Κλειστόν λόγω πολυνομοσχεδίων...

Φιλοθέη Βαρσαμή, The Greek Cloud...

Με το πολυνομοσχέδιο για τη διανομή του κοινωνικού μερίσματος, καταργήθηκε χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς η δυνατότητα της δικαιοσύνης να ζητά άρση τηλεφωνικού απορρήτου σε περιπτώσεις που εξετάζεται η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες (ξέπλυμα μαύρου χρήματος). Σε ένα κείμενο 107 σελίδων, γραμμένο σε κακά νομικίστικα, με τρία μόλις άρθρα και εκατοντάδες υποπαραγράφους, έχει στριμωχτεί ως υποπαράγραφος ΙΕ20 η κατάργηση με μία πολύ λιτή και σεμνή διατύπωση που, και νομικός να είσαι, αν δεν την ψάξεις, δεν την καταλαβαίνεις.

Προς τι αυτή η kinder εκπληξούλα εν κρυπτώ και παραβύστω; Συζητήθηκε καθόλου στη Βουλή; Εξήγησε ο Αθανασίου γιατί θεώρησε σκόπιμο να την παραχώσει στο άσχετο πολυνομοσχέδιο ανακούφισης των πληγέντων από την κρίση μέσω της διανομής του κοινωνικού μερίσματος; Ποιοί "ανακουφίζονται" από αυτή την κατάργηση, το κοινό καλό, οι πληγέντες της κρίσης ή μήπως μόνο οι εμπλεκόμενοι σε τέτοιες υποθέσεις; Και πέρα από αυτά: Προλαβαίνει και μπορεί ένας βουλευτής να πάρει σήμερα στα χέρια του 107 σελίδες γεμάτες «καταργείται η υποπερίπτωση τάδε του νόμου τάδε», να τις διαβάσει και να ξέρει την επόμενη ημέρα αν θα τις ψηφίσει ή όχι, έχοντας παρακολουθήσει εν τω μεταξύ την κουβεντούλα (γιατί κοινοβουλευτική συζήτηση αυτό το πράγμα δε λέγεται) επί του νομοσχεδίου στη Βουλή;

Εκτός αυτών. Έκλεισαν στη Βουλή επειδή «δεν υπήρχαν σημαντικά νομοσχέδια σε εκκρεμότητα». Με το που την έκλεισαν, πλάκωσαν στα τμήματα με νομοσχέδια που εισάγονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Αφού είναι κατεπείγοντα, γιατί την έκλεισαν τη ρημάδα λέγοντας ότι δεν έχουμε εκκρεμότητες;

Τα interna corporis της Βουλής...

του Κώστα Χρυσογονου, απο το paratiritis.gr...

Η αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Προέδρου της Επιτροπής Γεώργιου Βλάχου για την εισαγωγή του νομοσχεδίου για το χωροταξικό την Τετάρτη 25/06/2014 με τη διαδικασία του κατεπείγοντος αποτελεί ένα ακόμα δείγμα καταστρατήγησης των συνταγματικών διατάξεων και περιφρόνησης των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Χρησιμοποιώντας ως πρόφαση ότι το νομοσχέδιο αποτελεί ένα από τα προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της δόσης του Ιουνίου από την Τρόικα, η κυβέρνηση προβαίνει στην κατάλυση των προβλεπόμενων διαδικασιών, προκειμένου να εκφύγει του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

 

Δεδομένου ότι η εκπλήρωση των προαπαιτούμενων για την εκταμίευση της δόσης ήταν εκ των προτέρων γνωστή και σε κάθε περίπτωση, δε θα μπορούσε να αποτελεί λόγο για την καταστρατήγηση των προβλεπόμενων διαδικασιών, η προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει σημαντικά νομοσχέδια χωρίς διαβούλευση καθίσταται προφανής. Η συστηματική κατάχρηση της διαδικασίας του κατεπείγοντος είναι ακόμα μία ένδειξη του πανικού που έχει καταβάλει τους κυβερνώντες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την απουσία δικαστικού ελέγχου, καθώς η επιλογή της διαδικασίας ψήφισης ανάγεται στα interna corporis της Βουλής και κατά συνέπεια, είναι ανέλεγκτη δικαστικά.

 

Άλλωστε το αιφνίδιο κλείσιμο της Βουλής υπό το πρόσχημα της έλλειψης νομοσχεδίων προς ψήφιση και η μεταγενέστερη εισαγωγή σημαντικών νομοσχεδίων, όπως το επίμαχο που προβλέπει ριζικές αλλαγές στον πολεοδομικό και χωροταξικό σχεδιασμό ή «η Μικρή ΔΕΗ», αποτελεί ένα ακόμα δείγμα της υποτέλειας της κυβέρνησης στη μνημονιακή πολιτική. Σειρά έχει την Παρασκευή το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης για τα επενδυτικά σχέδια.

Θα μας βάλετε φυλακή δηλαδή;

tkant...

Κοίτα γκαντεμιά !!
Πάνω που έστελναν στη Βουλή τη δικογραφία που αφορά το Βενιζέλο και τον Παπακωνσταντίνου για τα υποβρύχια που γέρνουν, αυτή έκλεισε και παραγράφηκαν τα αδικήματα
και μαζί με τα δικά τους αδικήματα πάνε και στις Ελληνικές καλένδες και τα αδικήματα των φίλων τους των Χρυσαυγιτών που περιμένουν στη φυλακή πως και πως για να βγουν.

