Επαναστατική μαϊντανολατρεία...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Με μαϊντανό μαγειρεύει και την ΑΝΤΑΡΣΥΑo "Ριζοσπάστης", γιατί με κάποια στελέχη της συμμετείχε στην εκδήλωση για τη "μικρή ΔΕΗ", που έγινε με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ: Υπέκυψε στα θέλγητρα των αντιμνημονιακών σειρήνων, έπαιξε ρόλο αντικαπιταλιστικού επαναστατικού μαϊντανού,
έγινε αριστερό άλλοθι στο όλο εγχείρημα για συμπαράσταση στον Λαφαζάνη, συμφύρεται με φυντάνια του σάπιου πολιτικού συστήματος και του εργατοπατερισμού! Αυτές είναι μερικές από τις κατηγορίες που της προσάπτει. Άκρως πολιτικές και με μια οσμή στην οποία έχουν ιδιαίτερη προτίμηση οι μάγειροι του ΚΚΕ: την οσμή του μαϊντανού.
Είναι φανερό πια ότι η έξις στους φραστικούς τραμπουκισμούς έχει γίνει δευτέρα φύσις για κάποιους εκεί στον Περισσό. Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ποντίκια, χωρίς σκυλάκια του καναπέ, χωρίς αριστερά άλλοθι, χωρίς στυλοβάτες του σάπιου αστικού συστήματος, χωρίς, χωρίς... Το κυριότερο όμως είναι ο μαϊντανός -το ταπεινό φυτό που καλείται να νοστιμίζει τα καθημερινά γεύματα άκαμπτης κομματικής γραμμής και εύκαμπτης αριστεροφαγίας. Με τόσους χαρακτηρισμούς, τόσες βαριές κουβέντες, τόσες προσωπικές επιθέσεις, είναι λογικό να πέφτει κομμάτι άγευστο και άοσμο το πράγμα. Εξ ου και επιστρατεύεται ο μαϊντανός.
Το κυρίως γεύμα στη συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο δεν μας το αποκαλύπτει ο μαϊντανολάτρης και ανώνυμος, όπως πάντα, συγγραφέας του σχετικού σχολίου για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρέπει να ανατρέξεις σε άλλο σημείο της εφημερίδας για να βρεις τη δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα για τη "μικρή ΔΕΗ". Στην οποία μας εξηγεί ότι "οι προτάσεις τόσο της κυβέρνησης, όσο και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν εξασφαλίζουν...." και λοιπά. Στο ίδιο σακί δηλαδή η κυβέρνηση που ξεπουλάει τη ΔΕΗ με "άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης" που καλούν σε αγώνα για να ματαιωθεί το ξεπούλημα. Τρώγεται τέτοια πολιτική χωρίς μαϊντανό;
Εξ ου και ο Τσίπρας είναι μαϊντανός του συστήματος, ο Λαφαζάνης μαϊντανός του Τσίπρα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαϊντανός του Λαφαζάνη. Μαϊντανός για όλους από το μεγάλο μαϊντανοχώραφο του Περισσού. Έτσι που το πράγμα να καταντάει μονότονο, παρά τις καλές προθέσεις. Με κάθε ταπεινοφροσύνη, μήπως θα μπορούσαν οι ιδεολογικοί και φυσικοί αυτουργοί της σχετικής κουζίνας να χρησιμοποιήσουν και κάποια άλλα δείγματα της ελληνικής χλωρίδας, έτσι για ποικιλία; Κολοκύθια με τη ρίγανη για παράδειγμα. Δεν θα ήταν αρκετά παραστατικό για τη γραμμή του κόμματος σχετικά με τη ΔΕΗ;

Το ΚΚΕ στα δίχτυα των illuminati...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

"Μόνο ως προσβολή και θράσος αντιμετωπίζουν πλέον τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ τέτοιες προσχηματικές προτάσεις". Έτσι απάντησε η ηγεσία του ΚΚΕ στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για πολιτικό διάλογο. Ωραία απάντηση, ευγενική, μετριοπαθής, διαλλακτική, χωρίς υπεροψία και έπαρση.
Θα μου πεις, μπροστά σε όσα έχουν σούρει κατά καιρούς, τα περί προσβολής είναι χάδι με πούπουλο χήνας που έχει τραφεί αποκλειστικά με άνθη κερασιάς. Εδώ κατηγορούν τους συριζαίους ότι προωθούν συνειδητά τη ναρκοκουλτούρα, ότι ρίχνουν δηλαδή τον κοσμάκη στην πρέζα για να θολώνει η κρίση του και να μην ψηφίζει το Κόμμα. Σιγά μη διστάσουν να μιλήσουν για προσβολές.
Η φοβερή και τρομερή ηγεσία του ΚΚΕ, το ιερατείο που κάθεται στο όρος Αραράτ και συνομιλεί απευθείας με τον Θεό του Κομμουνισμού, που, κοίτα να δεις φίλε μου, είναι φτυστός ο Κουτσούμπας. Οι σύγχρονοι illuminati, οι πεφωτισμένοι που φυλάνε την Κιβωτό με τις Δέκα Εντολές, «Αγάπα τον Ιωσήφ σου ως εαυτόν», «Έξι ημέρες να συνεδριάζεις, την δε ημέρα την εβδόμη να εκλέγεις την ηγεσία με 99,4%», «Πούλα τη συχνότητα που σου έδωσε το κράτος στους δεξιούς» κ.ο.κ.
Όταν είσαι ιερατείο για πολύ καιρό, κάποια στιγμή ζαλίζεσαι και νομίζεις ότι είσαι ιερός. Κάτι σαν τον Γιαχβέ, που μόλις τον πιάσεις στο στόμα σου, πέφτει φωτιά από ψηλά κι αν δεν πέσει φωτιά από ψηλά, πέφτει πέτρα από χαμηλά, τι να κάνει κι ο Θεός, δεν προλαβαίνει να τσουρουφλίσει όλους τους βλάσφημους. Ζαλίστηκε το ιερατείο του ΚΚΕ, πίστεψε το παραμύθι που έχει πλάσει για τους άλλους, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του το ιερατείο, δεν δέχεται κριτική και αμφισβήτηση. Τρώνε πέτρα οι βλάσφημοι με τα καντάρια κι όταν δεν προλαβαίνει η ηγεσία, αναλαμβάνουν οι πρόθυμοι του Διαδικτύου, απύθμενο το κουκουεδίστικο μίσος στο Διαδίκτυο, σε πονάει η ψυχή σου από το μίσος.
Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ προσβλήθηκαν, λέει, από την πρόσκληση για συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς. Από τη διακυβέρνηση της Δεξιάς με την Ακροδεξιά δεν προσβάλλονται τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ; Που τους πατάνε χάμω κάθε μέρα, τους παίρνουν τους μισθούς, τις δουλειές, τα δάση, το νερό, το ρεύμα, τις παραλίες. Από αυτά δεν προσβάλλονται τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ; Από την ηγεσία του κόμματος που λέει «όλοι ίδιοι είναι, τίποτα δεν αλλάζει». Ε, αφού δεν αλλάζει τίποτα και όλοι ίδιοι είναι, ας μείνουν κι άλλο στην εξουσία οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι. Από αυτήν τη στάση δεν προσβάλλονται τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ;
Προσβάλλονται τα μέγιστα, γι' αυτό το ΚΚΕ πήρε 9% στις περιφερειακές και 6% στις ευρωεκλογές. Το κόμμα έχασε το ένα τρίτο της δύναμής του μέσα σε μία εβδομάδα κι οι illuminati της ηγεσίας δεν είδαν τίποτα. Παρέμειναν τυφλωμένοι από το Θαβώρειο φως της αρχέγονης αλήθειας που φυλάνε στις κρύπτες τους.

Από πότε μιλάμε για Αριστερά (και αριστερούς) στην Ελλάδα;

του Νίκου Σαραντάκου, απο το Red Note Book...

Σε ένα ιστολόγιο που υποτίθεται πως αντιπροσωπεύει ό,τι καλύτερο έχουν να παρουσιάσουν οι φίλοι του ΚΚΕ από πλευράς θεωρητικών επεξεργασιών, διατυπώθηκε πρόσφατα η καινοφανής άποψη ότι η έννοια και η λέξη «Αριστερά» στην Ελλάδα υπάρχει από το 1951 μόνο, όταν ιδρύθηκε η ΕΔΑ, ότι στα ντοκουμέντα του ΚΚΕ της περιόδου 1922-1949 δεν χρησιμοποιείται ο όρος αριστερά,

ότι ο Ριζοσπάστης της εποχής δεν μιλούσε για αριστερά και αριστερούς.

Αυτή η θέση χρησιμοποιείται στη συνέχεια για να διαχωρίσει το ΚΚΕ από την Αριστερά και να φορτώσει όλα τα στραβά κουλούρια του αριστερού κινήματος στην «ηττημένη από γεννησιμιού της» Αριστερά.

Το σημερινό ΚΚΕ και άλλες φορές έχει διαχωρίσει τον εαυτό του από την Αριστερά, και μάλιστα με τον επισημότερο δυνατό τρόπο, με δήλωση της Αλέκας Παπαρήγα («Εμείς δεν είμαστε Αριστερά. Είμαστε Κομμουνιστικό Κόμμα»). Και είναι βέβαια κατανοητό να προσπαθούν κάποιοι να τεκμηριώσουν την αντιενωτική (και θαρραλέα, θα έλεγε κανείς, με έναν τρόπο τουλάχιστο) πολιτική του σημερινού ΚΚΕ, αλλά δεν είναι θεμιτό να επιχειρείται να ξαναγραφτεί η ιστορία.

Αναδιφώντας τις σελίδες του Ριζοσπάστη, που ευτυχώς υπάρχουν ονλάιν στον ιστότοπο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, βρίσκει κανείς πάμπολλες αναφορές σε αριστερούς και αριστερά, σαν ένα υπερσύνολο που περιλαμβάνει και τους κομμουνιστές. Μερικά πρόχειρα παραδείγματα:

* Στη δεκαετία του 1920 οι κομμουνιστές δάσκαλοι συμμετείχαν στην Αριστερή Παράταξη. Υπάρχει και σχετικό βιβλίο, έκδοση Σύγχρονης Εποχής, «Η Αριστερή Παράταξη των Δασκάλων στον μεσοπόλεμο».

* Μετά το 1930 και τη διάλυση της Φοιτητικής Συντροφιάς, οι φοιτητές που ανήκαν στην ΟΚΝΕ δραστηριοποιούνταν μέσα από την ενιαιομετωπική Αριστερή Παράταξη. Για παράδειγμα, στον Ριζοσπάστη της 31.3.1934 διαβάζουμε για «Νέα νίκη της Αριστερής Παράταξης στο πανεπιστήμιο … στη διοίκηση βγήκαν 5 αριστεροί φοιτητές και 4 ανεξάρτητοι». Λίγο αργότερα, στις 17 Απριλίου 1934, οι Αριστεροί Σπουδαστές Πολυτεχνείου παίρνουν μέρος στο Πανελλαδικό Αντιφασιστικό Συνέδριο.
* Σε ρεπορτάζ για καπνεργατική απεργία, ο Ριζοσπάστης στις 18.6.1928 γράφει ότι «Αριστεροί και συντηρητικοί αγωνίζονται σκληρά μα αποφασιστικά». Ολοφάνερα, στους αριστερούς περιλαμβάνει και τους κομμουνιστές καπνεργάτες.

Το ερώτημα είναι ποια Αριστερά;

Του Ευτύχη Μπιτσάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Και τώρα, τι; Αλλά η Αριστερά δεν είναι ακόμα πρώτη δύναμη. Οταν γίνει, θα τεθεί το ερώτημα. Ομως: Ποια Αριστερά; Κατά την ηγεσία του ΚΚΕ, Αριστερά είναι μόνο το ΚΚΕ. Για κάθε σοβαρό πολίτη, αντίθετα, Αριστερά είναι, παρά τις διαφορές τους, διαφορές κουλτούρας, τακτικής, στρατηγικής, ακόμα και διαφορές κοσμοθεωρητικών αντιλήψεων, όλες οι οργανώσεις οι οποίες θέτουν ως στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό.
Δηλαδή, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι οργανώσεις της λεγόμενης «εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς». (Αλήθεια, αν οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς υπερβούν τις καταγωγικές αγκυλώσεις τους, αυτοδιαλυθούν και ενωθούν, με πιθανότητα τότε να μπουν στη Βουλή και να πάνε και στην Ευρωβουλή, αν λοιπόν μπουν κ.λπ., τότε τι θα γίνει το «έξω».)
Αριστερά, πρώτη δύναμη. Αλλά αν η ηγεσία του ΚΚΕ επιμείνει να θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο εχθρό και αν η «εξωκοινοβουλευτική» Αριστερά επιμείνει στην άρνησή της, τότε το ερώτημα αφορά μόνο το πολύ πιθανό πρώτη δύναμη να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Και τότε: Κυβέρνηση «με κορμό» τον ΣΥΡΙΖΑ. Απέναντι: Κεφάλαιο, τράπεζες, Ε.Ε., ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους, νεοναζί. Μαζί μ’ αυτούς και το ΚΚΕ;
Θα αντέξει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ; Προετοιμάζεται ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά για να αντιμετωπίσει δεξιούς και αριστερούς εχθρούς; Δηλαδή ετοιμάζεται για κυβέρνηση και για δύναμη εξουσίας; Δεν ξέρω τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ. Φοβάμαι όμως ότι δεν έχει συνειδητοποιήσει σε βάθος την ιστορική ευθύνη την οποία αναλαμβάνει σε μια τέτοια περίπτωση. Φοβάμαι ότι κατέχεται από μια νεανική αισιοδοξία.
Ομως: Μη βιαζόμαστε! Το νέο καθεστώς της νέας, ολοκληρωτικής υποτέλειας στηρίζεται ακόμα σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Και προπαντός: Εχει και θα αξιοποιήσει εφεδρείες ώστε και με δεύτερο κόμμα τη Ν.Δ. (ή άλλο δεξιό σχήμα) να σχηματίσει μια πολυκέφαλη Λερναία Υδρα. Αυτό έγινε πρόσφατα, παλαιότερα και προπαντός στην περίοδο του Εμφυλίου.
Ας περιοριστούμε λοιπόν στο μισό αρχικό ερώτημα. (Ας θυμηθούμε το «Τι να κάνουμε» του Λένιν.)
Αρχίζουμε από ένα δεδομένο. Οτι δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση. Οτι η τρόικα, μέσω των εθελόδουλων, εκποιεί τα πάντα. Οτι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα καταλήξει σε μια νέα μορφή γενοκτονίας, βιολογική και πολιτισμική. Συνεπώς: Τι να κάνουμε;

Το 'χει πει κι ο Στάλιν: «Καλύτερα ο Μπέος, παρά ο Συριζαίος»...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Μόλις βγήκε ο απολογισμός της Κ.Ε. του ΚΚΕ για τις εκλογές, άρχισα να ψάχνω μανιωδώς. Στην πρώτη παράγραφο τίποτα, στη δεύτερη τίποτα, στην τρίτη, στην τέταρτη, στην πέμπτη, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Περνούσαν σαν βαγόνια οι παράγραφοι του απολογισμού κι ούτε λέξη αυτοκριτικής για όσα διέπραξε η ηγεσία του ΚΚΕ στην υπόθεση του Πάχτα και του Μπέου.
Διότι όλα καταπίνονται, σύντροφοι, και τα ψέματα, και το μίσος, και οι συκοφαντίες. Το όνειδος του Πάχτα και του Μπέου, όμως, δεν καταπίνεται ούτε με όλο το νερό του Βόλγα.
Στη Χαλκιδική δίνεται εδώ και χρόνια η μάχη των μαχών. Από τη μία ένα πρωτοφανές κίνημα που προσπαθεί να εμποδίσει την εξόρυξη του χρυσού, για να σώσει μία από τις ομορφότερες περιοχές της Ελλάδας, να σώσει τα δέντρα του αρχέγονου δάσους, να σώσει εντέλει τα παιδιά από το δηλητήριο που μολύνει το νερό. Κι από την άλλη οι ορδές της εξόρυξης, το διεθνές κεφάλαιο, το εγχώριο κεφάλαιο -λέγε με Μπόμπολα και όχι μόνο -η κυβέρνηση, ο Γεωργιάδης, ο Δένδιας, τα ΜΑΤ, οι εισαγγελείς, τα κανάλια. Και βέβαια ο Χρήστος Πάχτας, ο δήμαρχος του Αριστοτέλη, που έδρασε ως εκπρόσωπος των χρυσοθήρων επί της Γης. Ο άνθρωπος που, όταν βρέθηκε αρσενικό στο νερό, τα έβαλε με τους διεθνείς οργανισμούς επειδή κατεβάζουν συνεχώς τα όρια του συναγερμού και δεν μας αφήνουν να κάνουμε τη δουλειά μας.
Λίγο πριν από τις εκλογές, οι κάτοικοι που συμμετέχουν στο κίνημα αποφάσισαν να εκλέξουν με δημοψήφισμα τον υποψήφιο που θα τα έβαζε με τον Πάχτα. Εξέλεξαν, λοιπόν, τον κ. Γιάννη Μίχο και τον στήριξαν όλοι ενθέρμως, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων. Όλοι, πλην του ΚΚΕ, το οποίο κατέβασε δικό του υποψήφιο, διότι το Κόμμα κατέχει τη μοναδική αλήθεια και την κουβαλάει παντού, ακόμη και στον Δήμο του Αριστοτέλη. Τελικά, ο Μίχος νίκησε τον Πάχτα από την πρώτη Κυριακή και ο υποψήφιος του ΚΚΕ πήρε 1,96%, σχεδόν το μισό απ' όσο πήρε το Κόμμα στις ευρωεκλογές.
Στον Δήμο του Βόλου βρέθηκαν αντιμέτωποι στον δεύτερο γύρο ο Αχιλλέας Μπέος και ο Μ. Πατσιαντάς. Ο Μπέος του ποδοσφαιρικού παρακράτους, του στοιχήματος, των νυχτερινών κέντρων, ο Μπέος που στηρίχτηκε ανοιχτά από τη Χρυσή Αυγή, που υιοθέτησε τον λόγο και την αισθητική της Χρυσής Αυγής. Κι όμως, ακόμη και στον Βόλο η ηγεσία του ΚΚΕ δεν στήριξε τον Πατσιαντά, διότι ο Πατσιαντάς είναι του ΣΥΡΙΖΑ και, όπως έχει πει ξεκάθαρα ο Στάλιν στα απομνημονεύματά του, «καλύτερα ο Μπέος, παρά ο Συριζαίος». Τελικά νίκησε ο Μπέος και η ψυχούλα του "Πατερούλη" συνέχισε να αναπαύεται εν ειρήνη.
Κοίτα να δεις που ο Πάχτας με τον Μπέο έκαναν κι ένα καλό στη ζωή τους. Απέδειξαν ότι δεν υπάρχει πάτος, ότι δεν υπάρχει όριο για μια ηγεσία που δρα ως θρησκευτική σέχτα και ταυτοχρόνως ως διοικητικό συμβούλιο ανώνυμης εταιρείας.

ΚΚΕ έχεις πρόβλημα...

jungle report...

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ επιλέγει σε μια περίοδο ολοκληρωτικής ισοπέδωσης της κοινωνίας να επιτίθεται με μένος στην αντιπολίτευση και όχι στην κυβέρνηση, που στο κάτω-κάτω αυτή είναι ο ισοπεδωτής, μπορεί να το χαρακτηρίσει ή να το αναλύσει κανείς όπως θέλει. Το πιο πιθανό και λογικό ενδεχόμενο είναι το ψάρεμα ψήφων από το εκλογικό σώμα του Σύριζα.  

Ως εδώ όλα καλά και δικαιολογημένα, γιατί πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να ψηφιστεί από μετανοημένους συριζαίους παρά από νεοδημοκράτες ή πασόκους (αν υπάρχει ακόμα αυτό το είδος). Άρα καλά κάνει και αφήνει στην άκρη τη συγκυβέρνηση και επικεντρώνει τα πυρά του κατά εκείνου του κόμματος από όπου μπορεί να αντλήσει τα περισσότερα εκλογικά οφέλη. Άλλωστε, αποτελεί ίδιον του κοινοβουλευτισμού τα κόμματα να ενδιαφέρονται πρώτα για τον εαυτό τους και ύστερα για το τι συμβαίνει γύρω τους.

Πέραν αυτού, όμως, δεν φαίνεται καθόλου πρόθυμο να χαραμίσει κάποια σκέψη για τους καινούριους(;) φίλους και συμπαθούντες που απέκτησε. Εξηγούμαι:

• Όταν μεγαλοεφοπλιστές και οι μεγαλοεργολάβοι (η «πλουτοκρατία» με άλλα λόγια) σε προβάλλουν πρόθυμα, συντονισμένα και με επαινετικά λόγια μέσα από τα ιδιόκτητα κανάλια τους,
• όταν σου δίνει εύσημα η κυβέρνηση και μάλιστα μέσω του ακροδεξιού και αντικομμουνιστή υπουργού της Άδωνη Γεωργιάδη,
• όταν σε χειροκροτούν μέχρι και οι δηλωμένοι χουντικοί και νυν αβανταδόροι των νεοναζί, 

Η ΚΝΕ κάνει χιούμορ, ο Άδωνης ξεκαρδίζεται στα γέλια...

Του Νίκου Σαραντάκου, απο το Red Note Book...

Μάλλον θα το είδατε, και μάλλον δεν θα το χαρήκατε. Εννοώ το σύντομο σατιρικό βίντεο που έφτιαξε η ΚΝΕ, στο οποίο σατιρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ – ένα βιντεάκι διάρκειας μόλις 32 δευτερολέπτων, που παρουσιάζει ένα μωρό να ακούει, για πρώτη φορά ίσως στη ζωή του, τον ήχο χαρτιών που σκίζονται, και να ξεκαρδίζεται στα γέλια από το πρωτόγνωρο άκουσμα.
Σ’ αυτό το οικογενειακό στιγμιότυπο, που το ψάρεψαν από το Διαδίκτυο, οι… σκηνοθέτες της ΚΝΕ πρόσθεσαν μουσική από μικιμάους, μια κάρτα «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα σκίσει τα μνημόνια», μιαν άλλη «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξει την ΕΕ» και την κατακλείδα: «Γελάνε και τα μικρά παιδιά». Και αυτό το επίτευγμα της εβδόμης τέχνης θεωρήθηκε αξιόλογη είδηση, τόσο ώστε να προβληθεί ολόκληρο και συνοδευόμενο από επαινετικά σχόλια από τα δελτία ειδήσεων του Σκάι και του Μέγκα, ενώ έσπευσε να το αναμεταδώσει και ο (οΘντκ)* υπουργός Υγείας κ. Άδωνης Γεωργιάδης από το Τουίτερ, σχολιάζοντας: «Ότι θα έφτανα στη ζωή μου να πω εύγε στο ΚΚΕ πραγματικά δεν το περίμενα … αλλά με συγχωρείτε σε αυτό έχουν δίκιο».
Δεν είναι βέβαια ειλικρινής ο Άδωνης όταν λέει πως «δεν περίμενε ποτέ» να φτάσει σε θέση να πει μπράβο στο ΚΚΕ. Τουλάχιστον άλλη μια φορά, πέρσι τον Νοέμβριο, και μάλιστα από τα έδρανα της Βουλής παίνεψε τη «συνεπή στάση» που είχε τότε κρατήσει το κόμμα στην τροπολογία για τις τιμές των φαρμάκων. Όμως το θέμα μας δεν είναι η σχέση του Άδωνη με την αλήθεια, που ποτέ δεν ήταν πολύ καλή, αλλά τι κάνει ένα αριστερό κόμμα όταν το επαινούν οι ταξικοί εχθροί του.
Υπάρχει κάτι, ανάμεσα σε ρητό και παροιμία, που κυκλοφορεί μεταξύ των αριστερών: «Όταν σε χειροκροτεί ο εχθρός σου ψάξε να δεις τι λάθος έχεις κάνει». Ομολογώ πως δεν έχω βρει την αρχική του μορφή, ούτε ξέρω ποιος το είπε. Ο πατέρας μου συνήθιζε να το αποδίδει στον Αύγουστο Μπέμπελ, τον μεγάλο ηγέτη της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. «Τι λάθος έκανες καημένε Μπέμπελ για να σε χειροκροτούν αυτοί οι κανίβαλοι», λένε πως είχε πει παλιά ο Μπέμπελ όταν, τελειώνοντας μια εμπνευσμένη αγόρευσή του στο Ράιχσταγκ, αντιλήφθηκε ότι τον είχαν χειροκροτήσει από τη δεξιά πτέρυγα.

Στο στόχαστρο ο ΣΥΡΙΖΑ, στο απυρόβλητο η κυβέρνηση...

Του Χρήστου Σίμου, απο το Red Note Book...

Σε συστράτευση με το ΚΚΕ προκειμένου να συγκροτηθεί μια ισχυρή, εργατική, λαϊκή αντιπολίτευση που θα ανοίξει το δρόμο, με λαϊκή συμμαχία, για να σπάσουμε επιτέλους τα δεσμά της ΕΕ, των μονοπωλίων,
για να ανοίξουμε έναν καινούργιο δρόμο με τον λαό πραγματικά στην εξουσία» κάλεσε ο γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, Δημήτρης Κουτσούμπας.
Το μήνυμα του επικεφαλής του ΚΚΕ στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ την Πρωτομαγιά, ενώ απομένουν ελάχιστες πλέον μέρες πριν τις εκλογικές αναμετρήσεις για την ευρωβουλή και την αυτοδιοίκηση, δεν άφησε, για μια ακόμα φορά περιθώρια. Την ίδια στιγμή, το πρώτο προεκλογικό σποτ, το οποίο ο Περισσός επέλεξε να το κυκλοφορήσει με την υπογραφή της ΚΝΕ, στοχοποιεί αποκλειστικά και μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η τοποθέτηση, λοιπόν, του Δ. Κουτσούμπα ξεκαθάρισε για μια ακόμα φορά πως το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται να αναλάβει την ευθύνη για τη διακυβέρνηση της χώρας, σε μια συγκυρία που χαρακτηρίζεται από δύο βασικά δεδομένα: Το πρώτο έχει να κάνει ότι η χώρα κυβερνάται από μια κυβέρνηση που εφαρμόζει ένα πολιτικό πρόγραμμα που συντρίβει όλες τις εργατικές κατακτήσεις των προηγούμενων δεκαετιών, μετατρέποντας το πεδίο των εργασιακών σχέσεων σε "ζούγκλα", ξηλώνοντας κάθε έννοια κράτους πρόνοιας και ιδιωτικοποιώντας το σύνολο της δημόσιας περιουσίας. Το δεύτερο δεδομένο έχει να κάνει με το ότι, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, το ενδεχόμενο συγκρότησης μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, είναι πλέον πολύ κοντινό. Στην παρούσα συγκυρία, λοιπόν, το ΚΚΕ πάει "πάσο", παραχωρώντας αντικειμενικά, ζωτικό χώρο στην κυβέρνηση Σαμαρά, και προβάλλοντας ανυπόστατες αιτιάσεις για να αρνηθεί συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το "χιουμοριστικό" σποτ της ΚΝΕ
Σύμφωνα με τα παραπάνω, η επιλογή του ΚΚΕ να επικεντρώσει την κριτική του αποκλειστικά και μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, στο βίντεο που κυκλοφόρησε την περασμένη Παρασκευή, μόνο τυχαία δεν θα πρέπει να θεωρηθεί. Στα 30 δευτερόλεπτα, ο θεατής παρακολουθεί ένα μωρό να γελάει ακούγοντας το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, το βίντεο σιωπά. Στο πλαίσιο αυτό, η θερμότατη υποδοχή του βίντεο από τον Άδωνη Γεωργιάδη, αλλά ακόμα και από την ιστοσελίδα του "Στόχου", δεν προκαλεί καμία εντύπωση.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Πρόσ(χ)ημο...

