Ο Τ. Μπαλτάκος και η αντιποίηση....

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Ο κ. Μπαλτάκος και το σύστημα των κομματικών και κρατικών δορυφόρων του απηχεί την εν γένει χαμηλή ποιότητα του πολιτικού προσωπικού, τη χαμηλή θεσμοποιητική ποιότητα και τελικά τη χαμηλή ποιότητα παραγωγικής στάθμης που χαρακτηρίζουν τη χώρα μας. Η ποιότητα της Δημοκρατίας και τα εκπτωτικά φαινόμενα τύπου Μπαλτάκου εκφράζουν τη χαμηλή ποιότητα θεσμίσεων και παραγωγής.
Αποδόμηση της παραγωγής στη χώρα, "Μπαλτακοκρατία" στην πολιτική σκηνή.
Εντούτοις στον καπιταλισμό αυτά τα πεδία δεν είναι υποχρεωτικά και παράλληλα, ούτε κατ' ανάγκην αμοιβαία. Συχνά, αυταρχικά καθεστώτα κατακτούν υψηλή παραγωγική στάθμη ή αντιθέτως, δημοκρατικά καθεστώτα φθίνουν από παραγωγικής άποψης. Στην Ελλάδα του μετεμφυλίου, το διωκτικό καθεστώς κατέκτησε μια παραγωγική ένταση, υψηλού ρυθμού και επιπέδου, ενώ η βαθύτερη και ωριμότερη μεταδικτατορική δημοκρατία δημιούργησε μια κάμψη σε παραγωγικό επίπεδο. Εάν νοηθεί η παραγωγή μόνο ως ποσοτικό στοιχείο, χωρίς ανθρωπιστικές παραμέτρους, τότε τέτοια φαινόμενα συναντώνται.
Φοβάμαι όμως ότι τέτοιου είδους ερωτήματα δεν αντιστοιχούν στην ελληνική πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν έχει καν καπιταλισμό, αλλά παπαγαλίζει τις θεσμίσεις του. Η Ελλάδα ως οικονομικό σύστημα έχει ένα κρατικοδίαιτο, παρασιτικό υβρίδιο, τύπους που παίρνουν δουλειές στον αέρα, λαθρέμπορους, μεταπράτες, ψιθυριστές, λομπίστες, κουμπάρους, στιγμιαίους "επιχειρηματίες" που στήνουν μια δουλειά κι εξαφανίζονται. Η έσχατη στάθμη του πολιτικού προσωπικού προκύπτει από "σεϊχικές" δομές, "δικών" μας παιδιών, το οποίο μάλιστα η κοινωνία αντιμετωπίζει ως φυσικό φαινόμενο. Η καταστροφή του κοινοβουλευτισμού, που συντελείται, δεν έχει τον κύριο Μπαλτάκο και την επιρροή του ως έκτακτο, αποκλίνον περιστατικό, αλλά ως μόνιμο και διευρυνόμενο. Ούτε βέβαια ο κύριος αυτός ανήκει στα αίτια της καταστροφής του κοινοβουλευτισμού, αλλά (μαζί με πολλούς άλλους) στα υποπροϊόντα του.

"Κοινοβουλευτική δικτατορία"...

του Μενέλαου Γκίβαλου,  απο το Παρον μεσω της Διακυβερνησης και Πολιτικης...

Η αγνόηση και η παραβίαση διατάξεων του Συντάγματος, ο ευτελισμός της Νομοθετικής Εξουσίας, η περιφρόνηση της λαϊκής βούλησης η προκλητική αγνόηση δικαστικών αποφάσεων εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια σε μια διαδικασία «πολιτικού μιθριδατισμού», σε ένα πείραμα -αντίστοιχο και παράλληλα προς εκείνο στο οποίο υποβάλλεται συνολικά η χώρα και ο λαός από το 4ο Ράιχ και το ΔΝΤ - το οποίο «δηλητηριάζει» συστηματικά και μεθοδευμένα τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις συνειδήσεις των πολιτών.