Εντάξει συμβαίνουν αυτά. Κι εμάς δεν μας έχει τύχει καμιά φορά να τρέχουμε να προλάβουμε ένα κατάστημα ανοιχτό και τη στιγμή που στρίβουμε στο στενό, βλέπουμε το μαγαζάτορα που κατεβάζει τα ρολά;
Ε, έτσι έγινε και με τη Βουλή. Έτρεχε ο κλητήρας να πάει να παραδώσει τις δικογραφίες και επάνω που έβγαινε από Ακαδημίας για Βασιλίσσης Σοφίας, είδε το Βενιζέλο με το Σαμαρά να σβήνουν τα φώτα.
Τους φωνάζει “παιδιάαααα, παιδιάααα μην κλείνετε, φέρνω δικογραφίες από την εισαγγελία“. Με το που ακούει ο Μπένυ εισαγγελία, αισθάνεται ένα ρίγος να διαπερνάει τη ραχοκοκκαλιά του και κρατώντας το Σαμαρά σφιχτά από το μανίκι πετάγεται έξω από το κτίριο με ταχύτητα που θα ζήλευαν αρκετά αιλουροειδή επάνω στον πλανήτη. Κατεβάζει γρήγορα τα ρολά, περνάει το λουκέτο και καταπίνει το κλειδί αφήνοντας μέσα κλειδωμένους το Γιακουμάτο, δύο καθαρίστριες και μερικούς αστυνομικούς ενώ αποκρινόμενος στον κλητήρα λέει “Συγνώμη, είμαστε κλειστά. Ραντεβού το Σεπτέμβρη“. Ο κλητήρας έμεινε με τη δικογραφία στο χέρι να κοιτάει σαν χαζός τους δύο συγκυβερνώντες που στέκονταν μπροστά στην πόρτα και δεν τον άφηναν ούτε να τις θυροκολλήσει. Μετά από λίγο ακούστηκαν από μέσα οι φωνές των αστυνομικών που φώναζαν “Αντώνηηηηη, Βαγγέληηηη, ελάτε παιδιά, τέρμα η πλάκα, ανοίξτε μας”. Όταν ο κλητήρας τους επισήμανε το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι μέσα που θέλουν να βγούνε, του απάντησαν να κοιτάει τη δουλειά του και να μην ανακατεύεται στις δουλειές των άλλων.
Όταν ρωτήθηκε η κυβερνητική εκπρόσωπος για το θέμα που προέκυψε με το κλείσιμο της Βουλής, απάντησε: “Το θέμα αυτό είναι μία σαχλαμάρα και μισή. Ο κύριος Βενιζέλος είναι αξιόλογος άνθρωπος και δεν υπάρχει περίπτωση να έκανε ποτέ οτιδήποτε μεμπτό. Γι’ αυτό άλλωστε είναι στην κυβέρνηση.  Μη με κουράζετε όμως άλλο. Το μαλλί μου πως είναι σήμερα; “

Υπόγειοι κόσμοι και υποβρύχιοι τάφοι...

jungle report...

Εντάξει, όλοι το είχαν καταλάβει πως δεν είναι και πολύ "αθώο" το όπως - όπως κλείσιμο της Βουλής. Της Βουλής που από θεσμός και μέρος άσκησης της νομοθετικής εξουσίας έχει μετατραπεί σε εργαλείο άσκησης προστατευτικής πολιτικής των "ημετέρων".

Πόσο γελοίο μοιάζει το κλισέ περί "ναού της δημοκρατίας", περί ύψιστου θεσμού και όλα τα σχετικά. Η δημοκρατία μας πάσχει. Δεν είναι νέο. Πάσχει από χρόνια αλλά σήμερα βρίσκεται πια ετοιμοθάνατη ενώπιον μας κι εμείς, ενώ το βλέπουμε, νομίζουμε πως βλέπουμε τον θάνατο άλλων. Ίσως κάποιου εξωτικού, μακρινού κοινοβουλίου, στην Κορέα ή κάπου στην υποσαχάρια Αφρική.

Άνθρωποι σαν τον Βενιζέλο, κατά τεκμήριο ένοχοι εγκλημάτων κατά συρροή, κατά του δημοσίου συμφέροντος. καγχάζουν και περιφρονούν, απειλούν και εγκληματούν εναντίον μας. Εναντίον του μέλλοντός μας, εναντίον του παρόντος μας. Το παρελθόν το έχουν κόψει ηδη, στα μέτρα τους. Και κανείς, μα κανείς δεν τολμάει να τους συλλάβει και να τους οδηγήσει εκεί που θα έπρεπε να βρίσκονται, αν ζούσαμε σε μία ευνομούμενη χώρα.
Δεν ζούμε σε μία ευνομούμενη χώρα. Ίσως γιατί τους νόμους τους φτιάχνουν αυτοί οι οποίοι ελέγχονται για εγκλήματα και τους φτιάχνουν, όπως ακριβώς τους θέλουν. Δεν είναι μόνο ο φυσικός αυτουργός, δικολάβος και φτηνός (σε όλα) Βενιζέλος. Είναι και ο παρτενέρ του, ο αυταρχικος με την καθαρίστρια αλλά γατάκι με τον ερωτικό του σύντροφο Βενιζέλο, Σαμαράς. Ο Σαμαράς, ο οσφυοκάμπτης μπροστά στον ένοχο ομόσταυλο του, δουλοπρεπής μπροστά στον "αφέντη" Sxheuble και δουλάριο μπροστά στην "αφέντρα" Angela.
Η δημοκρατία είναι νεκρή.
Βρισκόμαστε μπροστά στον τάφο της, περιμένοντας να ανοίξει τα μάτια και να πιστέψουμε στη Νέα Ανάσταση.
Είμαστε  τόσο ευκολόπιστοι, τόσο ηλίθιοι ή τόσο δειλοί;

