Ο εχθρός του ποιητή....

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Θα ήθελα ευθύς εξ αρχής να ξεκαθαρίσω ότι το κείμενο που ακολουθεί δεν με κάνει ευτυχή, πολύ περισσότερο επειδή αφορά και πρόσωπα αγαπημένα, που σημάδεψαν ή έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου. Το κείμενο αφορά δύο βιβλία. Το ένα θρυλικό, το άλλο αφόρητα ασήμαντο.
Το θρυλικό είναι φυσικά το «Ζ» του Βασίλη Βασιλικού και αφορά την εκδήλωση που οργανώθηκε στη Λέσχη Αξιωματικών την Ελληνικής Αστυνομίας με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη (και όχι γενικώς και αορίστως χωρίς πολιτικό πρόσημο, Γρηγόρη Λαμπράκη) από τους παρακρατικούς της Δεξιάς και ενεργούμενα του πολιτικού συστήματος της εποχής εκείνης, Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη. Θέλω να πω ότι δεν ήταν μια πράξη όπου κάποιοι «κακοί» σκότωσαν κάποιον «καλό» στο πλαίσιο μιας «εποχής» (για μετεμφύλιο ούτε λόγος) ακραίων παθών που ταλαιπώρησαν τη δημοκρατία (πάντοτε γενικώς και αορίστως) και που πρέπει όλοι μας (ίσως λόγω ενός γενικότροπου ανθρωπισμού) να φροντίσουμε να μην επανέλθει. Ιδιαίτερα τώρα, σε καιρούς όπου ο περίφημος «συναινετικός» λόγος του επίσημου κράτους αποκαλύπτει τη γύμνια του και η «συναινετική» δημοκρατία αναφαίνεται ως τεράστια απάτη και ως τεράστια πλεκτάνη ποδηγεσίας των υποκειμένων της.
Έχω την πεποίθηση ότι σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να «κοιτάξουμε» την εκδήλωση της ΕΛ.ΑΣ. για τον Γρηγόρη Λαμπράκη και το «Ζ» (πάλι καλά που δεν πρόβαλαν και τις «100 μέρες του Μάη» των Θέου και Λαμπρινού∙ ίσως επειδή αυτό το ηθικό, αισθητικό και πολιτικό αποτύπωμα δεν επιδέχεται σκιτζίδικες παρερμηνείες). Και καθόλου μα καθόλου δεν συμφωνώ (στ' αλήθεια ευχόμενος να κάνω λάθος) ότι μια τέτοια εκδήλωση, με την παρουσία μάλιστα του Βασίλη Βασιλικού, αποτελεί, τρόπον τινά, πρόοδο για τη δημοκρατία και ως εκ τούτου είναι αξιοσημείωτο γεγονός.

Οποία ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος είναι συμπτωματική...

Γελωτοποιος...

Στις 22 Μαΐου του 1963, κάποιος Ζ μιλάει σε μια αίθουσα της Ουδετερούπολης. Έξω τα παρακρατικά φασιστικά στοιχεία και αστυνομικοί ντυμένοι με πολιτικά πετάνε πέτρες, προπηλακίζουν τους εισερχόμενους και ζητάνε να πεθάνει ο «Βούλγαρος» Ζ. Η αστυνομία παρακολουθεί και δεν κάνει τίποτα για να απωθήσει τους τραμπούκους.
Οποία ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος είναι συμπτωματική.

Ο Γιάγκος έπαιρνε χαρτζιλίκι από την παρακρατική φασιστική οργάνωση για να δέρνει τους κομμουνιστές. Τον ειδοποιούν και τον στέλνουν για να «κανονίσει» τον Ζ. Του υπόσχονται ότι θα του δώσουν την άδεια για το τρίκυκλο, που τόσο καιρό ζητούσε για να δουλεύει.
Οποία ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος είναι συμπτωματική.

Το τρίκυκλο του Γιάγκου πέφτει πάνω στον Ζ και του συνθλίβουν το κρανίο με ένα σίδερο. Οι αστυνομικοί κοιτάνε το ολόγιομο φεγγάρι. Το τρίκυκλο φεύγει χωρίς κανείς να το καταδιώξει.
Οποία ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος είναι συμπτωματική.
Αν δεν υπήρχε ο «Τίγρης», του οποίου το όνομα οφείλουμε να αναφέρουμε, Μανόλης Χατζηαποστόλου, αν δεν υπήρχε αυτός να ορμήξει πάνω στο τρίκυκλο και να παλέψει με τους δολοφόνους, τότε η όλη υπόθεση θα έμενε έτσι όπως την ήθελε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η κυβέρνηση που υπέθαλπε τους φασίστες παρακρατικούς και προωθούσε την αντικομμουνιστική μανία.

