βασανιστές και εθνικά λαμόγια. Δεν είναι ούτε καλλιτέχνες, ούτε άνθρωποι του πνεύματος, ούτε διανοούμενοι. Από την στιγμή που έχουν ως προτεραιότητα το “ψωμί τους” δεν είναι παρά καιροσκόποι, υποκριτές και στυγνοί έμποροι.
Κι όμως, υπάρχει κόσμος που αποπροσανατολίζεται από αυτές τις μαριονέτες που πουλάνε τις “ψαγμένες” και “σοφιστικέ” απόψεις τους σε free press σκουπίδια, δίνοντάς τους άλλοθι, τάχα μου ότι είναι ποιοτικά. Σε όλες τις περιόδους της ιστορίας όπου υπήρχαν απολυταρχικά και αυταρχικά καθεστώτα, γεννήθηκε κουλτούρα που μπολιάστηκε με τον λαό και αποτέλεσε το λίπασμα την επόμενης κατάστασης. Στην Ελλάδα η παρηκμασμένη “υψηλή διανόηση” και οι στρατευμένοι καλλιτέχνες (αλλά υπέρ της μνημονιακής χούντας) με τα περιττώματά τους συνεχίζουν την ίδια αρρωστημένη κατάσταση που επικρατούσε. Καμουφλάρουν το τέρας. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί από την κρίση αναδύθηκε η Πάολα και ο Παντελίδης.
ΥΓ. Η φωτογραφία στην αρχή του κειμένου είναι από τον φετινό τελικό της επιλογής ελληνικού τραγουδιού για την Eurovision. ΜΑΤ περιφρουρούν τον χώρο, από διαδηλωτές. Ποιοι είναι αυτοί; Οι θρασύτατοι εργαζόμενοι των Metropolis που τους οφείλονται δεδουλευμενα μηνών από τον Κουρή, ο οποίος βρίσκει χρήματα για να συμμετέχει σε happenings απ’ ότι φαίνεται.

Η τρομοκρατια στην εποχη του μνημονιου...

strange journal...