Κεκλεισμένων των θυρών...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Οι συνειρμοί μπορεί να είναι πολλοί. Ο ένας πριν από ένα χρόνο, τηλεοπτικός: το μαύρο που σκέπασε τις οθόνες, όταν έκλεισε η δημόσια τηλεόραση και μέχρι να ξανανοίξει το έτι πλέον μνημονιακό υποκατάστατό της με τον ξενέρωτο τίτλο ΝΕΡΙΤ. Ο άλλος συνειρμός παλαιότερος, αλλά κινηματογραφικός, και μάλιστα κλασικός: το φινάλε της ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε «Νονός νούμερο 2».
Εδώ ο Μάικλ Κορλεόνε (Αλ Πατσίνο), που τον είχαμε κατασυμπαθήσει ως αθώο φοιτητή στον «Νονό νούμερο 1», αποφασίζει ότι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον και ότι άρα τελικά θα γίνει αυτό που δεν ήθελε: ο επόμενος αρχηγός της μαφιόζικης «φαμίλιας». Για τον λόγο αυτό, όταν η συμβία του, ερμηνευμένη από την Νταϊάν Κίτον, πάει να μπει στο γραφείο, όπου σχεδιάζει με τους κολλητούς του την επόμενη σειρά εκτελέσεων, ο Μάικλ/Πατσίνο τής κλείνει την πόρτα κατάμουτρα. Η οθόνη κατόπιν σκοτεινιάζει καθώς πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.
Δεν μπορώ να διαβεβαιώσω για το πόσο και το πότε οι τίτλοι του τέλους είναι έτοιμοι να πέσουν στη σκοτεινή οθόνη των σημερινών πολιτικών μας πραγμάτων. Αλλά πιστεύω πως το κλείσιμο της πόρτας της Βουλής των Ελλήνων μάλλον συνάδει με την ανέκαθεν πολιτική εκείνη σημειολογία που θέλει την εξουσία να είναι αρσενική και τον λαό να είναι γυναίκα, παιδί ή –το καλύτερο– γυναίκα και παιδί ταυτοχρόνως. Πρέπει να είναι κανείς απίστευτα αφελής για να μην κατανοεί ότι το έργο «εξουσία» περιλαμβάνει και κάποιες χαρντ σκηνές βίας και σεξ που μπορεί να χαλάσουν τα αγνά ήθη του λαού/παιδιού/γυναίκας. Οθεν, το να του κλείσουμε την πόρτα (της Βουλής αλλά και των κομματικών ανακτοβουλίων) στα μούτρα είναι τελικά προς το καλό του.
Θα μου πείτε ότι υπερβάλλω. Οχι τόσο διότι τα θερινά τμήματα της Βουλής θα λειτουργούν, διασώζοντας την υποτιθέμενη ομαλή –και στην ουσία όλο και πιο προσχηματική– λειτουργία του πολιτεύματος. Αλλά διότι τα Μέσα, με πρώτα και καλύτερα τα «χαζοκάναλα» που όλοι τα βρίζουν, αλλά και περίπου όλοι βλέπουν, αναγνωρίζουν και αξιολογούν τον κόσμο μέσα από αυτά, είναι κοντά μας, μέσα στο κάθε σπίτι ακόμα και το πιο πενόμενο, δήθεν για να μας πληροφορούν για τα όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Μην ανησυχείτε: Η ίδια βαρετή λιτανεία των ίδιων και των ίδιων επίπεδων και βαρετών προσώπων θα είναι και πάλι ακροβολισμένη στα δελτία και τα στρογγυλά τραπέζια. Από εκεί, χοροστατούντων των ιερέων και επισκόπων (anchormen και anchorwomen), θα αναπέμψει τις δεήσεις της στον Μολώχ της πληροφόρησης και θα μας διαφωτίσει για τις συγκλονιστικές αλλαγές του πρόσφατου ανασχηματισμού, που, όπως και όλοι οι προηγούμενοι, θα σημάνει την οριστική ανάκαμψη, ανάπτυξη κ.λπ. της πολύπαθης «Νέας Ελλάδας».
Οσο ωστόσο και αν φαίνεται οξύμωρο, όλη αυτή η ροή (ή μήπως ο οχετός;) της πληροφόρησης λειτουργεί όχι ως αντίδοτο, αλλά ως ιδανικό λειτουργικό συμπλήρωμα του εξουσιαστικού αποκλεισμού της μέγιστης πλειοψηφίας της κοινωνίας από όλα τα ουσιώδη. Το να νομίζουμε ότι ξέρουμε είναι προϋπόθεση για να μη ζητούμε να μάθουμε. Για μια πραγματική δημοκρατία, συνώνυμη της πιο φιλόδοξης επανάστασης, θα πρέπει αντιθέτως να βρεθούν οι ιδέες, οι συμπεριφορές, οι θεσμοί που θα κάνουν τον πολίτη πραγματικό συμμέτοχο στη γνώση και την πληροφορία που καθορίζουν τη ζωή του. Αλλιώς, με ανοιχτή είτε με κλειστή Βουλή, με φωτεινά ή σκοτεινά τα κανάλια, με ή χωρίς εκλογές, η μοίρα μας θα αποφασίζεται κεκλεισμένων των θυρών.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Αυτοκράτωρ Κάρολος...

Ο Εχθρός του Λαού...

Το προεδρικό διάταγμα «κήρυξης της λήξης των εργασιών της Β΄Συνόδου της ΙΕ Βουλευτικής Περιόδου συνιστά σύμπραξη των δύο κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων, Προέδρου της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού, στην υπονόμευση της ίδιας της Δημοκρατίας, στην παρεμπόδιση απονομής της Δικαιοσύνης και στην φαλκίδευση της Διαφάνειας στη λειτουργία του Κράτους».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει επίσης, μεταξύ άλλων ότι με το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής «οι πρώην Πρωθυπουργοί Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμος, ο πρώην και νυν Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Ε. Βενιζέλος και πλείστοι υπουργοί και υφυπουργοί των Κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, εμπλεκόμενοι στις υποθέσεις του Μνημονίου, του PSI, των εξοπλιστικών και των υποβρυχίων, της λίστας Λαγκάρντ κλπ, που σήμερα έχουν βουλευτική ή/και υπουργική ιδιότητα, θα κοιμούνται (και θα ψηφίζουν) πιο ήσυχοι, αφού θα μπορούν να ισχυρίζονται ότι παραγράφηκαν οι κατηγορίες που συνδέονται με τις δεκάδες δικογραφίες, που εκκρεμούν στη Βουλή προς εξέταση για την περίοδο 2009-2012, διότι, με το προεδρικό διάταγμα κηρύσσεται «το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της επόμενης (από την περίοδο 2009-2012) βουλευτικής περιόδου» (άρθρο 86 Συντάγματος- Νόμος περί Ευθύνης Υπουργών)».

Η κυβέρνηση έφερε (και) το καλοκαίρι....

Του Απόστολου Λυκεσά, Alter Thess...