Ράβε - ξήλωνε, τα μπέρδεψαν οι γκεμπελίσκοι...

Τακης Κατσιμαρδος, απο το Εθνος...

Οι γκεμπελίσκοι της νεοναζιστικής συμμορίας, μεθυσμένοι από την εικονική «δημοσκοπική» απήχηση και τα παιχνίδια που τους θέλουν πιόνια σε επικοινωνιακές τακτικές, αποδεικνύονται αδίστακτοι. Αν και προβάλλει ως «πταίσμα» μπροστά σε άλλα «κατορθώματα», η τελευταία πλαστογραφία και τυμβωρυχία τους είναι αποκαλυπτική.
Εμφάνισαν τον Γρ. Λαμπράκη, στην επέτειο των 50 χρόνων από τη δολοφονία του, να «χαιρετάει φασι­στικά κατά τη διάρκεια των Βαλκανι­κών Αγώνων στην Κωνστα­ντινού­πολη, στις 20 Οκτωβρίου 1940, οχτώ μέρες πριν μας κηρύξουν τον πόλεμο οι Ιταλοί, όπως γράφει ο ίδιος στο ιδιόχειρο σημείωμά του στο πίσω μέρος της εικόνας». Στο ίδιο ση­μείωμα υποτίθεται πως ο πρω­τα­θλητής της ειρήνης σημειώνει ακόμη: «Εκεί ήρθα πρώτος στο τρέξιμο και το πήδημα. Σε 3 αγωνίσματα».
Πρώτα τα γεγονότα:
1) Οι 11οι Βαλκανικοί Αγώνες έγιναν πράγματι στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε αρχίσει και οι ναζί βομβάρδιζαν το Λονδίνο. Ηταν τότε που «ο Χίτλερ, όπως ο Τσόρτσιλ, ο Ρούσβελτ και ο Στάλιν», σύμφωνα με τον αρχηγίσκο, διέπρατταν όλοι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». Πλην, όμως, οι αγώνες δεν έγιναν οχτώ μέρες πριν από την ιταλική εισβολή, αλλά στις 5-6 Οκτωβρίου.
2) Στους αγώνες νικητής στο πήδημα ήταν ο Ελληνας πρωταθλητής Γ. Παλαμιώτης. Δεύτερος ήρθε Τούρ­κος αθλητής και τρίτος πάλι Ελληνας. Ο Λαμπράκης δεν πήρε μέρος. Ούτε στο τρέξιμο νίκησε, αφού πάλι δεν συμμετείχε. Ετρεξε στη σκυταλοδρομία, όπου η ελληνική ομάδα τερμάτισε δεύτερη.
Ο πολυ-βαλκανιονίκης και πολυ-πανελληνιονίκης Λαμπράκης δεν είχε ανάγκη από ανύπαρκτες πρωτιές, όπως υποτίθεται ότι αναφέρει στο «ιδιόχειρο σημείωμα». Επιπλέον, η συγκεκριμένη φωτογραφία με τον «φασιστικό», υποτίθεται, χαιρετισμό των Ελλήνων αθλητών δεν προέρχεται από τους Βαλκανικούς Αγώνες του 1940. Ουδεμία απολύτως σχέση με την αποτρόπαιη ναζιστική χειρονομία.
Ο ξεσκολισμένος εθνικοσοσιαλιστής, πίσω από το ψευδώνυμο με το οποίο υπογράφει την «αποκάλυψη», έκοψε κι έραψε - άγνωστο προς το παρόν πώς και από πού. Αλλά στο τέλος μπερδεύτηκε στα σκοτάδια των υπογείων όπου κινείται. Οπως ο εσμός των ακροδεξιών παρακρατικών Γκο­τζα­μάνηδων, όταν δολοφονούσαν τον Λαμπράκη και αποκαλύφθηκαν τυχαία...

Ποιά Άμεση Δημοκρατία είπαμε;

Mediasoup...

