Να μην κακοφορμίσει το λάθος...

του Νικου Φιλη, απο την Αυγη...

Η υπόθεση της υποψηφιότητας Καρυπίδη έχει ξεφύγει από το ακριτικό πλαίσιο της Δυτικής Μακεδονίας και αποκτά διαστάσεις κεντρικού πολιτικού θέματος, που απειλεί την ευκρίνεια ακόμη και της φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ. Το καταρρέον πολιτικό κατεστημένο έσπευσε να εκμεταλλευτεί τις αντισημιτικές απόψεις, που με γραφικό και αφελή τρόπο έχει υποστηρίξει ο Θ. Καρυπίδης. Προκλήθηκε ακόμη και αδίστακτη παρέμβαση της Αμερικανοεβραϊκής Επιτροπής, η οποία έφτασε στο σημείο να εξομοιώνει τεχνηέντως τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή! Πρόκειται για ανιστόρητη πολιτική συμπεριφορά, που στο όνομα κοντόφθαλμων πολιτικών σκοπιμοτήτων, "νομιμοποιεί" εκ του αντιθέτου τον ιστορικό αναθεωρητισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανάγκη να δώσει διαπιστευτήρια για τις ανθρωπιστικές και δημοκρατικές αξίες του πάνω στις οποίες στηρίζεται το πρόγραμμα και η δράση του για τη ριζική αλλαγή στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Αποφασίζει με βάση τις δικές του πολιτικές θέσεις και διαδικασίες, διασφαλίζοντας την πολιτική αυτονομία του. Γι' αυτό διαθέτει την ικανότητα να στοχάζεται και να αναστοχάζεται, να επιμένει στις ορθές επιλογές του, να αναγνωρίζει και να διορθώνει τυχόν λάθη του. Η πολιτική των συμμαχιών αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ συνθήκη της φυσιογνωμίας του. Στην παρούσα φάση εργάζεται, και μάλιστα αποτελεσματικά, για τη διαμόρφωση ευρέος φάσματος κοινωνικών - πολιτικών συμμαχιών σε δημοκρατική - αντιμνημονιακή κατεύθυνση, για να βγει η χώρα από την κρίση και να επαναθεμελιωθεί η Ε.Ε.

Όσο αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ από την ενοριακή, σχεδόν αυτοαναφορική, αντίληψη για τις συμμαχίες, άλλο τόσο υπονομεύεται από το άγχος για "συμμαχίες" τακτικού χαρακτήρα, που δεν υπηρετούν έναν ορίζοντα προοδευτικών αξιών.

Φαντάσματα υπάρχουν...

Sotosblog...

Ποιος θα το ‘λεγε πως θα βρισκόταν κάτι ικανό να σοκάρει ως και ανθρώπους, τόσο ψημένους στην ωμότητα, που είχαν φθάσει πια να προσπερνούν συνηθισμένοι τα χυμένα σωθικά στο χώμα από το πτώμα ενός ακόμα σκοτωμένου φίλου τους! Τι άλλο να σοκάρει άνθρωπο που βγήκε ζωντανός μέσα από την κόλαση της μάχης του Στάλιγκραντ; Άνθρωπο που αποβιβασθηκε στη Νορμανδία πατώντας σε τρύπιες, διαμελισμένες, άψυχες σάρκες ανάμεσα σε ένα βιβλικό κατακλυσμό πυρών από τα μάουζερ; Τι;

Και όμως! Ένα ακόμα πιο γερό σοκ τους έμελλε. Και τους περίμενε σε εκείνο που αντίκρυσαν, σαν μπήκαν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, μόλις εγκαταλειμμένα άρον-άρον. Τους αντίκρυζε ζωντανό-νεκρό εκεί το μέγα αίσχος: η καταρράκωση του Ανθρώπου! Και σάστισαν οι μπαρουτοκαπνισμένοι, βλέποντας ότι υπάρχουν τελικά φαντάσματα. Και σαλεύουν…

Δεν ήταν η ανέχεια, η απόλυτη κακουχία, τα οστά τα γεγυμνωμένα που σοκάρισαν. Ήταν η προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι Άδικοι των Εθνών...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, Red NoteBook...

Λέει ένα εδάφιο του Ταλμούδ πως εκείνος που σώζει μια ζωή, σώζει ολόκληρο το σύμπαν. Πιθανότατα, οι χιλιάδες σε όλη την Ευρώπη που έσωσαν εβραίους ρισκάροντας τη ζωή τους, στα χρόνια που η διάσωση ενός εβραίου ήταν έγκλημα και μπορούσε να οδηγήσει ως και στο θάνατο, δεν ήξεραν ούτε αράδα από το ιερό κείμενο. Κι όμως, από τους εαμίτες αντάρτες μέχρι τον κατοχικό αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό –δεν αναφέρομαι καν στους χιλιάδες βέλγους, ολλανδούς, ουκρανούς, πολωνούς και άλλους ευρωπαίους, που τιμήθηκαν ως “Δίκαιοι των Εθνών” απ΄ το Ίδρυμα για την Μνήμη των Μαρτύρων και των Ηρώων του Ολοκαυτώματος, το Γιαντ Βασσέμ–, έκαναν ό,τι μπόρεσαν για τη διάσωση του σύμπαντος.

Έχει σημασία ότι, εκτός από τους κομμουνιστές, ανάμεσά τους βρέθηκαν κι άλλοι. Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος, για παράδειγμα, που όπως γράφει ο Ιάσονας Χανδρινός [1], έδωσε οδηγίες στους ιερείς της πόλης να συμβουλέψουν το ποίμνιο να μην ασχημονεί κατά των εβραίων. Ο ίδιος έφτασε μάλιστα να απευθύνει διάβημα στον Μαξ Μέρτεν, το Δήμιο της Θεσσαλονίκης, να σταματήσει τους εκτοπισμούς. Μάταια, βεβαίως. Ο παραλήπτης του διαβήματος ήταν, ως γνωστόν, αυτός που διέταξε τη μεταφορά 45.000-50.000 εβραίων στο Άουσβιτς, χώρια τις λεηλασίες που καθοδήγησε ο ίδιος προσωπικά, μεταξύ των οποίων και η τυμβωρυχία του εβραϊκού νεκροταφείου της πόλης.

Έθνος-κράτος, κρίση, παρελάσεις, τανκς...

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ*, απο την Αυγη...

