Mama son tanto felice*....

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το τραγούδι αυτό το ξανατραγουδά μετά από χρόνια, μπροστά στον φακό, με το ίδιο πάθος που το τραγούδησε και όταν βρέθηκε μικρός στο στρατόπεδο εξόντωσης των Γερμανών, ένας διασωθείς μάρτυρας στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου «Νεοναζί, το ολοκαύτωμα της μνήμης», που προβλήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο της Ισραηλιτικής Κοινότητας με κεντρική εισηγήτρια τη Νίνα Καρακάλου για την επέτειο του Ολοκαυτώματος.

Και μετά από τόσα χρόνια, κλαίει. Τώρα μπορεί να κλάψει. Τότε, όταν έφτανε από τη Θεσσαλονίκη στο στρατόπεδο μαζί με τους άλλους Εβραίους από τη Θεσσαλονίκη και τις άλλες πόλεις μας, τους κοσμοπολίτες, τους πολύγλωσσους, τους πολιτισμένους και εκλεπτυσμένους Εβραίους μας, που η απουσία τους σήμερα από την Ελλάδα είναι ακόμη μία πληγή. Τότε -όταν έφτανε στο στρατόπεδο του θανάτου ταξιδεύοντας μέσα στα κλειστά βαγόνια που μετέφεραν ανθρώπους αντί για ζώα και εμπορεύματα, όρθιους, στις άθλιες εκείνες συνθήκες- δεν του περίσσευαν τα δάκρυα.

Γι” αυτό είναι συχνά άστοχες οι ταινίες που δείχνουν όλους τους ανθρώπους να φοβούνται και να κλαίνε μπροστά στον θάνατο. Οχι, τότε δεν φοβάσαι. Ο φόβος υπάρχει πριν, όχι τότε. Οσο για τα δάκρυα, αυτά έρχονται μετά. Αν επιζήσεις. Και πάλι όχι από τον φόβο. Αλλά από εκείνο το βαθύ, το αμετάκλητο αίσθημα της απώλειας. Γι” αυτό που ήσουνα, γι” αυτό που πίστευες ότι ήσουνα, γι” αυτό που ήταν οι άλλοι, γι” αυτό που πίστευες ότι ήταν οι άλλοι. Κι έτσι καθαρίζει, καθαίρεται, ο νους και η ψυχή του ανθρώπου.

αυτό που συνέβη μπορεί να ξανασυμβεί....

Ποθητή Χαντζαρούλα, απο το περιοδικο Χρονος...

Γιατί έχει σημασία να σκεφτόμαστε τον φασισμό ιστορικά;

Η μνήμη του Ολοκαυτώματος στοιχειώνει τον κόσμο των ζωντανών, ακόμα περισσότερο των επιζώντων, εξαιτίας και της αναβίωσης του φασισμού στην Ευρώπη. Η ιστορική προσέγγιση του φασισμού έχει σημασία, επειδή είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε και να αναγνωρίζουμε την ιδεολογία, την κουλτούρα και τις στρατηγικές εδραίωσης του φασισμού σε μαζικό φαινόμενο. Αυτή η γνώση δεν μας επιτρέπει πλέον να εκπλησσόμαστε ούτε να θεωρούμε τις εκδηλώσεις του φασισμού ως ανώδυνες. Όχι μόνο επειδή σε αυτή την «αντι-ιδεολογική ιδεολογία» στρατεύτηκαν οι πολίτες με ενθουσιασμό για τον «κοινό σκοπό».¹ Αλλά και επειδή η μεταπολεμική Ευρώπη συγκάλυψε ενοχλητικές μνήμες και εμφανίστηκε ως θύμα του ναζισμού. Οι εμπλεκόμενες χώρες απέκτησαν μερίδιο από τη νέα συλλογική ταυτότητα του νικητή απέναντι σε έναν εχθρό που ενσάρκωνε το απόλυτο κακό.² Αυτοί οι ευρωπαϊκοί μύθοι μιας Ευρώπης θύματος του ναζισμού, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Mark Mazower, διαλαλούσαν τον αναπότρεπτο θρίαμβο της ελευθερίας.³

Τρελέ Τσιγγάνε, για πού τραβάς; *

ΜΑΡΙΑ ΣΑΜΠΑΤΑΚΑΚΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Γύφτο οι αλλόφυλοι με κράζουν/ κι οι γύφτοι αλλόφυλο με λένε,/ κι οι δουλευτάδες ακαμάτη /και οι σπλαχνικές καρδιές με κλαίνε,/ κι οι χαροκόποι δε με θέλουν /και μ' είπαν οι γεροί σακάτη,/ παλιάτσο με είπε κι ο σακάτης/κι οι ονειροπλέχτες με κοιτάζουν, πάντα με ξαφνισμένο μάτι /σαν όνειρο άπρεπο και ξένο, καθώς διαβαίνω/ (...) τέρας για να φοβηθής/και μαζί για να γελάσης (...)

