Παράδοξο...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μάλλον περιμένουμε την πλήρη καταστροφή μας οι περισσότεροι για να αντιδράσουμε, το λένε και οι μεγάλοι μας στοχαστές πως, εάν δεν δούμε την κόλαση, δεν επιστρέφουμε στην ηρεμία, την ελευθερία, την ειρήνη, την οικονομική αξιοπρέπεια. Και όμως, πολλοί τη βλέπουμε την (ολική) καταστροφή να έρχεται, ήδη συγκατοικούμε, αλλά εμείς παραμένουμε απτόητοι.
Σε ποια γλώσσα να ρωτήσουμε τούτο το αδιανόητο; Ποιος λόγος, ποια πολιτική θα μας αναγκάσουν να βρούμε λέξεις και έννοιες που, επιτέλους, θα γίνουν κατανοητές από πάσχοντες και ελαφρύτερα πάσχοντες; Ποιος ή τι θα μας σώσει από τον ημιθάνατό μας;
Δεν είναι δυνατόν τα μέσα ενημέρωσης να έχουν μεταλλάξει την κριτική ματιά των ανθρώπων. Την επηρεάζουν και τη χειραγωγούν βεβαίως (τη ματιά και την προσωπικότητα), αλλά σε τέτοιο σημείο ώστε να μην καταλαβαίνει κανείς ότι, ναι, πεθαίνει, αλλά προτού πεθάνει κάτι καλό θα γίνει, ε, αυτό είναι απ’ τ’ άγραφα. Αμα σωθούνε οι τράπεζες θα σωθούμε κι εμείς, εάν δεν φορολογούνται οι πλούσιοι, πάλι εμείς θα σωθούμε, αφού αυτοί θα μπορούν να επενδύουν, να δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και λοιπά φληναφήματα. Εάν δεν εκλεγούν οι συστημικές δυνάμεις του πολιτικού βίου, όσοι έχουν εμπλακεί δηλαδή σε τεράστια ανέλεγκτα σκάνδαλα, εάν λοιπόν δεν εκλεγούν αυτές οι δυνάμεις και έτσι και καταλάβει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ (…) η χώρα θα βουλιάξει, λένε οι ανεκδιήγητοι. Είναι αυτοί που δεν δίνουν δεκάρα για τον διασυρμό που οι ίδιοι επιφέρουν στο Σύνταγμα, που χρησιμοποιούν ασύστολα τις κατασταλτικές δυνάμεις εναντίον φτωχών και ανήμπορων συνταξιούχων, απολυμένων, ανέργων και λοιπών χειμαζόμενων. Μπορεί η διακυβέρνησή τους να μυρίζει φασισμό, αλλά αυτοί δεν καταλαβαίνουν από τέτοια· εξουσία είναι, ό,τι θέλουν κάνουν, ξέρουν αυτοί. Και πώς να μην ξέρουν όταν η Δικαιοσύνη όχι απλώς κοιμάται αλλά τους συντρέχει επιπλέον, όταν οι συνδικαλιστές γίνονται πιόνια τους ή αν πουν κάτι διώκονται.
Πώς, λοιπόν, συμβαίνει, ενώ βλέπουμε την καταστροφή να μην κάνουμε κάτι ανασχετικό; Είμαστε πολιτικώς τελειωμένοι; Αυτό ήταν όλο; Μας αρέσει η παραπλάνηση, η απάτη, το ψεύδος, η κτηνωδία; Τι να πεις για την ανθρώπινη φύση… Αλλά δεν είναι η ανθρώπινη, είναι η πολιτική φύση που έχει πλαστεί από μέτρα άλλων· της εξουσίας της ίδιας, των κομματικών ιεραρχιών, της ανυπαρξίας των τοπικών κοινοτήτων. Κι έτσι δικαιολογείται η φτώχεια, η δυστυχία, οι ολίγοι που έχουν τον πλούτο, οι θεωρίες τους, όλα. Ολα δικαιολογούνται και όχι μόνο· επιβάλλονται από πάνω, χωρίς γογγυσμό, χωρίς αιδώ, χωρίς ενέργεια, χωρίς αντίσταση. Το παράδοξο επικυριαρχεί (και το ανήθικο και το άλογο και το παράλογο) και ‘μεις το χειροκροτούμε, το ασπαζόμαστε, το αινούμε!
Αινούμε τους κυρίους της καταστροφής, αυτοί είμαστε· ζητωκραυγάζουμε τους βιαστές μας αλλόφρονες δε και φανατισμένοι. Είναι οι «σωτήρες» της πολιτικής, του πολιτικού λόγου, θέλουν το καλό μας. Θέλουν το καλό μας και όλο την καταστροφή φέρνουν· και μόνον αυτή.
gstamatopoulos@efsyn.gr

Βαρβαρότητα...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Οταν η ερμηνεία των γεγονότων κινείται από την κοινωνική θέση του καθενός, από τα συμφέροντά του, την ιδεολογία ή ιδεοληψία του, από την εξουσία που κατέχει ή δεν κατέχει, τότε τα γεγονότα παύουν να είναι αληθινά, μετατρέπονται άμεσα σε προσωπικές αλήθειες· παύει να ισχύει η ελάχιστη αντικειμενικότητα που το ανθρώπινο είδος έχει συνομολογήσει.
Παρ’ ότι όλοι έχουμε μάτια κι αυτιά, δύσκολα συμφωνούμε σε ό,τι βλέπουμε και σε ό,τι ακούμε (και τι δεν βλέπουμε και τι δεν ακούμε οι καψεροί…). Και αυτό, διότι διαφορετικά τα μικροσυμφέροντα του καθενός, διαφορετική η κρίση του, διαφορετική η παιδεία του, το γούστο του και λοιπά. Σ’ ένα απλά ωραίο του απόσπασμα ο Ηράκλειτος είχε επισημάνει τούτη την αντιφατική σύγχυση: Κακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί και ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων (Αναξιόπιστες οι πληροφορίες που δίνουν τα μάτια και τα αυτιά όταν οι ψυχές είναι βάρβαρες). Ας εννοήσουμε βάρβαρες ψυχές τις ακαλλιέργητες, τις πρωτόγονες, την κακή διάθεση του εσωτερικού κόσμου.
Αλλοι έχουν πολύ ήλιο μέσα τους κι άλλοι πολύ σκοτάδι, δεν είναι άρα δυνατόν να αντιλαμβάνονται το ίδιο φως που εκπέμπουν τα γεγονότα, η καθημερινότητα.
Φαντάζει επιτακτικό σχεδόν να συμφωνήσουμε σε μια ερμηνεία, σε μια πραγματικότητα, διαφορετικά πρέπει να πάμε στα χαρακώματα εμφυλίων πολέμων. Πραγματικότητα είναι ότι, παρά τα μνημόνια που θα έσωζαν τη χώρα, θα επέφεραν βελτιωτικές διαρθρωτικές αλλαγές, θα εξαλείφονταν η διαπλοκή και τα σκάνδαλα και θα τιμωρούνταν οι διασπαθιστές του δημοσίου χρήματος, παρά λοιπόν όλα αυτά, η κατάσταση χειροτερεύει, οι αυτοκτονίες πληθύνονται, η σχιζοφρένεια καταλαμβάνει, όπως και η κατάθλιψη, πολλούς από τους εναπομείναντες Ελληνες. Για ποια έξοδο από την κρίση μιλάνε αδιάντροπα οι βέβηλοι; Προφανώς δεν έχουν καταλάβει, ή δεν νοιάζονται, ότι η κρίση άρχισε και δεν τελειώνει, διότι υπήρχε απλώς στων περισσοτέρων τα φουσκωμένα καταναλωτικά μυαλά που δεν την έβλεπαν, την προσπερνούσαν, βαλτωμένα στον νήδυμο του ευδαιμονισμού. Τώρα πρέπει ν’ αρχίσουμε από την απελευθέρωση του ταξικού λεξιλογίου, να ορίσουμε μόνοι μας τις έννοιες της συμμετοχής και της δημοκρατίας, να αυτοκαθοριστούμε, να αυτοθεσμιστούμε. Κομμάτι δύσκολο. Αλλά όταν σταυρώνεις τα χέρια, κυριαρχούν οι ίδιοι και οι ίδιοι· παραλλάσσονται μερικώς για να κρύψουν το αμαρτωλό παρελθόν τους, αλλάζουν φυσιογνωμία αλλά δεν παύουν να έχουν βάρβαρες ψυχές. Μας αρέσει η βαρβαρότητα μήπως;
gstamatopoulos@efsyn.gr

Ιστορικά...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο χρόνος επιτρέπει στον καθένα να μη φανεί μεγαλορρήμων όταν αποκαλεί τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ιστορική. Αυτό μέσα στο συρρικνωμένο πολιτικό πλαίσιο είναι αληθές. Τι σημαίνει Αριστερά σήμερα είναι μια άλλη (πονεμένη) ιστορία. Μένει να φανεί κατά πόσο η νίκη αυτή θα έχει διείσδυση σε μια κοινωνία που όσο πάει γίνεται πιο συντηρητική
ή σε μια Ευρώπη οι χώρες της οποίας πέταξαν το κοινωνικό τους πρόσωπο και βαδίζουν ολοταχώς όπου τους καθοδηγεί η ριζωμένη άρχουσα τάξη της, σε ακροδεξιά δηλαδή ή και ολοκληρωτικά ακόμη κυβερνητικά μορφώματα.
Πάντως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κοντά στο να πείσει το εκλογικό σώμα ότι είναι η επόμενη κυβέρνηση. Η νίκη του είναι πραγματικά μεγάλη εάν αναλογιστεί κανείς πόσοι υποστηρίζουν με νύχια και με δόντια τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα [συγγενολόι, διορισμένοι, εργολάβοι και λογής διαπλεκόμενοι που φοβούνται ότι αν έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσουν τα προνόμιά τους και ό,τι ωφελιμιστικό απορρέει (πολλά!) από τη σχέση τους με τους κυβερνώντες και τους παρατρεχάμενους αυτών].
Είχαν γούστο τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας: «Σιγά τη νίκη», έλεγαν και ξαναματάλεγαν στους νικητές, «πού είναι η ανατροπή που λέγατε;». Στο πνεύμα ακριβώς του πρωθυπουργού, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και των υπουργικών (και άλλων) στελεχών. Ούτε μια λέξη δεν είπαν για τα αδιόρθωτα χάλια της χώρας, για τα οποία είναι οι ακραιφνείς υπεύθυνοι, ούτε ένας υπαινιγμός έστω για τα ποσοστά του νεοναζιστικού μορφώματος ή για το κατασκευασμένο στο γυαλί της τηλεόρασης και της λάιτ δημοκρατίας κόμμα του Ποταμιού. Δεν τους νοιάζουν όλα αυτά τα επικίνδυνα φαινόμενα, «καίγονται» μόνο να μη φανεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ικανός να νικήσει το κατεστημένο (τους) και να κυβερνήσει.
Με όλα τα μέσα δικά του και τους φανατικούς του υποστηρικτές, το κατεστημένο υπέστη δεινή ήττα· άρχισε ήδη να ακούει το τρίξιμο από το πριόνισμα της εξουσίας του. Παρά τη μεγάλη του στροφή προς τη συντήρηση ο ελληνικός λαός (μεγάλο κομμάτι αυτού, εννοείται) φαίνεται να απελευθερώνεται από τον φόβο και τα ψεύδη των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων.
Αυτό είναι μια καλή αρχή· προοιωνίζεται απελευθέρωση ακόμη μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων εάν και εφ’ όσον η Αριστερά δείξει καθαρά το κοινωνικό της πρόγραμμα, εάν πείσει και τους πιο δύσπιστους ότι μπορεί να σταματήσει τη λαίλαπα των μνημονίων και να εγχαράξει νέους δρόμους οικονομικής ανάπτυξης, δρόμους που θα κληθεί να διανοίξει η ίδια η κοινωνία, σε συνεργασία με ένα κοινωνικό, κυβερνητικό σχήμα.
Ωστε, ναι: ιστορική νίκη.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Η χαρά ως προοίμιον συνύπαρξης...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ηταν κάποτε μέτρον των ανθρώπων και του πνεύματος. Η εντιμότητα, ο κόπος, η εργασία, η ανάγνωση, ο σεβασμός στη Ζωή. Τώρα δεν υπάρχουν πια, μάλλον έχουν υποκατασταθεί από άλλες «αξίες». Για να γίνεις αυτό που είσαι (Πίνδαρος) απαιτούσε θέληση, υπομονή, ευρύνοια, μεγαλοψυχία και κυρίως να μην είσαι ματαιόδοξος και καιροσκόπος.