Η φετινή επιστροφή αρμάτων μάχης στις παρελάσεις αιτιολογήθηκε από υπεύθυνα κυβερνητικά χείλη ως προσπάθεια «ενίσχυσης του εθνικού φρονήματος». Τα τανκς αποτελούν την πρώτη παιδική μου σωματοποιημένη εμπειρία εθνικής ταυτότητας. Παρακολουθούσαμε τις παρελάσεις από το μπαλκόνι του διαμερίσματος του θείου Χαράλαμπου, στην οδό Εγνατίας στη Θεσσαλονίκη. Φίλοι του θείου αφηγούνταν προσωπικές αναμνήσεις από το 1940 και από την ασπρόμαυρη τηλεόραση ακουγόταν ο σχολιαστής της ΥΕΝΕΔ που κάλυπτε την παρέλαση. Για εμάς τα παιδιά τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία. Αυτό που «γέμιζε» την εθνική μας εμπειρία ήταν οι δονήσεις και ο εκκωφαντικός θόρυβος που προκαλούσαν τα τανκς.
Αν θυμάμαι καλά, οι παρελάσεις σταμάτησαν να γίνονται στην Εγνατία μετά τον σεισμό του 1978, χρονιά που είχα μια διαφορετική εμπειρία σωματοποίησης της εθνικής ταυτότητας. Σε ένα ταξίδι στη Γερμανία επισκεφτήκαμε το Νταχάου. Οι μισοί συμμαθητές του πατέρα μου από το Δημοτικό, στο οποίο φοιτούσε στην προπολεμική Θεσσαλονίκη, δολοφονήθηκαν στο Άουσβιτς. Έμειναν τα χριστιανόπουλα και επέστρεψε το 1944 μόνο ένα εβραιόπουλο. Αυτό που σωματικά προσέλαβα στο Νταχάου, ως όψη της εθνικής ταυτότητας, ήταν κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο από τις δονήσεις και τον θόρυβο των τανκς: ήταν η σιωπή. Στις γωνίες των ξύλινων θαλάμων άνθρωποι καθισμένοι, κρυμμένοι, σιωπηλοί. Λίγα χρόνια αργότερα, ένα πρωί στη Λεωφόρο Στρατού, συναντήσαμε τυχαία τον κύριο Σαμ, το εβραιόπουλο που επέστρεψε από το Άουσβιτς. Ο πατέρας μου του ζήτησε να «μου δείξει», ο κ. Σαμ πρότεινε το χέρι με τον χαραγμένο στο δέρμα του αριθμό. Θυμάμαι πάλι τη σωματοποίηση: σιωπή και των τριών μας.

Το άδικο του κ. Μανδραβέλη...

του Άκη Γαβριηλίδη, Nomadic universality...

Στην Kαθημερινή τής 16 Oκτωβρίου 2013, δημοσιεύεται σύντομο σχόλιο του εν θέματι αναφερόμενου αρθρογράφου με τίτλο «Το δίκιο του κ. Κατρούγκαλου». Σε αυτό, ο αρθρογράφος επιτίθεται κατά του συνταγματολόγου για τις θέσεις που αυτός εξέφρασε στην τηλεοπτική εκπομπή τού κ. Πρετεντέρη. Τις απόψεις αυτές το άρθρο τις ανασυγκροτεί -και ταυτόχρονα ήδη τις υπονομεύει διά του σαρκασμού- στην πρώτη του πρόταση, ως εξής:

Δεν υπήρχαν δημοσκοπήσεις στη Γερμανία του 1938 αλλά, με δεδομένο τον διάχυτο αντισημιτισμό της εποχής, η «Νύχτα των Κρυστάλλων» είναι καθ’ όλα δικαιολογημένη ή έστω δεν χρήζει καταδίκης. Αυτό θα ήταν το επιχείρημα ενός Χρυσαυγίτη ακούγοντας τον κ. Γιώργο Κατρούγκαλο, στην προχθεσινή εκπομπή «Ανατροπή» (Mega 14.10.2013)

Με βάση λοιπόν αυτή την ανασυγκρότηση/ απόρριψη, πρέπει εξ αντιδιαστολής να υποθέσουμε ότι, κατά τον κ. Μανδραβέλη, η Νύχτα των Κρυστάλλων χρήζει καταδίκης.
Ωραία.
Κι εγώ ρωτώ: ποιο είναι το υποκείμενο που καλείται να απαγγείλει αυτή την καταδίκη;
Δεν βλέπω άλλη δυνατότητα απάντησης στο ερώτημα αυτό από την εξής:
η κοινωνία[1].
Άρα, ο κ. Κατρούγκαλος έχει δίκιο.

Επικροτούν, δεν αρνούνται...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Το ότι ο βουλευτής της Χ.Α. Ηλίας Κασιδιάρης αρνείται το Ολοκαύτωμα μας λέει κάτι για το άτομό του και το ποιόν του, καθώς και για τη Βουλή των Ελλήνων σήμερα και το διεμβολισμό της από νεοφασίστες και νεοναζιστές. Δεν μας λέει τίποτα για το Ολοκαύτωμα. Την ιερή μνήμη του, τη μνήμη των εκατομμυρίων Εβραίων, Τσιγγάνων, αριστερών, ανάπηρων, ομοφυλόφιλων και άλλων ανεπιθύμητων, που «δεν άξιζαν να ζουν», γι’ αυτό και θανατώθηκαν στα στρατόπεδα του ναζισμού, δεν κατάφεραν να την προσβάλουν τόσοι άλλοι, διεθνώς. Δεν έχει λοιπόν να φοβάται το παραμικρό από τυχάρπαστες ασημαντότητες σαν κι αυτές που μαγαρίζουν την αμήχανη, αν όχι πανικόβλητη Βουλή μας.
Οι νεοναζιστές του χρυσαυγιτισμού, πάντως, δεν είναι αρνητές του Ολοκαυτώματος με την έννοια που αποδίδουμε στον όρο αυτόν όταν αναφερόμαστε σε όσους παραχαράκτες της Ιστορίας καμαρώνουν αυτοαποκαλούμενοι ρεβιζιονιστές ή αναθεωρητές. Αυτοί είτε αρνούνται εντελώς τη Σοά είτε με βάναυσες λαθροχειρίες εις βάρος των ιστορικών ντοκουμέντων μειώνουν αδίστακτα την έκτασή της. Η δόλια επιθυμία τους είναι να σχετικοποιήσουν τον πρωτοφανή χαρακτήρα της, την ανεπανάληπτη σημασία της, και να την εντάξουν στην ιστορία των πολέμων σαν κάτι το συνηθισμένο και εξηγήσιμο.
Αντίθετα, οι ψυχικά και ιδεολογικά ταυτισμένοι με τον ναζισμό πάνε παραπέρα: Επιχαίρουν με την εξόντωση όλων αυτών των «μη ανθρώπων». Δεν την αρνούνται, αλλά την επικροτούν. Με τη στάση, τους υπαινιγμούς ή και τα λεγόμενά τους ξεκαθαρίζουν τι πιστεύουν: ότι δεν έφταιγε ο Χίτλερ, αλλά οι ίδιοι οι νεκροί, οι μεθοδικά εξοντωμένοι. Γι’ αυτό και «καλά έπαθαν ό,τι έπαθαν· τους άξιζε». Και έφταιξαν μόνο και μόνο επειδή ανήκαν στους Εβραίους, τους Τσιγγάνους και σε όποια άλλη κατηγορία «τής άξιζε» να συμπεριληφθεί στα προγράμματα της «τελικής λύσης». Ρατσιστές είναι οι ζιγκχαϊλάδες «καθαροί Ελληνες». Και οι Εβραίοι και οι Ρομά, που υπάρχουν βαριά απαξιωμένοι και κατασυκοφαντημένοι στην παράδοση σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών χωρών, όπου παρουσιάζονται σαν «εκ φύσεως» κατώτεροι, άθλιοι και αγύρτες (αλλά και σαν από κοινού σταυρωτές του Χριστού), ήταν πάντοτε ο πρώτος στόχος του ρατσισμού.

