Τι είναι η αλληλεγγύη;

Του Άγγελου Μανταδάκη, απο την Αυγη..

Ο Κώστας από τα Πετράλωνα είναι στα δεκαοκτώ. Δεν γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη αλληλεγγύη. Δεν γνωρίζει ούτε πώς γράφεται...
Ήλθε λοιπόν ένα βράδυ κρατώντας στο χέρι ένα κάλεσμα του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, που αναφερόταν στην ανάγκη ενός δικτύου κοινωνικής αλληλεγγύης στη γειτονιά.
- Τι είναι η αλληλεγγύη; με ρωτάει.
Με αιφνιδιάζει. Όχι γιατί δεν ξέρει αυτή την υπέροχη ελληνική λέξη. Το περίμενα άλλωστε. Ο Κώστας είναι ένα αδικημένο παιδί. Έχει σταματήσει πολύ νωρίς το σχολείο κι έχει ζήσει σ΄ ένα πολύ προβληματικό περιβάλλον τα περισσότερα χρόνια του.
Κάποτε τον ρώτησα γιατί παράτησε το σχολείο. Η απάντηση που πήρα ήταν καταπέλτης!
- Όταν δεν έχεις τι να φας, όταν βραδιάζει μέσα στο κρύο και δεν έχεις πού να μείνεις, ε, τότε το τελευταίο πράγμα που σου 'ρχεται στο μυαλό, είναι το σχολείο…και συνέχισε:
- Μια δόση στη Δευτέρα Γυμνασίου, που δεν την τέλειωσα κιόλας, έμενα στο σπίτι του πατέρα μου (οι γονείς του είναι χωρισμένοι εδώ και χρόνια). Στη μάνα μου έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσα να μείνω. Μπαινοβγαίνει στη φυλακή μπλεγμένη με ναρκωτικά... Ο πατέρας μου με ήθελε στο σπίτι του μόνο αν δεν είχε τις κακές του. Αλλά πότε δεν τις είχε... ο άνθρωπος είναι αλκοολικός και χειροτερεύει. Κάποτε σπίτωσε μια γυναίκα επίσης αλκοολική. Μέθαγαν ή έρχονταν τα μεσάνυχτα απ' έξω φτιαγμένοι. Τσακωμοί, φωνές, ένας χαμός. Κάποια στιγμή δεν άντεξα και του λέω: Τι θα γίνει; Δεν πάει άλλο! Τότε έγινε πυρ και μανία, με έβρισε και με έδιωξε από το σπίτι. Κι όχι μόνο αυτό. Μ΄ έδιωξε κι από τη δουλειά του που πήγαινα βοηθός όποτε είχε μεροκάματο.
- Και καλά, πώς την έβγαζες;
- Δυο κολλητοί μου από το σχολείο με φιλοξένησαν για μερικές ημέρες στο σπίτι τους. Ξηγημένοι οι γονείς τους. Κάποια άλλα βράδια κοιμήθηκα σε παγκάκι στην πλ. Συντάγματος. Ήταν ακόμα φθινόπωρο.
- Και μετά;
- Ξαναγύρισα μετά από πολλές ημέρες, γιατί έμαθα ότι ο πατέρας μου έπαθε κρίση και τον είχαν στο νοσοκομείο. Του είπαν να κάνει αποτοξίνωση κ.λπ. Τέλος πάντων το σχολείο το παράτησα εκείνη τη χρονιά.
Η αλληλεγγύη λοιπόν για τον Κώστα δεν είναι μόνο άγνωστη λέξη. Είναι άγνωστη και σαν έννοια. Δεν την γνώρισε ποτέ του. Δεν την ένιωσε. Εξαίρεση τα δυο παιδιά που τον πήραν και κοιμήθηκε κι έφαγε σπίτι τους.
Προσπαθώ να τον φέρω κοντά στην ουσία.
- Νά, του λέω, αυτό το λίγο αλλά τόσο σημαντικό που σου πρόσφεραν οι δυο συμμαθητές σου. Αυτό που κάνεις εσύ, που στέλνεις λεφτά στη φυλακή για τη μάνα σου. Αυτά και άλλα πολλά που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι για τους ανθρώπους.
- Κι έτσι, χωρίς να ξέρεις ή να σε ξέρουνε, στην ψύχρα; Τι είναι αυτό το δίκτυο που γράφει εδώ; Και μου δείχνει το κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ.
- Διάφορες ομάδες ανθρώπων όπως εσύ, όπως εγώ, που οργανώνονται για να βοηθήσουν, χωρίς χρήματα, ανθρώπους που την βγάζουν δεν την βγάζουν. Γιατροί και νοσηλευτές φτιάχνουν κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία... Άλλοι συγκεντρώνουν τρόφιμα. Αυτό είναι το δίκτυο. Όσοι και όσες είναι στον ΣΥΡΙΖΑ μπαίνουμε σε τέτοιες ομάδες ή τις παρακινούμε.
- Δηλαδή κι όσοι δεν έχουν κάνει τίποτα μπορούν;
- Ναι, λέμε. Ο καθένας ανάλογα με τις γνώσεις του.
Του φαίνεται απίστευτο. Ότι άγνωστοί σου άνθρωποι μπορεί να σε βγάλουν από τα δύσκολα κάποια στιγμή. Όταν έχεις χάσει την ελπίδα και την αισιοδοξία σου.
Αυτό είναι η αλληλεγγύη, Κώστα, που στα δεκαοκτώ σου τα έχεις δει όλα... εκτός από την ανθρωπιά.
- Το πιστεύει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ; μου κάνει την τελευταία ερώτηση. Αλλά εσύ είσαι ΣΥΡΙΖΑ, τι θα μου πεις τώρα; Και φεύγει χαμογελώντας με το χαρτί στο χέρι.

