Ο «κόκκινος Πάπας» και οι εχθροί του....

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...
Η παράδοση θέλει τις κάμερες της διεθνούς δημοσιότητας να στρέφονται, τις τελευταίες ημέρες κάθε χρόνου, προς το Βατικανό. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων, η Πρωτοχρονιά, η εποχική έξαρση της φιλανθρωπίας, οι αναπόφευκτες σκέψεις για τους διωγμούς εναντίον των χριστιανών, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, ευνοούν την εστίαση της προσοχής στον Προκαθήμενο της ισχυρότερης χριστιανικής Εκκλησίας. Η φετινή χρονιά, η οποία σημαδεύτηκε από την εκλογή ενός νέου Ποντίφικα υπό εντελώς ασυνήθιστες συνθήκες (μετά την παραίτηση του προκατόχου του, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά ύστερα από 700 χρόνια), δεν αποτέλεσε βέβαια εξαίρεση. Το αμερικανικό περιοδικό ΤΙΜΕ ανακήρυξε τον Πάπα Φραγκίσκο «πρόσωπο της χρονιάς» και «Πάπα του λαού», αναγνωρίζοντάς του ταπεινότητα και γνήσια ευαισθησία για τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους στη σύγχρονη κοιλάδα των δακρύων. Δεν ήταν όλοι, όμως, της ίδιας γνώμης.
Ο συντηρητικός σχολιαστής Ρας Λίμπο, ένας από τους πιο επιτυχημένους ραδιοφωνικούς παραγωγούς των τελευταίων τριάντα χρόνων στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι βαθιά θρησκευόμενος και μέχρι πρότινος λογάριαζε τον εαυτό του στους ένθερμους θαυμαστές του Πάπα. Τον περασμένο μήνα, όμως, βγήκε από τα ρούχα του. «Είναι θλιβερό πόσο έξω πέφτουν οι απόψεις του για την οικονομία», εξανέστη ο εκπρόσωπος του αμερικανικού νεοσυντηρητισμού, μη διστάζοντας να προσθέσει: «Είναι θλιβερό γιατί, προφανέστατα, αυτός ο Πάπας δεν ξέρει τι λέει όταν μιλάει για καπιταλισμό, σοσιαλισμό και πάει λέγοντας... Αυτά που είπε είναι καθαρός και ξάστερος μαρξισμός διά στόματος ενός Πάπα»! Η Αιωνία Πόλις εάλω!

Ο Πάπας και ο Κουτσούμπας....

του Σταθη απο τοenikos.gr...

Είναι απορίας άξιον! Και δυσερμήνευτο. Τι έπαθε ο Φραγκίσκος (όχι της Ασίζης, αλλά ο Πάπας της αμαρτωλής Ρώμης); Στη Δαμασκό δεν πήγε - εκεί έχουν πιάσει τα γιοφύρια ισλαμοϊσλαμιστές σμπίροι της Δύσης και της Αλ Κάιντα - στη Δαμασκό λοιπόν ο Πάπας δεν πήγε, ώστε καθ’ οδόν να δει φεγγοβολιά τινά κι από Σαούλ να γίνει Πέτρος. Πώς έγινε, κι από Ιησουίτης ο Πάπας κοντεύει να μας βγει σχεδόν μαρξιστής;

Μήπως το παλαίμαχο και πολυμήχανο Βατικανό βλέπει «κάτι να έρχεται», που δεν το βλέπουμε οι υπόλοιποι, και προσαρμόζεται; Αν αποκλείσουμε τη Δευτέρα Παρουσία, η οποία, εις ό,τι αφορά τουλάχιστον την τελική κρίση των δικαίων και των αδίκων, θα μπορούσε να θεωρηθεί το ανώτατο στάδιο του Κομμουνισμού, αυτό το άλλο που έρχεται, θα πρέπει να είναι κι αυτό αναλόγως αριστερό. Αλλοιώς δεν εξηγείται γιατί ο Πάπας τα έχει βάλει με τον καπιταλισμό (που τρώει τους ανθρώπους και καταστρέφει το περιβάλλον), τα αστικά κόμματα (που έχουν γυρίσει την πλάτη τους στον λαό), τις πολιτικές ηγεσίες (που θυσιάζουν κατά χιλιάκις εκατόμβες τους πολίτες στον Μολώχ του πλούτου), με τον πλούτο ως άφρονα και καταστροφέα, με τις τράπεζες (που συμπεριφέρονται σαν μεραρχίες Ες Ες) με τους τόκους, τις offshore και την ακατάσχετη παραγωγή της φτώχειας.