Η σάπια καραμέλα του αντισημιτισμού...

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Διάβαζα μια συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στη Lifo, στην οποία, με το γνωστό μετρημένα αμετροεπή λόγο του και το σουρρεαλιστικό στυλ του, εξέφρασε τις σκέψεις του, με τις οποίες είναι δύσκολο να διαφωνήσεις αλλά δύσκολο και να συμφωνήσεις απόλυτα.
Η συνέντευξη δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο.
Την προσοχή μου τράβηξε όμως ο επιθετικός τόνος των σχολιαστών στο site της γνωστής εφημερίδας Lifo (έχουν αναφέρει στο παρελθόν ράμματα για τη γούνα της), με αφορμή μια αποστροφή του λόγου του Πανούση περί "Εβραιοναζήδων", όταν μιλούσε για το στήσιμο σκανδάλων αλά Siemens.

Αυτή η αναφορά εξόργισε τους "υπερπροοδευτικούς αντιφασίστες" αναγνώστες του site, οι οποίοι στο άκουσμα και μόνο της λέξης "Εβραίοι" τινάζονται αυτόματα από την καρέκλα φωνάζοντας μηχανικά "ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ"!
(λες και τους πάτησες κουμπί...)

Βέβαια, οι ίδιοι αναγνώστες-σχολιαστές του εν λόγω site (και άλλων ομοίων) είναι δεκτικοί, και ως πομποί και ως δέκτες, στο αναμάσημα στερεοτύπων που αφορούν στους Έλληνες, στους Βαλκάνιους ή στους Μεσόγειους εν γένει, στερεοτύπων που εστιάζουν στην τεμπελιά, στην βαρεμάρα, στη λαμογιά, στην απατεωνιά, στο ρουσφέτι, στη βλαχιά, στον επαρχιωτισμό κλπ κλπ
Αντίστοιχα όταν ακούν για Βορειοευρωπαίους αναμασούν αδιαμαρτύρητα τα στερεότυπα των εργατικών, των υπεύθυνων, των σοβαρών, των μετρημένων ανθρώπων.
Και φυσικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να χρεώνουν υποτιμητικότατες και προσβλητικότατες εκφράσεις και για κρατικές υποστάσεις, όπως η Κούβα, η Βόρειος Κορέα κλπ.
Μην τυχόν όμως και ψελλίσει κανείς κουβέντα για Εβραίους, γιατί τότε μαύρο φίδι που τον έφαγε!
Θα κατηγορηθεί ως αντισημίτης, συνωμοσιολόγος, κρυφοφασίστας, γραφικός και επικίνδυνος.

Δηλαδή επειδή ο καριόλης ο Χίτλερ ξεπάστρεψε 6 εκατομμύρια Εβραίους, είναι αναγκασμένη η ανθρωπότητα να τους έχει αιωνίως στο απυρόβλητο;
Φυσικά και η γενοκτονία των Εβραίων είναι ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία.
Αλλά αυτό δε σημαίνει πως όποιος πει κακή κουβέντα για Εβραίο, ετοιμάζεται να στήσει νέο Άουσβιτς!
Ό,τι κι αν συμβαίνει έκτοτε;
Λες και οι Εβραίοι ήταν το μοναδικό θύμα της ναζιστικής θηριωδίας!
Λες και δεν σκοτώθηκαν εκατομμύρια Έλληνες, είτε πολεμώντας, είτε εκτελεσμένοι, είτε άμαχοι, είτε πεινασμένοι στους δρόμους!
Λες και δεν σκοτώθηκαν εκατομμύρια Σοβιετικοί προσφέροντας τη μέγιστη υπηρεσία στον πόλεμο, με την συντριβή των ναζιστικών δυνάμεων!
Λες και δεν σκοτώθηκαν εκατομμύρια Άγγλοι, Αυστραλοί, Αμερικανοί, Αφρικανοί, Νεοζηλανδοί, Γάλλοι και άνθρωποι από κάθε άλλη φυλή, που αντιστάθηκαν με το σώμα και την ψυχή τους ενάντια στην επίθεση του ναζισμού!
Λες και δεν έχουν υποστεί σφαγές και εξοντωτικούς εξευτελισμούς τόσες και τόσες φυλές στην ιστορία! Ινδιάνοι, Παλαιστίνιοι, Πόντιοι, Αφρικανοί, Αρμένιοι, Θιβετιανοί και πόσοι άλλοι!