Σταθης στον enikos.gr...

Πρώτα σκότωσαν τις λέξεις. Κι ύστερα σκλάβωσαν του ανθρώπους. Ετσι γινόταν, έτσι γίνεται κι έτσι θα γίνεται στην πολιτική, εκτός από τις επαναστατικές περιόδους ή τις μεγάλες μεταρρυθμιστικές εποχές, όταν οι λέξεις διατηρούν τη σχέση τους με τις έννοιες που αποδίδουν, σαν μαχόμενες μεραρχίες.
Στα ενδιάμεσα, στις μεταβατικές περιόδους κι ακόμα περισσότερο σε φάσεις ύφεσης ή και παρακμής οι λέξεις «κουρεύονται», μπαίνουν σε οργουελιανά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποχυμώνονται, αποξηραίνονται, εκπαιδεύονται στην αμφισημία στις σοφιστείες, στην παρένδυση, κατατάσσονται σε μεραρχίες ευφημισμών, ή ακόμα και σε δηλώσεις μετανοίας για τις έννοιες που έως τότε έφεραν, σε αποκήρυξη. Οσο δε για τις πιο απείθαρχες λέξεις, αυτές απλώς εξορίζονται, εργάτης, σοσιαλισμός, επανάσταση, μεταρρύθμιση, αλληλεγγύη, συντροφικότητα, ουτοπία, εκατοντάδες λέξεις δεν ενδημούν στην ανωτάτη καθεστωτική της προπαγάνδας και όταν χρησιμοποιούνται, χρησιμοποιούνται σαν λέξεις δούλες, που σημαίνουν άλλο πλέον από εκείνο που εννοούσαν.
Σ’ αυτόν τον αχταρμά των λέξεων από τον κιμά των εννοιών, η κυρίαρχη γλωσσογενετική προσθέτει νεολογισμούς και λέξεις κενές καινότητος, φτιάχνοντας εν τέλει μια γλώσσα των 200 λέξεων και των 30 εννοιών - όσων εννοιών είναι αρκετές, παραμένοντας σε δημόσια χρήση με κατακλυσμική συχνότητα, να εξασφαλίζουν το άπληκτον της ομογενοποιημένης σκέψης. Τελευταίας εσοδείας σ’ αυτήν τη σημασιολογία και σημειολογία το «πρόσημο». Λέει, ας πούμε, ο Γιωργάκης «πολιτική με προοδευτικό πρόσημο» και πάει περίπατο η «προοδευτική πολιτική». Πάει περίπατο δηλαδή μια πολιτική που προϋποθέτει συγκεκριμένες δεσμεύσεις και συνεπάγεται προσδιορισμένα αποτελέσματα και μένεις στο χέρι με μια μπαρούφα στο χαλαρό, πρόθυμη να αναμειχθεί κι αυτή στον χυλό των εννοιών που κάνουν, στην εποχή μας (όπως και σε άλλες εποχές), ανίκανους τους πολίτες να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, μάλιστα υπερβαίνοντας τα τείχη που υψώνουν τα στερεότυπα, η παραπληροφόρηση, ακόμα και η ιδεολογική τρομοκρατία.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Λιάνα Κανέλλη: Αποκάλυψη τώρα!

του Νικου Κοταριδη, απο τα Ενθεματα...

Η πολεμική του ΚΚΕ προς τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πλέον θεμελιώδη άξονα της πολιτικής του. Βασικά στοιχεία της, η απόδειξη, η αντίκρουση (βλ. τη σ. Παπαρήγα), και κυρίως η «αποκάλυψη» του «σφάλματος» ή –στο ιδίωμα της Αριστεράς– της θεωρητικής, ιδεολογικής και ιστορικής πλάνης. Αυτοματικά παρεπόμενο: κάθε παρέκκλιση από τη «σωστή γραμμή» οδηγεί τελικά στην αποδυνάμωση του κινήματος.

Η λειτουργία ωστόσο της Λιάνας Κανέλλη στα τηλεοπτικά πάνελ ξεπερνάει τα παραπάνω· είναι ενδεικτική μιας ορισμένης συνθήκης στον δημόσιο διάλογο, όπου η αντιπαράθεση δεν αναφέρεται στις θέσεις του αντιπάλου και την πολιτεία του, αλλά σε ιδιότητες, κρυφές και ενίοτε δόλιες. Η «λογική πλάνη» δεν αφορά πια αστοχίες στην ανάλυση, αλλά την ουσιώδη θεωρητική, ιδεολογική και ηθικο-πολιτική ελλειμματικότητα του αντιπάλου: οπορτουνιστής, αναθεωρητής κλπ. Επομένως, δεν πρόκειται περί πλάνης, αλλά για την εκδήλωση συμφυών προς την ουσία του αντιπάλου ιδιοτήτων. Έτσι, η αντιπαράθεση μετατοπίζεται από τον έλεγχο των θέσεων στην «αποκάλυψη» του, σε «τελική ανάλυση», ρόλου του· από την κατάδειξη της πλάνης στην αποκάλυψη των σαγηνευτικών (επικοινωνιακών) κόλπων που στοχεύουν στην αποπλάνηση ενός άδολου και ανυποψίαστου ακροατηρίου, του λαού, στο «ξεσκέπασμα» της δόλιας φύσης και λειτουργίας του αντιπάλου (εξού και η «σωτηριώδης» λειτουργία της αποκάλυψης) και, τέλος, στο «ξεμπρόστιασμα»: ο αντίπαλος είναι διαφορετικός από αυτό που φαίνεται ή λέει. Επιπλέον, η ταυτότητά του δεν συγκροτείται στο εσωτερικό της Αριστεράς, αλλά ανάγεται σε ορισμένες «ιστορικά δόλιες» ιδιότητες του καπιταλισμού (π.χ. ενσωμάτωση των ταξικών του εχθρών, ανάσχεση ριζοσπαστικοποίησης). Ως εδώ όλα καλά και το στραβό το ριζικό μας…

«Η Ε.Ε. γιατί έφτιαξε την έννοια πολυπολιτισμός; Για να καταστρέψει την έννοια πολιτισμός. Η έννοια πολιτισμός εμπεριέχει την έννοια της διαφορετικότητας. Άμα είσαι διεθνιστής, αναγνωρίζεις την έννοια έθνος. Άμα είσαι κοσμοπολίτης; Τουρλουμπούκι, όλα πράσινα σαν το δολάριο». Χωρίς σχόλια, από την άποψη του μαρξισμού-λενινισμού.

Βρίζουν γιατί χάνουν... και χάνονται...

του Κλεαρχου Τσαουσιδη, απο την Αυγη...

Όσο πλησιάζει η μέρα των ευρωεκλογών το κυβερνητικό επιτελείο επιστρατεύει όλα τα ρετάλια της πολιτικής -και όχι μόνο- για να βρίσουν, να λοιδορήσουν, να απειλήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλέξη Τσίπρα, τα στελέχη της ριζοσπαστικής Αριστεράς εν γένει. Έτσι, τα ρετάλια γίνονται ρεμάλια.