Γράφει ο Μάνος Λαμπράκης

Από τα μέσα του καλοκαιριού, όταν επανειλημμένως είχα ζητήσει να έρθω σε επαφή με τους οργανωτές της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ της πλατείας Συντάγματος καταθέτοντας τότε κάποιες προτάσεις για τον τρόπο λειτουργίας των ανοικτών συνελεύσεων αλλά και τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να ανατραπεί η τότε κυβέρνηση και να ξαναλειτουργήσει με τρόπο ομαλό η δημοκρατική εκλογή από τον ελληνικό λαό κυβέρνησης ευρύτερης πολιτικής συνεργασίας από νέες πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα καθολικής αποδοχής (προερχόμενα κυρίως από τους χώρους της Πανεπιστημιακής κοινότητας αλλά και το χώρο των ελεύθερων επαγγελματιών και εργαζομένων) είχα εισπράξει μια ύποπτη σε όλα σιωπή αλλά και απαγόρευση ανάρτησης στην ιστοσελίδα τότε της Άμεσης Δημοκρατίας των απόψεων μου.
Όταν προς το τέλος του καλοκαιριού, διαλύθηκε το σκηνικό με τις άδειες σκηνές και απομακρύνθηκαν από τους καννιβαλισμένους δημόσιους χώρους του Συντάγματος οι τοξικομανείς που είχαν στρατοπεδεύσει με την ανοχή όλων μας στα παγκάκια, στις σκηνές και τις τουαλέτες της πλατείας, προσωπικά άρχισα να αποδομώ όλη εκείνη την «ανώνυμη» κολλεκτίβα αμεσοδημοκρατών που έμπαιναν στον επόμενο καράβι της γραμμής με εξωτικό επαναστατικό προορισμό τα νησιά των Κυκλάδων.
Το φετινό καλοκαίρι εμένα με συνάντησε στο σπίτι μου στην Αθήνα. Όχι από αδυναμία οικονομικής κατοχύρωσης μιας μικρής νησιωτικής ανάπαυλας αλλά κυρίως γιατί θα θεωρούσα γελοία έκφανση και ξέσπασμα της μαχητικότητάς μου των τελευταιών μηνών (μέσα από τα κείμενα αλλά και την παρουσία μου στο Σύνταγμα), να βρίσκομαι κάτω από μια ομπρέλα με άφθονο αντηλιακό, freddo espresso και ανα χείρας τη δίτομη βιογραφία του Φιντέλ Κάστρο (chic).
Πιστεύω ότι η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (όπως εξάλλου κι όλα τα κινήματα OCCUPY τώρα στην Αμερική) ήταν πολύ καλά στοχευμένο και οργανωμένο από την Ελληνική Κυβέρνηση σε συνεργασία με την Ε.Ε. κίνημα καταστολής της πολιτικής «βίας» που δικαιολογημένα προέκυψε από την επιβολή των άδικων μνημονιακών φοροεισπρακτικών μέτρων.
Το σχέδιο μετά από μήνες ήταν ξεκάθαρο. Συγκεντρώνεις (με την επίφαση του κινήματος της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ) και μαντρώνεις τον κόσμο στο πιο εύκολα ελεγχόμενα αστυνομικά χώρο της πρωτεύουσας (το Σύνταγμα) και στο αποκορύφωμα της μέγιστης αριθμητικής συγκέντρωσης πολιτών καταστέλλεις με αστυνομικό χημικό βομβαρδισμό αλλά και καμουφλαρισμένο παρακρατικό βανδαλισμό και την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ αλλά και το ΟΡΑΜΑ για ΚΑΘΕ ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ...
Γιατί η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σιώπησε;
Γιατί οι πολίτες της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δεν είχαν ονοματεπώνυμα;
Γιατί οι πολίτες σταμάτησαν να συγκεντρώνονται μαζικά στις πλατείες της χώρας;
Γιατί ο ναρκωμένος πολίτης ξαναγύρισε στην νυχτερινή ΚΟΛΑΣΗ γεμάτη από μπουζούκια, στις σαχλές τηλεοπτικές φάρσες, στις καφετέριες και στις οθόνες των πληρωμένων βραδυνών ειδήσεων;
Γιατί ο πολίτης με την άδεια τσέπη βλέπει μια νέα κυβέρνηση φαρσοκωμωδίας με κυβερνήτη τραπεζίτη και υπουργούς ακροδεξιούς και της δίνει ψήφο εμπιστοσύνης με κάλπη στημένη εικονικά από ακριβοπληρώμενες ανώνυμες τηλεφωνικές πολιτικές έρευνες και δεν αναλαμβάνει ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ;