Για να μην τρελαθούμε εντελώς...

απο το AlterThess...

Από το μεσημέρι της Τετάρτης, όταν έσκασε ο βόθρος στο Μέγαρο Μαξίμου και ο Σαμαράς και η παρέα του προσπαθούν να κολυμπήσουν στα σκατά, η Ανοησία έχει ξεσαλώσει για τα πώς και τα γιατί της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής. Η Ανοησία υποστηρίζει πως η ελεεινή κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς την «έστησε» στη Χρυσή Αυγή,
λίγο – πολύ δηλαδή ο Σαμαράς έβαλε στη φυλακή… αθώους ανθρώπους, ώστε να ανακόψει τη δημοσκοπική έκρηξη των ποσοστών του ναζιστικού κόμματος και να συγκρατήσει σε ένα «λογικό» επίπεδο το πόσο πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ θα έμενε η Νέα Δημοκρατία στις ευρωεκλογές του Μαΐου.
Για να μην τρελαθούμε εντελώς αυτό που προκύπτει από τη συζήτηση Μπαλτάκου – Κασιδιάρη είναι ότι αυτή η ελεεινή κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς κρατούσε στα συρτάρια του Μαξίμου έναν ογκωδέστατο φάκελο με στοιχεία για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής μέχρι και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Το κρατούσαν στα συρτάρια και περίμεναν την «κατάλληλη ώρα» ώστε να το… σπρώξουν παραέξω. Το έγκλημα αυτής της ελεεινή κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς προφανώς και δεν είναι ότι έβαλε στη φυλακή… αθώους ναζίδες, αλλά ότι έχει στα χέρια της το αίμα του Παύλου Φύσσα, καθώς η «κατάλληλη  ώρα» ήρθε μετά τη δολοφονία του Παύλου και τη διεθνή κατακραυγή που έπεσε πάνω στον Σαμαρά και την παρέα του.
Στην πορεία προς τις 25 Μάιου, όπου δεν θα ψηφίσουμε αλλά θα τους ισοπεδώσουμε, πρέπει να λύσουμε τα θέματα μας με την Ανοησία. Η Χρυσή Αυγή είναι μία εγκληματική οργάνωση τελεία και παύλα και όσοι ναζίδες εμπλέκονται, με οποιοδήποτε τρόπο, στα εγκλήματα της θα πρέπει να δικαστούν και να καταδικαστούν. Ένα το κρατούμενο. Η ελεεινή κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς πρέπει να πέσει, να πέσει με μεγάλο θόρυβο και με ξεκάθαρο τρόπο που δεν θα σηκώσει καμία αμφισβήτηση. Δύο τα κρατούμενα και όποιος – όποια δεν καταλαβαίνει το πώς θα πρέπει να πάνε τα πράγματα στις 25 Μαϊου ας κάτσει με την Ανοησία στο σπίτι του.
Ο alterthess ιανός

Οι πικροί καρποί του «συνταγματικού τόξου»...

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τα χτυπήματα που δέχτηκε η Χρυσή Αυγή, κυρίαρχη άποψη στους περισσότερους πολιτικούς χώρους ήταν ότι άρχιζε για το νεοναζιστικό μόρφωμα μια μη-αντιστρεπτή καθοδική πορεία. Το σκεπτικό στηριζόταν στις εξής υποθέσεις: πρώτ' απ' όλα στο ότι η δολοφονία του Φύσσα έδειχνε το «πραγματικό πρόσωπο» της Χ.Α., δηλαδή ότι πέρα από τους μετανάστες στόχος της είναι και οι Ελληνες αριστερών πεποιθήσεων.

Επειτα στο ότι αν σταματούσε η πολιτική κάλυψη που είχε ώς τώρα προσφέρει στη Χ.Α. το κράτος και το πολιτικο-μιντιακό σύστημα, οι δραστηριότητες της οργάνωσης θα δέχονταν ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα.
Στην ίδια κατεύθυνση θα λειτουργούσε και το «στέγνωμα» της Χ.Α. από οικονομικούς πόρους μέσω της διακοπής της δημόσιας χρηματοδότησης, αλλά και μέσω του ελέγχου αυτής που προέρχεται από ιδιώτες. Γενικότερα, το νέο πολιτικό και μιντιακό κλίμα θα απονομιμοποιούσε τη Χ.Α. στα μάτια του εκλογικού σώματος που είχε «παρασυρθεί» και θα καθήλωνε τα ποσοστά της σε ποσοστά πολύ χαμηλότερα από αυτά που έδειχναν οι δημοσκοπήσεις πριν από τη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού.
Λίγους μήνες μετά, είναι εμφανές ότι το σκεπτικό αυτό απέβη βαθύτατα λανθασμένο και επιπόλαιο. Παρ' όλο που πολλά από τα παραπάνω υλοποιήθηκαν, ειδικά σε ό,τι αφορά την κάλυψη που έχαιρε η Χ.Α. από το κράτος και το πολιτικο-μιντιακό σύστημα, η επιρροή της στην κοινωνία δεν έχει ουσιαστικά υποχωρήσει. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι έχει σε μεγάλο βαθμό καλύψει τις απώλειες της προηγούμενης περιόδου.

Κοινωνία ελεύθερων σκοπευτών;

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Ανεξάρτητα από την αστυνομική και ποινική πλευρά των φονικών γεγονότων του Ηρακλείου, η ΧΑ ανακτά ένα συναισθηματικό και ηθικό περίσσευμα που είχε χάσει με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Επειδή έχει πιεστεί πολιτικά, ποινικά αλλά και ηθικά, το σημείο ανάκτησης της ισορροπίας, το σημείο στο οποίο θα επανανομιμοποιηθεί, θα είναι λίγο "χαμηλότερα" απ' ό,τι προηγουμένως.
Λιγότερο επιθετικό, περισσότερο θεσμικό. Η ΧΑ θα "κοινοβουλευτικοποιηθεί" περισσότερο, κερδίζοντας μια πίστωση που ούτως ή άλλως τη χρειάζεται και η ίδια, αλλά και το πολιτικό σύστημα . Η ΧΑ είναι χρήσιμη, ως βαλβίδα, ως έκφραση του πολιτικού Alien, αφού είναι πολύ σημαντικό για το σύστημα, να μη συγκροτήσει τον ρόλο του πολιτικού Alien, μια, εκτός ελέγχου, κοινωνική, ανατρεπτική έκρηξη. Οι επαγγελματικοί και καλοσχεδιασμένοι φόνοι του Ηρακλείου, εκ των πραγμάτων εκεί οδηγούν, προς μια τέτοια πολιτικο-θυμική εξισορρόπηση. Και η ΧΑ κοινοβουλευτικά πιο εξημερωμένη, αλλά και η Αριστερά πιο φοβισμένη.
Βέβαια, το φονικό έχει την επιχειρησιακή και πολιτική αρχιτεκτονική του, τις αιτίες, τους ενόχους. Η πρόσληψή του όμως από την κοινωνία είναι σχετικά ανεξάρτητη από την πραγματικότητά του. Ανεξάρτητη από το τι στ' αλήθεια έχει συμβεί. Γεγονός είναι αυτό που έχει συλλογικά ανάγκη η κοινωνία κι όχι κατ' ανάγκην αυτό που συμβαίνει. Κι έτσι συχνά η κοινωνία σκηνοθετεί, ντύνει γεγονότα με νοήματα που ενδεχομένως δεν έχουν. Και δεν οφείλεται κάτι τέτοιο μόνο στη μιντιακή μεσολάβηση και στους συνήθεις "εμπειρογνώμονες" του οδυρμού. Η παρερμηνεία οφείλεται σε υπόκωφες ώσεις της κοινωνίας. Το ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτή την "παραποίηση" θεμελιώνεται τελικά η ιστορία.

Η βία που μετράει τη γη...

του Μανου Στεφανιδη... 

 

Οι δύο θάνατοι στιγμάτισαν το 2013, είναι κατά τη γνώμη μου και τα πιο σημαντικά πολιτικά γεγονότα αυτής της χρονιάς ως τώρα: Εννοώ το θάνατο του νεαρού που εξωπετάχτηκε από το τρόλεϊ και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δύο περιπτώσεις βίας που σφραγίζουν τη μοίρα αυτής της κοινωνίας πολύ περισσότερο από τα λεγόμενα για πρωτογενές πλεόνασμα, τις εκλογές στη Γερμανία ή το success story της κυβέρνησης. Και τούτο γιατί η βία που ενδημεί τόσο στην καθημερινότητα μας όσο και σε θεσμικό επίπεδο, είναι πολύ πιο οδυνηρά σημαντική από οποιαδήποτε πολιτική σπέκουλα.
Ποιο άραγε είναι το πιο ανησυχητικό; Αποφασίστε εσείς.
Η τρέλα που τυφλώνει δύο ανθρώπους και τους οδηγεί στα άκρα δια ασήμαντον αφορμήν ή η οργανωμένη βία μιας εγκληματικής ομάδας που έχει διαβρώσει πολλά, αντιθέτων συμφερόντων, κοινωνικά στρώματα, διεισδύοντας επιπλέον στο σκληρό πυρήνα της ελληνικής αστυνομίας ναρκώνοντας τις λειτουργίες της δικαιοσύνης και εκπορθώντας αυτό το ίδιο το κοινοβούλιο; 

Από την έκθεση "Προσφορά" στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Δημήτρη Μεράντζα, "Αυτοπροσωπογραφία διά λιθοβολισμού".

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα επειδή τα πράγματα αφορούν τον καθένα μας ξεχωριστά, εφόσον όλοι έχουμε αποδεχτεί τη βία ως λογικό (;), δηλαδή αναπόφευκτο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αναφέρομαι στους μικρούς φασισμούς που εκτρέφουμε λίγο πολύ όλοι μας ανεχόμενοι από την καθημερινή αγένεια του διπλανού ως την υποκρισία και το ψεύδος μιας ολόκληρης πολιτείας. Ενός κράτους που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως σταθερό και πειθήνιο θύμα της. Να γιατί μίλησα για θεσμική βία χωρίς να υπονοώ αποκλειστικά τη Χρυσή Αυγή.

«Από τη Μαύρη Τρύπα στην τρύπα του ‘‘Πρώτου Θέματος’’»...

Κωνσταντίνος Ζαγάρας, απο την Αυγη...

  «Δεν ξεχνώ τον φασισμό», μας ενημέρωσε το «Πρώτο Θέμα» από την πρώτη σελίδα του πρόσφατα, όταν επέλεξε να κυκλοφορήσει με τη φωτογραφία του Παύλου Φύσσα να ξεψυχάει, από το δολοφονικό χτύπημα των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, στην αγκαλιά της κοπέλας του.
Μια εικόνα -που τσακίζει πραγματικά κόκκαλα -
συνοδευόμενη από μια λεζάντα τεσσάρων λέξεων, ήταν ικανές να ξεσηκώσουν θύελλα αντιδράσεων και βίαιων ενεργειών.
Και πώς να μην ξεσηκώσει άραγε θύελλα αντιδράσεων, όταν, με προφανή στόχο να χτυπήσει το συναίσθημα του αναγνώστη ώστε να πουλήσει περισσότερα φύλλα, η φρίκη μιας εν ψυχρώ δολοφονίας αποτυπώνεται ως «love story» και το τρομακτικό πρόσωπο του φασισμού ως ρομάντζο στις θήκες των περιπτέρων; Όταν τη θέση της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας για την «παρακρατική» δράση των νεοναζί παίρνει ο ρηχός και επιφανειακός συναισθηματισμός και οι διαφημιστές της Χ.Α. μετατρέπονται σε ένα βράδυ σε κατηγόρους της;
Δεν λησμονεί, λοιπόν, τον φασισμό η διευθυντική ομάδα της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας της χώρας και το βροντοφωνάζει τις τελευταίες εβδομάδες, θέλοντας να μας πει προφανώς ότι δεν παύει να θυμάται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους φούρνους, τα SS, τον Χίτλερ, τους αγκυλωτούς σταυρούς και τα αμέτρητα πτώματα ανθρώπων που προκάλεσε η κτηνωδία του φασιστικού φαινομένου.
Στο ίδιο κλίμα, η πλειοψηφία των ΜΜΕ της χώρας εξορκίζουν και καταδικάζουν τις τελευταίες εβδομάδες τον νεοναζισμό, ακολουθώντας μια αβαθή και ιεροτελεστική αντιμετώπιση του ζητήματος, που, εκτός από μια άχαρη αυτοϊκανοποίηση που προσφέρει, διατηρεί μια διάσταση που πηγαίνει από τον απο προσανατολισμό στην επανάπαυση.

Από τη Μάχη της Ηλεκτρικής ως τη δολοφονία του Παύλου...

του Θωμά Σίδερη...

Κερατσίνι, από «πόλη της σιωπής» σε πόλη των κοινωνικών, πολιτικών και αντιφασιστικών αγώνων.

Το Κερατσίνι είναι μια από τις «πόλεις της σιωπής», με την έννοια που τους προσέδωσε ο Ιταλός φιλόσοφος Αντόνιο Γκράμσι. Υπήρχε μια ένοχη σιωπή του αστικού κράτους του Μεσοπολέμου απέναντι στον προσφυγικό πληθυσμό ^. μια ένοχη σιωπή που λειτούργησε υποδόρια για χρόνια κάτω από το μένος των προσφύγων αλλά και της δυσφορίας του λαϊκού εργατικού πληθυσμού που προϋπήρχε σ’ αυτές τις περιοχές.
Το 1929, η Γενική Εταιρεία Ηλεκτροφωτισμού (Πάουερ) θα δημιουργήσει ένα μεγάλο εργοστάσιο στο Κερατσίνι, τον ΑΗΣ του Αγίου Γεωργίου. Ένα εργοστάσιο – αδηφάγο βιομηχανικό μνημείο, που μόνο μνημείο δεν είναι αφού λειτουργεί αδιάλειπτα έως σήμερα και που στην καθημερινότητα των ανθρώπων με το πέρασμα των χρόνων θα γίνει γνωστό ως «δράκος». Το εργοστάσιο αυτό στη συλλογική συνείδηση έχει αποτυπωθεί ως σημείο αναφοράς για δύο εντελώς διαφορετικούς λόγους: από τη μια ως σημείο αυτοθυσίας των μελών του Ε.Λ.Α.Σ και του «Καπετάνιου» Νίκανδρου Κεπέση για να προστατέψουν τη λειτουργία του από την εκδικητική μανία των Γερμανών και από την άλλη ως σημείο διαρκούς και ανατροφοδοτούμενης συναλλαγής των εκάστοτε δημοτικών αρχών με την κεντρική εξουσία.
Το ότι οικοδομείται εκείνη την εποχή το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι δεν είναι καθόλου τυχαίο. Εδώ ζουν 11.000 πρόσφυγες, ανεξάντλητη πηγή φτηνής εργατικής δύναμης για όλες τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις που απλώνονται κατά μήκος της ακτογραμμής του Κερατσινίου.

Κρίση ηγεμονίας και πατροκτονία...

του κ. Νικου Ξυδακη, απο το Βλεμμα...

Η παρόξυνση της δράσης της Χρυσής Αυγής τις περασμένες εβδομάδες, και η επιχείρηση εξάρθρωσης του εγκληματικού της πυρήνα, είναι το δεύτερο «ατύχημα» που δοκιμάζει τις αντοχές του πολιτικού συστήματος, μετά το καλοκαιρινό «ατύχημα» της ΕΡΤ. Είναι γενετικά διαφορετικά γεγονότα, αλλά και τα δύο ήταν απρόβλεπτα και έδρασαν, δρουν ακόμη, σαν παράδοξοι ελκυστές επί ενός συστήματος εξόχως ασταθούς και εύθραυστου.
Ιδιαίτερα ο φόνος του Παύλου Φύσσα σημασιοδοτήθηκε διεθνώς, από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, ως σημείο μηδέν, ως κόκκινη γραμμή, για τις εξελίξεις στην ασταθή Ελλάδα. Η ξεχωριστή σημασία δόθηκε όχι μόνο από τον διεθνή τύπο, αλλά και με σκληρές δηλώσεις από επίσημα χείλη και με κυβερνητικά διαβήματα. Αίφνης, η Ελλάδα, εκτός από πτωχευμένη, κινδύνευε να χαρακτηριστεί και νεοναζιστικός παρίας. Αλλά και στο εσωτερικό, μετά τον πρωτοφανώς δημόσιο φόνο στο Κερατσίνι, το κλίμα μετετράπη άρδην. Η δημοκρατική κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται ότι η απάντηση στις εγκληματικές ροπές των νεοναζιστών πρέπει να είναι και πολιτική, εκτός από δικαστική. Πολύ περισσότερο που ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέρος του πληθυσμού, στις δημοσκοπικές καταγραφές, δεν πιστεύει ότι η ΧΑ είναι εγκληματική οργάνωση.
Οι εξελίξεις άρα, εκτός και εντός συνόρων, αναγκάζουν την κυβέρνηση να κινηθεί δυναμικά, και ίσως βιαστικά, κατά του εγκληματικού πυρήνα των νεοναζιστών. Οι κινήσεις προς το παρόν διεξάγονται στο πεδίο των αστυνομικών ερευνών και κυρίως στο πεδίο της Δικαιοσύνης. Πρόκειται για επιχειρησιακή αντιμετώπιση των έκνομων δράσεων, από τους μηχανισμούς ασφαλείας και πληροφοριών. Οι πολιτικές απαντήσεις επί της ουσίας παραμένουν υποτονικές. Η θεωρία των δύο άκρων εξακολουθεί να υποστηρίζεται, παρότι τώρα οι συνετότεροι ορθώς εξαιρούν την αξιωματική αντιπολίτευση από το αριστερό άκρο. Είναι φανερό όμως ότι το πολιτικό σύστημα ισορροπεί ασταθώς· η μακρά οικονομική και κοινωνική κρίση έχει οδηγήσει σε κρίση ηγεμονίας και σε κρίση νομιμοποίησης, με ορατό αποτέλεσμα ένα λανθάνον κενό εξουσίας. Η σύλληψη, λ.χ., των ηγετών της ΧΑ συνέβη μόνο μετά την προηγηθείσα απομάκρυνση εννέα ανώτατων αξιωματούχων της ΕΛΑΣ και της ΕΥΠ. Αυτό το ορατό κενό, αυτή η διάχυτη αίσθηση ότι υπάρχουν εν δράσει αυτονομημένοι θύλακες, μη υπηρετούντες το κράτος, προκαλεί επιπλέον ανασφάλεια στον ήδη φοβισμένο και ταλαιπωρημένο υλικά πολίτη.

Αυτή είναι η γειτονιά του Παύλου....

του Θωμά Σίδερη...

Η δολοφονία του Παύλου έγινε σε μια κατεξοχήν προσφυγική γειτονιά, στην Αμφιάλη.
Εκεί όπου τα λαϊκά στρώματα στριμώχτηκαν και περιθωριοποιήθηκαν μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο απομόνωσης που εφάρμοσε το μεταπολεμικό αστικό κράτος. Εκεί όπου τα χαμένα μεροκάματα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης έγιναν θηλιά για χιλιάδες οικογένειες – και δεν έγιναν ξαφνικά τώρα, γίνονταν πάντα. Πόσοι εργάτες δε γύριζαν πίσω με σκυμμένο το κεφάλι όταν δεν τους έπαιρναν για δουλειά στα συνεργεία, όταν οι επιχειρηματίες της Ζώνης -αυτοί οι σύγχρονοι “μαικήνες” της σκουριάς- ανέβαζαν πάνω στα καράβια απεργοσπάστες, όταν οι ηλεκτροσυγκολλητές, οι οξυγονοκολλητές και όλοι αυτοί οι άνθρωποι του Μετάλλου γύρευαν να μπουν στο Ταμείο Ανεργίας και ανακάλυπταν ότι τα τα ένσημα δε φτάνουν, γιατί τα ένσημα τους τα έκλεβαν. Μαζί όμως με τα ένσημα τους έκλεβαν και τη ζωή, πετώντας τους στις “κοιλιές” των καραβιών, χωρίς ανάσα και με μια σπίθα, ικανή να ανατινάξει όλο το Πέραμα.
“Πίσω από την κουρτίνα η Δραπετσώνα, το Κερατσίνι, η Ελευσίνα” έγραψε κάποτε ο Τριπολίτης. Και να που η κουρτίνα τραβήχτηκε. Ο Παύλος, και ο πατέρας του Παύλου και ο πατέρας μου και οι πατεράδες των φίλων του Παύλου ήξεραν πως για να δεις το χρώμα της λαμαρίνας πρέπει να ξύσεις πρώτα τη σκουριά και πως ο δρόμος του βολέματος είναι διαφορετικός από το δρόμο του δίκιου. Τα παιδιά της Αμφιάλης ξυπνάνε και βλέπουν κάθε πρωί το φουγάρο της ΔΕΗ, ανίκητος αντίπαλος της καθημερινότητας αυτής της γειτονιάς αλλά και ζωντανό μνημείο της βιομηχανικής ιστορίας αυτού του τόπου. Κάποτε τα παιδιά της Αμφιάλης ανέπνεαν τη σκόνη του τσιμεντάδικου και έβλεπαν τα βυτιοφόρα να συνωστίζονται στη γειτονιά τους, πηγαίνοντας να αδειάσουν το φορτίο τους στη θρυλική χαβούζα της δεκαετίας του ’70.

Χώρα χωρίς πατρίδα...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Σ' αυτή τη χώρα, μια χώρα που ολοένα και περισσότερο -αν δεν καταβάλουμε όλες μας τις δυνάμεις- κινδυνεύει να γίνει μια χώρα δίχως πατρίδα, το γλωσσικό φαινόμενο της δημοκρατίας, δηλαδή οι πολλαπλοί, συναιρούμενοι, ασυναίρετοι και αντιφατικοί τρόποι του κοινού λέγειν, οι οποίοι συγκρατούν την ευθύνη διατύπωσης της δημοκρατίας, δέχεται για μια ακόμα φορά τεράστια πλήγματα. Πλήγματα βεβαίως που δεν καταφέρθηκαν για πρώτη φορά, αλλά είναι πλήγματα κατ' εξακολούθηση. Διαφορετικά δεν θα ήταν τεράστια. Πλήγματα επομένως που η θεραπεία τους χρειάζεται κόπο, τρόπο, φαντασία και ταυτοχρόνως απόλυτη συνείδηση της πραγματικότητας. Αυτής που είναι, επειδή με κάποιους συγκεκριμένους τρόπους και από κάποιους συγκεκριμένους δρόμους προέκυψε, και αυτής που επιδιώκεται να είναι με συγκεκριμένους τρόπους και από συγκεκριμένους δρόμους που τους διανοίγει η τρομακτική σκαπάνη του συγκεκριμένου (επίσης) παρόντος.
Δεν μιλώ μόνο για το φονικό της Αμφιάλης από ΤΟΥΣ και όχι ΤΟΝ ναζί δολοφόνο. Από μόνο του το στιλέτο του Ρουπακιά θα ήταν πολύ μικρό για να αφαιρέσει την απόλυτα θριαμβική κατάσταση υλοποιημένου ονείρου που λέγεται ζωή??? τη ζωή που την τραγούδησε (πραγματικά και συμβολικά) αυτό το υπαρκτικό κόσμημα της λυμένης γλώσσας, δηλαδή της αγωνιζόμενης δημοκρατίας, που λεγόταν και λέγεται και θα λέγεται (αν πράξουμε σωστά) για πάντα Παύλος Φύσσας. Αυτή η καινούργια λέξη στο γλωσσικό μητρώο της ελευθερίας. Μια λέξη βέβαια που μακάρι να μην υπήρχε.

«Ε, όχι και εκλογές! Συλλαμβάνεστε!»

απο το Left.gr...

Ο Πρόδρομος Σεϊτανίδης κρατά μικρό –μα πολύ μικρό- καλάθι!

Και ξαφνικά χαρήκαμε. Είδαμε τους φονιάδες Χρυσαυγίτες να παρελαύνουν με βραχιόλια («Μα μ΄ αυτή την τσάντα; Με τέτοια παπούτσια, χρυσό μου;») και χυθήκαμε στο Twitter για τσάμπα αντιφασισμό. Χλευάσαμε την Ουρανία Μιχαλολιάκου επειδή είναι κοντή, χοντρή και άσκημη, εμείς που μας παρακάλαγαν να ποζάρουμε για πρότυπο της Αρίας Φυλής αλλά δεν γουστάραμε. Φυσικά και νομιμοποιούμαστε να καγχάζουμε με τον ξεπεσμό των νταβατζήδων που πούλαγαν Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια (και Προστασία σε λογικές τιμές), εξάλλου σύντομα θα έχουμε ακόμα πιο πιπεράτες και kinky αποκαλύψεις, εάν λάβουμε υπόψη μας την παλιά συνήθεια των ρουφιάνων να «δίνουν» ο ένας τον άλλο, όταν τύχει και μπλέξουν. Ωστόσο καλό θα είναι να μην ξεχνάμε πως αυτό που παρακολουθούμε με τόση ευφροσύνη δεν είναι παρά το αφεντικό που δέρνει το ροτβάιλερ επειδή έχεσε στο χαλί του.                            

Το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο (του Σαμαρά) όχι επειδή πέρασε από την καρδιά του Παύλου Φύσσα (είχε διαπεράσει κι άλλες καρδούλες αλλά κανενός το αυτί δεν ίδρωσε) μα επειδή το μαντρόσκυλο άφησε να υπονοηθεί η κακιά λεξούλα που αρχίζει από «εκ-» και τελειώνει σε «-λογές». Ε, όχι κι έτσι! Θα μου πείτε «Μα, η ΕΥΠ τους παρακολουθούσε από καιρό». Όντως αλλά κι ο κυρ-Δένδιας μάζευε υποθέσεις στο συρτάρι του, παίζοντας τριανταμία, μέχρι που έφτασαν τις 32 και κάηκε η Χρυσή Αυγή.

Χρυσή Αυγή: Μπορεί η πολιτική και οικονομική ελίτ να σκοτώσει το τέρας που δημιούργησε;

Από τον Λεωνίδα Οικονόμακη, Οmniatv...

(ο Λεωνίδας Οικονομάκης είναι συντάκτης του περιοδικού  ROAR Magazine, μέλος του hiphop συγκροτήματος SocialWaste,
και υποψήφιος διδάκτορας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο . Ήταν επίσης φίλος του Παύλου. To πρωτότυπο άρθρο γράφτηκε αρχικά στα αγγλικά εδώ :  http://roarmag.org/2013/09/golden-dawn-pavlos-fyssas-crackdown/)
  Φαίνεται ότι η ελληνική ελίτ έχει αποφασίσει να απαλλαγεί από το νεο- ναζιστικό κόμμα μετά την δολοφονία του Παύλου . Αλλά μπορεί ποτέ η Πανδώρα να βάλει την συμφορά που έβγαλε από το κουτί πίσω στη θέση της;

" Τώρα , Κύριε , μπορείς να απολέσεις τον δούλο σου ... "

Και έτσι , μόλις λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – a.k.a Killah P - από τους δολοφόνους με τις μαύρες μπλούζες  της Χρυσής Αυγής, φαίνεται ότι η ελληνική ελίτ έχει αποφασίσει να απαλλαγεί από το κόμμα και τις σκοτεινές δομές του . Αλλά μπορεί ο Δρ Φρανκενστάιν να σκοτώσει ποτέ το τέρας που δημιούργησε ; Και μπορεί η Πανδώρα να βάλει  το κακό πίσω στο κουτί της ;

Το μαχαίρι, το τέρας, το πρόσωπο...

Γιάννης Μουζάλας*, απο την Αυγη...

"Ε, όχι και μαχαίρι!" - Η αστυνομικός που συνέλαβε τον εκτελεστή της Χρυσής Αυγής

"Όταν δεν βλέπεις το τέρας, σημαίνει ότι έχεις αρχίσει να του μοιάζεις"  -  Μάνος Χατζιδάκις


Το μαχαίρι χτύπησε - εκτέλεσε τον Παύλο Φύσσα. Και επιτέλους, όλοι είδαν το τέρας. Ή ντράπηκαν να πουν ότι δεν το βλέπουν. Ή έπαψαν να κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Το τέρας χτύπησε - εκτέλεσε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά υπήρχε καιρό πριν. Ακολούθησε μια μακρά διαδρομή μέχρι να γίνει μαχαίρι στο σώμα του Παύλου Φύσσα. Να τον καθυποτάξει, να τον σκοτώσει. Να μας καθυποτάξει, να μας σκοτώσει. Το τέρας, το μαχαίρι, προϋπήρχε. Διήνυσε μεγάλο δρόμο. Δρόμο φτιαγμένο από αμέλειες και κυρίως από μεγάλες, περίτεχνες, επιμέλειες.
Το τέρας - μαχαίρι ήταν εκεί: Στους τραμπουκισμούς του Κασιδιάρη ενάντια στη Λιάνα Κανέλη και τη Ρένα Δούρου στην τηλεόραση. Στον φόνο του άτυχου Πακιστανού που γύρναγε από τη δουλειά του. Στους εκατοντάδες ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα μεταναστών. Στον Ξένιο Δία. Στη διαπόμπευση - "θρίαμβο" των τοξικοεξαρτημένων, οροθετικών πορνών. Στους ναζιστικούς χαιρετισμούς στις Θερμοπύλες - μετέτρεπε σε life style to macho κορμί του Κασιδιάρη και τις διαθλήτριες γκόμενες. Στον πάλλευκο και άσπιλο άρειο γάμο του Παναγιώταρου. Στο τιμωρό πουλί του Παππά που κατούρησε το Mega. Στον Περίανδρο και τη δολοφονική επίθεση στον Κουσουρή. Στα τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό, που μεγαλοδημοσιογράφοι παρουσίαζαν σαν ένα εικαστικό hapening με αρχαιόμορφες γλαδιόλες (όπως εύστοχα λέει ο Στάθης) ή σαν ένα, έλα μωρέ τώρα, άκομψο αστείο.

Καταλάβατε τώρα τι είναι η Χρυσή Αυγή;

Μητροπολίτης Σιατίστης, μεσω του sofokleousin.gr...

«Όταν την "Χρυσή Αυγή" την χαρακτήριζα "μαύρη νύκτα" δεν έψαχνα να βρω δύο λέξεις για να εντυπωσιάσω.
Χρησιμοποίησα δύο λέξεις με στόχο να αποδώσω με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια αυτό που έβλεπα τότε με βάση την ιδεολογία, τις πρακτικές καθώς και την συνολική εμφάνιση του νεοναζιστικού μορφώματος, όσον αφορά την πραγματική ταυτότητα του και στάθηκα ιδιαίτερα απόλυτος και αυστηρός, όσον αφορά κάθε εναγκαλισμό της Χρυσής Αυγής από χριστιανό ή ιερωμένο.
Τότε κάποιοι θεώρησαν υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς μου, νομίζω πλέον ότι κανείς δεν αμφιβάλλει για την ακρίβεια των λέξεων.
Πιθανώς όμως και αυτές ακόμη οι λέξεις σήμερα να υπολείπονται πλέον της αληθείας γιατί η δολοφονία, πρώτον εν ψυχρώ και δεύτερον κατόπιν εντολής, δεν παραπέμπει μόνο στην νύκτα, αλλά κυρίως στην κόλαση.
Υπάρχει κάτι που με τρομάζει πιο πολύ από το έγκλημα. Είναι ο τρόπος του εγκλήματος. Η ψυχρότητα της εκτέλεσης. Ούτε ένα δάγκωμα της ψυχής, ούτε ένας προβληματισμός της τελευταίας στιγμής, ούτε η παραμικρή νύξη της συνείδησης, ενός υποτιθέμενου φιλήσυχου πολίτη;
Ποια λοιπόν είναι η οργάνωση και πόσο κολασμένη είναι, που μπορεί να κάνει ένα "φιλήσυχο πολίτη" σε αδίστακτο εγκληματία;
Το έγκλημα ήταν αποτέλεσμα μιας λεηλατημένης από κάθε αξία και ισοπεδωμένης ψυχής, ή ήταν καρπός ενός φόβου απέναντι σε εκείνους που τον διέταξαν να σκοτώσει;
Με την ύπαρξη τόσων ντοκουμέντων και μαρτυριών για τη σχέση του με την εγκληματική οργάνωση η προσπάθεια να παρουσιασθεί ότι έχει χαλαρή σχέση μήπως και αυτή είναι αποτέλεσμα μιας εντολής η και ενός φόβου για την δική του την ζωή;
Αλλά και η γελοία προσπάθεια των βουλευτών της Χ.Α να αποτινάξουν από πάνω τους και τον άνθρωπο και το έγκλημα δεν οδηγεί τον ταλαίπωρο και δυστυχή εγκληματία να καταλάβει ποια τύχη τον περιμένει και τον ίδιο;

Η σχέση Ναζί-ΝΔ ως διαλεκτική του θανάτου...

Του Χρήστου Αβραμίδη, Κοιτα τον Ουρανο...

Παύλος Φύσσας, 34 χρονών, νεκρός από μαχαίρι φασίστα.

Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες για την δολοφονία, τους ναζί, την κυβέρνηση και το ποιος όπλισε τελικά το χέρι του δολοφόνου, άμεσα και έμμεσα. Η παρούσα ανάλυση, με αφορμή το γεγονός θα προσπαθήσει να φωτίσει τη σχέση αγάπης και μίσους που χαρακτηρίζει Ναζί και κατεστημένο στην Ελλάδα της κρίσης. Στόχος μας να διαλύσουμε της συνωμοσίες που συνοδεύουν την ιστορία και να βάλουμε την αφήγηση σε μία στέρεη βάση με την βοήθεια και της ιστορικής εμπειρίας.

Ο καλός νυχτοφύλακας
Η επίθεση της Χ.Α. στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα είναι μία επίθεση “καλής πρακτικής” για αυτούς. Την ίδια μέρα ο Σαμαράς συναντιέται με τους εφοπλιστές στο Λονδίνο. Ένας από τους λόγους που οι τελευταίοι φεύγουν από την Ελλάδα είναι το υψηλό κόστος της εργατοώρας, που διατηρούν οι εργαζόμενοι μέσα από τις δημοκρατικές διεκδικήσεις τους και σε όχι λίγες περιπτώσεις με τη μορφή της απεργίας.

Οι επιθέσεις σε μετανάστες είναι επίσης καλές επιθέσεις για το κατεστημένο, γιατί υλοποιούν αυτό ακριβώς που ζητάει ο Άδωνης. Δημιουργούν ένα κλίμα στους μετανάστες ότι δεν περνούν καλά στην Ελλάδα και έτσι ανακόπτεται το μεταναστευτικό κύμα ή μπορεί να φύγουν με τα προγράμματα επαναπατρισμού. Είναι η προτροπή “να κάνουμε τη ζωή δύσκολη στους μετανάστες”, που αναφώνησε ο Άδωνης Γεωργιάδης,

Η Χρυσή Αυγή κράτησε το λόγο της και (ξανα)δολοφόνησε...

jungle-report...

Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου από την Αυγή

Και φτάσαμε σε μια ακόμη ανθρωποκτονία οργανωμένη από την εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής για να ομολογήσουν οι πάντες την επικινδυνότητα του ναζιστικού μορφώματος.