Το νέο σύστημα καταστολής που εφαρμόζεται στην Ελλάδα της κρίσης έχει προχωρήσει σε μεθόδους που ξεφεύγουν από την κλασική κρατική βία. Μπορεί στις τόσες διαδηλώσεις αυτά τα χρόνια οι διαδηλωτές να ανέπνευσαν τόνους καρκινογόνου αερίου από τα δακρυγόνα, μπορεί πολλά κεφάλια να έσπασαν. Η τρομοκράτηση με “προληπτικές προσαγωγές” και βασανιστήρια διαδηλωτών αντιφασιστικών συγκεντρώσεων στην ΓΑΔΑ να συνέβησαν, αλλά αυτά δεν είναι παρά πάγιες τακτικές αυταρχικών καθεστώτων.
Το παιχνίδι έπρεπε να μεταφερθεί και σε άλλο επίπεδο, όπως και έγινε. Η κυβέρνηση επικοινωνιακά και ψυχολογικά έχει ανάγκη την δημιουργία κλίματος φόβου. Πρώτα είχαμε “το πραξικόπημα που δεν έγινε“, τις συνεχείς απειλές περί εκτροπής, αλλά και την κατασκευή ενός εσωτερικού εχθρού (εύκολα επιλέχθηκαν οι μετανάστες) που απαιτεί περισσότερη αστυνομία στους δρόμους και επιχειρήσεις “σκούπα”.
Πυροβολισμοί έπεσαν στα γραφεία της ΝΔ και μάλιστα μια σφαίρα εξοστρακίστηκε στο γραφείο του Σαμαρά. Επικοινωνιακά το σκηνικό έπεσε στο κενό. Την προηγούμενη Κυριακή 20/1, πληροφορηθήκαμε για τοποθέτηση βόμβας στο Mall στο Μαρούσι. Η σύνδεση αυτών των τυφλών χτυπημάτων σε δημόσιους χώρους και οι τηλεοπτικές εκπομπές που στήθηκαν, είχαν ως μόνο σκοπό την καλλιέργεια μιας ατμόσφαιρας ανασφάλειας. Στο ενδιάμεσο υπήρξαν και επιθέσεις με γκαζάκια σε σπίτια δημοσιογράφων. Προσπεράστηκε, αφού δεν έκανε το γκελ που περίμεναν στην κοινή γνώμη, που οι ίδιοι στήνουν απέναντι από τους τηλεοπτικούς δέκτες.
Ο λόγος που παίζεται το παιχνίδι της “τρομοκρατίας” είναι απλός. Βρισκόμαστε σε μια ακόμη περίοδο ευθείας επίθεσης σε κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, τα οποία δεν είναι η πρώτη, αλλά έχουν προηγηθεί ουκ ολίγα σφαγεία. Η αυξανόμενη φτωχοποίηση ανεβάζει περισσότερο την θερμοκρασία στο “καζάνι που βράζει”, με το σημείο βρασμού να έχει ξεπεραστεί προ πολλού. Πρακτικά αυτό σημαίνει, περισσότερη οργή και απελπισία, άρα πιθανή μη συμμόρφωση “με το καλό” προς τις οικονομικές πολιτικές.
Πριν είχαμε και αστείες σπασμωδικές κινήσεις “νόμου και τάξης”, με επίθεση σε κτίρια που τελούσαν υπό κατάληψη, καθώς στιγματίστηκαν με την media-κή πρόνοια, ως εστίες ανομίας (sic). Σ’ αυτόν τον ορυμαγδό αυταρχισμού, φερέφωνα, μέλη της κυβέρνησης και “υπεύθυνοι πολίτες” πιέζουν για την υιοθέτηση του δόγματος “καταδικάζω την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται“, ενός εξουσιαστικού λόγου που προσπαθεί με το ζόρι να πείσει πως η βία του κράτους είναι δικαιολογημένη, ότι κι αν συμβαίνει και να αποπροσανατολίσει, από τον πραγματικό λόγο επιβολής της.
Μέσα στο περιβάλλον πολιτικής αστάθειας, η κυβερνητική βία έχει περισσότερο ως στόχο να διαλύσει το συλλογικό αίσθημα, με το να γίνει σκληρή και υπερβολική, ώστε να κάνει τις πιθανές ομάδες που θα εναντιωθούν στις αντιλαικές πολιτικές, απλά σύνολα ατόμων και στην συνέχεια μονάδες, μοναχικές και φοβισμένες.
Τα παιχνίδια με τον τρόμο βέβαια είναι επικίνδυνα, αλλά είναι το ύστατο καταφύγιο για ένα καθεστώς ώστε να επιβάλει πολιτικές εξαθλίωσης, όπως βέβαια και να δικαιολογήσει τα αυξανόμενα μέτρα καταστολής και την περιστολή ελευθεριών. Σ’ αυτό το παιχνίδι έχει συμμάχους ως χρήσιμους ηλίθιους, τους ελληναράδες που μέσα στην γενικότερη συντηρητικοποίηση, αγαπάνε όλο και περισσότερο την “τάξη”, ενώ οι πιο αντιδημοκρατικοί βρίσκουν την ευκαιρία να εκφράσουν απέχθεια σε εργατικά\συνδικαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Έχουμε βέβαια και έναν υπουργό, τον Δένδια, που τον μόνο που τον ενδιαφέρει στην πραγματικότητα είναι η αξοιοποίηση της “τρομοκρατίας” για την προσωπική του προβολή. Μέσα σε όλα αυτά έχει παίξει πολλάκις το σενάριο παρέμβασης του στρατού, είτε δια στόματος βουλευτών, είτε από Φαήλους, είτε και από διάφορες πένες.
Αυτό που θέλουν να εμπεδώσουμε, είναι πως η αστυνομία θα είναι πανταχού παρούσα και η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας είναι ο απώτερος σκοπός. Ο φόβος που καλλιεργούν τα “τρομοκρατικά σενάρια” εξυπηρετεί αυτό και μόνον αυτό: Την αμφισβήτηση των ίδιων των δημοκρατικών θεσμών, την πολιτική πόλωση και την χειραγώγηση πιθανών κοινωνικών αναταραχών απέναντι στα οικονομικά προγράμματα που καταπατάνε το ίδιο το δικαίωμα στην ζωή. Κι όλα αυτά με την ευγενική χορηγεία των ΜΜΕ.