Διαφορά…

Της Ελένης Καρασαββίδου, απο το Tvxs...

Την Τετάρτη 12 Μαρτίου η Φανή Αθανασιάδου, πολίτης με αναπηρία που κινείται μόνο με αναπηρικό αμαξίδιο, επισκέφθηκε την Μονή Λαζαριστών του ΚΘΒΕ

για να παρακολουθήσει την παράσταση ‘Με Μουσικές Εξαίσιες με Φωνές‘. Το να προσεγγίσει τον χώρο είναι μια περιπέτεια από μόνη της, καθώς το ειδικό λεωφορείο του ΟΑΣΘ, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του προσωπικού, δεν αρκεί για να καλύψει εκ των πραγμάτων τις ανάγκες των συμπολιτών μας με αναπηρίες. Όταν έφτασε η Φανή μπροστά στον γκισέ, η παράσταση είχε ήδη ξεκινήσει ‘εδώ και 2,3 λεπτά‘ σύμφωνα με τις 2 ταμίες. Ως αποτέλεσμα της αρνήθηκαν σθεναρά την είσοδο παρόλο που θα άνοιγε για ένα λεπτό η πόρτα σε μια τόσο ιδιαίτερη περίπτωση.

Προσεκλήθη ο υπεύθυνος και αντέτεινε ως μοναδικό χώρο πρόσβασης τα μη προσβάσιμα θεωρία, (κατέβηκαν βιαστικά 3 σκαλιά με την βοήθεια του υπεύθυνου κι ενός άλλου) όπου η Φανή ‘παρκαρίστηκε‘ μπροστά σε τοίχο αδυνατώντας να δει πραγματικά την παράσταση, με δεδομένα και τα κινητικά της προβλήματα. Το τραγικό είναι ότι ο ίδιος οργανισμός (λίγους μήνες πριν, επί Χατζάκη…) είχε παρουσιάσει σε διπλανή αίθουσα ποιήματά της…

ΣΕΒ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ σε μια στροφή ιστορικής σημασίας...

Της Ελενης Καρασαββιδου, απο το Tvxs...

Πολύς λόγος έγινε σε κάποιους κύκλους για την συμπαρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και του Προέδρου του ΣΕΒ στην εκδήλωση για τα 5 χρόνια μεστής (πραγματικά μεστής) παρουσίας του TVXS.GR. Λες και σε κουβέντα που αφορά την οικονομική ανασυγκρότηση στον συγκεκριμένο κόσμο που ζούμε δεν θα ήταν βαθύτερος παραλογισμός να ορίζονται σιδερόφραχτα σύνορα μεταξύ όλων των εκ των πραγμάτων εμπλεκομένων.  Όμως από μικροκομματική επιλογή κάποιοι φαίνεται ξεχνούν ότι όπως η ζωή, η οικονομία, και οι κοινωνικές δυναμικές τους έχουν δείξει επανειλημμένα, απόλυτα συνεκτικές ομάδες ή έννοιες δεν υπάρχουν.
Όποιος ή όποια δεν μπορεί να το εντοπίσει αυτό προφανώς δεν κάνει κοινωνικοοικονομική ανάλυση για το «καλό του κόσμου», αλλά «ιδεολογία» για το καλό του εαυτού του και της παράταξής του, ή έστω των «βεβαιοτήτων του». Υπήρχαν λοιπόν (τις τελευταίες ιδίως δεκαετίες) συγκροτημένες ιδεολογικές εκφάνσεις που κατήγγειλαν ως υπαίτιες τις «ουτοπίες»  για την γέννηση των ολοκληρωτισμών.

Το Μανιφέστο του Επαναστατημένου Άι Βασίλη...

Ελένη Καρασαββίδου, απο το TVXS...

Φέτος δεν θα μοιράσω δώρα σε κανέναν! Δεν θα δεχτώ προσευχές. Δεν θ’ αφήσω να μιλούν για μένα σαν το καλοκάγαθο πλάσμα – τον αγαθό, πονετικό παππούλη – με τα κόκκινα.
Τόσα χρόνια προσπάθεια όχι για να με σέβονται αλλά για να με θεωρούν την πιο γραφική φιγούρα της χριστιανοσύνης τα νεόπλουτα «γραβατωμένα ή όχι» ψώνια που δεν φροντίζουν τα κακομαθημένα κι αχάριστα στα δωράκια μου «παιδιά τους» όλον τον χρόνο όπως πρέπει, τα αρθριτικά μου πονούν γι αυτούς που με θυμούνται με γελάκι μια φορά στους δώδεκα μήνες, νισάφι πια! 
Λένε πως τον άγιο ή τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις στην εξουσία. Όχι ακριβώς! Τον άγιο, όπως και τον άνθρωπο, τον καταλαβαίνεις και στην διαφωνία. Όταν ήμουν παιδί πίστευα πως αν ήμουν καλός κι έντιμος οι άνθρωποι θα τα εκτιμούσαν. Ήταν το πιο μεγάλο λάθος. Αυτό που μου δίδαξε η ζωή είναι πως αυτό ακριβώς είναι που δεν σου συγχωρούν στο βάθος. Την ηθική ανωτερότητα. Περισσότερο από ιδεολογίες και θεωρίες, αυτό είναι που τους ξεβολεύει. Κι άβολα δεν θέλει να αισθάνεται κανείς. Στην πυρά της απόστασης ή του χαμόγελου λοιπόν. Αλλά κι εγώ θα τους χαμογελούσα!

Για 23 σεντς...

της Ελενης Καρασαββιδου, απο το TVXS...

Σήμερα έζησα στο Σούπερ Μάρκετ μια από τις τραγικότερες σκηνές  στη ζωή μου. Δεν είχε θρήνο ή φωνές, μόνο αμήχανη σιωπή. Δεν είχε ερμηνείες μόνο το έντονο βίωμα. Ερχόταν από την άλλη Ελλάδα, όχι αυτήν που γεμίζει τα Mall, μα από αυτήν που αδειάζει τα σπλάχνα της στα ψυχραμένα δωμάτια... Ένας πατέρας που κρατούσε από το χέρι ένα μικρό παιδί, ένα μικρό κοριτσάκι, αμήχανος μπροστά μου στο ταμείο.

Ακούμπησε μια ντομάτα και μετρούσε με κόπο τα 23 σεντ που του ζητήθηκαν. 23 σεντ, ΜΙΑ ΝΤΟΜΑΤΑ την κοινωνία σας, τρεις ενήλικες αμήχανοι, ένα ανήξερο παιδί, "να μην προσβάλλεις το παιδί", οι μνήμες από τα παιδικάτα μου, εκείνη την περίοδο που είχαμε φαλιρίσει και ντρεπόμουνα για τα παπουτσάκια μου, δεν στο χα πει μαμά, με είχαν προσβάλλει, κι έπρεπε να διαβάζω κάτω από την λάμπα του δρόμου εκείνον τον καιρό, κοίταξα τα παιδικά παπουτσάκια, χάλια, κοίταξα την πωλήτρια, εκείνη εμένα, ο πατέρας και τις δυο, κι οι τρεις το παιδί.

Μπορούσα πια να τους αγοράσω κιλά τις ντομάτες, όχι!, μπορούσα ακόμη (για πόσο;;) είναι το σωστό, "αλλά να μην προσβάλλεις το παιδί." Σε ποια κοινωνική στατιστική μπαίνουν οι σιωπηλοί διάλογοι των συνθλιμμένων ανθρώπων; Σε ποια κοινωνιολογική ανάλυση μπορεί να καταγραφεί η καταστολή που εγκαθιδρύεται με τα νύχια του γύπα βαθιά στις ψυχές; Λίγο μετά στον δρόμο για το σπίτι κάθισα σε μια κολόνα με τρυπημένο στομάχι, και κατέβαζα καντήλια κι ας ήξερα ότι δεν ήταν παρά μια μέτρια παράσταση για έναν, οι άλλοι δυο, το παιδί και ο πατέρας, είχαν φύγει χέρι χέρι...

Ο φασισμός ως η ύψιστη τέχνη των παραπλανήσεων ...