Όλους τους προηγούμενους μήνες οι αρλουμπαρίες έδιναν κι έπαιρναν: "Πρώτο αυθεντικό κίνημα μετά τη μεταπολίτευση", έλεγε ο ένας, "να καταδικάσουμε εξίσου τη βία του ΣΥΡΙΖΑ", μας ζητούσε ο άλλος. Και το κερασάκι στην τούρτα ανήκει σε εκείνον τον ανεκδιήγητο του ΣΚΑΪ, ο οποίος λίγα εικοσιτετράωρα πριν το φονικό καλούσε τα αιμοσταγή τάγματα εφόδου να "σοβαρευτούν" ώστε να έχουν πιθανότητες να μετάσχουν σε ένα μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα. Για να συμπληρώσει με νόημα ότι "ο εθνικισμός δεν είναι κακό πράγμα".

Και το ναζιστικό μόρφωμα εισάκουσε τις εκκλήσεις του και "σοβαρεύτηκε", στέλνοντας τους πληρωμένους φονιάδες του για να διαπράξουν ίσως το πιο ειδεχθές έγκλημα στην ιστορία της οργάνωσης: τη στυγερή δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα, πρώην μεταλλεργάτη, καλλιτέχνη της ραπ, μα πάνω απ' όλα αγωνιστή και ενεργού αντιφασίστα.

Κείμενο έτοιμο από καιρό...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Την Τετάρτη ξύπνησα ασυνήθιστα νωρίς. Λίγο πριν τις επτά, είδα την πρώτη καταγραφή στο τουίτερ. Νεκρός ο 34χρονος Παύλος Φύσσας, αντιφασίστας ράπερ, από μαχαίρι, που το κρατούσαν πιθανότατα χρυσαυγίτες. Στην Αμφιάλη, λίγο μετά το ματς του Ολυμπιακού. Το τουίτερ είναι σιωπηλό πριν τις επτά, και οι έγκυρες πηγές ειδησεογραφίας λιγοστές τόσο νωρίς. Στις 06.54 αναμετέδωσα την είδηση, και λίγο μετά έβλεπα στο YouTube τον Κillah P – Παύλο Φύσσα να τραγουδά «Σιγά μη φοβηθώ» και «Ο Πειραιάς στην πλάτη μου». Στις 10, με όσα στοιχεία υπήρχαν διαθέσιμα, έστειλα στον διευθυντή της εφημερίδας το εν θερμώ σχόλιο που μου ζήτησε.
«H 18η Σεπτεμβρίου 2013 πρέπει να λειτουργήσει αφυπνιστικά για την Ελληνική Δημοκρατία, για τους θεσμούς και τους πολίτες. Η δολοφονία του 34χρονου μουσικού Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από ακραία στοιχεία είναι η κορύφωση σε ένα κύμα βίαιων εκδηλώσεων των τελευταίων ημερών, που άρχισαν με τον τραυματισμό μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα από φερόμενους ως οπαδούς της Χρυσής Αυγής. Δεν πρόκειται απλώς για επίδειξη ισχύος και κυριαρχίας στον δρόμο, στις συμβολικές γειτονιές της εργατιάς, δεν είναι πόλεμος χουλιγκάνων· πρόκειται για αποσταθεροποίηση του κράτους δικαίου, για έμπρακτη άρνηση της δημοκρατίας, για λογική προέκταση των πολιτικών πρακτικών των αρνητών του Ολοκαυτώματος και των νεκρών του Πολυτεχνείου. Ο φασισμός μπορεί να υπάρχει μόνο παράγοντας βία και σύγκρουση, επιδιώκοντας την ολοσχερή εξόντωση του Εχθρού, του Αλλου· η φυσική απόληξή αυτής της ενδιάθετης ροπής είναι η εξόντωση της δημοκρατίας και η Τελική Λύση.

Η «στερνή γνώση» δεν είναι άλλοθι...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Και ξαφνικά όλοι κινούνται ταχύτερα: πολιτεία, κοινωνία, Δικαιοσύνη, αστυνομία, δημοσιογραφία. Ο θάνατος του παλικαριού στο Κερατσίνι, η δολοφονία του από άτομο που ειδοποιήθηκε να προστρέξει για να «καθαρίσει», παίρνοντας το ελεύθερο –όπως πολλά δείχνουν– από στελέχη της Χ.Α., λειτούργησε σαν πυροδότης σκέψεων, πολλαπλασιαστής αισθημάτων και εμβρυουλκός αποφάσεων. Δεν ήταν, πάντως, αυτό το «πρώτο αίμα» ούτε «το τέλος της αθωότητας» επήλθε μόλις τώρα. Μπορεί τα στερεότυπα αυτά να χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον μετά το φονικό, εντούτοις όσοι έχουν τα μάτια για να βλέπουν και τ’ αυτιά για ν’ ακούν, είχαν δει πολύ καιρό πριν το τέρας, είχαν ακούσει το τρομερό του σύνθημα «Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή!» και προειδοποιούσαν: Οταν οι νεοναζιστές κρώζουν «αίμα», δεν κόπτονται για την αιματολογική καθαρότητα της φυλής, αλλά διαδηλώνουν τη δίψα τους για αίμα. Γι’ αυτό οργανώνουν στρατό. Δεν παίζουν. Δεν αρκούνται στη φαντασίωσή τους. Βγαίνουν παγανιά (τάχα σπαρτιατική «κρυπτεία»), όπου οι έμπειροι εκπαιδεύουν τους νεοπροσήλυτους στις επιθέσεις κατά «υπανθρώπων» απαιτώντας σκαλπ.
Ξαφνικά, λοιπόν, ανακαλύφθηκαν 32 αραχνιασμένοι φάκελοι συμβάντων με δράστες χρυσαυγίτες και δόθηκαν εντολές που θα έπρεπε να είχαν δοθεί με την πρώτη, έστω την τρίτη αιματηρή επίθεση σε ημεδαπούς ή αλλοδαπούς από αγήματα μιας οργάνωσης που καπηλεύεται τα πάντα· από τη Σημαία και τον Εθνικό Υμνο (έρμε Σολωμέ) έως την ανέχεια των ανθρώπων.