Σήμερα όλα είναι διαφορετικά, επειδή απλώς η αγορά έχει, ανέλεγκτα πλέον, διαπλατυνθεί. Δεν αρκεί ο λόγος από μόνος του για να πεις ποιος είσαι, τι πρεσβεύεις, τι προσδοκάς από την πολιτική συνύπαρξη. Πρέπει να κραυγάσεις για να ακουστείς, για να επικαλύψεις τις κραυγές των άλλων (διότι όλοι κραυγάζουν, δεν ομιλούν, δεν συνομιλούν), πρέπει να ξελαρυγγιαστείς. Ο λόγος πάει για βρούβες και κυρίως η χαρά, διότι αυτή δεν μεταδίδεται (τι κρίμα για το ανθρώπινο είδος), εν αντιθέσει με την κατήφεια και το μίσος, που έτσι και εκδηλωθούν, έστω από έναν, επηρεάζουν τους πάντες, επικρατούν στο επικοινωνιακό παιχνίδι, σμπαραλιάζουν την ατμόσφαιρα και την κοινότητα, μιαίνουν το πνεύμα και τη γλώσσα. Κι έτσι δεν μπορούμε να χαρούμε, μαζί με άλλους, τίποτα. Γράφει στη «Χαρούμενη Επιστήμη» ο συγγραφέας στον οποίο ανατρέχω συχνά (Νίτσε): «Ενας και μόνο άνθρωπος δίχως χαρά αρκεί για να δημιουργήσει μόνιμη ακεφιά και συννεφιασμένο ουρανό σ' ένα σπιτικό».
Και, δυστυχώς, πάντα υπάρχει ένας τέτοιος άχαρος ανάμεσά μας στην κάθε μέρα.

Τα κοινωνικά κινήματα και οι νέες αξίες...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Είναι γεγονός ότι η «κρίση» που δέρνει αλύπητα δεξιούς και αριστερούς, θρησκεύοντες και άθρησκους, καλλιτέχνες και αγρότες βιώνεται διαφορετικά για τον καθένα, όλοι όμως συμφωνούν (αντιλαμβάνονται) δύο πράγματα: πρώτον, η κρίση δεν πλήττει τους κεφαλαιούχους, αντιθέτως τους προσφέρει περισσότερο πλούτο και δεύτερον, όλοι οι πληττόμενοι, λίγο ώς πολύ, αναγνωρίζουμε ότι στην ουσία η κρίση είναι πολιτισμική, αμφισβητούνται όλες οι αξίες, είναι ένα πλήγμα στην αστική τάξη (και σκέψη), κάτι σαν αμαρτία και ατιμία, αποσαθρώνονται τα «πιστεύω» μας και τα «εγώ» μας.

