Η Γουατεμαλοποίηση της χώρας και οι παπαγάλοι της ανάπτυξης...

του Μακμακ, απο την Αυγη...

Η Γουατεμάλα είναι μια όμορφη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής. Είναι η χώρα για την οποία εφευρέθηκε ο όρος μπανανία. Πέρασε από αμερικανόφερτα δικτατορικά καθεστώτα και πολυετή εμφύλιο πόλεμο. Οι οικονομικοί της δείκτες σήμερα δεν είναι κακοί για εποχές κρίσης.

Περίπου ο μισός πληθυσμός της Γουατεμάλας ζει σε παράγκες μέσα σε σκουπιδότοπους. Η Γουατεμάλα είναι πρώτη σε αριθμό απαγωγών ανά κάτοικο και σε αριθμό ελικοπτέρων ανά κάτοικο. Η «Γουατεμαλοποίηση» δεν είναι συλλογή ποιημάτων από τις παραγκουπόλεις της Γουατεμάλας, αλλά η διαδικασία μετατροπής ενός δυτικού κράτους σε μπανανία.
Είναι γνωστό ότι η οικονομική κρίση είναι διεθνής και ότι οι λαοί της Ευρωζώνης πλήρωσαν βαρύτερο τίμημα λόγω της αρχιτεκτονικής του ευρώ. Δεν έχουν όμως όλοι καταλάβει ότι ο ελληνικός λαός πλήρωσε και πληρώνει βαρύτερο τίμημα από όλους τους λαούς της Ευρωζώνης γιατί οι οικονομικές δομές της Ελλάδας έχουν μερικά χαρακτηριστικά που συναντάμε κυρίως στη Γουατεμάλα και στις πρώην ανατολικές χώρες.
Η Δυτική Ευρώπη γνώρισε παλιότερα την πιο ανθρώπινη εκδοχή του καπιταλιστικού συστήματος. Το ελληνικό δαιμόνιο στη μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα είχε τη δική του εκδοχή κράτους πρόνοιας: Το κράτος των από μέσα, που δουλεύει για τους δικούς μας ανθρώπους.
Αντί για επιδόματα στους αδύναμους μοιράζονταν αργομισθίες μόνο για φίλους. Αντί για υπηρεσίες, θελήματα και επιλεκτική εφαρμογή νόμων. Η διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απλώς διεύρυνε την πελατειακή βάση του κράτους. Νέα τζάκια απέκτησαν πρόσβαση στην ελληνικού τύπου επιχειρηματικότητα. Οι προβληματικές και οι ΔΕΚΟ έγιναν κέντρα πελατειακής επαγγελματικής αποκατάστασης.
Το σάπιο αντιπαραγωγικό εποικοδόμημα συνέχισε να διογκώνεται υποσκάπτοντας την οικονομική δραστηριότητα και τα επόμενα χρόνια. Ο φτηνός δανεισμός λειτούργησε πολλαπλασιαστικά στη φούσκα της ελληνικής οικονομίας. Οι δέκα νταβατζήδες δεν σταμάτησαν να διαφεντεύουν τον τόπο.
Και μετά ήρθε η κρίση και η τρόικα.
Κάποιοι αθώοι και άμυαλοι φιλελεύθεροι, είχαν την αυταπάτη ότι η τρόικα, παρά τα κακά που θα φέρει, τουλάχιστον θα εκσυγχρονίσει τις δομές του κράτους. Είναι όμως προφανές ότι ακόμα κι αν όλα τα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα ανοίξουν, το επάγγελμα του κρατικοδίαιτου καπιταλιστή δεν θα ανοίξει ποτέ.

Η Αριστερά προ των πυλών και η ατάκα του Νίτσε...

Μακμάκ, απο την Αυγη....

Ο χρόνος μετράει ανάποδα για τις πολλαπλές εκλογές του Μάη και όλοι οι αριστεροί φιλοδοξούν το εκλογικό αποτέλεσμα να αποτελέσει μια κλωτσιά στα πισινά της συγκυβέρνησης των Μνημονίων ανοίγοντας τον δρόμο για εξελίξεις αλλαγής της πορείας της χώρας.

Το ορόσημο του Μαΐου, ένα ορόσημο που ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από μήνες οριοθέτησε -καλώς ή κακώς- σηματοδοτώντας αυτόν τον χρονικό ορίζοντα για την ανατροπή, στοιχειώνει την πολιτική καθημερινότητα. Η Αριστερά βρίσκεται ένα βήμα πριν τη διακυβέρνηση και αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά. Κι άλλες φορές τα παλιότερα χρόνια η Αριστερά γέμισε την καρδάρα με το γάλα και στη συνέχεια την κλώτσησε παραδίδοντας την εξουσία κυρίως από δικά της λάθη.
Ο λαός υποτίθεται ότι περιμένει για να εκδικηθεί με την ψήφο του τους κυβερνώντες και οι κυβερνώντες προσπαθούν να τον εξευμενίσουν μοιράζοντας πεντακοσάρικα. Σύντομα θα έχουμε καλύτερη εικόνα για το αν ο κόσμος είναι ένα καζάνι που βράζει έτοιμο να τινάξει το καπάκι ή ένα καζάνι που σιγοβράζει στο ζουμί του.
Ο λόγος που οι απλοί πολίτες στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δυστυχώς η έμπνευση από την Αριστερά, αλλά η απογοήτευσή τους από τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας. Ο λαός, στην πλειοψηφία του, οδηγείται προς τον ΣΥΡΙΖΑ όχι τόσο από ελπίδα όσο από απελπισία λόγω της προηγούμενης διακυβέρνησης. Δεν πιστεύει σε κάποιο όραμα, αλλά βλέπει το αδιέξοδο. Ετοιμάζεται να αναθέσει στον ΣΥΡΙΖΑ την κυβέρνηση πιστεύοντας ότι τα πράγματα δύσκολα θα γίνουν χειρότερα. Υιοθετεί ένα σκεπτικό του τύπου «άντε να τους δούμε κι αυτούς» και ταυτόχρονα αναρωτιέται: «Είναι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ μία από τα ίδια;»
Ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε έγραψε παλιά ένα απόφθεγμα που έγινε ευρύτερα γνωστό χάρις σε ένα ψαγμένο παιχνίδι στρατηγικής για υπολογιστές την προηγούμενη δεκαετία. Το απόφθεγμα αυτό παραμένει πάντα επίκαιρο: «Όποιος πολεμάει με τέρατα πρέπει να προσέξει να μη γίνει και ο ίδιος τέρας. Όταν ατενίζεις την άβυσσο, η άβυσσος κοιτάει πίσω σε σένα!»

Οι πεντάρες στο τάβλι και η κριτική στην Αριστερά...

Μακμάκ, απο την Αυγη...

Ας υποθέσουμε, αγαπητέ αναγνώστη, ότι αποφασίζεις να παίξεις αργόσχολα τάβλι ένα ανοιξιάτικο πρωινό για να θυμηθείς τα φοιτητικά σου χρόνια. Ο ήλιος ζεσταίνει γλυκά το υπαίθριο τραπέζι, ακόμα πιο αργόσχολοι σχολιαστές αναλύουν την παρτίδα. Ρίχνεις με φόρα τα ζάρια ελπίζοντας σε πεντάρες, αλλά έρχεται ένα απλό τέσσερα τρία.
Σκέφτεσαι πώς να παίξεις τη ζαριά και ο ομιλητικότερος από τους σχολιαστές λέει με στόμφο ότι αν είχες φέρει πεντάρες, θα έκανες εξάπορτο και θα έπαιρνες το παιχνίδι διπλό. Λες και δεν το ήξερες! Ευγενικά απαντάς ότι καλό θα ήταν να πει καμιά ιδέα για να παίξεις το τέσσερα τρία.
Εδώ όμως, αγαπητέ αναγνώστη, φαντάσου να σου ανταπαντήσει ο σχολιαστής το εξής: «Δεν έχει καμιά αξία να εξετάζεις πώς θα παίξεις το 4-3. Αυτό που έχει αξία είναι να πάρεις το παιχνίδι διπλό, μετατρέποντας μαγικά το 4-3 σε πεντάρες. Μόνο το εξάπορτο εξασφαλίζει τη νίκη».
Ενώ το παράλογο της παραπάνω κριτικής είναι προφανές, συχνά ακούμε κριτικές στην Αριστερά που ενέχουν παρόμοιο συλλογισμό και εμφανίζονται ως λογικοφανείς. Ακούμε, δηλαδή, από αρκετούς καλούς συντρόφους ότι κάθε προσπάθεια αριστερής ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης εντός καπιταλιστικού συστήματος είναι εκ των προτέρων λάθος, αφού έτσι και αλλιώς δεν αμφισβητεί το σύνολο των καπιταλιστικών σχέσεων. Και μάλιστα, ανεξαρτήτως του περιεχομένου και του βάθους των μεταρρυθμίσεων.
Δεν γίνεται όμως να περιμένουμε τις συνθήκες να ωριμάσουν ενώ ο λαός εξαθλιώνεται. Το γενναίο για την Αριστερά είναι να πιάσει το τιμόνι! Πρέπει να παίξουμε το 4-3 όσο καλύτερα μπορούμε! Ούτε εγώ χαίρομαι που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα βγάλει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, κατανοώ όμως γιατί δεν είναι δυνατόν να βγούμε σε ορατό χρονικό διάστημα.