Αδιαίρετο λάθος...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Πέφτει η μία μέρα πάνω στην άλλη, βαριά από τις δυσκολίες του βίου, που επιδεινώνονται συνεχώς για την τεράστια πλειονότητα, αλλά ακριβή λογαριασμό για το μοιραίο λάθος του πολλαπλασιαστή δεν είδαμε ακόμα. Το ζητούμενο δεν είναι τι μας κόστισε. Αυτό το συνειδητοποιεί ο καθένας μετρώντας τις αντοχές όχι πια του πορτοφολιού του αλλά της φθειρόμενης ψυχής του και του μυαλού του, που σαν να παραδόθηκε σε μούδιασμα διαρκείας. Υποθέτουμε επίσης ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, πάντως όχι παραδείσια, αν δεν είχε γίνει το λάθος που ομολόγησαν οι του ΔΝΤ (και με απογοητευτικά μικρότερη ειλικρίνεια οι της Ευρώπης, μολονότι αυτοί είναι οι εταίροι και σύμμαχοι). Θέλουμε, όμως, να πληροφορηθούμε αρμοδίως αν η ομολογία του λάθους θεμελιώνει υποχρέωση για ουσιώδη αναθεώρηση και αναπροσαρμογή ενός προγράμματος που απλώς το ευφημίζουμε για να φενακίσουμε εαυτούς και αλλήλους όταν το αποκαλούμε «μεταρρυθμιστικό», ενώ δεν λέμε καν τη μισή αλήθεια όταν το χαρακτηρίζουμε απλώς «πρόγραμμα λιτότητας», αφήνοντας στην άκρη το ποιοι το υφίστανται, προς τι και για πόσο.
Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Για παράδειγμα, θα ’πρεπε να είμαστε εξαδάχτυλοι σε χέρια και πόδια για να μετρήσουμε πόσες φορές έπεσε έξω για τα οικονομικά της Ελλάδας και άλλων χωρών ο πάπας-προφήτης της Οικονομολογίας Νουριέλ Ρουμπινί. Ακόμα και ο αυθεντικός πάπας, ο Βενέδικτος ο ΙΣΤ΄, ξαναγράφει ιστορία έπειτα από έξι αιώνες, αποδεχόμενος ότι δεν είναι αθάνατος, αλλά υπόκειται στη φθορά και το γήρας, και κατά συνέπεια δεν είναι και αλάθητος· ως γνωστόν, μόνο για τους αθανάτους προορίζεται το προνόμιο του αλαθήτου ή μάλλον το προνόμιο του απεριόριστου χρόνου που τους επιτρέπει να διορθώνουν όσα σφάλματα κι αν διαπράττουν. Δικαιούμαστε, ωστόσο, την απορία μας: προβλέπεται κάποια συγγνώμη όχι μεταφυσική, αλλά υλικού χαρακτήρα για τον λαθεμένο πολλαπλασιαστή; Ή μάλλον, για να τεθεί το ερώτημα στη σωστή βάση, προβλέπεται κάποια διεκδίκηση από την πλευρά της κυβέρνησης, κάποια πιεστική απαίτηση, μήπως δεήσουν οι πιστωτές μας να πράξουν κάτι με αντίκρισμα απτότερο από το αντίκρισμα που έχει - δεν έχει η δήλωση μεταμέλειας κάποιου εμπειρογνώμονα του ΔΝΤ; Θα επιμείνει η ελληνική πλευρά ή θεωρεί ότι έκανε το χρέος της με τα λίγα που είπε χθες στις Βρυξέλλες ο κ. Στουρνάρας;
Δεν φαίνεται να προβλέπεται κάτι σοβαρότερο από αυτήν την παρεμπίπτουσα αναφορά του υπουργού Οικονομικών, η οποία φυσικά και δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, όπως δεν έχει οτιδήποτε γίνεται απλώς για να γίνει. Ισως η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τον πολλαπλασιαστή επειδή είναι αφιερωμένη σε διαιρέτες και διαιρετέους. Προτιμά, δηλαδή, να διαιρεί τον σχεδόν ομοθυμαδόν διαμαρτυρόμενο δήμο σε αλληλομισούμενες και αλληλομαχόμενες ομάδες, καλλιεργώντας τον κοινωνικό αυτοματισμό. Το γνωστό «διαίρει και βασίλευε» ισχύει και στις αβασίλευτες Δημοκρατίες.