Γιατί οι Εβραίοι είναι μόνοι τους στο απυρόβλητο;
Γιατί ο αντισημιτισμός έχει αναχθεί σε ποινικό αδίκημα, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπεται ο ανθελληνισμός, ο αντιγερμανισμός, ο αντιαμερικανισμός, ο αντιβρετανισμός, ο αντισοβιετισμός, ο αντικινεζισμός, ο αντιισλαμισμός;

Βρε δε γαμιέστε λέω 'γω;
Θα αυτολογοκρινόμαστε και θα αποσιωπούμε την αλήθεια μας, προκειμένου να μη μας κρεμάσει την ταμπέλα του αντισημίτη ο κάθε απίθανος;

Και, όχι, προφανώς και ΔΕΝ συμφωνώ ότι "πίσω απ' όλα είναι οι Εβραίοι".
Κάτι τέτοιο ανάγεται σε επιστημονική φαντασία.
Ούτε βέβαια όταν αναφέρεται κάποιος στους Εβραίους, αναφέρεται σε ολόκληρο το εβραϊκό έθνος.
Προφανώς και όχι.
Δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα οι Εβραίοι, όπως βέβαια και οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Πακιστανοί, οι Κορεάτες, οι Κολομβιανοί και κάθε άλλος λαός.
Υπάρχουν Εβραίοι πλούσιοι και φτωχοί. Τίμιοι και λομπίστες.
Ποιος νοήμων άνθρωπος, άλλωστε, μπορεί να αρνηθεί την πολύ σπουδαία συμβολή των Εβραίων στον πολιτισμό, στην τέχνη, στις επιστήμες και στη σκέψη;

Ο στρουθοκαμηλισμός όμως του αντι-αντισημιτισμού σκοπίμως αποκρύπτει κάτι σημαντικό.
Ότι δηλαδή οι αναφορές που αφορούν στο λεγόμενο "Εβραϊκό λόμπι", αφορούν στο κύκλωμα των εβραϊκής καταγωγής μεγαλοεπιχειρηματιών και μεγαλοεπενδυτών, που όπως γνωρίζουμε καλά αποτελούν πολύ σημαντικό κομμάτι της παγκόσμιας οικονομικής άρχουσας τάξης.
Αυτό είναι αναμφισβήτητο.
Δε πα' να χτυπιέται ο κάθε αντι-αντισημιτιστής;
Δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό.
Το ποσοστό των Εβραίων στην παγκόσμια άρχουσα τάξη δεν ανταποκρίνεται σε καμία περίπτωση στο πληθυσμιακό ποσοστό τους στη Γη.
Θα έπρεπε να είναι  πληθυσμιακά ίσαμε τους Κινέζους, για να μπορεί να θεωρηθεί απλή σύμπτωση όλο αυτό, ώστε να δικαιολογείται να αρνηθεί κάποιος την ύπαρξη και την κυριαρχία αυτού του λόμπι στα παγκόσμια οικονομικά πράγματα.

Αν λοιπόν η τάση του αντι-αντισημιτισμού προωθούσε την άποψη ότι "εντάξει ρε παιδιά, η άρχουσα τάξη είναι τίγκα στους Εβραίους, αλλά μην κατηγορείτε όλο το λαό αυτό, διότι η πλειοψηφία του εβραϊκού λαού ζει σε δύσκολες συνθήκες, όπως όλοι μας, μέσα στη φτώχεια, την ανασφάλεια και τον πόλεμο" τότε αυτή η τάση θα πλειοψηφούσε και στην κοινωνία μας και οι δον-κιχώτες "Καζαντζίδηδες" θα ανακηρύσσονταν γραφικοί από σύσσωμο το λαό.
Η εθελοτυφλούσα άρνηση όμως της τάσης αυτής να παραδεχθεί το προφανές, το αυτονόητο, αυτή οδηγεί τον κόσμο στο άλλο άκρο, στη δαιμονοποίηση ενός λαού, ως υπεύθυνο όλων των δεινών του κόσμου και προφανώς πετάει τον κόσμο στα δίχτυα των ναζί.



Με τον ίδιο ακριβώς ανόητο τρόπο στη χώρα μας, η αλλοπρόσαλη αριστερά σφύριζε αδιάφορα εδώ και 15 περίπου χρόνια, την ώρα που η υπερ-μετανάστευση και η εκτός ελέγχου εγκληματικότητα έβγαζε ένα λαό στα κάγκελα.
Και με την εθελοτυφλία της, έστρωσε το χαλί στους ξενοφοβικούς και τους ρατσιστές αρχικά και στους δολοφόνους αργότερα να αλώσουν πρώτα το κέντρο της Αθηνας και ύστερα την επαρχία.
Αφού δεν άκουγε αυτή το πρόβλημα του κόσμου, και τον έβγαζε τρελό, τότε ο κόσμος στράφηκε στο πρώτο πρόθυμο αυτί που βρήκε να τον ακούσει και το πρώτο πρόθυμο στόμα που βρέθηκε για να εκφράσει το πρόβλημά του.
Όταν ο άλλος έλεγε "ρε παιδιά, πρέπει να γίνει κάτι με τους μετανάστες, μένω στην πλατεία Αττικής και δεν μπορώ να κυκλοφορήσω μετά τη δύση του ηλίου" και πετιόταν η αριστερή τσουτσού και τον έλεγε "φασίστα", τότε δε χρειάζεται να απορούμε και πολύ για το πώς έπεσε ο άλλος στην πρώτη πρόθυμη αγκάλη που βρήκε, τη μέρα που τον λήστεψαν.

Πανομοιότυπα ίδια συμπεριφορά επιδεικνύουν και οι αντι-αντισημίτες, οι οποίοι με την άρνησή τους να αποδεχθούν το προφανές, προσφέρουν τεράστιες υπηρεσίες στον πραγματικό αντισημιτισμό.

Δηλαδή πραγματικά οι αντιρατσιστές της περασμένης δεκαετίας και οι αντι-αντισημίτες θα διδάσκονται στα πανεπιστήμια σε λίγα χρόνια για το "πώς κατάφεραν να ξεκινούν να έχουν τόσο δίκιο και να καταλήγουν να φαίνονται τόσο λάθος"!
Χρειάζεται έρευνα γι' αυτούς.
Ξεκινούν υπερασπιζόμενοι ανθρώπους από επικίνδυνες καταστάσεις και καταλήγουν να υπερασπίζονται επικίνδυνες καταστάσεις από ανθρώπους.

Γιατί αυτοί οι κουφιοκέφαλοι πρέπει να καταλάβουν τη διαφορά της ρατσιστικής στοχοποίησης από την πολιτική στοχοποίηση.
Ρατσισμός είναι να κατηγορείς κάποιον γι' αυτό που είναι.
Πολιτική κριτική είναι να κατηγορείς κάποιον γι' αυτό που κάνει.