Το γκόλουμ και η διπολική συμπεριφορά των λαών...

Μακμάκ, απο την Αυγη...

Στα πασίγνωστα πλέον, χάρις στον κινηματογράφο, έργα του ΤόλκινΟ άρχοντας των δαχτυλιδιών και Χόμπιτ, ανάμεσα στους ήρωες, τα τέρατα και τα ξωτικά κυκλοφορεί μια περίεργη και αρκετά παρεξηγημένη φιγούρα: Ο Σμήγκολ το γκόλουμ, ένα τερατάκι με διπολική συμπεριφορά που έχει ανεπανόρθωτα αλλοτριωθεί από τη δύναμη του δαχτυλιδιού που κάποτε κράτησε.
Οι δύο διαφορετικές εκδοχές της προσωπικότητάς του τσακώνονται μεταξύ τους συνέχεια. Η μία του φύση θέλει να ακολουθήσει τον Φρόντο στον αγώνα ενάντια στο κακό και η άλλη θέλει να τον σκοτώσει για να ξαναπιάσει το "πολύτιμο" δαχτυλίδι.
Παραδέχομαι προκαταβολικά ότι ο παραλληλισμός ακούγεται λίγο τραβηγμένος. Όμως η συμπεριφορά των λαών σε συνθήκες πίεσης από την εξουσία μού θυμίζει συχνά την αντιφατική φύση του Σμήγκολ. Η εργατική τάξη και οι λαοί ταλαντεύονται αθεράπευτα ανάμεσα σε μια ψυχολογία χειραφέτησης και μια διάθεση ενσωμάτωσης και προσκόλλησης προς την εξουσία. Η πλειοψηφία του κόσμου δηλώνει ότι θέλει να εξεγερθεί ενάντια σε όλους τους κυβερνώντες και ταυτόχρονα προσπαθεί πάνω απ' όλα να διατηρήσει την κοινωνική της θέση. Θέλει να στήσει κρεμάλες και γκιλοτίνες και ταυτόχρονα προκρίνει προσωπικά ή συντεχνιακά συμφέροντα διατυμπανίζοντας ότι αδικήθηκε περισσότερο από τους άλλους. Θέλει να γίνει επανάσταση αλλά θέλει και να έχει ασφάλεια. Θέλει να συνταχτεί μαζί με τους εξεγερμένους αλλά και να τα έχει καλά με τους άρχοντες.
Και δεν είναι άλλος λαός, είναι ο ίδιος λαός. Ο ίδιος γερμανικός λαός που παραλίγο να κάνει σοσιαλιστική επανάσταση στη Γερμανία ανέβασε τον Χίτλερ. Ο ίδιος ελληνικός λαός που έκανε την μεγαλειώδη αντίσταση στις πλατείες έδωσε την πλειοψηφία στον Σαμαρά. Ο ίδιος ιταλικός λαός με την αριστερή παράδοση ζητωκραύγαζε τον Μπερλουσκόνι.