Μέσα στην κατήφεια ήταν χθες ο πρωθυπουργός. Όπως του είχαν διαμηνύσει οι σύμβουλοί του, το καλοκαίρι αρνιόταν να έρθει στον τόπο, παρά τις επίμονες προσπάθειες και καμπάνιες της Όλγας Κεφαλογιάννη.
Η εσωτερική του δυσθυμία επιδεινωνόταν από τις παρατεταμένες βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών, οι οποίες, μάλιστα, είχαν μετατραπεί σε μια αηδιαστική λασποβροχή.
Μέσα του, σαν το τζιτζίκι του Ελύτη ή σαν επώδυνος λόξυγγας, αντηχούσε η ηχώ ρήσης αείμνηστου πρωθυπουργού για «τα μπάνια του λαού» που κανείς δεν μπορεί να τα διακόψει. Η συναισθηματική πίεση έπαιρνε διαστάσεις τοκοχρεωλυσίου η λήξη του οποίου πλησιάζει.
Η εσωτερική του διάθεση επιδεινώθηκε περαιτέρω όταν οι χρυσαυγίτες που μέχρι τότε είχαν αναλάβει να ξεκαθαρίσουν το μήνυμα που δεν έπαιρναν οι καθαρίστριες από τα ΜΑΤ, μπερδεύτηκαν για πολλοστή φορά στη χρήση του navigator, και άρχισαν να στέλνουν μηνύματα στο διπλανό από το δικό του γραφείο, στον ίδιο τον Μουρούτη, που διέκοψε αγανακτισμένος την ανάγνωση εγχειριδίου μιας νέας μονταζιέρας η οποία αποδομούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε άπειρες συνιστώσες.
Κοντά σ’ όλα αυτά ο Βαγγέλης  είχε εξαφανιστεί, άγνωστο που, ο Άρης που έχασε τον δήμο Αθηναίων ήθελε υπουργείο, ο Αρβανιτόπουλος που είχε κερδίσει τον δήμο Πειραιά δια αντιπροσώπου δεν ήθελε το υπουργείο του, ο Στουρνάρας τον είχε καταμπερδέψει δεν ήξερε τι ήθελε αυτός, το ΔΝΤ και η τρόικα δεν απαντούσαν στο τηλέφωνο να του πουν τι ζητάνε, τον τάραζε και η ανάμνηση της Δούρου στην περιφέρεια Αττικής. Αυτή η διαρκής υπόμνηση του απολεσθέντος παραδείσου δεν διορθωνόταν ούτε με άλκα σέλτζερ.
Και τότε, θρόισε το μουστάκι του  Χρύσανθου, έπιασε το νόημα ο Σταμάτης και του ψέλλισαν σεμνά σαν να άναβαν κεράκι στον Άγιο Παντελεήμονα «πρόεδρε, γιατί δεν φέρνουμε το καλοκαίρι νωρίτερα; Αυτό κι αν είναι φιλολαικό μέτρο, τύφλα νά ‘χει το μοίρασμα του πλεονάσματος».

Η Βουλή της μεταδημοκρατίας ή Απλά μαθήματα αντισυνταγματικής και αντιδημοκρατικής υστερίας...

του Γιαννη Νικολοπουλου, απο το Red NoteBook...

Οι δύο τελευταίες συνεδριάσεις της Ολομέλειας της Βουλής ήταν πολλαπλώς διδακτικές και, θα έγραφα, ενδιαφέρουσες. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν πρωταγωνιστές υπήρξαν ο αντικομουνιστής Μπαλτάκος με τον αντισυνταγματολόγο Βενιζέλο, σε ένα καταπληκτικό τανγκό του διδύμου που κυβερνά πραγματικά αυτή τη χώρα;

Ας επιχειρήσουμε να κωδικοποιήσουμε τις καταστάσεις στις οποίες γίναμε μάρτυρες, κι ας δούμε τι παρακολουθήσαμε ως θεατές και ακροατές των ιδιότυπων αυτών μαθημάτων συνταγματικής και πολιτικής ιστορίας:
Την Κυριακή:
1) Είδαμε έναν Πρόεδρο της Βουλής (Μεϊμαράκης) να ανατρέπει την απόφαση της αμέσως προηγούμενης Προέδρου (για την ακρίβεια, προεδρεύουσας Αντιπροέδρου) της Βουλής, Μαρίας Κόλλια, σε μια λογική κομματάρχη Γκρούεζα, και όχι Προέδρου, που έχει αρθεί, λόγω του ρόλου και της ευαίσθητης θέσης του, πάνω από κομματικούς διαχωρισμούς και παραταξιακές διαιρέσεις. Πρωτοφανές και πραγματικά πρωτάκουστο, καθώς πουθενά δεν προβλέπεται τέτοιου τύπου σχέση ιεραρχίας μεταξύ των Προέδρων της Βουλής, όταν μάλιστα συντονίζουν τη συζήτηση της Ολομέλειας και αποφαίνονται επί της διαδικασίας. Η Κόλλια είχε διακόψει τη συζήτηση, όπως  όφειλε και σύμφωνα με το σωστό άρθρο του Κανονισμού, για να συνεχιστεί η συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας κατά του υπουργού Οικονομικών.
2) Ο Μεϊμαράκης, λοιπόν, όχι μόνο ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση, αλλά επικαλέστηκε γνωμοδοτήσεις, απόψεις ή γνώμες «έγκυρων νομικών, φίλων και συναδέλφων» (προφανώς εννοούσε βουλευτών), τις οποίες υποτίθεται έλαβε, κατά τα λεγόμενά του, μετά την προηγούμενη πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης,  τον περασμένο Νοέμβριο. Απόψει και γνώμες σύμφωνα με τις οποίες, πάντα κατά τα λεγόμενά του, εντός του εξαμήνου δεν θα μπορούσε να κατατεθεί και να γίνει δεκτή νέα πρόταση δυσπιστίας ακόμη και εναντίον υπουργού, εκτός αν συνέτρεχαν αυστηρά προσωπικοί λόγοι.

Οι κότες που βρυχώνται...

Sotosblog...

Μερικούς επιπλέον αυτοεξευτελισμούς εθνοπατέρων, όσο να πει κανείς, δεν μας τους στέρησε η χθεσινή συνεδρίαση της Βουλής.
Πρόχειρα-πρόχειρα πάει ο νους του καθενός, λ.χ., στα διάφορα… ορνιθοπρεπή «ναι στο γάλα»
όσων προηγουμένως δεν είχαν αφήσει κανάλι για κανάλι, όπου να μην διατρανώσουν κατηγορηματική και ανυποχώρητη αντίθεση στην επίμαχη ρύθμιση. Δεσμευόμενοι κιόλας ότι θα καταψηφίσουν ανυπερθέτως τη σχετική διάταξη –Κασσήδες, Μωραΐτηδες κ.α.
Μεταξύ αυτών, ξεχωριστό βραβείο ορνιθοπρέπειας –συνδυαστικό μάλιστα με βραβείο ορνιθοφροσύνης, θα έλεγα– αξίζει στον Μάξιμο Χαρακόπουλο που λόγω γάλακτος παραιτήθηκε μεν από υφυπουργός, πλην όμως έδωσε στη συνέχεια την παστεριωμένη ψήφο του ως βουλευτής!.. Συλλεκτκό κομμάτι πολιτικής συμπεριφοράς ο άνθρωπος, ομολογουμένως.
Πάντως, το πρωτείο ορνιθοπρεπούς στάσης θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ανήκει στον Πρόεδρο της Βουλής –στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη που προτίμησε να συνεχισθεί η συζήτηση επί του νομοσχεδίου και να γίνει η ψηφοφορία στη Βουλή, μολονότι μετά την αρχική πρόταση δυσπιστίας κατά Στουρνάρα, κατατέθηκε κι εκκρεμούσε πλέον και πρόταση μομφής σε βάρος του! Δεν είπε «Ωπ! Για μισό! Πρώτα θα συζητηθεί η πρόταση μομφής που υπεβλήθη σε βάρος του Προέδρου της Βουλής, και μετά θα γίνουν τα υπόλοιπα. Τώρα αμέσως!