Ο φόνος και η κοντή πολιτική...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Οι διαμαρτυρίες των πολιτών θεωρούνται ως απομάκρυνση από την κανονικότητα, ως άξεστη εξαίρεση από έναν κανόνα ευπρεπούς θεσμικής πειθαρχίας. Αίτιο αυτής της εκτροπής είναι ο νεοφασισμός, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ ή κινηματική Αριστερά. Ετσι (επεκτείνοντας αυτήν τη συλλογιστική), όσο υπομένει κανείς τόσο επικυρώνει τη συνταγματική τάξη. Και αντιστρόφως: όσο περισσότερο διαμαρτύρεται, τόσο απομακρύνεται από το συνταγματικό τόξο και ανοίγεται στην ανομία. Κορύφωση αυτής της ανομικής συνθήκης είναι η προχθεσινή δολοφονία, που ήρθε ως προϊόν ενός -εν μέρει αριστερογενούς- πολιτικού πολιτισμού που συμφιλιώνει την κοινωνία με την εκτροπή.
Μέσα σ' αυτό το ηθικολογικό κοκτέιλ ερμηνεύεται από αρκετούς, και από τον κ. Λαζαρίδη, το πολύπλοκο και σκοτεινό γεγονός της Αμφιάλης. Η ερμηνευτική τεχνική του κ. Λαζαρίδη δεν βάζει μέσα στον συλλογισμό την ευρύτατη αποθέσμιση που συντελείται, τη θεσμοποιητική και πολιτική αναρχία που παράγει η γκλάβα του καθενός. Ο φόνος, δηλαδή, δεν είναι για τον κ. Λαζαρίδη η κοινωνική αντήχηση μιας θεσμοποιητικής και οικονομικής ζούγκλας, αλλά η ζούγκλα σκέτη. Αυτοσύστατη, αυτοδημιούργητη, μεικτή, χωρίς αίτια, με καλούς και κακούς, με φασίστες και αριστερούς.

Μετά τον φόνο, τέλος στις «ασυλίες»...

Νικόλας Σεβαστάκης, απο την Αυγη...
Τον περιμέναμε τον φόνο. Γιατί, βέβαια, ο νεοναζιστικός εξτρεμισμός είναι εγκληματογόνος και εγκληματικός. Και γιατί το μελανό του αποτύπωμα έχει φανεί από καιρό: στις μεταμεσονύχτιες καταδρομικές επιχειρήσεις, στις υπηρεσίες «προστασίας», στις παραστρατιωτικές παράτες. Πάνω από όλα, όμως, στη δηλητηριώδη του εξάπλωση σε γειτονιές και σχολεία, στην καθημερινότητα την ελληνική. Το αποτύπωμα αυτό δεν υπήρξε ποτέ κάτι γραφικό, όπως πήγε να μας πείσει εδώ και ενάμιση χρόνο μια μερίδα των μίντια και του λούμπεν life - style: εξαρχής το πράγμα ήταν μακάβριο και διόλου γραφικό.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι δεν είχε, λοιπόν, το στοιχείο της έκπληξης. Έχουν προηγηθεί δεκάδες «αφανώς» άγρια ξυλοκοπημένοι και σακατεμένοι όπως φωνάζουν καιρό τώρα γιατροί και νοσηλευτές των νοσοκομείων της Αθήνας. Μόλις πριν λίγες μέρες ήταν το Πέραμα και η επίθεση στα μέλη του ΚΚΕ. Ακόμα και ο τρόπος της δολοφονίας, το μαχαίρωμα, είναι εμβληματικό μιας συγκεκριμένης μαύρης παράδοσης.
Τώρα, ωστόσο, είναι η στιγμή της μέγιστης προσοχής. Και της απαραίτητης ψυχραιμίας από όλους όσοι έχουν συνείδηση των κινδύνων της κατάστασης και μπορούν να διακρίνουν την παγίδα της αποσταθεροποίησης. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, μην το ξεχνάμε αυτό, είναι η αυξανόμενη αναισθητοποίηση σημαντικού τμήματος της κοινωνίας απέναντι στο συγκεκριμένο μόρφωμα και στην παρουσία του. Και ακόμα χειρότερα η εξοικείωση μερίδων του λαού και των νέων με την κλιμάκωση των προκλήσεων, με την αισθητική, τα συνθήματα και τις πρακτικές αυτές.

To μέσο είναι το μήνυμα (;)

Της Μαρίας Μπαλάφα, απο το Red NoteBook...

Το 1936 ο Ριζοσπάστης δημοσίευε στην πρώτη σελίδα του τη συγκλονιστική φωτογραφία του αυτοκινητιστή Τάσου Τούση, δολοφονημένου στη Θεσσαλονίκη
στη διάρκεια των κινητοποιήσεων των καπνεργατών. Η σορός του, πάνω σε μια πόρτα που την τοποθέτησαν οι σύντροφοί του για να την περιφέρουν σαν επιτάφιο, με τη μάνα που θρηνεί πάνω από το άψυχο σώμα του γιου της. Η απεικόνιση της αλήθειας τόσο σκληρή, που είναι ιστορική. Ο Γιάννης Ρίτσος για να μη χαθεί αυτή η συγκλονιστική εικόνα τη μετέτρεψε σε αυτό, που ο ίδιος ήξερε να κάνει καλά. Μια αντίστοιχη συγκλονιστική, το Σεπτέμβρη του 2013, θα έπρεπε  να  είχε δημοσιευθεί, πάλι, στον Ριζοσπάστη και την Αυγή.

Το μέσο είναι το μήνυμα; Είναι τουλάχιστον αφελές, αν όχι υποκριτικό, να ξεσηκωνόμαστε εναντίον του Πρώτου Θέματος για τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Είχαμε τη δυνατότητα πολλές Κυριακές πριν. Το Πρώτο Θέμα είναι ένα κανονικότατο κίτρινο ταμπλόιντ και ως τέτοιο είναι πρώτο σε κυκλοφορία (όχι, δεν το αγοράζουν για τα κουπόνια). Δουλειά του είναι να πλασάρει με τον πιο χοντροκομμένο τρόπο τον συρμό, να φτιάχνει τον συρμό. Και μέσα σ΄ αυτή την υποχρέωση πούλησε με τη σέσουλα και τον φασισμό.