O χορευτής νους κι ο καθρέφτης του Θουκυδίδη...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε δυσφορούμε είτε δεν ξέρουμε πού πατάμε, υπάρχουμε διά μιας παρεκκλίσεως από την κανονικότητα ακριβώς διότι δεν αντέχουμε τη φτώχεια της λογικής μας. Ας φανταστούμε για λίγο πώς θα ’μασταν εάν ήμασταν λογικά, μόνο, όντα. Δεν υποφέρεται από το ανθρώπινο είδος τούτη η ένδεια. Μας το αποδεικνύει αυτό η απειθαρχία των εσωτερικών ψιθυρισμάτων, που ταυτόχρονα είναι και κραυγές. Γι” αυτό και πάντ” άγαν αινικτά κασαφή λέγομεν (μιλάμε υπερβολικά αινιγματικά και ασαφώς), ή με τον λόγο με το οποίο καθημερινά εκφραζόμαστε είμαστε σε συνεχή σύγκρουση· παρότι είναι κοινός στους ανθρώπους (ξυνός σύμφωνα με τον Ηράκλειτο) για τον καθένα τελικά άλλα λέει η θεια του, άλλα ακούν τ” αυτιά του.
Εχουν γούστο οι άμυνές μας διά της προτάξεως της θηριωδίας του κοινού νου στη συναναστροφή μας με τους διπλανούς, ακριβώς διότι δεν αντιλαμβανόμαστε τη θηριωδία του και, αντίθετα, νομίζουμε ότι ο κοινός νους είναι η πανάκεια της επικοινωνίας. Αμ δεν είναι, τι να κάνουμε. Υπάρχουν άτακτες, αταβιστικές συλλαβές στη γραμματική του λόγου, επιφωνήματα, ψελλίσματα, στεναγμοί, γλωσσοδέτες· όλα αυτά σμπαραλιάζουν τις βεβαιότητες του νου, του αδύναμου αυτού μέσου εξυπηρετήσεως αναγκών και συμφερόντων. Μα, υπάρχει γραπτός λόγος χωρίς αποσιωπητικά, χωρίς θαυμαστικά και ερωτηματικά; Τι άλλο δηλούν τα σημεία στίξης αν όχι την ημιτέλεια του λόγου, την αδυναμία μας να εκφραστούμε διά της ομιλίας και των σωμάτων μας; Να τραυλίσουμε, νόμω και φύσει, τη ζωή, όχι να τη φωνάξουμε ή να την τραγουδήσουμε· αυτό μπορούμε οι πλείστοι.

Περασμένες δώδεκα και τέσσερις μοίρες χειμώνα...

του Κωστα Κρεμμυδα, απο την Εποχη...

Να νιώθεις ξεχωριστός / Να εστιάζεις μίλια μακριά / απ' τη θνητότητα / Δεν υπάρχει μεγαλύτερη / ψευδαίσθηση...
(Ευτέρπη Κωσταρέλη «Βερντάντι»)

Τίτλος και στίχοι από την πρώτη ποιητική συλλογή της Ευτέρπης Κωσταρέλη «Βερντάντι»: ομώνυμη σκανδιναβική θεότητα που αντιπροσωπεύει τη μοίρα του παρόντος, αναγκαία προϋπόθεση για τη διασφάλιση ενός μέλλοντος που όλο και μοιάζει δυσοίωνο.
Και δεν είναι η λειψή πίστη μας στην αριστερά, σαν εκείνο το ανέκδοτο με τον Ιησού και τους μαθητές του στη λίμνη Γενησαρέτ όπου βούλιαζε μονάχα ο άπιστος Θωμάς γιατί δεν ακολουθούσε κι αυτός την πεπατημένη (να πατά δηλαδή από βραχάκι σε βραχάκι), όπως κάνει κάθε σοβαρό στέλεχος ενός κόμματος, μιας πίστης, ή ενός δόγματος (αλλά νόμιζε ότι θα επιπλεύσει επί των υδάτων), όσο ο κόλαφος της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας και των μηχανισμών της –κρατικών και παρακρατικών– που από χρόνια πασχίζουν να στήσουν μιαν άλλη «Δημοκρατία Β' διαλογής σαν τη δική μας», στη θέση της Δημοκρατίας, που περίγραφε ο Περικλής το δεύτερο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου: (Έχουμε πολίτευμα που δεν αντιγράφει των άλλων τους νόμους, αλλά πιο πολύ είμαστε εμείς παράδειγμα σε μερικούς παρά μιμητές τους. Κι έχει τούτο το πολίτευμα το όνομα  Δημοκρατία. Γιατί δε διοικούν οι λίγοι, αλλά οι περισσότεροι. και είναι όλοι οι πολίτες μπροστά στους νόμους)
Για τα εκφυλιστικά φαινόμενα που ζούμε σήμερα, οι πολλοί απορούμε, κάποιοι βρίσκουν ευκαιρία να εγκαταλείψουν προσωρινά το διαρκές σούρσιμο στη λάσπη και το σκοτάδι και να ξαναβγούν στο φως, ενώ οι λιγότεροι αναζητούν στην τέχνη τη λύτρωση, ή την απάντηση: «Όχλος ή ήρωες/ δεν έχει σημασία…/ Άραγε αξίζει τόσες θυσίες/ μια Δημοκρατία; (Ευτ. Κωσταρέλη Εφιάλτης)