Σύμφωνα με τις αντιλήψεις των εξουσιαστών μας το πείραμα της «λιτότητας» των μνημονιακών προγραμμάτων δεν αφορά μόνο την καταστροφή του παραγωγικού δυναμικού και την εξαθλίωση του λαού. Για να πετύχει το «πείραμα» αυτό, απαιτείται ταυτόχρονα η άμβλυνση των συνειδήσεων και των δημοκρατικών ευαισθησιών, τόσο των πολιτών όσο, κυρίως, των βουλευτών και των στελεχών των κομμάτων που «νομιμοποιούν» τις επιταγές των Μνημονίων…
Αυτήν τη διαδικασία παρακολουθούμε εδώ και τρία χρόνια.
Κατά την πρώτη περίοδο, η τότε κυβέρνηση επιχείρησε -ανεπιτυχώς βέβαια- να περάσει «εν κρυπτώ» την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας εγκρίνοντας την άρση της ασυλίας, δηλαδή του δικαιώματος του εθνικού κράτους πάνω στην εθνική περιουσία.
Τώρα η εξαχρείωση και ο πολιτικός κυνισμός των κυβερνώντων έχει παραμερίσει ακόμα και τα προσχήματα. Εκτός από το γεγονός ότι οι βουλευτές των κομμάτων τη: συγκυβέρνησης οδηγούνται «αγεληδόν» στο Κοινοβούλιο και υποχρεώνονται -ακόμα και μέσω απειλών και εκβιασμών- να ψηφίσουν απαράδεκτε: και καταστροφικές διατάξεις, χρησιμοποιήθηκαν πρόσφατα ακόμα και τα Σαββατοκύριακα για να περάσουν Νομοθετικές Πράξεις εκτός Κοινοβουλίου, για να «νομιμοποιήσουν» τη δομή της Επιτροπείας του 4ου Ράιχ σε κάθε πτυχή, σε κάθε επίπεδο, της εθνικής-κρατικής δομής…

Ακόμα και αυτό το άθλιο κατασκεύασμα, που το ονόμασαν φορολογικό νομοσχέδιο, το έστειλαν «προς έγκρισιν» στην «τρόικα» και στον Σόιμπλε, προκειμένου να οριστικοποιήσουν τα αφεντικά μας τους συντελεστές φορολόγησης. .. Κι όταν αυτοί αποφασίσουν, θα το φέρουν οι κυβερνήτες στο εθνικό Κοινοβούλιο, για να το «νομιμοποιήσουν» οι έχοντες παραδώσει την ατομική και κομματική τους αξιοπρέπεια, κυβερνητικοί βουλευτές.

Πρόκειται για ένα ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, το οποίο υποστήριξε κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου ο θεωρητικός της αυταρχικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ο Καρλ Σμιτ, και το «εξειδίκευσε» περαιτέρω ο Τζιοβάνι Τζεντίλε θεωρητικός και πιστός οπαδός του φασιστικού καθεστώτος της Ιταλίας του Μουσολίνι…

Όσο αυστηρές κι αν μοιάζουν αυτές οι συγκρίσεις, εντούτοις ο λογικός τους πυρήνας αναπαράγεται από το σημερινό μνημονιακό-κοινοβουλευτικό καθεστώς. Το Κοινοβούλιο δεν αποτελεί σήμερα «Ναό της Δημοκρατίας», όπως επιτάσσει το Σύνταγμα και οι δημοκρατικές μας παραδόσεις, ενώ η Εκτελεστική Εξουσία δεν υπηρετεί ένα δημοκρατικό κράτος, αλλά έχει επιβάλει στην κοινωνία μορφές του κράτους ανάγκης, συνθήκες «έκτακτης ανάγκης» όπου μέσω εκβιασμών, απειλών και τρομοκράτησης των πολιτών ψηφίζονται «ξένοι νόμοι» και καταστρατηγούνται θεμελιώδεις συνταγματικές δικαιϊκές διατάξεις…