Αποθησαυρίζω ρήσεις θλιβερού επιπέδου μόνον από τις τελευταίες μέρες:
«Μουρλοί» οι αριστεροί κατά τον πιο αξιολύπητο υπουργό της κυβέρνησης*, που σκίζεται να αποδείξει στ' αφεντικά ότι ο Μπαλτάκος δεν φτουράει μία μπροστά του.
- «Αγράμματος» ο Αλέξης Τσίπρας για την περίπου έφηβη, Σώτη Τριανταφύλλου. Αλήθεια, μιας και της είναι οικεία η επιμέλεια κειμένων, ας συγκρίνει τα λεγόμενα του Τσίπρα με αυτά του εκλεκτού της Αντώνη Σαμαρά. Εξ όσων η ίδια έχει δηλώσει, δεν ανήκει πια στους 58, ούτε στη ΔΗΜ.ΑΡ., άρα κάπου εκεί στα σκούρα μπλου ή στα μαύρα θα σιτίζεται πλέον (πνευματικά πάντα). Πάντως, τα ελληνικούλια της στον προφορικό λόγο είναι στενοχωρημένα.
- «Τσόλια»** οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ κατά το υπέρβαρο κουρέλι του ΠΑΣΟΚ, που κάνει σαν τη χήρα μόλις βρει μικρόφωνο μπροστά του. Δηλώνει από τη μια ότι θα ψηφίσει Σαμαρά και καλεί από την άλλη τα κόμματα που φκιασιδώνονται σαν Κεντροαριστερά να διαλυθούν για να ενωθούν σε ένα νέο σχήμα στο μέλλον. Οφθαλμοφανής η πάσα στο ακροδεξιό σύστημα, μπας και τσιμπήσει στις επικείμενες εκλογές κάτι από ό,τι απέμεινε σε ΠΑΣΟΚ, Ελιά, ΔΗΜ.ΑΡ. Το μόνο που του μένει να πει πια είναι ότι η... Αριστερά πούλησε τον Οτσαλάν. Αυτός ήταν «αλλού», όπως πάντα.

Το λιμάνι στα σαλόνια

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε τις ύβρεις που σε τακτά χρονικά διαστήματα εξεμούν οι Γ. Μουρούτης, Φ. Κρανιδιώτης και οι λοιποί στενοί συνεργάτες του Αντ. Σαμαρά, τότε έχουμε μια λιμανίσια ατμόσφαιρα που απάδει σε οξιζεναρισμένες της τρίτης ηλικίας και σε «σικ» κατοίκους των βορείων προαστίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης...

Γιάννη μου, Λιάνα μου...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Βρέθηκαν κοντά οι δύο συνάδελφοι και φίλοι -τα «Γιάννη μου, Λιάνα μου» είναι εφάμιλλης οικειότητας με τα «Γιάννη μου, Όλγα μου»- καθόταν από δίπλα και ο υπουργός της κυβέρνησης των γεννημένων αντικομουνιστών Μιχελάκης, φυσικό κι επόμενο ήταν να επιδοθούν όλοι μαζί κι αντάμα στην κατασυκοφάντηση των κοινών εχθρών.
Είπε, Λιάνα μου, ο Τσίπρας ότι εσύ επιτέθηκες πρώτη στον Κασιδιάρη, έτσι μου είπανε, Γιάννη μου, δεν έχω δει το βίντεο, και να σου τα χαμόγελα από δίπλα ο Μιχελάκης, που έβλεπε να κοκόρια του να γεννούν ασυστόλως. Δεν ήταν μόνο η εύκρατη ατμόσφαιρα, ήταν και ο ναρκισσισμός της Κανέλλη, που χρειάζεται καθημερινό πότισμα, για να παραμείνει ολάνθιστος. Ήταν πρωτίστως η ανάγκη να δηλωθεί πίστη στη νέα ηγεσία, να δει ο αρχηγός ότι για χάρη του καταπίνουμε Τσίπρες αμάσητους, μπας και μας ανεχτεί μερικά χρόνια ακόμα. Να ανεχτεί το κομμουνιστικό κόμμα μια θρησκόληπτη εθνικίστρια.
Η Λιάνα Κανέλλη είναι εξοργισμένη κατ' επάγγελμα, υπάρχουν όμως και οι ερασιτέχνες εξοργισμένοι, που έχουν εκπαιδευτεί από την ηγεσία να μισούν θανάσιμα όποιον αμφισβητεί το Κόμμα και την ηγεσία του. Μη διανοηθεί να γράψει κάποιος μια λέξη για το ΚΚΕ, μιλιούνια από κάτω τα σχόλια των ιντερνετικών ορδών. Μίσος, φανατισμός, δογματισμός, συκοφαντίες, σαν θεούσες που τους αμφισβήτησες τη θρησκεία και την εκκλησία, σαν οπαδοί ομάδων που πλακώνονται στα αθλητικά sites για τη διαιτησία.
Όποιος αγγίζει το ΚΚΕ και την ηγεσία του έχει πάντοτε κίνητρα ιδιοτελή. Δεν είναι αδιάβαστος, ανόητος, παραπλανημένος, είναι εξαγορασμένος από το μεγάλο κεφάλαιο, άξιος ο μισθός σου, την έκανες πάλι τη δουλίτσα σου και άλλα παρόμοια.

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ...

kartesios...

Μια βαριέμαι, μια συγχύζομαι. Με τα ίδια πράγματα. Ρωτούσαν πάλι οι τηλεκάφροι τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ στα κυριακάτικα πρωινά πάνελ : «Κι αν δεν πετύχει αυτό που λέτε, ποιο είναι το plan B;»  Και συνηγορούσαν τα τσακάλια, οι εκπρόσωποι της συγκυβέρνησης: «Μα αυτό πρέπει να καταλάβει ο κόσμος, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει plan B κι αυτό είναι καταστροφικό».

Στουρνάρας στο Bloomberg (5/8/2013): «Δεν υπάρχει plan B για την Ελλάδα»

Βενιζέλος στη ΔΕΘ (8/9/2013): «Δεν υπάρχει plan B για έξοδο από την κρίση»

Γιάννης Μανιάτης στον ΣΚΑΪ (4/9/2013): «Δεν υπάρχει plan B – πρέπει να προχωρήσουμε ώς το τέλος του δρόμου»

Στο Πέραμα, στο Πέραμα!

Λωτοφαγος...

Πριν από χρόνια, η οδός Αθηνάς ήταν ο παράδεισος του μάστορα και του φτιάξτο μόνος σου. Εκεί έβρισκες, από βίδες και καλάθια μέχρι πανάκριβα εργαλεία και στολές δύτη. Το Praktiker έφερε πάμφθηνα κινέζικα εργαλεία και λοιπά είδη δεύτερης και τρίτης ποιότητας, που όμως ήταν προσιτά στον καθένα.