  Ο «Δωδεκάλογος του Γύφτου» γράφτηκε από τον Κωστή Παλαμά σε εποχή παρακμής. Πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής. Στον απόηχο μιας εθνικής ταπείνωσης κι ενός καταπιεστικού διεθνούς ελέγχου. Με έκδηλη την απογοήτευση για το ήθος των αρχόντων αλλά και των αρχομένων. Στην εμβληματική φιγούρα του γύφτου, του αδάμαστου κι ανυπότακτου, ο ποιητής διοχετεύει την ελπίδα του για ανάταση, αναγέννηση κι αναδημιουργία.
Γύφτε Λαέ, άκουσέ με /το πρωτόσταλτο είμαι σημάδι/ απ' την πλάση που θα 'ρθει (... ) Απ' τους κόσμους του Αύριο/ το μήνυμα της νίκης εγώ σου φέρνω (...)
Είμαι η σάλπιγγα εγώ μιας Ανάστασης (...)
Ο «Δωδεκάλογος» εκδίδεται το 1907, στις αρχές του 20ού αιώνα δηλαδή, όταν η Ελλάδα ισορροπεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και δύο χρόνια πριν από το κίνημα στο Γουδί. Τα μεγάλα οράματα έχουν τελειώσει.
Ηεκσυγχρονιστική προσπάθεια του Τρικούπη έχει συνθλιβεί στη μέγκενη της χρεοκοπίας και οι μεγαλοστομίες του Δηλιγιάννη έχουν αποδειχθεί γράμμα κενό υπό το βάρος της ήττας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει το δικό του δράμα, υποχρεωμένο να επιβιώσει σε συνθήκες σφοδρής φορολόγησης. Η διαφθορά καλπάζει. Η διανόηση μίζερη και θλιβερή, χαμένη στα σαλόνια του αρχαϊσμού. Οι νεότερες γενιές ταλανίζονται ανάμεσα στη μετανάστευση και την ανυπαρξία. Είναι προφανές πως δεν πάει άλλο.

Επικροτούν, δεν αρνούνται...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Το ότι ο βουλευτής της Χ.Α. Ηλίας Κασιδιάρης αρνείται το Ολοκαύτωμα μας λέει κάτι για το άτομό του και το ποιόν του, καθώς και για τη Βουλή των Ελλήνων σήμερα και το διεμβολισμό της από νεοφασίστες και νεοναζιστές. Δεν μας λέει τίποτα για το Ολοκαύτωμα. Την ιερή μνήμη του, τη μνήμη των εκατομμυρίων Εβραίων, Τσιγγάνων, αριστερών, ανάπηρων, ομοφυλόφιλων και άλλων ανεπιθύμητων, που «δεν άξιζαν να ζουν», γι’ αυτό και θανατώθηκαν στα στρατόπεδα του ναζισμού, δεν κατάφεραν να την προσβάλουν τόσοι άλλοι, διεθνώς. Δεν έχει λοιπόν να φοβάται το παραμικρό από τυχάρπαστες ασημαντότητες σαν κι αυτές που μαγαρίζουν την αμήχανη, αν όχι πανικόβλητη Βουλή μας.
Οι νεοναζιστές του χρυσαυγιτισμού, πάντως, δεν είναι αρνητές του Ολοκαυτώματος με την έννοια που αποδίδουμε στον όρο αυτόν όταν αναφερόμαστε σε όσους παραχαράκτες της Ιστορίας καμαρώνουν αυτοαποκαλούμενοι ρεβιζιονιστές ή αναθεωρητές. Αυτοί είτε αρνούνται εντελώς τη Σοά είτε με βάναυσες λαθροχειρίες εις βάρος των ιστορικών ντοκουμέντων μειώνουν αδίστακτα την έκτασή της. Η δόλια επιθυμία τους είναι να σχετικοποιήσουν τον πρωτοφανή χαρακτήρα της, την ανεπανάληπτη σημασία της, και να την εντάξουν στην ιστορία των πολέμων σαν κάτι το συνηθισμένο και εξηγήσιμο.
Αντίθετα, οι ψυχικά και ιδεολογικά ταυτισμένοι με τον ναζισμό πάνε παραπέρα: Επιχαίρουν με την εξόντωση όλων αυτών των «μη ανθρώπων». Δεν την αρνούνται, αλλά την επικροτούν. Με τη στάση, τους υπαινιγμούς ή και τα λεγόμενά τους ξεκαθαρίζουν τι πιστεύουν: ότι δεν έφταιγε ο Χίτλερ, αλλά οι ίδιοι οι νεκροί, οι μεθοδικά εξοντωμένοι. Γι’ αυτό και «καλά έπαθαν ό,τι έπαθαν· τους άξιζε». Και έφταιξαν μόνο και μόνο επειδή ανήκαν στους Εβραίους, τους Τσιγγάνους και σε όποια άλλη κατηγορία «τής άξιζε» να συμπεριληφθεί στα προγράμματα της «τελικής λύσης». Ρατσιστές είναι οι ζιγκχαϊλάδες «καθαροί Ελληνες». Και οι Εβραίοι και οι Ρομά, που υπάρχουν βαριά απαξιωμένοι και κατασυκοφαντημένοι στην παράδοση σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών χωρών, όπου παρουσιάζονται σαν «εκ φύσεως» κατώτεροι, άθλιοι και αγύρτες (αλλά και σαν από κοινού σταυρωτές του Χριστού), ήταν πάντοτε ο πρώτος στόχος του ρατσισμού.