Δεν είναι ρατσιστής λοιπόν, ούτε "αντισημίτης", όποιος καταφέρεται ενάντια στο εβραϊκό λόμπι για το ρόλο του στη διεθνή κοινότητα, ως μέρος του παγκόσμιου κεφαλαίου που όπως γνωρίζουμε ελέγχει τις τύχες του κόσμου.
Τι να κάνουμε ρε παλληκάρια;
Καπιταλισμό έχουμε. Το Κεφάλαιο κυβερνά!
Και το εβραϊκό λόμπι είναι το ισχυρότερο σ' αυτήν την οικονομική κάστα του Κεφαλαίου.
Και ελληνικό λόμπι υπάρχει αντίστοιχα και γερμανικό και ρωσικό κ.ο.κ., αλλά το εβραϊκό είναι το ισχυρότερο, και γι' αυτό το λόγο εύλογα στοχοποιείται περισσότερο.
Αφού όπως και αν το κάνουμε δεν αρκεί η απρόσωπη δαιμονοποίηση του Καπιταλισμού και του Κεφαλαίου, αλλά προφανώς είναι λογικό να συγκεκριμενοποιούνται οι ευθύνες είτε κατά ομάδες είτε κατά πρόσωπα.



Αυτό δε σημαίνει ότι η παραδοχή του γεγονότος αυτού αποτελεί κάλεσμα σε κανέναν να πάει να σφάξει όποιον Εβραίο πετύχει.
Ούτε βέβαια η καθολικώς αποδεκτή άποψη ότι το Γερμανικό κεφάλαιο κάνει κουμάντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποπνέει κάποιο ρατσιστικό μίσος.
Αλλιώς γιατί τάχα οι αντι-αντισημιτιστές δεν κατηγορούν όσους εκφράζουν τέτοιες απόψεις περί κουμάντου στην Ευρωπαϊκη΄Ένωση (όλους δηλαδή) ως υποθάλπτοντες το ρατσιστικό μίσος;

Και σε τελική ανάλυση, γιατί ο αντισημιτισμός έχει διαχωριστεί από τον ρατσισμό;
Γιατί οι υποτιμητικές αναφορές σε χαρακτηριστικά όλων των λαών της Γης αποκαλούνται "ρατσισμός", ενώ μόνο για τους Εβραίους έχει επινοηθεί ο "αντισημιτισμός";
Τι παραπάνω έχουν;

Εγώ από τη μικρή μου γωνιά εδώ έχω καταφερθεί πολλές φορές εναντίον των Ρωσο-ξεπλυματάδων και των Αραβο-πετρελαιάδων, αλλά κανείς δε με κατηγόρησε για "αντι-αραβισμό" ή "αντιρωσισμό".
Κι όμως, σήμερα γράφω αυτά έχοντας τη βεβαιότητα ότι κάποιοι θα με αποκαλέσουν, είτε φωναχτά είτε από μέσα τους, "αντισημίτη" επειδή έγραψα για το εβραϊκό λόμπι και αποδέχτηκα την ύπαρξή του.

Όταν έγραφα για τους Άραβες πετρελαιάδες σήμαινε ότι κάνω κάποια ρατσιστική επίθεση στους Άραβες;
Ή αντίστοιχα όταν έγραφα για Ρώσους που ξεπλένουν βρώμικο χρήμα ανά την υφήλιο σήμαινε ότι εξαπολύω ρατσιστικό μίσος για τους Ρώσους;
Όλοι αντιλαμβάνονταν τότε ότι αναφερόμουν στο ρωσικό και στο αραβικό κεφάλαιο και όχι στους λαούς.
Τώρα γιατί δε θα καταλάβουν ότι, κράζοντας το εβραϊκό λόμπι, αναφέρομαι στό εβραϊκό κεφάλαιο και όχι στον εβραϊκό λαό;

Να σας πω γιατί;
Γιατί δεν είμαι εγώ που έχω παρωπίδες. Εκείνοι είναι.
Δεν είμαι εγώ που είμαι συνωμοσιολόγος. Εκείνοι είναι.

Εκείνοι οι τάχα ευσυγκίνητοι (υπερ-προοδευτικοί της πλάκας) είναι που κάνουν άδικους και αυθαίρετους διαχωρισμούς ανάμεσα στους λαούς, τοποθετώντας άλλους λαούς στο απόσπασμα και άλλους λαούς στο απυρόβλητο.

Έτσι, σε πείσμα εκείνων των εβραιο-λιγούρηδων (κατά το "ευρω-λιγούρηδων"), οφείλουμε να μην αυτολογοκρινόμαστε, υποταγμένοι στο "πολιτικώς ορθόν" πρότυπο των ΗΠΑ που χωρίζει τον κόσμο σε "φιλελεύθερους και αντισημίτες", τσουβαλιάζοντας αυθαίρετα όποιον θέλει όπως θέλει, προκειμένου να επιβάλει το πολιτικό και το πολιτισμικό της μοντέλο.

Οι Γερμανοί ως Εβραίοι...

του Άκη Γαβριηλίδη,  Nomadic universality...

Σε πρόσφατο σημείωμα άλλου μπλογκ, με τίτλο Οι Γερμανοί ante portas;, επισημαίνεται μια ορισμένη «προβολή του ‘γερμανικού κινδύνου’» στον δημόσιο λόγο της ελληνικής κοινωνίας, και προτείνεται «να μην συσκοτίζουμε την πραγματικότητα εξηγώντας την με όρους Β’ παγκοσμίου πολέμου». Θα πάρω αφορμή από ένα συγκεκριμένο σημείο της ανάρτησης για να προεκτείνω προς μια άλλη κατεύθυνση, η οποία δεν αναιρεί όσα λέγονται εκεί, αντιθέτως μάλιστα δίνει μια πιο κυριολεκτική σημασία στην έκφραση «όροι τού Β΄ παγκοσμίου πολέμου».
Μεταξύ άλλων, στο σημείωμα αυτό παρατίθενται δύο παραδείγματα «αντιγερμανικού» λόγου, τα εξής (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

Ο μέχρι προ ολίγων μηνών προβεβλημένος από το ΛΑΟΣ, Γιώργος Τράγκας, επισημαίνει ότι «οι Γερμανοί με την ίδια αρπακτικότητα του 2ου Παγκοσμίου πολέμου και με τον ίδιο θηριώδη τρόπο που αντιμετώπισαν τους Εβραίους και τις περιουσίες τους, στρέφονται εναντίον όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων». Ο Πρόεδρος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, Σταύρος Ψυχάρης, λίγες μέρες μετά τα γεγονότα στη Δ.Ε.Θ, γράφει στο ΒΗΜΑ ότι «αυτό που δεν κατάφεραν τότε οι μεραρχίες του Γ’ Ράιχ μπορούν τώρα να το επιτύχουν οι σαράφηδες της Ευρώπης».