Ζητείται Κέντρο για την φροντίδα ασθενούς και ηλικιωμένου πολιτικού συστήματος...

του Άγγελου Μανταδάκη, απο το EcoLeft...

Με τον τίτλο «Σκέτη Αριστερά»  το κύριο άρθρο του «Βήματος» της Κυριακής ( 23/12/2012),  αφού κάνει κριτική διαχρονικά στην Αριστερά  που δεν μετατράπηκε σε συνιστώσα της Κεντροαριστεράς, διαβεβαιώνει ότι μπορεί να έχουμε δει κυβερνήσεις  «της Δεξιάς και του Κέντρου, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα επίσης, κυβέρνηση  Δεξιάς σε συνεργασία με την Αριστερά (1989)», αλλά η κυβέρνηση της  «Αριστεράς (σκέτης)  δεν είναι πιθανή.  Τα πρώτα νούμερα  δεν θα αργήσουν».

Τις ίδιες ημέρες σε άρθρο του στο «Έθνος» με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ψυχαναλύοντας τον Φώτη» ο  Π. Καψής  είναι ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στον Πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ. Γράφει : «Ο χρόνος θα δείξει. Το βέβαιο είναι ότι όσο τα κατεστημένα κόμματα δεν παίρνουν σοβαρές πρωτοβουλίες, τόσο θα μεγαλώνει το κενό. Οι δημοσκοπήσεις δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας. Αν δεν γίνει κάτι, ο χώρος μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να εξαερωθεί στις προσεχείς εκλογές».

Τα δύο άρθρα με διαφορετικό τρόπο αναδεικνύουν το ίδιο ζήτημα – που φαίνεται ότι αποτελεί ήδη στρατηγικό  -  για το μπλοκ των μνημονιακών  δυνάμεων. Την  δημιουργία ενός «νέου» πολιτικού φορέα   ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, που θα καλύψει το κενό και θα θέσει υπό έλεγχο τις εξελίξεις.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γιάννης Βούλγαρης στα «ΝΕΑ» (8/12/2012) με τον τίτλο «Ο ριζοσπαστικός συντηρητισμός του ΣΥΡΙΖΑ» γράφει:  «Προσπαθεί – σ.σ. ο Αλ. Τσίπρας – να συγκροτήσει ένα ιδεολογικοπολιτικό υποκείμενο με ηγεμονικές φιλοδοξίες. Μπορείς να διαφωνήσεις, να αμφιβάλεις για την επιτυχία, να φοβηθείς τις συνέπειες, αλλά όχι να υποτιμήσεις την πρόκληση. Και αυτό αφορά πρωτίστως τον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς που πρέπει να επιταχύνουν τις δικές τους διαδικασίες ώσμωσης και διαλόγου. Αν δεν πάρουν εδώ και τώρα πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση, το φυλλορρόημα δεν θα έχει επιστροφή».

Οι δυνάμεις  της «μεταρρυθμιστικής πλατφόρμας» ή του «ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού»  εγκαλούνται για την άρνησή τους  να κατανοήσουν ποιο είναι το βασικό:  να διασώσουν το πολιτικό σύστημα που αντιμετωπίζει μείζονα κίνδυνο. Να προωθήσουν τις «μεταρρυθμίσεις» που μέχρι στιγμής  δεν είναι άλλες από ιδιωτικοποιήσεις,  ιδιωτικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Είναι αναμενόμενο ότι οι πιο ισχυρές πιέσεις  αυτή την περίοδο ασκούνται στον Φ. Κουβέλη του οποίου εκμεταλλεύονται τις αντιφάσεις. Δεν μπορεί να είναι «ολίγον έγκυος» η ΔΗΜΑΡ γράφoυν.. «Να μην ψηφίζει τα μέτρα αλλά να υπερψηφίζει τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης ώστε αυτή να εφαρμόσει τα μέτρα….».

Οι εκπρόσωποι του μιντιακού κατεστημένου καλούν επίσης τις ηγεσίες (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) να μην χάνουν χρόνο  στους μεταξύ τους  ανταγωνισμούς και σε προσωπικές επιδιώξεις.

Στόχος είναι να  απομονωθεί ο υπέρτατος εχθρός αυτή  την περίοδο δηλ.  ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Να διαμορφωθεί η εικόνα ότι δεν έχει ούτε μπορεί να αποκτήσει συμμάχους και ότι το καλύτερο που μπορεί να επιτύχει είναι η οροφή του 25 -29%. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ,  που κατά τον κ. Π. Καψή είναι ουσιαστικά ένα κομμουνιστικό κόμμα(!), δεν μπορεί να εκφράσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις που υφίστανται  τις οδυνηρές συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής. Τέτοιες δυνάμεις – και αναφερόμαστε κυρίως στα μικρομεσαία  στρώματα – θα μπορούσαν να κερδηθούν από ένα κεντρώο ή κεντροαριστερό σχήμα που θα τα διασφάλιζε από  τις ακρότητες  του ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική του οποίου θα τα οδηγούσε εκτός ευρώ.

Κάπου εδώ όμως τελειώνουν οι ασκήσεις επί χάρτου, γιατί έρχεται η πραγματικότητα. Το 2013 είναι το έτος του μνημονίου που ψήφισε έστω οριακά η κυβέρνηση Σαμαρά . Είναι  το έτος των νέων φορολογικών βαρών για τους μισθωτούς και συνταξιούχους και κύρια τους μικρομεσαίους. Είναι άλλη μια χρονιά ύφεσης και διόγκωσης της ανεργίας. Άλλη μια χρονιά κλεισίματος μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Άλλη μια κακή μέρα για τα φτωχότερα και μικρομεσαία στρώματα. Και βέβαια μια χρονιά που ξεκινάει διόλου ευχάριστα για όσους εμπλέκονται στην υπόθεση της νέας λίστας Λαγκάρντ.