Σιγά σιγά τα μαγαζιά της Αθηνάς έκλεισαν. Σήμερα δεν έχεις επιλογές. Ψωνίζεις είδη τρίτης ποιότητας σε τιμές πρώτης. Αυτό σημαίνει μονοπώλιο.
Τις προάλλες, 49χρονος με πολλά και άσπιλα χρόνια εργασίας στο Praktiker Αιγάλεω, θεωρήθηκε υπεύθυνος για μια ανοιχτή συσκευασία που βρέθηκε στο τμήμα του και εξαναγκάστηκε να υπογράψει παραίτηση, για να μην δικαιούται αποζημίωση.
Δυο μέρες μετά, αυτοκτόνησε! Κηδεύτηκε με έξοδα των συναδέλφων του, που μιλούν για συνεχείς πιέσεις, περικοπές μισθού και εκβιασμούς από τη διεύθυνση.

Το 95% των εργαζομένων της Χαλυβουργικής τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Να σημειωθεί ότι οι χώρες της ΕΕ έχουν δικαίωμα να υποβάλουν αίτηση για οικονομική ενίσχυση εργαζομένων που απολύθηκαν μαζικά. Ενώ, λοιπόν, η Γερμανία έχει υποβάλει επτά τέτοιες αιτήσεις, η Ελλάδα μόνο στην περίπτωση του ALDI υπέβαλαν αίτηση ενίσχυσης!

Στην Pizza Fan οι εργαζόμενοι στενάζουν.

ΣΕΒ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ σε μια στροφή ιστορικής σημασίας...

Της Ελενης Καρασαββιδου, απο το Tvxs...

Πολύς λόγος έγινε σε κάποιους κύκλους για την συμπαρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και του Προέδρου του ΣΕΒ στην εκδήλωση για τα 5 χρόνια μεστής (πραγματικά μεστής) παρουσίας του TVXS.GR. Λες και σε κουβέντα που αφορά την οικονομική ανασυγκρότηση στον συγκεκριμένο κόσμο που ζούμε δεν θα ήταν βαθύτερος παραλογισμός να ορίζονται σιδερόφραχτα σύνορα μεταξύ όλων των εκ των πραγμάτων εμπλεκομένων.  Όμως από μικροκομματική επιλογή κάποιοι φαίνεται ξεχνούν ότι όπως η ζωή, η οικονομία, και οι κοινωνικές δυναμικές τους έχουν δείξει επανειλημμένα, απόλυτα συνεκτικές ομάδες ή έννοιες δεν υπάρχουν.
Όποιος ή όποια δεν μπορεί να το εντοπίσει αυτό προφανώς δεν κάνει κοινωνικοοικονομική ανάλυση για το «καλό του κόσμου», αλλά «ιδεολογία» για το καλό του εαυτού του και της παράταξής του, ή έστω των «βεβαιοτήτων του». Υπήρχαν λοιπόν (τις τελευταίες ιδίως δεκαετίες) συγκροτημένες ιδεολογικές εκφάνσεις που κατήγγειλαν ως υπαίτιες τις «ουτοπίες»  για την γέννηση των ολοκληρωτισμών.

Τα πρόσωπα του Ντόριαν Γκρέυ...

Στάθης στον eniko...

 Ο Αντώνης παίρνει τ’ όπλο του και κάνει αγωγή στη Ζήμενς. Ζητά πίσω τα κλεμμένα. Θέλει το κεφάλι του κ. Χριστοφοράκου στο πιάτο. Μα τη Μεγαλόχαρη! έρχονται εκλογές κι άρχισαν τα θαύματα!

Κομμένες οι μαλθακίες! Αν ξανασυνεδριάσουν οι Υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας (συν δυο – τρεις Επίτροποι της Ένωσης) για το «ελληνικό πρόβλημα» με τον κ. Στουρνάρα κλεισμένον στην παπουτσοθήκη, θα γίνει της πουτ...συγγνώμην της κακομοίρας. Ο κ. Στουρνάρας έχει λάβει  αυστηρές εντολές να εφεύρει νέους αριθμούς success story, διότι οι τρέχοντες τα τίναξαν. Αρχίζει μεγάλη πορεία προς τον λαό! Τέρμα τα ψέματα. Κι άμα δεν του αρέσει του Σόιμπλε να πάει να ανοίξει κουρείο για να κουρεύει τις τρίχες που λέει! Τελεία και παύλα.

Ως εδώ οι παπαρδέλες ότι δεν θα μας κουρέψουν το δάνειο και ότι ετοιμάζουν νέο πακέτο μέτρων 15-20 δις οι Τροϊκανοί. Να σοβαρευτούν! Ως χθες έλεγαν ότι το πακέτο θα ήταν 11-15 δις! Που τα βρήκαν τα υπόλοιπα; απ’ τη μάνα μας και τον πατέρα μας; Απ’ αυτούς έφαγαν το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές  αποζημιώσεις, θέλουν τώρα κι άλλα; Θέλουν τράπεζες; υποθήκες; θέλουν κατασχέσεις και πλειστηριασμούς; γη και ενέργεια; ας έρθουν να τα πάρουν – μολών λαβέ

και ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Τέρμα οι πλακίτσες με τον κ. Γιακουμάτο, τέρμα οι τσιρίδες του Αδώνιδος με τους γιατρούς και τους ασθενείς, όποιος δεν κάθεται καλά θα τον φυσουνίζει ο κ. Δένδιας και θα τον αναμορφώνει ο κ. Χρυσοχοΐδης – όστις έχει αλλάξει τελευταίως τα χάπια του και παίρνει αρχηγικά  με θαυμαστά αποτελέσματα.

5% πιο μαλακά (που θα ’λεγε και ο Χάρρυ Κλυνν)...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Περί τις 58.000 σελίδες έχουν γραφεί έως τώρα για την κίνηση των 58, κυρίως απ’ τις εφημερίδες που γράφουν μία έως δύο σελίδες τον χρόνο για τα μεροκάματα, ή για τον πόνο των ανθρώπων.

Στη σελίδα 56.752 οι 58 προβληματίζονταν αν είναι 57 ή 59, ενώ στη σελίδα 58.001 το πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Εκ των 58 οι 34 απεφάνθησαν ότι είναι 59, οι 13 επέμεναν ότι έχουν απομείνει 32, ενώ οι υπόλοιποι 11 περιορίσθηκαν στο «δεν ξέρω, δεν απαντώ».

Ευτυχώς  η γνώμη της μειοψηφίας έγινε σεβαστή κι έτσι οι ελπίδες για μια ώσμωση των απόψεων, όσων παίζουν την κολοκυθιά με εκείνους που μαδούν τη μαργαρίτα, παραμένουν ζωντανές.

Καλημέρα σας. Προσωπικώς δεν με ενόχλησε η άποψη του σ. Σταθάκη (υποστηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ, άρα μπορώ να τον αποκαλώ σύντροφο) για το ποσοστό 5% που θεώρησε επαχθές απ’ το σύνολο του χρέους. Διότι  εξακολουθώ να πιστεύω στη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη απ’ το Συνέδριό του, ότι προτίθεται να αγωνισθεί με την υποστήριξη του λαού για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Με διαπραγματεύσεις και, αν χρειασθεί, με μονομερείς ενέργειες.

Αλλωστε και ο κ. Σταθάκης, για να μην τον αδικήσουμε τον σύντροφο, δεν ταύτισε το επαχθές μέρος του χρέους που ο ίδιος εκτίμησε στο 5% με το «μεγαλύτερο μέρος του χρέους» που θα πρέπει να διαγραφεί.

Ο Πάπας και ο Κουτσούμπας....

του Σταθη απο τοenikos.gr...

Είναι απορίας άξιον! Και δυσερμήνευτο. Τι έπαθε ο Φραγκίσκος (όχι της Ασίζης, αλλά ο Πάπας της αμαρτωλής Ρώμης); Στη Δαμασκό δεν πήγε - εκεί έχουν πιάσει τα γιοφύρια ισλαμοϊσλαμιστές σμπίροι της Δύσης και της Αλ Κάιντα - στη Δαμασκό λοιπόν ο Πάπας δεν πήγε, ώστε καθ’ οδόν να δει φεγγοβολιά τινά κι από Σαούλ να γίνει Πέτρος. Πώς έγινε, κι από Ιησουίτης ο Πάπας κοντεύει να μας βγει σχεδόν μαρξιστής;

Μήπως το παλαίμαχο και πολυμήχανο Βατικανό βλέπει «κάτι να έρχεται», που δεν το βλέπουμε οι υπόλοιποι, και προσαρμόζεται; Αν αποκλείσουμε τη Δευτέρα Παρουσία, η οποία, εις ό,τι αφορά τουλάχιστον την τελική κρίση των δικαίων και των αδίκων, θα μπορούσε να θεωρηθεί το ανώτατο στάδιο του Κομμουνισμού, αυτό το άλλο που έρχεται, θα πρέπει να είναι κι αυτό αναλόγως αριστερό. Αλλοιώς δεν εξηγείται γιατί ο Πάπας τα έχει βάλει με τον καπιταλισμό (που τρώει τους ανθρώπους και καταστρέφει το περιβάλλον), τα αστικά κόμματα (που έχουν γυρίσει την πλάτη τους στον λαό), τις πολιτικές ηγεσίες (που θυσιάζουν κατά χιλιάκις εκατόμβες τους πολίτες στον Μολώχ του πλούτου), με τον πλούτο ως άφρονα και καταστροφέα, με τις τράπεζες (που συμπεριφέρονται σαν μεραρχίες Ες Ες) με τους τόκους, τις offshore και την ακατάσχετη παραγωγή της φτώχειας.

Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή;

της Αναστασίας Γιάμαλη, απο την Αυγη...

Η φύση απεχθάνεται το κενό. Οι μεγάλες πίστες ακόμη περισσότερο. Δεν εκπλήσσει το γεγονός πως βρέθηκε αντικαταστάτης της Δέσποινας Βανδή στο σχήμα με τον Νότη Σφακιανάκη από το οποίο η τραγουδίστρια αποχώρησε όταν ο "πολύς" Νότης εκφράστηκε ανοιχτά υπέρ της Χρυσής Αυγής. Εκπλήσσει ωστόσο η είδηση πως, μαζί με τον χρυσαυγίτη Νότη, δεν θα εμφανιστεί κάποιος ομοϊδεάτης του, ο Γαϊτάνος ή ο Γονίδης, αλλά... οι - κατά δήλωσίν τους κομμουνιστές - Goin'Through. Yπενθυμίζω πως την αποχώρηση της Βανδή πριν την πρεμιέρα στο "Έναστρον" την χαιρέτισε και σε σχετικό άρθρο ο www.902.gr
Στο 38ο φεστιβάλ της ΚΝΕ, πέρυσι, στη νεανική σκηνή, εμφανίστηκαν οι Goin'Through παρέα με τους ΝΕΒΜΑ. Τότε, η ΚΝΕ με ανακοίνωσή της είχε υποστηρίξει την επιλογή αυτή. Tα συγκροτήματα, που από μικροφώνου φεστιβάλ "κέρασαν" στην "Αυγή" το "Μαζί μου ασχολείσαι", σε δική τους ανακοίνωση κατέληγαν ως εξής:
"Τέλος, αυτοί που χαλιούνται με τη συμμετοχή μας στο μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός της χώρας, είναι οι ίδιοι που χαλιούνται όταν μαθαίνουν (γιατί για να μας δουν πρέπει να έρθουν μαζί μας και αυτό είναι δύσκολο) ότι συμμετέχουμε σε μαζικούς αγώνες στο πλευρό του ταξικού κινήματος. Δεν απολογούμαστε για καμία επαγγελματική επιλογή και ούτε έχουμε κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό μας."

Χειρότερη από τη δεξιά η Αριστερά που δεν αλλάζει...

τρύπιο ευρώ...

Το ΚΚΕ θα μπορούσε πολύ άνετα να είναι σήμερα πρώτη πολιτική δύναμη, πολύ πιο πάνω από το ΣΥΡΙΖΑ. Διαθέτει πιο συγκροτημένη ιδεολογική αναφορά, μεγαλύτερη διαχρονικότητα, πιο οργανωμένο κομματικό στρατό και τοποθετήσεις οι οποίες προέβλεψαν την κρίση και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού για όσους βρίσκονται στη "σκοτεινή πλευρά τού φεγγαριού". Τότε τί έχει το "έρμο" και μαραίνεται; Φταίνε οι δεξιοί διαστρεβλωτές τής κομμουνιστικής ιστορίας ή μήπως οι αριστεροί οπορτουνιστές; Το πρόβλημα, ωστόσο, του Περισσού είναι αυτό ακριβώς, πως θεωρεί εκ του...περισσού την όποια αυτοκριτική κι όταν αυτή έρχεται από μέλη του κι όχι από την ηγεσία τότε ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία. Γι' αυτό και δεν ήταν έκπληξη η απόλυση του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου από το "Ριζοσπάστη". Μόνο που με αυτήν τη λογική ένας καλύτερος κόσμος δεν είναι εφικτός, παρά τα όσα προπαγανδίζει το κομματικό σύνθημα, γιατί έτσι όπως τον θέλει το ΚΚΕ στην πράξη δεν είναι καλύτερος από αυτόν που υποφέρουμε σήμερα...

Η Αριστερά που δεν αλλάζει αλλά προσκολλάται σε δόγματα, αυτούς τους καταστροφείς τής ανθρώπινης ελευθερίας, είναι χειρότερη από τη δεξιά. Κι αυτό όχι γιατί η δεξιά είναι πιο έντιμη. Κι αυτή φορά φιλολαϊκό μανδύα για να κρύψει τίνος τα συμφέροντα πραγματικά επιδιώκει. Οι νεοφιλελεύθεροι, για παράδειγμα, θα σου πουν πως οι επιχειρηματίες δεν πρέπει να φορολογούνται για να δημιουργούν θέσεις εργασίας. Δεν θα σου εξηγήσουν ποτέ πως αυτό είναι, απλώς, το τυράκι για να πιαστεί το πόπολο στη φάκα των κοινωνικών ανισοτήτων. Η Αριστερά που δεν αλλάζει είναι χειρότερη από τη δεξιά γιατί παίρνει στο λαιμό της εκείνους που πραγματικά πιστεύουν και θέλουν να αγωνιστούν για ένα δικαιότερο μέλλον.