Το «λάθος» καταμέτρησης...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Ετυχε να παρακο­λου­θήσω την κοινοβουλευτική συζήτηση «για την αναδιάρθρωση της Ελλη­νικής Αστυνο­μίας κ.λπ.». Ολόκληρη κι όχι αποσπασματικά όσα διημεί­φθη­σαν με το επίμαχο άρθρο 30 μεταξύ του προεδρεύοντος Χρ. Μαρκογιαννάκη και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Δηλαδή, εκτός από το «επεισόδιο», και όσα ακολούθησαν με την υποβολή και την απόρριψη της ένστασης ακυρότητας της ψηφοφορίας, που υποβλήθηκε από την αντιπολίτευση.

Από την όλη συζήτηση προκύπτει σαφώς ότι δεν πρόκειται για κάποιο λάθος στην καταμέτρηση (εικαζόμενη κι όχι πραγματική, αφού η ψηφοφορία γινόταν δι' αντιπρο­σώπων). Προκαλούνταν η εντύπωση ότι πρόκειται περί απροκάλυπτης, όσο και ακατανόητης απόπειρας νόθευσης του αποτελέσματος. Με τους 126 (αριθμός βουλευτών της ΝΔ) να θεωρούνται περισσότεροι από τους 127 (βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ και ΚΚΕ).
Η βιασύνη, με την οποία τερματίστηκε η συνεδρίαση, ήταν σημειολογικά εξαιρετικά αποκαλυπτική. Φάνταζε σαν επίλογος ενός «τεστ νοθείας». Εντύπωση που ενίσχυσε, μάλλον, η συνολική αφωνία των παρόντων υπουργών. Δεν έσπευσαν, ως όφειλαν, να προστατεύσουν τον πυρήνα της λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού.
Με μια δόση προκατάληψης (και φαντασίας) θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι δια­δρα­ματίστηκε μια δοκιμή ψηφοφοριών του μέλλοντος, όπου το ΠΑΣΟΚ δεν θα συντάσσε­ται με τη ΝΔ! Καχύποπτο μεν, αλλά όχι απίθανο σε καιρούς θεσμικών ακροβασιών.
Το συγκεκριμένο άρθρο, φυσικά, μικρή ή ουδεμία σημασία έχει. Χωρίς ν' αποκλείονται κάποιες μικροκομματικές ή πελατειακές σκοπιμότητες για το αν η περιφερειακή έδρα θα βρίσκεται στα Χανιά ή στο Ηράκλειο.

Με λένε Λόλα και τα κάνω όλα..

Ουδέν Σχόλιον...

(είμαστε μιά, είμαστε δυό, είμαστε εκατόν πενήντα δυό!..)

 Η ιστορία είχε αρχίσει πολύ νωρίς φέτος, κατά την άνοιξη, όταν πρωτοξεκίνησαν κάτι μικροδιαρροές και ψίθυροι περί πλειστηριασμών και περί ''απαιτήσεων της τρόϊκας''.
     Τότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και τα λοιπά παπαγαλάκια πρώτης γραμμής ''διερρύγνυαν τα ιμάτιά τους'' και τραβούσαν τις κοτσίδες τους γεμάτοι ιερή αγανάκτηση:
   ''Μα τί είναι αυτά που λέτε τώρα;'',  ''Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!''  ''Είστε λαϊκιστές!''
     Βγήκε και ο αρμόδιος ''καθ' ύλην'' υπουργός και χαμογελούσε ειρωνικά και συγκαταβατικά προς το πόπολο, που πίστευε τέτοιες ανοησίες..
     Από κοντά κι οι Περδεντέρηδες!..

     Αργότερα και μέσα στο καλοκαίρι, που οι διαρροές μεγάλωσαν και το πράγμα άρχισε να γίνεται πιό συγκεκριμένο βγήκαν σιγά σιγά και τα κυβερνοβουλευτικά ''κολλητήρια'' στα τηλεπαράθυρα:
   ''Μα ποιός τα λέει αυτά τα πράγματα'', ''Τέτοια πράγματα δεν περνάνε απ' την Βουλή!'',
     ..κι έσκιζαν τα καλσόν τους καλοκαιριάτικα, μη σκεπτόμενοι οι άφρονες ότι θα ξανάρθει χειμώνας και θα τα ξαναχρειαστούν!
     Από κοντά κι οι Περδεντέρηδες!..

Ενας πρωθυπουργός εκτός τόπου και χρόνου...

Του Μανόλη Δρεττάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Δύο εμφανίσεις του ακριβοθώρητου πρωθυπουργού την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου. Η πρώτη με τη συνέντευξη που έδωσε στο ΜEGA στις 4.11.13 και η δεύτερη με την ομιλία του στη Βουλή στις 10.11.13 στην πρόταση δυσπιστίας που είχε καταθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και στις δύο περιπτώσεις θέλησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως έναν πολιτικό που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2012, βρήκε μια χώρα χρεοκοπημένη και καταβάλλει εργώδεις προσπάθειες για να την καταστήσει αξιόχρεη και ικανή να εξοφλήσει το δυσθεώρητο χρέος που της «φόρτωσαν» οι προκάτοχοί του κάποιων κομμάτων.

Λησμονεί ο πρωθυπουργός ότι ηγείται ενός κόμματος του οποίου ήταν πάντα μέλος και μετείχε σε κυβερνήσεις του μετά τη μεταπολίτευση. Επιπλέον η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, που σήμερα συγκυβερνούν, είναι τα κόμματα που είναι αποκλειστικά υπεύθυνα για τη συσσώρευση του δημόσιου χρέους και ο ίδιος είναι πρωθυπουργός τους τελευταίους 15 μήνες και συνεχίζει, μαζί με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, την πολιτική των Μνημονίων που ξεκίνησε ο προκάτοχός του και πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η πολιτική βύθισε την οικονομία της χώρας σε πρωτοφανή πολυετή ύφεση, προκάλεσε το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, εκτόξευσε την ανεργία στα ύψη, αύξησε το ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και οδήγησε στη μετανάστευση χιλιάδες ταλαντούχων νέων μας. Αυτή την πρωτοφανή καταστροφή της οικονομίας και την ανθρωπιστική κρίση, ο πρωθυπουργός είχε το θράσος να τις χαρακτηρίσει «επιτυχία»!

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, με τη γνωστή αλαζονεία που τον διακρίνει, ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι μόνο το κόμμα του είναι ικανό να σώσει την Ελλάδα. Για τον λόγο αυτόν, εκτόξευσε βαριές κατηγορίες εναντίον του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φτάνοντας στο απίστευτο σημείο να εκφράσει στη συνέντευξή του την καχυποψία(!) του γι’ αυτό και για τον αρχηγό του. Πρόκειται για μια άκρως αυταρχική και αντικοινοβουλευτική στάση. Ακρως και αντικοινοβουλευτική είναι και η συνεχής φυγομαχία του στην «Ωρα του Πρωθυπουργού» καθώς και η συμπεριφορά του μέσα στη Βουλή την ώρα της ομιλίας του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς και οι ανοίκειοι χαρακτηρισμοί του γι’ αυτόν στην ομιλία του με την οποία έκλεισε τη συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας.

Αντώνης Σαμαράς: το πορτραίτο ενός ηγέτη (που ναι ψηλός και όμορφος και τον αγαπάμε όλοι)...

του Θωμα Τσαλαπατη...
‘’Τριάντα αιώνες και πλέον ο άνθρωπος πασχίζει να βάλει τη μια λέξη κοντά στην άλλη με τέτοιον τρόπο που η σκέψη να εξαναγκάζεται να παίρνει καινούργιες, αδοκίμαστες στροφές. Ιδού που για πρώτη φορά η λειτουργία αυτή σταμάτησε. Είμαστε πανέτοιμοι για τη βλακεία.’’

     Οδυσσέας Ελύτης, Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο

Ήταν πολλοί αυτοί που ξαφνιάστηκαν από την παρουσία του πρωθυπουργού στην βουλή την περασμένη Κυριακή κατά της συζήτησης για την πρόταση μομφής. Κατ’ αρχήν από το ίδιο το γεγονός. Ήταν μόλις η τρίτη  φορά που ο κ. Σαμαράς καταδέχτηκε να περάσει τις πύλες του ‘’ναού της δημοκρατίας’’ κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του. Αυτό όμως που εντυπωσίασε ήταν  ο τρόπος με τον οποία συγκροτήθηκε η παρουσία του, η ταύτιση της αντιπαράθεσης με την απαξία,  η υποβάθμιση του λόγου στα επίπεδα του γάργαρου βρυχηθμού ή του ρεψίματος.  Η διατύπωση του συγκεκριμένου πολιτικού ήθους με τους όρους του συγκεκριμένου ρητορικού ύφους.

Ποιόν αντιπολιτεύεται ο Χατζηαβάτης–Σαμαράς;

του Μακη Γεωργιαδη απο το αριστερο Blog...

Αν γίναμε σε κάτι σοφότεροι από το τριήμερο της συζήτησης στη Βουλή επί της πρότασης δυσπιστίας, αυτό δεν αφορά ούτε κατ΄ ελάχιστον την ασκούμενη τρέχουσα πολιτική.  Η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου άλλωστε  έχει αποδείξει εμπράκτως ότι η πολιτική δεν έχει πια ανάγκη το Κοινοβούλιο καθώς ουσιαστικά έχει καθοριστεί με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, τα κείμενα των οποίων σύμφωνα και με τον υπουργό οικονομικών, Γ. Στουρνάρα είναι οι «ιερές Βέδδες»  του αστικού μπλοκ  εξουσίας και τα σοβαρότερα πολιτικά κείμενα που έχουν συνταχθεί σε αυτόν τον τόπο.

Υπό αυτό το πρίσμα  η αναγκαιότητα η οποία προκύπτει για την πιο αδίστακτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση, είναι η συνειδητή υποβάθμιση  της πολιτικής  αντιπαράθεσης.  Είναι η απονέκρωση  των ίδιων των θεσμών της αστικής δημοκρατίας και η ταυτόχρονη μετατόπιση  της  τεράστιας θεωρητικής  και πολιτικής σύγκρουσης στο προνομιακό για την κυβέρνηση πεδίο της εντυπωσιοθηρίας  και μάλιστα με όρους σαπουνόπερας.

Η απαράμιλλη ένδεια επιχειρημάτων  από πλευράς Α. Σαμαρά έρχεται σε αυτό το νέο στάδιο να υπερκαλυφθεί  από έναν  αρχόμενο, στην παρούσα φάση, πολιτικό αμοραλισμό ο οποίος φυσικά ξεπερνά  κατά πολύ  τη μακιαβελική ρήση  περί  σκοπού και αγιασμού των μέσων.

Απότοκο αυτής της διαδικασίας είναι  και η εμφάνιση του πρωθυπουργού αργά το βράδυ της Κυριακής. Η πλέον εκχυδαϊσμένη εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς   δεν ήταν δυνατό να κρύψει το βαθύ ταξικό μίσος  που τρέφει για την κινητήρια δύναμη της  οικονομίας και της κοινωνίας, την εργατική τάξη.

Δημοσιογραφία στη Βόρειο Κορέα...

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Καμιά δεκαριά λεπτά αφιέρωσε χθες το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega, στη διαμάχη του ΣΥΡΙΖΑ με τα «Νέα» για τον τρόπο που κάλυψε η εφημερίδα την συζήτηση της πρότασης μομφής και το επίμαχο σκίτσο του Δ. Χατζόπουλου.
Η ετυμηγορία των 3 παρουσιαστών και των τριών σκιτσογράφων που παρουσιάστηκαν στο σχετικό ρεπορτάζ ήταν ομόφωνη: Tα κόμματα δεν πρέπει να εκδίδουν ανακοινώσεις εναντίον των ΜΜΕ, η σάτιρα είναι εκτός κριτικής τέτοιου τύπου και ανάλογες κομματικές καταγγελίες παρουσιάζονται για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση.


Πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπρεπε να εκδώσει ανακοίνωση για το πως κάλυψε μια εφημερίδα τα της πρότασης μομφής και πολύ περισσότερο για μια γελοιογραφία. Μιας όμως και μιλάμε για δεοντολογία, δεν θα έπρεπε και η πλευρά του καταγγελλόμενου κόμματος να εκπροσωπηθεί στην δεκάλεπτη συζήτηση, έστω και με έναν εκπρόσωπο αντίθετο με την γνώμη των 6; Είναι δηλαδή το μοντέλο Βορείου Κορέας που πρέπει να εφαρμόζεται στην ελληνική δημοσιογραφία;

Η τελευταία ατύχησε και στην κάλυψη της συζήτησης για την πρόταση μομφής. Τα προφανή πολιτικά κέρδη του ΣΥΡΙΖΑ από την όλη υπόθεση καλύφτηκαν με τις κριτικές για την ομιλία του προέδρου του ενώ η αντικοινοβουλευτική παρουσία του πρωθυπουργού ούτε καν αναφέρθηκε στα περισσότερα μέσα ενημέρωσης. Γιατί άραγε να μην ήταν αυτό το τελευταίο ένα ακόμη θέμα στα δελτία ειδήσεων, όταν το φαινόμενο του πρωθυπουργού - κουτσαβάκη επίσης παρουσιάζεται για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση;

Ο Άδωνις δεν είναι «γελοία πατσαβούρα»...