Οι δημοκρατικοί θεσμοί, το Κοινοβούλιο μετατράπηκαν σε «εργαλεία» για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του 4ου Ράιχ, της τραπεζικής δικτατορίας, της εγχώριας διαπλοκής. Γιατί μόνο μέσα από την ισοπέδωση των δημοκρατικών θεσμών ανοίγει διάπλατος ο δρόμος για το ξεπούλημα της εθνικής και δημόσιας περιουσίας, για την υποθήκευση και παράδοση του υπόγειου πλούτου της χώρας, που ανέρχεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, και ο οποίος «μόλις  πρόσφατα» ανακαλύφθηκε…

Όμως η «τριμερής» του Μνημονίου, μήνα με τον μήνα, αποδιαρθρώνεται και καταρρέει… Πώς θα αναπαραχθεί, άραγε, σε κομματικό-κυβερνητικό επίπεδο η συστημική δομή των μνημονιακών συμφερόντων; Ο φόβος και ο πανικός στο στρατόπεδο των κομμάτων του Μνημονίου είναι φανερός και εκδηλώνεται με κινήσεις απελπισίας.

Η Ν.Δ αναζητεί πελατειακό-εκλογικό ακροατήριο στην ακροδεξιά της φασίζουσας Χρυσής Αυγής και προσδοκά μερίδιο από τα «περιτρίμματα» του κόμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, που βρίσκεται σε διαδικασία διάσπαση:… Γι’ αυτό και το επιτελείο της ΝΔ υιοθέτησε τη φρασεολογία και τις ιδεολογικές ακρότητες της πρώτης μετεμφυλιακής περιόδου, προκειμένου να εκφοβίσει τα μεσοστρώματα -που σήμερα διαλύονται- από μια μαζική μετατόπιση προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ ταυτόχρονα «κλείνει το μάτι» προς τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής, με συνθήματα που δηλώνουν ότι «είμαστε μια οικογένεια»…
Άδικος κόπος. Η Χρυσή Αυγή τροφοδοτείται από τρία «ρεύματα» (μεταναστευτικό, αντιμνημονιακό, αντικομματικό) που αντιτίθενται ευθέως προς τη ΝΔ, η οποία, συν τοις άλλοις, έχει απολέσει οριστικά την παραδοσιακή «εθνική-πατριωτική» της ταυτότητα.
Όσο για τους άλλους δύο «εταίρους-αρχιτρίκλινους» της μνημονιακής κυβέρνησης, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, αυτοί διεξάγουν τον δικό τους αγώνα επιβίωσης…

Τώρα «επεξεργάζονται» δύο «διεξόδους:»: Η μια περιλαμβάνει τη «συγχώνευση» τους στον χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς…
Ξεχνούν ότι Δυο αρνήσεις δεν παράγουν μια θέση, αλλά μια μεγαλύτερη άρνηση…

Η άλλη λύση είναι η «ενδεχόμενη» συμμετοχή τους σε μια κυβέρνηση με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό θυμήθηκαν τώρα την απλή αναλογική… Ο μόνος όρος επιβίωσης γι” αυτούς είναι ο κυβερνητισμός, η μόνη προσδοκία που μπορούν να καλλιεργήσουν στους ψηφοφόρους τους είναι η πελατειακή σχέση μέσω της κυβερνητικής εξουσίας.

«Δύσκολοι καιροί» για όλους τους μνημονικούς «πρίγκιπες»… Η ώρα της τελικής κρίσης πλησιάζει…
Όσες μεθοδεύσεις, όσα «κόλπα» κι αν μεταχειρίζονται όλοι τους.
Ο λαός θα ανατρέψει αυτή την κοινοβουλευτική δικτατορία!

Πηγή: «Παρόν»

Ο κοινοβουλευτισμός ως κέλυφος...

του Σταυρου Λυγερου απο την Καθημερινη...