Η ρωγμή που έχει υποστεί πλέον η σχέση της μεσαίας τάξης και ιδιαίτερα των μικρομεσαίων – όσων θα απομείνουν – με το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα που το εκπροσωπούν , είναι ανεπανόρθωτη. Κανένα μπλοκ εξουσίας δεν μπορεί πλέον  να συναπαρτίζεται από  δυνάμεις που στηρίζουν την μνημονιακή πολιτική και άλλες που πλήττονται με τρόπο καταστροφικό από αυτήν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ ή όπως θα ονομαστεί ο ενιαίος φορέας  που θα προκύψει από το ιδρυτικό Συνέδριο που επίκειται, χρειάζεται να κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα. Να θέσει με σαφήνεια στον λαό   το πραγματικό δίλημμα της κρίσιμης αυτής περιόδου. «Ή τους σταματάμε  ή χάνουμε τα πάντα». Και να αναδείξει την φυσιογνωμία μιας αριστερής  ριζοσπαστικής δύναμης  που μπορεί να διαδραματίσει έναν ηγεμονικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της χώρας. Δύναμη αξιόπιστη  ως συνομιλητή  ακόμα και με τμήματα του κεφαλαίου που διατηρούν μια παραγωγική , υγιή αντίληψη για την ανάπτυξη της  οικονομίας. Και τέλος να διευρύνει την οργανωμένη βάση του δημιουργώντας ένα μεγάλο ρεύμα ένταξης από τις εκατοντάδες χιλιάδες καινούριους ψηφοφόρους και φίλους.

«Ζητείται Κέντρο για την φροντίδα ηλικιωμένου και ασθενούς πολιτικού συστήματος». Αυτό θα μπορούσε να λέει μια σχετική αγγελία στις εφημερίδες.

Μέχρι τώρα πάντως οι επίδοξοι ηγέτες του είναι τόσο ηλικιωμένοι και ανήμποροι (πολιτικά) όσο και το ίδιο το σύστημα που επιχειρούν να περισώσουν.

Γιατί το ευρώ;

Η Αυγή online...