Αυτό που είναι εντυπωσιακό και στα δύο αυτά παραδείγματα, είναι όχι μόνο ότι διακινούν έναν αντιγερμανισμό, αλλά και ότι, επιπλέον, ο αντιγερμανισμός αυτός είναι δομημένος πάνω στο καλούπι τού αντιεβραϊσμού. Ειδικότερα, η δεύτερη φράση μοιάζει απλώς να επαναδιατυπώνει ένα παλιό κλισέ του αντισημιτισμού (επί πάρα πολλά χρόνια μέχρι τη δεκαετία του 40, συχνά και μετά απ’ αυτήν, η έκφραση «σαράφηδες της Ευρώπης» -αν όχι και του κόσμου ολόκληρου- και τα συνώνυμά της, συνόδευε αποκλειστικά τους Εβραίους).
Το δε σχόλιο του Τράγκα, από την άλλη, επιχειρεί κάτι ακόμα πιο πολύπλοκο και διεστραμμένο: επιχειρεί να φορτώσει στους Γερμανούς όχι μόνο το μίσος των Ελλήνων εθνικιστών κατά των Εβραίων, αλλά ακόμα και την ενοχή τους για το μίσος αυτό, καθώς και γα τη συμμετοχή τους στην εξόντωση των Εβραίων. Αυτό ο Τράγκας το επιτυγχάνει –ελπίζει να το επιτύχει- με τη μικρή πονηρή προσθήκη «και τις περιουσίες τους». Διότι ο θηριώδης τρόπος με τον οποίο οι Γερμανοί αντιμετώπισαν τους Εβραίους επί Χίτλερ, είναι πράγματι γνωστός σε όλους (αντιθέτως, πολύ λιγότερο γνωστός, τουλάχιστο στην Ελλάδα, είναι ο απερίφραστος τρόπος με τον οποίο η μεταχιτλερική Γερμανία αποστασιοποιήθηκε από το ναζιστικό παρελθόν της και το απονομιμοποίησε· πράγμα το οποίο δύσκολα μπορούμε να επαναλάβουμε για την ελληνική κοινωνία). Ωστόσο, όπως είναι εύλογο, η μαζική και βιομηχανική εξόντωση ανθρώπων προκαλεί τόσο σημαντικότερη εντύπωση από την όποια οικειοποίηση περιουσιών, ώστε, στις αναφορές στο ολοκαύτωμα, είναι πολύ σπάνιο να δει κανείς να αναφέρονται οι περιουσίες των Εβραίων αμέσως μετά από τους ίδιους τους Εβραίους υπό ίσους όρους, μέσα στην ίδια πρόταση. Η αντιμετώπιση των περιουσιών αυτών δεν αποτέλεσε ιδιαίτερα φλέγον ζήτημα πουθενά.
Πουθενά, εκτός από την Ελλάδα. Και ειδικότερα τη Θεσσαλονίκη.
Όπου, όπως είναι γνωστό, ένας εσμός από παρακρατικά καθάρματα, συνεργάτες των Ναζί, ή απλώς κερδοσκόπους και «αυθόρμητους» λαϊκούς καταπατητές, την επομένη σχεδόν της αναχώρησης των τραίνων για τα στρατόπεδα, μπούκαραν και στρογγυλοκάθησαν ακριβώς στις (ακίνητες) περιουσίες των Εβραίων. Όσο για τις κινητές, από αυτές σύντομα δεν υπήρχε ούτε ίχνος. Μεταξύ αυτών των καταπατητών πρέπει να συμπεριλάβουμε και το Δήμο, (τουλάχιστον την τότε διοίκησή του), όπως εξάλλου και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το οποίο επωφελήθηκε -και εξακολουθεί να επωφελείται- ακριβώς από μία ιδιόμορφη και θαυματουργή «μετατροπή» ακίνητης εβραϊκής περιουσίας σε κινητή, και μετά σε αστρική σκόνη: μιλάω βέβαια για τη γνωστή ιστορία της εξαφάνισης του πανάρχαιου νεκροταφείου από τον υλικό χώρο και από την άυλη μνήμη της Θεσσαλονίκης.
Η κατασκευή των «Γερμανών» οι οποίοι, όλοι ανεξαιρέτως, «στρέφονται εναντίον όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων» (άρα π.χ. και εναντίον του Σαμαρά, της Μαριάννας Λάτση, του Χριστοφοράκου, του Λαυρεντιάδη και γενικά της ελληνικής επιχειρηματικότητας, υγιούς ή και ενδεχομένως νοσηρής), είναι μια χρυσή ευκαιρία για τον ελληνικό εθνικό λόγο να βρει ένα νέο αντικείμενο στο οποίο να συνεχίσει να εκφράζει τον αντισημιτισμό του, έναν αντισημιτισμό χωρίς Εβραίους αυτή τη φορά (αλλά με Γερμανούς στη θέση τους), και ταυτόχρονα να ξεπλύνει ο ίδιος κάποια «τοξικά ομόλογα» που ανομολόγητα τον βαραίνουν από το παρελθόν, να ξεφορτωθεί τις ενοχές του, τα συμβολικά και υλικά χρέη του απέναντι στους (πραγματικούς) Εβραίους, φορτώνοντάς τα και αυτά στους Γερμανούς. Τους οποίους με εξαιρετική επιδεξιότητα κατασκευάζει ως «σαράφηδες», ως προσωποποίηση του αιμοδιψούς κοσμοπολιτικού χρηματιστή που σαν παράσιτο[1] «πίνει το αίμα» της ριζωμένης στη γη της κοινότητας και δεν την αφήνει να αναπτύξει τον «πρωτογενή» της τομέα[2] –σε κραυγαλέα αντίθεση με τη μέχρι τώρα προβεβλημένη εικόνα της Γερμανίας ως συνωνύμου της «βαριάς βιομηχανίας» και γενικότερα ως προτύπου επιτυχημένης «πραγματικής οικονομίας».
Όπως έλεγε ο Werner Bonefeld σε ένα απόσπασμα που έχω παραθέσει και άλλοτε,

Τα κατηγορήματα που αποδίδει ο αντισημίτης στους Εβραίους περιλαμβάνουν την κινητικότητα, τον μη απτό χαρακτήρα [intangibility], την έλλειψη ριζών και τη συνωμοσία εις βάρος των –μυθικών και μυθοποιημένων- αξιών μιας κοινότητας έντιμων και εργατικών ανθρώπων[3].