Το πακέτο των μέτρων που αλλάζει τους όρους ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων είναι πια νόμος. Τώρα που η ψηφοφορία είναι παρελθόν, έχει σημασία να στοχαστούμε για την όλη διαδικασία. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με αυτό το πακέτο θα σωθεί η χώρα. Αντιθέτως, οι βουλευτές που δεν το ψήφισαν και η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) ισχυρίζονται το ακριβώς αντίθετο.
Οι θεσμοί υπάρχουν ακριβώς για να επιτυγχάνεται η δημοκρατική υπέρβαση τέτοιου είδους αντιθέσεων. Η δημοκρατία, όμως, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στην αρχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Το Σύνταγμα προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες για να διασφαλίσει ότι αυτή η αρχή θα λειτουργήσει δημιουργικά και όχι μηχανιστικά.
Με άλλα λόγια, οι βουλευτές πρέπει να ψηφίζουν με γνώση των διατάξεων και αφού το νομοσχέδιο τεθεί στη δοκιμασία μιας ενδελεχούς κριτικής. Μόνο έτσι η ψήφος τους είναι άξια της λαϊκής εντολής. Τα αυτονόητα δεν ίσχυσαν στην ψηφοφορία της Τετάρτης.
Οι βουλευτές είχαν μία γενική εντύπωση από δημοσιογραφικές πληροφορίες, αλλά το νομοσχέδιο τους παραδόθηκε την προηγούμενη ημέρα και ψηφίστηκε με την ακραία διαδικασία του κατεπείγοντος. Ηταν πρακτικά αδύνατο και ο πιο επιμελής να μελετήσει εκατοντάδες σελίδες σε μερικές ώρες, ώστε να ξέρει τι ψηφίζει. Το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και σε όλες τις κρίσιμες ψηφοφορίες από το πρώτο Μνημόνιο μέχρι τώρα.
Αυτή η κυβέρνηση, όμως, ξεπέρασε κάθε όριο στον ευτελισμό των θεσμών. Κατέθεσε το επίμαχο πολυνομοσχέδιο των εκατοντάδων σελίδων ως ένα άρθρο! Με το τερτίπι αυτό παρέκαμψε το γράμμα και παραβίασε το πνεύμα του Συντάγματος, για να αποτρέψει διαφοροποιήσεις βουλευτών σε επιμέρους διατάξεις.
Υπενθυμίζουμε ότι για κάθε νομοσχέδιο, με μοναδική εξαίρεση τους κώδικες, το Σύνταγμα προβλέπει ψηφοφορίες επί της αρχής, για κάθε άρθρο και για το σύνολο. Ολα έγιναν στο όνομα της σωτηρίας του τόπου. Στη δημοκρατία, όμως, κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, ειδικά όταν η κατά τη συμπολίτευση σωτηρία κατά την αντιπολίτευση οδηγεί στην καταστροφή.
Στη δημοκρατία το πολιτικό σύστημα ενοποιείται μέσω των θεσμών. Και σ’ αυτό το πεδίο η κυβέρνηση έσπασε νέο αρνητικό ρεκόρ. Το γεγονός ότι όλες οι κρίσιμες ψηφοφορίες της τριετίας έγιναν την τελευταία στιγμή, υπό το βάρος εκβιαστικών διλημμάτων και ασφυκτικών πιέσεων, με διαδικασίες που παραβιάζουν τους θεσμούς, καταδεικνύει ότι πρόκειται για μεθόδευση.
Στην πραγματικότητα, τόσο η τρόικα όσο και οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν την κοινοβουλευτική διαδικασία όχι ως αναγκαία δημοκρατική λειτουργία, αλλά ως πολιτικό εμπόδιο. Γι’ αυτό και την αφυδατώνουν, τη μετατρέπουν σε κέλυφος. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι με κάθε μέσο να αποσπάσουν την κοινοβουλευτική νομιμοποίηση και όχι να δημιουργήσουν τη μεγαλύτερη δυνατή πολιτική συναίνεση στην κοινωνία.
Οσοι σπεύσουν να υποβαθμίσουν τα παραπάνω σαν θεσμολάγνες λεπτομέρειες, ας αναλογισθούν ότι σ’ αυτό το γήπεδο θα κριθεί η μάχη για τη δημοκρατία. Ειδικά τώρα που ολοένα και περισσότεροι πολίτες στρέφουν την πλάτη στο δημοκρατικό πολίτευμα, θεωρώντας ότι πρόδωσε την κοινωνία.