Η Αυγή online...
Ελένη Καρασαββίδου

Όταν, στη δίκη του Άιχμαν, η Χάνα Άρεντ, στεκόμενη στο ύψος του σκεπτόμενου ανθρώπου, πήρε αποστάσεις από τον καθησυχαστικό, δημοφιλή διαχωρισμό απόλυτου καλού και απόλυτου κακού, υποστηρίζοντας ότι το κακό που ο ναζιστής, καθ’ έξην δολοφόνος αντιπροσώπευε ήταν «κοινότυπο», ουσιαστικά δεν σχετικοποιούσε, αλλά απακάλυπτε την πιο τρομακτική πλευρά του φασισμού: Το «κακό» ως τέχνη των παραπλανήσεων.
Πραγματικά, ο άνθρωπος που καθόταν δίχως εξτρεμιστική διάθεση στο εδώλιο δεν διέφερε από τον μέσο ευσυνείδητο εργαζόμενο οικογενειάρχη. Ακόμη και στις αναμνήσεις των παιδιών υψηλόβαθμων ναζί οικογενειών, στο περίφημο βιβλίο «Γεννημένοι Ένοχοι», η συμφωνία είναι απόλυτη: Οι ναζί δεν ήταν οι μιλιταριστές της καθημερινότητας, δεν κρατούσαν τσεκούρια, φορούσαν γραβάτες. Δεν ωρύονταν, αντιπροσώπευαν την τάξη και τη λογική και δρούσαν εξ ονόματος της ανάγκης. Δεν πίστευαν στον Σατανά, άναβαν κερί στην Καθολική εκκλησία λίγο πριν χαϊδέψουν τα κεφαλάκια των παιδιών τους, ώρες, μόνο μετά τον φόνο «διαφορετικών παιδιών».
Η πρόσφατη (προσωπική) δήλωση του βουλευτή Ψαριανού στους "Πρωταγωνιστές" ότι «ο Μ. Βορίδης δεν είναι πια φασίστας γιατί δεν κρατά τσεκούρι» ανήκει σε αυτήν τη χωρία των τρομακτικών παραπλανήσεων.
«Ούτε καν ο Ηρώδης έχυνε αίμα στο όνομα του κακού», όπως θύμισε -ως θύμα και του Χίτλερ και του Στάλιν- ο Γκρόσμαν στο "Ζωή και Πεπρωμένο", καταγγέλλοντας τον ολοκληρωτισμό σε όλες του τις αποχρώσεις. Όποτε η εξουσία (αδιάφορο ποια ιδεολογική προβιά ντύνεται), δηλαδή η πιο ποταπή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και της έξης για υλικό ή ψυχολογικό κέρδος, μιλά γι’ απόλυτη ανάγκη, τότε μιλά για το εξίσου επικίνδυνο «απρόσωπο καλό» ξεχνώντας το καλό των πραγματικών ανθρώπων. Το κοινό αυτό θεμέλιο τόσο των παλιών (τύπου "1984" Όργουελ) ολοκληρωτισμών όσο και των καινούργιων ολοκληρωτισμών (τύπου Χάξλεϊ «Ένας Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» και Όργουελ μαζί) αίρει την αυταξία της ζωής προς όφελος άλλοτε του θεού, του έθνους ή της τάξης και τώρα πια της οικονομίας.
Αν είναι «η ύψιστη ανάγκη» που τους φέρνει όλους μαζί και θαμπώνει τον Ψαριανό, αξίζει να θυμίσω ένα σημαντικό άρθρο που (με αφορμή τον διαχωρισμό κράτους - Εκκλησίας) οι Τσάτσος και Τσουκαλάς δημοσίευσαν στο περιοδικό "Σύνταγμα" το 2000: «Ο κίνδυνος μιας δημοκρατικής εκτροπής ενυπάρχει σε οποιαδήποτε εμμονή στην καταστατική ισχύ προπολιτειακών και μεταφυσικών δεσμεύσεων της Πολιτείας… Η δημοκρατία θα κλονισθεί και αυτό θα συμβεί ακριβώς διότι η δημοκρατική πολιτική αντιπαράθεση θα αναγκαζόταν να υποταχθεί σε έναν ιδεολογικό μονισμό, θεμελιωμένο στην καταστροφική διάκριση ανάμεσα στην εκ προοιμίου 'σωστή' και στην εκ προοιμίου 'εσφαλμένη' πολιτική. Ένας… πολιτικός μονισμός της Πολιτείας... διαχέεται σε όλο το πεδίο της πολιτικής: στην οικονομία, στην κοινωνική πολιτική, στην εξωτερική πολιτική κ.ο.κ.».
«Έτσι» δεν νομιμοποιήθηκε στα μυαλά των μονίμως αποχαυνωμένων μικροαστών (δεν είδα, δεν ξέρω και τι με νοιάζει) η απίστευτη ακρότητα του (ευνοημένου και από αμετροέπειες ακροαριστερών που επίσης δεν είδαν, δεν ξέρουν) τηλε-Καρατζαφέρη: «ακροδεξιά κόμματα δεν υπάρχουν. Πια χωριζόμαστε σε ευρωπαϊστές και κομμουνιστές, δηλαδή σταλινικούς»; Όσο η Ευρώπη απεκδύεται τις ευρωπαϊκές αξίες της, το κέλυφός της παίρνει σιγά μα σταθερά τη θέση της παλιάς εθνικοφροσύνης. Μόνο τα μιάσματα μένουνε ίδια…