Μίσος και εχθροπάθεια...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Αν ένας άνθρωπος ή μία ομάδα ανθρώπων αμφισβητήσουν το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Ναζί, αν ισχυριστούν ότι δεν έγινε ποτέ ή ότι δεν έχει την έκταση που του αποδίδεται, πρέπει να διωχθούν ποινικά; Η απάντηση είναι όχι, κατηγορηματικά όχι, και τούτο παρόλο που η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος υποκρύπτει σχεδόν πάντα μίσος προς τους Εβραίους και συμπάθεια προς τους Ναζί. Ακόμη κι έτσι όμως, συνιστά άποψη, άποψη εξοργιστική, που μπορείς να την απορρίψεις, να την κοροϊδέψεις, να την μπινελικώσεις, όχι όμως να τη σύρεις στα δικαστήρια.
Από την ποινικοποίηση της αμφισβήτησης του Ολοκαυτώματος, μπορεί να φτάσεις στην ποινικοποίηση της αμφισβήτησης οποιουδήποτε ιστορικού γεγονότος θεωρείται ιερό. Άλλο το ιστορικό βάρος των γεγονότων και άλλο η ιεροποίηση των γεγονότων, η μετάθεσή τους από την περιοχή της Ιστορίας στην περιοχή της μυθολογίας. Το ιερό ίσταται πέραν της αμφισβήτησης και της κριτικής και τούτο είναι εντελώς απαράδεκτο, ιδίως όταν για την ιερότητα αποφασίζει αυτός που έχει την ισχύ σε κάθε δεδομένη στιγμή.
Στην Ελλάδα η εξουσία ασκείται και μέσω των ιερών γεγονότων, μια ατέλειωτη σειρά από ζωτικά ψεύδη που χρησιμοποιούν οι εκάστοτε νικητές για να καταστείλουν τους νικημένους. Μέχρι και τη Μακρόνησο ονόμασαν Παρθενώνα οι νικητές του εμφυλίου και μάλιστα ο πιο μορφωμένος εξ αυτών. Αν υπάρξει οποιουδήποτε είδους ποινικοποίηση της γνώμης, ακόμη και της πιο εξτρεμιστικής, για τα όσα συνέβησαν στο παρελθόν, η Ελλάδα θα γίνει ένα απέραντο δικαστήριο και κάτι μου λέει ότι στο σκαμνί δεν θα κάθονται οι χρυσαυγίτες.
Αν ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων βγει και πει δημοσίως «κάψτε του Εβραίους, οι Εβραίοι πρέπει να καίγονται, γιατί σταύρωσαν τον Χριστό και γιατί κυβερνούν υπογείως την ανθρωπότητα», αυτό είναι ποινικώς κολάσιμο; Είναι ποινικώς κολάσιμο οπωσδήποτε και πέραν πάσης αμφιβολίας. Διότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με άποψη, την άποψη του ιστορικού ή την άποψη του μαλάκα, αλλά με ξεκάθαρη προτροπή σε βία. Προτροπή σε βία κατά συγκεκριμένων προσώπων, των Εβραίων, των μεταναστών, των ομοφυλοφίλων και όποιου άλλου βάλουνε στο μάτι τα τέρατα.
Δεν πρόκειται καν για ηθική αυτουργία. Η ίδια η προτροπή σε βία είναι από μόνη της βία, προκαλεί τρόμο σε αυτούς που στοχοποιεί, μπορεί να τους εξοντώσει ψυχικά και σωματικά, να τους κάνει να εγκαταλείψουν τον τόπο στον οποίο ζουν. Το έχει πει και ο Βιτγκενστάιν: «Οι λέξεις είναι πράξεις».
Ναι, αλλά και αυτός που αμφισβητεί το Ολοκαύτωμα είναι σαν να ζητάει να καούν οι Εβραίοι, άρα πρέπει και αυτός να διωχθεί. Είναι σαν να το ζητάει, αλλά δεν το ζητάει, τουλάχιστον όχι ακόμη. Στο «σαν» και το «ακόμη» βρίσκεται η διαφορά της δημοκρατίας από τον φασισμό.