Του Άγγελου Μανταδάκη

Βιώνουμε μια πρωτοφανή επέμβαση ξένων κέντρων στα εσωτερικά της χώρας. Αξιωματούχοι των Βρυξελλών, ο γνωστός κ. Σόιμπλε, εκπρόσωποι του ΔΝΤ, τραπεζίτες, αναλυτές, παπαγαλάκια και πολλοί άλλοι θεωρούν καθήκον τους αυτές τις ημέρες να επεμβαίνουν ωμά στην προεκλογική περίοδο της Ελλάδας για να διαμορφώσουν κλίμα τρόμου και αβεβαιότητας για το ενδεχόμενο νίκης της Αριστεράς και χρεωκοπίας της χώρας.
Ο ελληνικός καπιταλισμός αποκαλύπτεται: ιστορικά εξαρτημένος, ποδηγετούμενος, στηριζόμενος σε ξένα δεκανίκια έναντι της εκχώρησης δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων σε αλλότριους. Το πιο αντιπαραγωγικό κομμάτι του και ταυτόχρονα το πιο εθελόδουλο έχει οργανώσει μαζί με το νεοφιλελεύθερο λόμπι της Ε.Ε. μια τεράστιας κλίμακας εκστρατεία ωμού εκβιασμού ενός λαού που δείχνει να θέλει και πρόσφατα να μπορεί να ακυρώσει τη σκληρή γραμμή της γερμανοποίησης της Ευρώπης. Σαν το πιο αποτελεσματικό και αιχμηρό όπλο έχουν επιλέξει το ευρώ.
Γιατί όμως το ευρώ; Είναι το σύμβολο της ευημερίας απέναντι στη δραχμή που είναι το σύμβολο της φτώχειας; Μήπως με το ευρώ δεν φτάσαμε στη χρεωκοπία; Θα μπορούσαμε βέβαια να φτάσουμε και με τη δραχμή. Ο γείτονάς μου για ένα ευρώ και είκοσι λεπτά που δεν τα έχει, πάει στη δουλειά του πολλές φορές με τα πόδια από τα Πετράλωνα στο Αιγάλεω.
Γιατί λοιπόν αυτή η υστερία μην τυχόν και αποχωρήσει η Ελλάδα από το ευρώ; Γιατί απαιτούν απόλυτη και σιδερένια πειθαρχία για να μείνει η χώρα στην Ευρωζώνη; Τόση σπουδή και τέτοιος ζήλος για την ευημερία μας ώστε να φτάνουν στον εκβιασμό;
Μάλλον όχι. Τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το ευρώ είναι το σύμβολο της νομιμοφροσύνης στην τάξη πραγμάτων που επιδιώκουν να εγκαταστήσουν οι πιο ακραίοι νεοφιλελεύθεροι κύκλοι της Ε.Ε. και η πιο συντηρητική μερίδα της γερμανικής χριστιανοδημοκρατίας. Δεν μας απειλούν με την έξοδο από το ευρώ για να μας προστατέψουν, αλλά για να μας εντάξουν στη στρατιά των νομιμοφρόνων.
Ευρώ σημαίνει υποταγή στο δημοσιονομικό σύμφωνο, θεσμοποίηση της λιτότητας, απορρύθμιση, ανεργία... Και μέσα στο ευρώ φτωχαίνουμε, υποβαθμιζόμαστε σαν χώρα και σαν κοινωνία, αδυνατούμε να πληρώσουμε τα χρέη μας. «Οι Έλληνες δεν μπορούν να αποφύγουν τη λιτότητα, είτε μέσα είτε έξω από το ευρώ» γράφει ο «Εκόνομιστ» στο κύριο άρθρο του στο τελευταίο τεύχος.
Όχι ότι επιδιώκουμε να πάμε στη δραχμή. Αλλά ας βάλουμε σαν Αριστερά τα πράγματα στη θέση τους. Δεν θυσιάζουμε για χάρη του ευρώ ούτε έναν άνθρωπο, ούτε έναν άνεργο, ούτε έναν συνταξιούχο στην πείνα.
Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι ό,τι πιο κούφιο, ό,τι πιο κενό εφευρέθηκε σαν σύνθημα τα τελευταία χρόνια. Ένα τρυκ εκβιασμού που δεν έχει αντίκρισμα.
Το απορρίπτουμε και σαν υποκριτικό. Πίσω από την έκκληση που με δραματικό ύφος διατυπώνουν κάποιοι «να μείνουμε στο ευρώ» κρύβεται η διά της διολισθήσεως αποδοχή του Μνημονίου. Και αποσιωπούν το ενδεχόμενο μέσα από τα αλλεπάλληλα Μνημόνια να φτάσουμε στη χρεωκοπία και τότε εκ των πραγμάτων να τεθούμε εκτός ευρώ.
Δεν έχουμε αυταπάτες. Οι επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ, η προσπάθεια διαστρέβλωσης των θέσεών του και η υστερία φόβου γύρω από το ευρώ θα κλιμακωθούν μέχρι τις 17 Ιουνίου.
Δεν δείχνει να έχει πολλούς αποδέκτες αυτού του είδους η προπαγάνδα. Αλλά πρέπει να έχουμε το νου μας. Η πρόταση Μέρκελ για την ταυτόχρονη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το ευρώ μαζί με τις βουλευτικές εκλογές ξεπέρασε κάθε προηγούμενο απροκάλυπτης επέμβασης.
Εμείς δεν έχουμε λόγο να διαβεβαιώσουμε κανέναν ότι θα κρατήσουμε τη χώρα στο ευρώ. Κάθε αναφορά, κάθε διαβεβαίωση από την πλευρά μας ότι μένουμε πιστοί στο ευρώ, υποδηλώνει την εμπλοκή μας σε λήψη μέτρων μνημονιακού χαρακτήρα.
Αυτό που μας συνέχει είναι η ανάγκη να αντιστοιχηθούμε με το μήνυμα της 6ης Μαΐου. Και το μήνυμα αυτό είναι μοναδικό και μας παροτρύνει να διεκδικήσουμε μια ισχυρή πλειοψηφία που στις 18 Ιουνίου θα ανοίξει έναν νέο δρόμο για την χώρα μας και την Ευρώπη.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη: Είναι το φάντασμα της Δημοκρατίας ...

Η Αυγή online...