Τώρα λοιπόν που ο νέος μονισμός έχει το όνομα του οικονομικού εκβιασμού (θα πεθάνετε εντός ή εκτός Ευρωζώνης; Λες και δεν υπάρχει θέμα όχι για έξοδο από, αλλά για μια άλλη Ευρώπη), ο φασισμός εκπίπτει σε ατομική βιογραφία («δεν είναι όπως στα νιάτα του») κι αντί να συμβαίνει σ' έναν βαθμό το αντίθετο, προβάλλεται λανθασμένα η ατομική βιογραφία πάνω στην Ιστορία, εκλαμβάνοντάς τη μονοσήμαντα ως σειρά βιογραφιών!...
Αλλά χαρακτηριστικό της ρητορικής που νομιμοποιεί εκ του πλαγίου την πολυώνυμη συντήρηση είναι ότι ενώ καταγγέλλεται (και ορθώς σε επί μέρους) ότι πολλοί αριστεροί «θεωρητικολογώντας» δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, την ίδια στιγμή δεν εντοπίζεται ότι η πρώτη υπουργική δήλωση Βορίδη αποδεικνύει το αντίθετο ακριβώς! Ενώ δηλαδή θεωρητικολογούσε για το «κακό δημόσιο», παραδέχτηκε εντός χορού πια πόσο οι εφεδρείες θα καταρρακώσουν τις προσφερόμενες υπηρεσίες του υπουργείου του!
Το ζήτημα δεν είναι εάν ο κ. Βορίδης άλλαξε (δεν θα δικάσουμε απόλυτα ανθρώπους), αλλά ότι τα κριτήρια της αλλαγής δεν μπορούν να είναι αυτού του είδους. Το πολιτικό θέμα όμως δεν είναι αν μπορούν ή όχι, αλλά ότι πια αυτά τα κριτήρια επιβάλλονται:
Τα τελευταία χρόνια ο ιστορικός αναθεωρητισμός δεν έχει μόνο την πλευρά που αμφισβητεί την ύπαρξη του ολοκαυτώματος, έχει και την πλευρά που ενώ το αποδέχεται το ξαναγράφει σύμφωνα με αυτά που βολεύουν τις πολιτικές συντεταγμένες μιας συντήρησης που μέσα και από ποικίλους συναισθηματικούς εκβιασμούς επιστρέφει δριμύτερη για να αλώσει ζωές και συνειδήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι η ορολογία που χρησιμοποιείται σε μηνύματα μνήμης για το μέγα έγκλημα του ναζισμού, το Ολοκαύτωμα (π.χ. το Remember this lady που κατέκλυσε το διαδίκτυο) ξαναγράφει στα αρεστά μέτρα την Ιστορία. Ότι χρησιμοποιεί θρησκευτικούς όρους για να τσουβαλιάσει "χριστιανούς" παρά την (ιδιοτελή και με το αζημίωτο) σιωπή του Βατικανού για το οποίο έχει (υποκριτικά) απολογηθεί κιόλας. Δεν λέει τίποτε για τις πολιτικές αντιφασιστικές ιδιότητες αυτών των «χριστιανών», ξεχνά τους ομοφυλόφιλους, τις ελευθεριακές γυναίκες, τους ανάπηρους. Μιλά όμως για «1.900 καθολικούς ιερείς» κ.λπ. Έτσι το Συγκλονιστικό Έγκλημα εναντίον 6 εκατομμυρίων Εβραίων συνανθρώπων μας και τόσων άλλων χρησιμοποιείται για να προωθήσουν έναν μη ενοχλητικό για τους μικροαστούς της διανόησης και της κοινωνίας "ανθρωπισμό" και τις νέες, δήθεν θρησκευτικές, αλλά στο βάθος ξεκάθαρα οικονομικο-πολιτικές συμμαχίες (δεξιοί, σιωνιστές, παλιά και νέα αραβικά καθεστώτα κ.λπ.).
Ο φασισμός όμως δεν αφορούσε ποτέ τους ακραίους. Τους νομιμόφρονες αφορούσε. Δεν ήθελε μια κοινωνία με ασυνέχειες και σπασίματα (άλλοι, δήθεν αντιεξουσιαστικοί εξουσιασμοί κι αυτοί, θα σωθείς με το ζόρι οι μεν, θα επαναστατήσεις με το ζόρι οι δε!), αλλά μια κοινωνία απόλυτα τακτοποιημένη και παραγωγική. Και «καθαρή» προπάντων! Όπως έγραψε ο Μακ Ντόναλντ την επαύριο του «μεγάλου πολέμου» (και 40 χρόνια μετά το πείραμα του Μίλγκραμ αξίζει να το μνημονεύσουμε),
αυτοί που εφαρμόζουν τον «νόμο» μπορεί δυνητικά να είναι πιο επικίνδυνοι από εκείνους που τον παραβιάζουν. Γι' αυτό κι ο Αντόρνο στα "Μικρά (επίτηδες όχι Μεγάλα) Ηθικά" του θύμιζε στους σοβαροφανείς: «Εκείνος που προσαρμόζεται σ' έναν παράφρονα κόσμο συμμερίζεται την παραφροσύνη. Μόνο ο εκκεντρικός μπορεί να παραμείνει στη θέση του και να της αντισταθεί».
Σε μια κοινωνία που μεταμφιέζεται διαρκώς, ο φασισμός παραμένει η ύψιστη τέχνη των παραπλανήσεων.
Ελένη Καρασαββίδου (ευτυχώς «μίασμα»)