Αυτά ακριβώς τα κατηγορήματα λοιπόν τα αποδίδει τώρα ο αντισημίτης στους Γερμανούς. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.
Τη δεκαετία τού 80, ο Ταγκιέφ και, μετά απ’ αυτόν, ο Μπαλιμπάρ, ανέδειξαν πόσο εύπλαστη και ευρηματική κοσμοθεωρία μπορεί να είναι καμιά φορά ο ρατσισμός, με βάση το παράδειγμα της μετάβασης από το βιολογικό στον πολιτισμικό-διαφοριστικό ρατσισμό. Και γενικότερα με βάση την παρατήρηση ότι η κοσμοθεωρία αυτή ενίοτε αξιοποιεί και ενσωματώνει στοιχεία από την κριτική που απευθύνθηκε εναντίον της σε προηγούμενο στάδιο.
Πιστεύω ότι ακόμα ένα δείγμα αυτής της επινοητικότητας είναι και οι συγκεκριμένοι αντιγερμανικοί λόγοι, οι οποίοι κατά μία έννοια προεκτείνουν και συμπληρώνουν μία άλλη «κατάκτηση»: ως τώρα, αγαπημένη συνήθεια του αντισημιτισμού, ιδίως εκείνου που δεν ήθελε να καταγραφεί ως αντιδραστικός ή συντηρητικός αλλά να ανακυκλωθεί και να αναβαπτισθεί με «αγωνιστικά» εύσημα, ήταν να εξισώνει την καταπίεση και τις επιθέσεις εις βάρος των Παλαιστινίων, και γενικά κάθε ενέργεια του κράτους του Ισραήλ (και άρα κατ’ επέκταση «των Εβραίων», με τους οποίους αυτονόητα το ταύτιζε), με το ναζισμό. Εξ ου και οι γνωστές εκφράσεις όπως «οι σιωναζί» κ.λπ. Τώρα ο παραλληλισμός εγκαθιδρύεται και αντίστροφα: όχι μόνο οι «Εβραίοι» (όλοι ανεξαιρέτως) είναι τόσο κακοί όσο και οι «Γερμανοί» (όλοι ανεξαιρέτως), αλλά και οι Γερμανοί είναι τόσο κακοί όσο και οι «Εβραίοι».
Και φυσικά η βασική τους ομοιότητα, όπως πάντα, είναι ότι στρέφονται εναντίον «όλων ανεξαιρέτως» … ξέρετε ποιων …

---

[1] Τη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα της επίκρισης περί παρασιτισμού βέβαια δεν παραλείπουν να αξιοποιήσουν και πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων, κατά ειρωνικό τρόπο, ο ίδιος ο Γ. Αγγελόπουλος στο σημείωμά του που ανέφερα στην αρχή: «Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας – που δεν αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ – βολεύεται στο να τα φορτώνει όλα στους «κακούς Γερμανούς» για να αποκρύψει τις ευθύνες του μοντέλου παρασιτικής ανάπτυξης και κατ΄ επίφαση δημοκρατίας από το οποίο επωφελήθηκε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες» (Η υπογράμμιση δική μου).
Για μια κριτική θεώρηση της γενικευμένης «παρασιτολογίας» βλ. το σημείωμα της Jeanette Samyn Αντι- αντι- παρασιτισμός, που δημοσιεύσαμε παλιότερα.

[2] Ο οποίος, σημειωτέον, αποτελεί βασική έγνια της Χρυσής Αυγής. Πρβλ. την παρακάτω ανακοίνωσή της: «Το ζήτημα είναι η Ελλάδα να επιστρέψει στην πρωτογενή της παραγωγή και όχι να μοιραστούν και πάλι δισεκατομμύρια σε τραπεζίτες και σε μεγαλοεργολάβους, που απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά λαθρομετανάστες» τόνισε σε ανακοίνωση της η Χρυσή Αυγή αναφορικά με την εκταμίευση της δόσης. Τέλος ζήτησε επιτακτικά την επιδότηση του πρωτογενή τομέα με στόχο, όπως αναφέρουν: «να ξαναγίνουμε αυτάρκεις στα βασικά είδη διαβίωσης του ελληνικού λαού»

[3] «Antisemitism and the (modern) critique of capitalism»

Ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο Πρίμο Λέβι και το Άουσβιτς

The Press Project ...
Tου Κωνσταντίνου Πουλή

Η πρώτη έκπληξη που περίμενε τον κρατούμενο μόλις έφτανε στο Άουσβιτς ήταν ότι αυτοί που τον γρονθοκοπούσαν και ούρλιαζαν ακατανόητες διαταγές μες στ’ αυτιά του δεν ήταν Ες-Ες, αλλά συγκρατούμενοί του που αντάλλασσαν τη συνεργασία με τον εχθρό με μικρά ή μεγαλύτερα προνόμια, οι διαβόητοι «Κάπος». Ο Πρίμο Λέβι περιγράφει κάποιον που προδίδει τον συνένοχό του σε μια κλοπή και τον αφήνει να μαστιγωθεί, προκειμένου να μπορέσει να θέσει υποψηφιότητα για λαντζέρης. Κάποτε η αμοιβή ήταν λίγο μεγαλύτερη μερίδα φαγητού, ποσότητα κρίσιμη όμως για να μπορέσει κανείς να επιζήσει. Ένας μεγαλοδιευθυντής σημαντικής χημικής βιομηχανίας εξασφαλίζει το προνόμιο να πλένει το καζάνι των Πολωνών εργατών και έτσι κερδίζει μισή καραβάνα σούπας παραπάνω καθημερινά, και φτάνει στο τέλος να αναλάβει καθήκοντα στην επιλογή των «κατάλληλων προς εργασία» κρατουμένων. Ο Λέβι περιγράφει ωμά πως αυτοί που έφτασαν στον πάτο δεν επέστρεψαν για να διηγηθούν τι συνέβη. Η πλειονότητα αυτών που επέζησαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα κατάφεραν χάρη σε προνόμια τέτοιου τύπου. Οι Ναζί ανέθεταν σε Εβραίους από μικροδουλειές, όπως η συλλογή των χρυσών δοντιών και των μαλλιών, μέχρι τη διαχείριση των κρεματορίων. Μάλιστα η αρμόδια «Ειδική Ομάδα», για τελετή μύησης έκαιγε τα πτώματα των προκατόχων της στο ίδιο πόστο. Κατά βάθος, αυτό που ο Λέβι ονομάζει «το δαιμονικότερο έγκλημα του εθνικοσοσιαλισμού» είναι η υπηρεσία που πρόσφεραν στο καθεστώς όλοι αυτοί οι κρατούμενοι που συνεργάστηκαν με τους φονιάδες τους, δημιουργώντας μια γκρίζα ζώνη που θολώνει τα νερά, στερεί από τα θύματα την αθωότητά τους, τα εκφυλίζει και τα διαφθείρει. Ένα τέτοιο καθεστώς δεν θα επέτρεπε ποτέ την αγιοποίησή τους. Φροντίζει ώστε ο θύτης να μπορεί να πει θριαμβευτικά πως είναι άξια της μοίρας τους.