Του Άγγελου ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ

Πριν από είκοσι δύο χρόνια ακριβώς έπεφτε το τείχος του Βερολίνου. Η Ευρώπη πανηγύριζε την επικράτηση των ιδεωδών της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Η πτώση του Τείχους συνέπιπτε με το τέλος του ψυχρού πολέμου στην γηραιά Ήπειρο.
Σήμερα το αίτημα της Δημοκρατίας ξαναγυρίζει στην Ευρώπη και μάλιστα ακόμα πιο επιτακτικό. Απέναντί του έχει τη λυσσαλέα αντίδραση των αγορών που επιδιώκουν να πνίξουν το όραμα της δημοκρατικής Ευρώπης στη δική τους ανελέητη δικτατορία.
Στην Ελλάδα και στην Ιταλία οι κυβερνήσεις έπεσαν. Αντικαταστάθηκαν όμως με κυβερνήσεις εκτός λαϊκής νομιμοποίησης, αρεστές στο διευθυντήριο των Βρυξελλών που επέλεξε τους δύο πρωθυπουργούς από την τραπεζική ελίτ της Ευρωζώνης. Η μόνη δημοκρατική λύση όταν μια κυβέρνηση πέφτει ή αδυνατεί να συνεχίσει, είναι βέβαια η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία. Αλλά αυτά είναι πολύ ψιλά γράμματα.
Η αντίληψη των κυρίαρχων κύκλων όσον αφορά στις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης είναι ότι αυτές δεν μπορούν να απαιτούν δημοκρατία. Προτεραιότητα έχουν τα χρέη και οι αγορές του χρήματος. Η Ελλάδα καλείται επίσημα να περιορίσει την εθνική της κυριαρχία. Η Ιρλανδία ενημερώνει πρώτα τη Γερμανική Βουλή για τον προϋπολογισμό της και μετά το δικό της Κοινοβούλιο!
Το δίδυμο Μέρκελ - Σαρκοζί γίνεται το μοναδικό ουσιαστικά κέντρο αποφάσεων. Mέχρι που να καθορίζει ποιο θα είναι το ερώτημα και ποια η ημερομηνία διεξαγωγής δημοψηφίσματος σε κάποια άλλη χώρα.
Χωρίς να είναι αναγκαία για τη συγκρότηση της πλειοψηφίας, μεθοδεύεται η συμμετοχή της ακροδεξιάς στην λεγόμενη «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» στην Ελλάδα. Χέρι - χέρι σοσιαλιστές και ακροδεξιοί πολέμιοι της δημοκρατίας.
Η Δημοκρατία προκαλεί πανικό στις ελίτ της Ε.Ε. και τις αγορές. Αρκούσε μια δήλωση του Γ. Παπανδρέου ότι προτίθεται να θέσει σε δημοψήφισμα τη δανειακή σύμβαση των Βρυξελλών που συνόδεψε το "κούρεμα" του ελληνικού χρέους, για να προκληθεί αναστάτωση σε όλη την Ευρώπη, και όχι μόνο!
Και βέβαια δεν έχει αποσαφηνιστεί το πώς οδηγήθηκε σ' αυτή την κίνηση ο κ. Παπανδρέου και με ποιους είχε -αν είχε- συνεννοηθεί. Προσπαθώντας να βγει όμως ο ίδιος από τα αδιέξοδα της πολιτικής του, έθεσε το ζήτημα της Δημοκρατίας. Εκείνοι που θέλουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση να οικοδομείται ερήμην των λαών, τρομοκρατήθηκαν. Και αν ανοίξει κύκλος δημοψηφισμάτων και μιλήσουν οι πολίτες;
Απέναντι σε έναν αδηφάγο χρηματιστικό καπιταλισμό που διαλύει την κοινωνική ζωή, το αίτημα της Δημοκρατίας γίνεται όλο και πιο ισχυρό. Αυτό που ακούμε από τους αγανακτισμένους όλης της Ευρώπης και των ΗΠΑ, αυτό που συναντήσαμε στο Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες της χώρας μας επί τόσους μήνες, είναι το ίδιο: δημοκρατία, διαφάνεια, δικαιώματα, σεβασμός στον πολίτη.
Το φάντασμα της Δημοκρατίας πλανιέται ήδη πάνω από την Ευρώπη, για να παραφράσουμε τη ρήση του «Μανιφέστου». Τους επόμενους μήνες μπορεί να γίνει ο εφιάλτης των διευθυντηρίων που νόμισαν ότι μπορούν να κυβερνούν τον κόσμο με εντολές χρηματιστηριακού τύπου.