Του Κώστα Βαξεβάνη...

Το 2010 ο Ηλίας Ψινάκης είχε αποκαλέσει τον Άδωνι Γεωργιάδη, δημόσια, «μωρή γελοία πατσαβούρα της Βέρμαχτ».
Ο Άδωνις δεν κατέφυγε νομικά εναντίον του Ψινάκη. Δεν γνωρίζω αν ο λόγος είναι πως θεωρούσε πως θα δυσκολευόταν να αντικρούσει νομικά τις κατηγορίες ή αν αποφάσισε να δείξει κατανόηση απέναντι στον κατήγορό του.
Ήταν η εποχή που ο Ψινάκης είχε προταθεί να είναι υποψήφιος του ΛΑΟΣ και ο Γεωργιάδης θεωρούσε πως κάτι τέτοιο υποβαθμίζει το οραματικό κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ήταν επίσης η εποχή, που ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως τηλε-βιβλιοπώλης και όχι ακόμη τηλε-υπουργός, έλεγε για τον Αντώνη Σαμαρά, ότι «δεν είναι πατριώτης», ότι «παίζει το ρόλο του ΠΑΣΟΚ», ότι έχει σχέση με την υπόθεση SIEMENS και πολλά άλλα. Είχε αποκαλέσει τον Προκόπη Παυλόπουλο «αχρηστότερο υπουργό που υπήρξε ποτέ» και τον πρωθυπουργικό σύμβουλο Φαήλο Κρανιδιώτη ότι «έχει πολιτική σκέψη νηπίου». Η επίθεση μάλιστα στον Φαήλο ήταν γιατί είχε υποστηρίξει πως θα φύγει από το ΛΑΟΣ, πράγμα το οποίο φυσικά έγινε. Όσοι άλλοι υποστήριζαν ότι θα πάει στη ΝΔ, κατά τον Γεωργιάδη «έπαιρναν ναρκωτικά» όπως είπε χαρακτηριστικά σε μια τηλεπώληση.
Σήμερα ο Άδωνις, είναι υπουργός του Σαμαρά, πολιτικός συνέταιρος με τον Βενιζέλο και αν πιστέψουμε τον απόμαχο της ανάλυσης του κλειτοριδικού οργασμού Πέτρο Κωστόπουλο, είναι και «ντόμπρος και εργατικός». Η ελληνική κοινωνία δείχνει να παραπέει ανάμεσα στην άποψη για το αν ο Γεωργιάδης είναι «γελοία πατσαβούρα» και την άποψη που τον θέλει χρήσιμη μονάδα της κυβέρνησης.

Σε θαύμασα πρωθυπουργέ μου...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Η αλήθεια είναι πως είχα τις αναστολές μου και τους δισταγμούς μου. Αναρωτιόμουν αν θα άξιζε τον κόπο να στηθώ απέναντι από τη μικρή οθόνη για να παρακολουθήσω τις ομιλίες του κυρίου Τσίπρα και του κυρίου Σαμαρά πριν την ψηφοφορία στη Βουλή, στα πλαίσια της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣυΡιζΑ.
Ομολογώ ότι αποζημιώθηκα και με το παραπάνω γιατί κατάλαβα, πιστεύω πολύ καλά, το πολιτικό ήθος του πρωθυπουργού μου.
Σε θαύμασα κύριε Σαμαρά. Σε θαύμασα πραγματικά.
Θαύμασα το πόσο ετοιμόλογος είσαι και το πόσο ακέραιος.
Έμεινα έκπληκτος όταν σε άκουσα να απαντάς, από το πρωθυπουργικό σου έδρανο, στον «πιτσιρικά» τον Τσίπρα που σου ζήτησε να τον κοιτάζεις, με εκείνη την αποστομωτική φράση: «Δεν σε κοιτάζω και γυρνάω από την άλλη για να μη με βλέπεις που γελάω». Κατάλαβα, επιτέλους, γιατί δεν μπορεί ο καθένας μας να γίνει πρωθυπουργός.
Θαύμασα, πρωθυπουργέ μου, τη γλώσσα του σώματός σου, το απότομο σπάσιμο του κεφαλιού σου προς τα δεξιά το οποίο συνοδευόταν πάντα με μία, γεμάτη νόημα, τονισμένη λέξη, όπως το: «Εδώ δεν παίζουμε κύριε Τσίπρα», με το σπάσιμο του κεφαλιού να συνοδεύεται από τον τονισμό της λέξης «δεν».
Θαύμασα όλες σου τις ατάκες. Θαύμασα το γεγονός ότι είσαι κλεισμένος στο γραφείο σου και διαπραγματεύεσαι, 24 ώρες το 24ωρο, με την τρόικα. Ειλικρινά, δεν αμφισβητώ ότι διαπραγματεύεσαι σκληρά τους όρους και τον τρόπο της σφαγής μας καθώς τη σφαγή, αυτή καθεαυτή, την έχεις αποδεχτεί πλήρως.
Θαύμασα την πειθώ των λόγων και των επιχειρημάτων σου. Συνειδητοποίησα πως δεν πρέπει να θεωρώ ότι είμαι φτωχός και πως δεν πρέπει να διεκδικώ και να παραπονιέμαι καθώς τις υποχρεώσεις μας προς τους δανειστές τις τηρούμε και με το παραπάνω. Θα έχουμε για πρώτη φορά πρωτογενές πλεόνασμα και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτό, αν είμαστε εντάξει στις «υποχρεώσεις» μας, θα μοιραστεί στους πολίτες. Κάτι είπε ο κύριος Σταϊκούρας για 400 εκατομμύρια ευρώ, αν όλα πάνε καλά. Το λέω αυτό, πρωθυπουργέ μου, γιατί είχε προβλέψει πλεόνασμα 2,6 δις ευρώ…Από τα 400 εκατομμύρια, λοιπόν, ένα μέρος, δεν ξέρω πόσα, θα επιστραφούν στους πολίτες. Ακόμη και όλα να μοιραστούν, στον κάθε πολίτη αντιστοιχεί το αστρονομικό ποσό των 40 ευρώ.

Δύο αντίθετοι κόσμοι...

Νικος Φιλης, απο την Αυγη...

Κατά τη συζήτηση της πρότασης μομφής, συγκρούστηκαν όχι μόνο δύο διαμετρικά αντίθετες πολιτικές για το παρόν και το μέλλον της χώρας, αλλά και δύο αντίθετοι κόσμοι ως προς τις αξίες και το ήθος τους. Ο Σαμαράς επιχείρησε να προσωποποιήσει την πολιτική αντιπαράθεση, κολακεύοντας τον εαυτό του, ειρωνευόμενος τον αντίπαλό του, ελεεινολογώντας τον λαό ως "κοσμάκη", δείχνοντας το απεχθές πρόσωπο μιας αυταρχικής εξουσίας. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να ισχυρίζεται ότι δεν πάει στη Βουλή, δηλαδή απεκδύεται του κοινοβουλευτικού καθήκοντός του, επειδή, λέει, δεν του μιλάει καλά ο Τσίπρας!
Ο Σαμαράς συμπεριφέρεται ως πορφυρογέννητος, επισείοντας την "ανώτερη ταξική καταγωγή του" και την ανατροφή του μέσα στα σκοτεινά δώματα του παλατιού. Ξεχνάει ότι είναι ο μοναδικός υπουργός Εξωτερικών τον οποίο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (και, μάλιστα, ο πατριάρχης της παράταξής του, Κων. Καραμανλής) απέπεμψε από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για το Μακεδονικό. Επίσης, είναι ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός ο οποίος μεταπολιτευτικά έχει κατηγορηθεί για συνεργασία με επιχειρηματικά συμφέροντα ώστε να ανατραπεί (οποία ειρωνεία!) η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μετά από όλα αυτά, κατόρθωσε να ξαναβγεί στην επιφάνεια, εκμεταλλευόμενος την κρίση της παράταξής του και ψευδόμενος ασύστολα με συνθήματα κατά του Μνημονίου.

Η αρχή του τέλους...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Η διαδικασία της ψήφου δυσπιστίας έδειξε στις πραγματικές της διαστάσεις την πολιτική γύμνια της κυβέρνησης, αλλά και τη στρατηγική που έχει επιλέξει για όσο διάστημα της απομένει. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, ασκούνται στην πράξη οι προτάσεις μομφής. Η κοινοβουλευτική εμπειρία όλης της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας δείχνει ότι η κομματική πειθαρχία κρατά πάντα τα πρόβατα στο μαντρί.

 (Ειδικά σήμερα, που τα περισσότερα από αυτά θα οδηγηθούν σε βέβαιη σφαγή στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν.) Συνεπώς, η αντιπολίτευση ενεργοποιεί το ύψιστο μέσο κοινοβουλευτικού ελέγχου που διαθέτει όχι για να ανατρέψει την κυβέρνηση, αλλά για να αναδείξει τις αντιφάσεις της πολιτικής της, ειδικά σε ακραίες επιλογές, όπως η ολοκλήρωση του αυταρχικού πραξικοπήματος - κλεισίματος της ΕΡΤ.
Η στάση του πρωθυπουργού ήταν εξόχως αντικοινοβουλευτική, ό,τι θα περίμενε κανείς από πολιτικό που σε δεκαπέντε μήνες έχει εμφανιστεί μόνο τρεις φορές στη Βουλή και δεν έχει απαντήσει σε καμιά από τις ερωτήσεις που του απευθύνθηκαν, σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής. Απείλησε, μάλιστα, ότι δεν θα ξανάρθει, εάν δεν συμμορφωθεί προς τις υποδείξεις του το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η επίπλαστη λαϊκότητα που επέλεξε στην τελική του ομιλία, στα όρια της κουτσαβάκικης μαγκιάς, ξένισε μερικούς, που δύσκολα αναγνώρισαν σε αυτήν τον φύσει και θέσει μεγαλοαστό Αντώνη Σαμαρά.
Αποτελεί όμως αυτή σκόπιμη επιλογή, που σκοπό δεν έχει να πείσει τον ελληνικό λαό, αλλά απλώς να συσπειρώσει το σκληρό πυρήνα της δεξιάς παράταξης, παράλληλα με τη θεωρία των δύο άκρων. (Προσωπικά το ύφος και το ήθος της πρωθυπουργικής εμφάνισης μου θύμισε τον εσμό των ακροδεξιών που παρουσιάζει ο Αγγελόπουλος στο «Θίασο» να φιλομαχούν με την αριστερή παρέα στην ταβέρνα, την επαύριο των Δεκεμβριανών.)

Απομονωμένοι, γραφικοί και φοβισμένοι ...

Του Κώστα Καπνίση, απο το Periodista.gr...

Με τον «μαγικό» αριθμό 153, ο οποίος είναι και ο αριθμός «κλειδί» για το «πέρασμα» των Μνημονίων, καταψηφίστηκε τελικά, όπως αναμενόταν, παρά τις αμυδρές ελπίδες του ελληνικού λαού για το αντίθετο, η πρόταση δυσπιστίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά της επικίνδυνης πλέον για τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου. Οι δύο θλιβερές φιγούρες, οι οποίοι παριστάνουν τους ηγέτες των κομμάτων τους, «κατάφεραν» να... πείσουν την πλειονότητα των κοινοβουλευτικών τους ομάδων να τους στηρίξουν για μια ακόμα φορά, επαναφέροντας λογικές και πρακτικές που θυμίζουν άλλες εποχές. «Όπλο» τους η κατασυκοφάντηση του ΣΥΡΙΖΑ και οποιουδήποτε άλλου τολμά να αμφισβητεί την καταστροφική κυβερνητική πολιτική.

Το απύθμενο θράσος των δύο πολιτικών ανδρών, οι οποίοι έχουν πια συνειδητοποιήσει ότι έχει ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για τους ίδιους στην ηγεσία των κομμάτων τους, περίσσεψε για άλλη μια φορά. Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όχι για αυτούς, αλλά για τον ελληνικό λαό και την ίδια την χώρα. Ενώ, η τριήμερη συζήτηση πρότασης μομφής, ήταν η απόλυτη ευκαιρία για την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, να απαντήσουν όχι στην αντιπολίτευση, αλλά στην ελληνική κοινωνία για την πορεία καταστροφής της χώρας, εκείνοι προτίμησαν να υποδείξουν στους βουλευτές της συμπολίτευσης το μήνυμα «Η κυβέρνηση τα κάνει όλα καλά και σώζει την χώρα».