Το σοκ της ανάγνωσης των βιβλίων του Λέβι (με πρώτο το αριστουργηματικό «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος») οφείλεται μεταξύ άλλων και στην παρρησία με την οποία έχει παρουσιάσει τη συνεργασία των κρατουμένων με τον εχθρό στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, προσθέτοντας ωστόσο πως όποιος δεν πέρασε από το Λάγκερ δεν μπορεί να κρίνει. Είναι δύσπεπτο το συμπέρασμα πως ποτέ, ακόμη και στην περίπτωση της πιο ακραίας θηριωδίας, όπως είναι το ολοκαύτωμα και ειδικότερα το Άουσβιτς, ποτέ δεν μπορούμε να διακρίνουμε ξεκάθαρα τους θύτες από τα θύματα. Υπάρχει πάντοτε μια γκρίζα ζώνη, μια περιοχή διάχυτης, μολυσματικής συνενοχής. Το επιχείρημα του Λέβι είναι πως παρ’ όλ’ αυτά, όσο κι αν ο ίδιος ή όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν φονιά, ο ίδιος υπήρξε θύμα και όχι φονιάς, και το να συγχέει κανείς τις δύο κατηγορίες σημαίνει ηθική αρρώστια, εστετίστικη εκζήτηση ή σημάδι συνενοχής.

Προφανώς δεν χρειάζεται να μας υπενθυμίσει κανείς ότι δεν ζούμε στο Άουσβιτς και ότι το άλμα προς τη σημερινή εποχή είναι τεράστιο, αλλά το δικαίωμα του παραλληλισμού μάς το δίνει ο ίδιος ο Λέβι, όταν λέει πως το διάστημα που χωρίζει τους θύτες από τα θύματα δεν είναι ποτέ κενό, και πως πρέπει να το γνωρίσουμε όχι μόνο για να προστατευτούμε σε μια ανάλογη δοκιμασία, αλλά «ακόμη και αν απλώς θέλουμε να αντιληφθούμε αυτό που συμβαίνει σε μια μεγάλη βιομηχανική μονάδα». Ο Λέβι δεν είναι μόνο κάποιος που μεταφέρει τη μαρτυρία του Άουσβιτς, όπως ταπεινά αυτοπεριγράφεται, είναι δοκιμιογράφος πρώτης γραμμής, ικανός στοχαστής των ανθρωπίνων. Παρουσιάζοντας το τελευταίο του βιβλίο πριν την αυτοκτονία του το 1987 («Αυτοί που βούλιαξαν κι αυτοί που σώθηκαν») ως κείμενο σκέψης, όχι ανάμνησης, ανοίγει τον δρόμο για να εφαρμόσουμε τα συμπεράσματά του σε πεδία κατά τα λοιπά μη συγκρίσιμα.

Η ιστορική φράση λοιπόν του μισητού αντιπροέδρου, το περίφημο «Τα φάγαμε όλοι μαζί», συνοψίζει τη συνειδητή, συνειδητότατη στρατηγική ενοχοποίησης των θυμάτων, με σκοπό ακριβώς να αμβλύνει την κριτική τους, να τους στερήσει την αθωότητα, και τέλος να ελαφρύνει τη συνείδηση του θύτη. Το νόημα της φράσης είναι πως αγνοείται η διάσταση της τοκογλυφίας και η έμφαση μεταφέρεται στους σπάταλους λαούς, που ζουν πάνω από τις δυνάμεις τους παράγοντας ελλειμματικούς προϋπολογισμούς. Δεν πρόκειται λοιπόν για μάχη ανάμεσα στους λίγους και τους πολλούς, αλλά για μάχη μιας απρόσεκτης, εφηβικής κοινωνίας, με τον κακό εαυτό της. Αρκεί να θυμίσουμε το «We all partied», το ίδιο επιχείρημα μεταφρασμένο ιρλανδιστί, για να αντιληφθούμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια ιδιοσυγκρασιακή αμετροέπεια του υπεραυθάδους αντιπροέδρου, αλλά για καλοσχεδιασμένη επικοινωνιακή τρίπλα. Αυτό για το οποίο κατηγορείται ο λαός είναι πως τόλμησε να φάει τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι όπου γίνεται το μεγάλο φαγοπότι. Όταν ο ανθρωπάκος που παρακάλεσε για να διορίσει το παιδί του εξισώνεται με τον απατεώνα που θησαύρισε παίρνοντας μίζες από τα εξοπλιστικά προγράμματα και νομοθέτησε το ακαταδίωκτο της κομπίνας του ή το χρυσό αγόρι που φρόντισε να άρει τους ρυθμιστικούς περιορισμούς στην τοκογλυφία, είναι χρήσιμο να θυμίζουμε ότι, πρώτον, πάντα υπάρχει μια γκρίζα ζώνη, ακόμη και στα ειδεχθέστερα εγκλήματα και, δεύτερον, ότι αυτή η γκρίζα ζώνη δεν καταργεί τη διάκριση θύτη και θύματος, όσο και αν το θέλουν οι πραγματικοί υπαίτιοι της καταστροφής. Η εξουσία διαφθείρει με μικροπρονόμια, όπως ο μαφιόζος απαιτεί από τον μυούμενο να βάψει τα χέρια του με αίμα. Ο υδραυλικός και ο γιατρός που δεν κόβουν απόδειξη αποτελούν την παντιέρα της γκρίζας ζώνης που χρησιμεύει για να δειχθεί ότι βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι της συνενοχής για το αδιέξοδο. Ζητούμενο της διαυγούς κρίσης είναι να μπορεί να αντιλαμβάνεται τις συνάφειες, αλλά να μην παραβλέπει τις διαφορές.