Θρησκείες, χρόνος, πολιτική...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Είναι καιρός όλες οι δομές της κοινωνίας να τιναχτούν στον αέρα, να ανατραπεί η στρεβλότητα του δρόμου που έχει ακολουθήσει η ανθρωπότητα, να αποδιωχτεί από το δέρμα της η ηλιθιότητα (η γνώμη μας είναι μόνο) των θρησκειών και του αχαλιναγώγητου εγώ· να εξοριστoύν η απληστία, η εξουσιομανία, αλλά και ο φόβος μπροστά στην όντως πολιτική και την ελευθερία. «Το πρόβλημα δεν είναι ο χριστιανισμός» μου λένε φίλοι, ουδεμίαν σχέσιν έχοντες με τα αναπόδεικτα παραληρήματα των θρησκειών και των διαφορετικών, παρακαλώ, θεών που η καθεμιά τους έχει κατασκευάσει. Δεν χρειάζονται εδώ επιχειρήματα υπέρ ή κατά της ύπαρξης του Θεού. Πολλά έχουν γραφεί από δεδηλωμένους αθεϊστές. Πιστεύω ότι από τη στιγμή που δηλώνεις ότι είσαι κάτι δεν είσαι τίποτε, αλλά κι αυτό πίστη είναι… Αλλά η προϋπόθεση της ζωής, η σεξουαλικότητα δηλαδή, έχει αντιμετωπιστεί σαν έγκλημα από τις θρησκείες, σαν ακαθαρσία… Αλλά και ό,τι υμνεί τη ζωή: το γέλιο, ο χορός, το τραγούδι, η ομορφιά έχουν βεβηλωθεί από τους θεωρητικούς (τι βλασφημία…) των θρησκειών. Ωραία, δεν είναι οι θρησκείες το πρόβλημα, δεν είναι αυτές που καθιστούν τον άνθρωπο άβουλο και ηλίθιο, να το δεχτούμε. Αλλά τότε τι είναι; Η ραθυμία του μήπως; Η ανισομέρεια του νου; Οι λίγοι ξύπνιοι, που ξέρουν πώς να εξουσιάσουν; Η πολυπλοκότητα του ανάγλυφου του πλανήτη σε συνδυασμό με την πολυδιάχυση των ανθρωπίνων σωμάτων; Δεν χρειαζόμαστε μήτε αγίους μήτε ήρωες· ούτε αρχηγούς ούτε μοντέλα και σταρ του Χόλιγουντ. Εάν μας αφαιρέσουν όλα αυτά βεβαίως, θα γίνουμε ακόμη πιο ηλίθιοι, διότι δεν έχουμε ως χώρα σχολεία και νοσοκομεία…

Ολοκληρωτισμός...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Ακόμη και σήμερα πολλοί δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι τούτη η κυβέρνηση καταπατά βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα, ευτελίζει τη δημοκρατία, εμφορείται από ολοκληρωτική νοοτροπία, αδιαφορεί για τις ζωές που χάνονται και πιθανώς καγχάζει από την αδυναμία των πολιτών να εξακολουθούν να υπάρχουν αξιοπρεπώς. Ας πούμε ότι οι δεξιοί της συγκυβέρνησης δεν έχουν και τόσες ευαισθησίες· εκείνοι οι δόλιοι οι «σοσιαλιστές» που συμμετέχουν και κάποτε κομπορρημονούσαν ότι παλεύουν για την ισότητα, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, πού βόσκουν;

Διότι αν δεν είναι πρόβατα, πρέπει πάραυτα να παραιτηθούν, μπας και διασώσουν κάποιο ίχνος δημοκρατικότητας και σοσιαλισμού… Αφού δεν το κάνουν, σημαίνει ότι ενδιαφέρονται μόνο για τις καρεκλίτσες εξουσίας και όχι για την τύχη της χώρας. Λοιπόν; Τι θα γίνει με δαύτους; Θα πάνε επιτέλους σπίτια τους, θα μας αδειάσουν τη γωνιά ώστε να μπορέσει η κοινωνία να πάρει μια ανάσα, έστω και με τη διαδικασία των εκλογών; Δεν νιώθουν γελοίοι από το γάντζωμά τους στην εξουσία; Δεν καταλαβαίνουν ότι έχουν πλήρως απαξιωθεί όχι μόνο από το εκλογικό σώμα, αλλά και από την ηθική και την ιδεολογία (και την αισθητική); Εάν δεν το καταλαβαίνουν αυτό, σημαίνει ότι είναι επικίνδυνοι· εάν το καταλαβαίνουν (και επιμένουν!), τότε είναι δύο φορές επικίνδυνοι. Γεγονός είναι ότι δεν ντρέπονται και εξακολουθούν να είναι αλαζόνες. Προφανώς αυτή η αλαζονεία τούς έχει αφαιρέσει το μεδούλι της αυτοκριτικής, των ενοχών, των τύψεων (όσο για το τελευταίο…). Να παραδέχονταν τουλάχιστον ότι, ναι, έκαναν λάθος. Πουθενά αυτοί. Σαν τα μουλάρια το στηρίζουν. Και κατ’ αυτόν τον τρόπο στηρίζουν μία από τις χειρότερες κυβερνήσεις της μεταπολεμικής ζωής της χώρας· υποτελή, άβουλη, δειλή, αλλά και: βίαιη, αυταρχική, εκδικητική. Εκδικούνται οποιονδήποτε αμφισβήτησε και αμφισβητεί το δικό τους μοντέλο διακυβέρνησης. Αρνούνται πεισματικά να δώσουν άδειες εξόδου από τις φυλακές στους Κουφοντίνα και Γιωτόπουλο παραβιάζοντας κατάφωρα τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό και ουδείς εξ αυτών έστω των «σοσιαλιστών» αντιδρά. Αλλά δεν φαίνεται να αντιδρά και ο νομικός και επιστημονικός κόσμος, ούτε η κοινωνία. Δεν είναι θέμα προσώπων, είναι θέμα θεσμού, δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Η αντίδραση σώζει τη δημοκρατία, την ενισχύει, είναι άμυνα απέναντι σε ολοκληρωτισμούς (παρόντος και μέλλοντος).

gstamatopoulos@efsyn.gr

Πάντα με τις πεταλούδες (θα) είμαστε...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Είτε η ανάγκη επικρατεί στα ανθρώπινα είτε η πλήξη, είναι πάντως αυτές οι έννοιες που μας οδηγούν στη σύναψη μιας συνθήκης ειρήνης, ίσως για να εξορίσουμε τον πόλεμο που διεξάγεται κάθε μέρα στις κοινωνικές σχέσεις (τον πόλεμο όλων εναντίον όλων). Οντας αδύναμα φυσικά πλάσματα, χωρίς νύχια γαμψά, κοφτερά δόντια ή κέρατα που απαιτούνται για να επιβιώσουν τα δυνατά ζώα, χρησιμοποιούμε τον νου, αλλά, τι κρίμα, την προσποίηση του νου, ή τις ψευδαισθήσεις και τα οράματα. Ολα αυτά με λεπτότητα, είναι αλήθεια, λεπτότητα που ταυτίζεται με την υποκριτική και τη γραμματική της μάσκας, μιας γλώσσας τραυλής, χαμένης στη μετάφρασή της σε μιαν άλλην, άγνωστη.

Στη βροχή...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των συντακτων...

Η δυνατή χθεσινή βροχή με εγκλωβίζει σ’ ένα υπόστεγο της πλατείας Κάνιγγος. Μαζί μου κι άλλοι που δεν είχαν αλεξιβρόχιο ή αδυνατούσαν ν’ αγοράσουν από τους πλανόδιους που πωλούσαν τρία ευρώ το τεμάχιο. Ευτυχώς δεν έκανε κρύο. Είχαν βγει από το βάθος της στοάς μικροεπαγγελματίες, που γνωρίζουν, δεκαετίες τώρα, την Αθήνα, τον κόσμο, την αστυνομία και λοιπά. Καλύτεροι κι από ταξιτζήδες, κοινωνιολογικά εννοώ. «Δεν κουνιέται φύλλο, φίλε. Αύξησαν τα διόδια 60% και πέρα βρέχει για όλους μας. Καλά μας κάνουνε. Εκαναν το πείραμά τους και πέτυχε. Οταν συνειδητοποιήσουμε ότι η θηλιά δεν ξεσφίγγει και πάμε για τον άλλο κόσμο, θα ’ναι αργά». Επικροτώ, μουδιασμένος και καταβρεγμένος, φυσάει και λίγο… Κόκαλο. «Δεν υπάρχει συνδικαλιστικό κίνημα -ψιθυρίζω-, δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα ή οργανώσεις να κινητοποιήσουν τον κόσμο, να τον ξεσηκώσουν». Χαμογελά, πικρά. «Αλλού η ΓΣΕΕ, αλλού το ΠΑΜΕ, τι περιμένεις; Ο καθένας στον κόσμο του. Αλλοι γίνονται υπουργοί, άλλοι κομματάρχες, άλλοι δήμαρχοι. Ολοι την εξουσία (τους θώκους της) έχουν στο μυαλό τους».

Παρεμβαίνουν κι άλλοι… βρεγμένοι. Λίγο ώς πολύ συμφωνούμε ότι δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τα μέτρα της τροϊκανής κυβέρνησης. Μερικοί μιλάνε για συνενοχή, ότι δηλαδή ξέραμε, αλλά επειδή βολευόμασταν δεν μιλάγαμε. Είναι αργά πια για την κοινωνία να βρει τον δρόμο της. Τα εναλλακτικά κινήματα που έχουν εμφανιστεί πείθουν μεν, αλλά τους λείπει το «διά ταύτα»· εννοείται, είναι κομμάτι δύσκολο να αλλάξει η νοοτροπία των ανθρώπων που για δεκαετίες είχαμε μάθει να μας κυβερνάνε οι «κάτοχοι» της αλήθειας (τρομάρα μας).

O χορευτής νους κι ο καθρέφτης του Θουκυδίδη...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε δυσφορούμε είτε δεν ξέρουμε πού πατάμε, υπάρχουμε διά μιας παρεκκλίσεως από την κανονικότητα ακριβώς διότι δεν αντέχουμε τη φτώχεια της λογικής μας. Ας φανταστούμε για λίγο πώς θα ’μασταν εάν ήμασταν λογικά, μόνο, όντα. Δεν υποφέρεται από το ανθρώπινο είδος τούτη η ένδεια. Μας το αποδεικνύει αυτό η απειθαρχία των εσωτερικών ψιθυρισμάτων, που ταυτόχρονα είναι και κραυγές. Γι” αυτό και πάντ” άγαν αινικτά κασαφή λέγομεν (μιλάμε υπερβολικά αινιγματικά και ασαφώς), ή με τον λόγο με το οποίο καθημερινά εκφραζόμαστε είμαστε σε συνεχή σύγκρουση· παρότι είναι κοινός στους ανθρώπους (ξυνός σύμφωνα με τον Ηράκλειτο) για τον καθένα τελικά άλλα λέει η θεια του, άλλα ακούν τ” αυτιά του.
Εχουν γούστο οι άμυνές μας διά της προτάξεως της θηριωδίας του κοινού νου στη συναναστροφή μας με τους διπλανούς, ακριβώς διότι δεν αντιλαμβανόμαστε τη θηριωδία του και, αντίθετα, νομίζουμε ότι ο κοινός νους είναι η πανάκεια της επικοινωνίας. Αμ δεν είναι, τι να κάνουμε. Υπάρχουν άτακτες, αταβιστικές συλλαβές στη γραμματική του λόγου, επιφωνήματα, ψελλίσματα, στεναγμοί, γλωσσοδέτες· όλα αυτά σμπαραλιάζουν τις βεβαιότητες του νου, του αδύναμου αυτού μέσου εξυπηρετήσεως αναγκών και συμφερόντων. Μα, υπάρχει γραπτός λόγος χωρίς αποσιωπητικά, χωρίς θαυμαστικά και ερωτηματικά; Τι άλλο δηλούν τα σημεία στίξης αν όχι την ημιτέλεια του λόγου, την αδυναμία μας να εκφραστούμε διά της ομιλίας και των σωμάτων μας; Να τραυλίσουμε, νόμω και φύσει, τη ζωή, όχι να τη φωνάξουμε ή να την τραγουδήσουμε· αυτό μπορούμε οι πλείστοι.

Σημίτης...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Στο πλαίσιο και στην αρχή της πολυφωνίας βασιζόμενη προφανώς, η «Εφ.Συν.» δημοσίευσε άρθρο του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη με τίτλο-ερώτημα «Υπάρχει έξοδος;». Μπα. Θυμάμαι ως φοιτητής όταν εδίδασκε (!) ο καθηγητής Κ. Σημίτης στο αμφιθέατρο βρίσκονταν τρεις (ψωνισμένοι) κι ο κούκος, σε αντίθεση λ.χ. με τον Σάκη Καράγιωργα που κρεμόμασταν σαν σταφύλια από τις κουπαστές του αμφιθεάτρου. Αυτός ο άνθρωπος, ο καθηγητής, διοίκησε την Ελλάδα επί οκτώ έτη (!) (αριθμός ιλιγγιώδης), οδηγώντας την στον οικονομικό μαρασμό και την ανέχεια (και στη σχιζοφρένεια!). Η εφημερίδα τού έδωσε χώρο, εντάξει, για να πει όμως τι;

Ο πολιτικός, που αποδείχτηκε ένας λογιστής των Βρυξελλών, ένας άτολμος να αντιμετωπίσει απαξιωτικά την παράδοση και το λαϊκό αίσθημα, ένας γερμανολάγνος σνομπιστής τολμάει και αρθρογραφεί χωρίς να νιώθει το παραμικρό αίσθημα ευθύνης, χωρίς ερύθημα τι στις παρειές του. Λέμε ότι η εφημερίδα τούς χωρεί όλους. Μα τόσα χρόνια που ο κ. Σημίτης ομιλούσε, πού ήταν ο χώρος για να ομιλήσουν και όσοι αντιδρούσαν στην πολιτική του; Απλά ουδείς τούς παραχωρούσε βήμα. Τόσοι άνθρωποι υπέφεραν τόσα χρόνια και δεν είχαν ένα βήμα για να προβάλουν τις ενστάσεις τους, για να στηλιτεύσουν τη χαοτική σημιτική πολιτική. Νιώθει δέος κανείς από την τόση ανευθυνότητα των πολιτικών μας, ειδικώς όταν αυτοί έχουν διοικήσει τη χώρα και έχουν αποδειχτεί ολίγιστοι ακόμη και ως προς μια λυσιτελή διαχείριση λαϊκής πνοής.

Δεν ενδιαφέρει η πολιτική παρουσία του πρώην πρωθυπουργού. Ζυγιάστηκε, κρίθηκε ο άμοιρος (εύμοιρος, μάλλον) λειψός και πήγε σπίτι του, καταβαραθρωνόμενος στη λήθη και στη λαϊκή δυσαρέσκεια. Με γεια του με χαρά του, τόσο ήταν το ύψος του, το ύφος του, το δύνασθαί του, η προσωπικότητά του· δεν αλλάζουν αυτά όσα χρόνια (ιστορικά) κι αν παρέλθουν.

Εθισμός....

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο εθισμός δρα ανασταλτικά στη διεύρυνση της συνείδησης, στην κριτική και σε οτιδήποτε εμψυχώνει τον καθένα να αντιδράσει στα κακώς κείμενα που τον περιβάλλουν. Στο τέλος γίνεται και «ιδεολογία», έτσι που λειτουργούμε με βάση τις προεκτάσεις του στις κοινωνικές σχέσεις. Εθιστήκαμε τις τελευταίες δεκαετίες στον άκρατο καταναλωτισμό, στους μισθούς στα golden boys, στην ελαφρότητα των πρωινών τηλεοπτικών εκπομπών και στη φαιδρή σοβαροφάνεια των (δήθεν) εκπομπών λόγου, στο επιπόλαιο τραύλισμα των κοριτσιών του μόντελινγκ, στον αμοραλισμό των δημοσιογράφων που μας προέτρεπαν να βλέπουμε τη θετική μόνο όψη των πραγμάτων (να υπακούμε δηλαδή στο κατεστημένο).

Εθιστήκαμε στη βία στην καθημερινή μας ζωή πιεζόμενοι να την αποδεχτούμε σαν κάτι φυσιολογικό. Θυμάμαι, πάνε δεκαπέντε – είκοσι χρόνια όταν συζητώντας με φίλους και εκφράζοντας τη μεγάλη απορία γιατί μερικοί συνάδελφοι αμείβονταν με αστρονομικά ποσά, σήκωναν αδιάφορα τους ώμους, διότι έλεγαν «στον ιδιωτικό τομέα όλα επιτρέπονται, άμα είσαι “μάγκας” τα παίρνεις», τους τα παίρνεις ήταν η έκφραση. Με τέτοιες εκφράσεις είχε διαφανεί από τότε ότι θα μας έπαιρνε και θα μας σήκωνε, όπως και έγινε (και ακόμη δερνόμαστε από σαράντα ανέμους…). Βέβαια τα golden boys αμετακίνητα! Εκεί, στις «επάλξεις» του «γλειψίματος» των αφεντικών και την κατασυκοφάντηση των αγώνων των κοινωνικών ομάδων, σταθεροί και πειθήνιοι υποστηρικτές της αδικίας και της ανισότητας. Και με τι στόμφο! Τι δημοκρατικότητα, τι μεγαληγορίες και πόση υποκρισία. Και όμως, τα συνηθίσαμε όλα τούτα’ κάποιοι που έβλεπαν κάπως καλύτερα και προσπαθούσαν να αντιδράσουν δακτυλοδεικνύονταν, τους λοιδορούσε και τους περιφρονούσε σύμπασα η λέσχη τού δήθεν. Η ίδια η Αριστερά είχε συμμετάσχει ενεργώς και εναργώς σε τούτο το έγκλημα του εθισμού, στα μαγνάδια, δηλαδή, του καπιταλισμού (κάτι φιλελεύθερα, κάτι συμμετοχικά, αρλούμπες που ακόμη δεν τις έχει αποτινάξει).

Οι νέοι και το σύστημα...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μερικές νέες γραφίδες εμπαίζουν τους γονείς που δηλώνουν ότι είναι οικογένεια αναρχικών. Αγνοούν ή βγάζουν φλύκταινες στο άκουσμα της έννοιας αναρχία. Θεωρούν, δηλαδή, ότι αυτές οι οικογένειες που δηλώνουν αναρχικές είναι θεοπάλαβες, ετοιμάζονται να κλειστούν στις φυλακές ή κάθε μέρα, αντί να τρώνε σαν άνθρωποι στο τραπέζι, αυτοί φτιάχνουν μολότοφ ή ότι κοιμούνται και ξυπνάνε με το όνειρο να βομβαρδίσουν το Κοινοβούλιο…
Θεωρούν οι αθεόφοβες αυτές γραφίδες πως όποιος διαβάζει την πολιτική φιλοσοφία της αναρχίας είναι για δέσιμο ή εχθρός της κοινωνίας, ένας δυνάμει τρομοκράτης. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε.

Το φαντασιακό κάθε συνεπούς αναρχικού δεν είναι η βία και η καταστροφή αλλά η αλληλεγγύη και η ειρηνική συνύπαρξη. Οταν, όμως, έχεις μάθει να ερμηνεύεις τα πάντα με βάση τις απολαβές της εργασίας σου ή τις συντηρητικές αρχές σου (δικαίωμα του καθενός), δυσκολεύεσαι να καταλάβεις ότι υπάρχουν πάσχοντες άνθρωποι, γεμάτοι θυμό και οργή με όσα συμβαίνουν στην ελληνική Πολιτεία και οι φταίχτες παραμένουν ατιμώρητοι και, ως εκ τούτου, αυταρχικοί και αλαζόνες.

Εχουν δίκιο βεβαίως όταν γράφουν ότι κάποια στιγμή, όταν συνειδητοποιήσουν, βγαίνοντας από τις φυλακές, ότι η ζωή τους σταμάτησε στα είκοσί τους χρόνια, θα είναι πολύ αργά. Γι” αυτό, λοιπόν, πρέπει να κρίνουμε αυτά τα παιδιά, που «λάθεψαν» στον στόχο, με επιείκεια, να μη χάσουν τη ζωή επειδή νόμισαν ότι το Καλάσνικοφ είναι η απάντηση. Αλλο αυτό, το λάθος των παιδιών δηλαδή, και άλλο να ταυτίζεται η αναρχική ιδεολογία με την ωμή βία.

Είναι μια ταύτιση που εξυπηρετεί πολλούς βολεμένους, ενταγμένους και υπηρετούντες με συνέπεια και αυταπάρνηση το αγαπητό τους πολιτικό σύστημα, το οποίο αποκαλούν, ανερυθρίαστα, δημοκρατία. Θα ήταν δημοκρατία εάν λειτουργούσαν οι θεσμοί, η Δικαιοσύνη, η Δημόσια Διοίκηση, η Βουλή, η Αστυνομία, η Υγεία, η Παιδεία. Ολα αυτά, όμως, είναι λίγο πριν από την κατάρρευση` παντού σκάνδαλα και εκβιασμοί και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Σε ποιες αρχές της δημοκρατίας να πιστέψουν τα παιδιά;

Ολα γύρω τους είναι στρεβλά κι ανάποδα, προκλητικά και αντιδημοκρατικά, άχυμα και στρυφνά, ερεβώδη. Πουθενά νησίδες ελευθερίας και επαγγελματικού προσανατολισμού` πουθενά κάποια διέξοδος. Ειδικά τώρα με την αποκαλούμενη κρίση, τα παιδιά βιώνουν πρωτόγνωρες καταστάσεις, προσπαθώντας να δώσουν κουράγιο στους γονείς τους. Αυτό το ξέρουν καλά όσοι έχουν παιδιά σε τούτες τις κρίσιμες ηλικίες και αδυνατούν να τα βοηθήσουν οικονομικά (ψυχολογικά κ.λπ.).

Καλόν θα ήτο να είναι πιο προσεκτικοί στη διατύπωσή τους όσοι δεν έχουν πρόβλημα με την ύπαρξη του σαθρού πολιτικού συστήματος. Εντάξει, τη δουλειά τους κάνουν (και πρέπει να την κάνουν καλά, μπας και χάσουν την εύνοια αυτού του συστήματος)` να αποκτήσουν μόνο λίγη σοβαρότητα. Δεν βλάπτει.

g.stamatopoulos@efsyn.gr

Η πολιτική τού «ναι μεν…»

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Διαφωνεί με την επιστράτευση η Δημοκρατική Αριστερά, σοβαρότατα μάλιστα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αίρει την εμπιστοσύνη της στην κυβέρνηση, αυτό δα έλειπε. Το σχήμα τούτο μπήκε στην κυβέρνηση για να σωθεί η χώρα, να μην οδηγηθεί σε αδιέξοδο (παρά το περίτρανο «Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα») και να φανούν λίγο τα στελέχη της σε εξουσιαστικούς θώκους. Διαφωνούν ενίοτε με τις αυθαίρετες αποφάσεις πρωθυπουργού και υπουργών, αλλά δεν είναι και σοβαρός λόγος η διαφωνία τούτη να θρυμματιστεί η κυβερνητική συνοχή.

Φαίνεται αστείο. Ισως να “ναι. Πολλοί όμως θεωρούν ότι πίσω από την πολιτική τού «ναι μεν, αλλά» θεριεύει η ουσία του μεταρρυθμιστή, αυτού που θέλει, με δημοκρατικές διαδικασίες, να αλώσει το πολιτικό σύστημα από μέσα. Η ηπιότης είναι χαρακτηριστικό του μεταρρυθμιστή” λάβαρό του το αναίμακτο της πολιτικής αλλαγής, η πύργωση των θεσμών και, παρακαλώ, το δικαίωμα στη διαφορετική άποψη. Α, ο διάλογος πάνω απ” όλα. Ποιος διαφωνεί μ” αυτό το ειρηνικό «οπλοστάσιο»; Αν εξαιρέσουμε τους ντούρους επαναστάτες, μηδενιστές και διαφόρους με φασιστική ιδεολογία, ουδείς.

Το ότι είναι καθηλωμένο σ” ένα μικρό ποσοστό το κομματικό σχήμα της ΔΗΜΑΡ ίσως να δείχνει ότι δεν έχει διείσδυση στη λαϊκότητα, τα μέλη της, όμως, υπερηφανεύονται ότι χτίζουν σιγά σιγά τη Δημοκρατία. Αν ενθυμηθούμε ότι για να φτάσουμε στον Περικλή χρειάστηκε να παρελάσουν Θησέας, Σόλων, Κλεισθένης, Εφιάλτης και περίπου τέσσερις αιώνες, τότε η ΔΗΜΑΡ έχει δίκιο” κάποια στιγμή στο μέλλον θα δικαιωθεί. Διότι ώσπου να γεννηθεί μια ιδέα, να γίνει γνωστή, να ωριμάσει και, τέλος, να καρπίσει, ε, θα περάσουν χρόνοι πολλοί.

Είναι κοινωνικός νόμος, θα “λεγε κανείς, ανάλογος της φυσικής εξελικτικής διαδικασίας. Τα «αστέρια» της ΔΗΜΑΡ φαίνονται καλά διαβασμένα. Τους βοηθάει και το μαρξιστικό παρελθόν (συμμαχίες και με δαίμονες προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός) και έτσι εμφανίζονται με καθαρή συνείδηση στην κοινωνία και στους εργαζόμενους. Δεν φαίνεται επίσης να πολυσκοτίζονται για τον αυταρχισμό της κυβέρνησης, για την ολοένα και σκληρότερη εφαρμογή όσων έχει διατάξει η αλλοδαπή τρόικα, για την επικίνδυνη ολισθηρότητά της προς ακροδεξιές κατευθύνσεις.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι βρίσκεται σε δύσκολη θέση ο κυβερνητικός εταίρος. Για το ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται λόγος” έχει παραδώσει γην και ύδωρ στις αποφάσεις της κυβέρνησης μπας και διασώσει τίποτα από την άλλοτε κραταιά, αποκλειστική του κυβερνητική αίγλη.

Προφανώς γνωρίζουν οι δύο εταίροι που στηρίζουν την κυβέρνηση ότι οδεύουμε ολοταχώς, αν δεν αντιδράσει η κοινωνία, σε ολοκληρωτικής μορφής διακυβέρνηση (απολύσεις, συλλήψεις, αστυνομοκρατία, περιφρόνηση της Βουλής, εμπόλεμη κατάσταση με την κοινωνία). Αυτά συμβαίνουν ήδη αυτή τη στιγμή, άρα δεν είναι απλοί οιωνοί, μήτε καν οιονεί οιωνοί, είναι η ζοφερή πραγματικότητα, που πνίγει την ελληνική κοινωνία.

ΥΓ.: Η επιστράτευση των εργαζομένων στο μετρό ξεσηκώνει θύελλα διαμαρτυριών με φόβο τη διάχυση εμφυλιοπολεμικού κλίματος στην κοινωνία. Η κυβέρνηση, που είναι υπεύθυνη για όλα, προβάλλει την ταλαιπωρία των επιβατών. Οι ταλαιπωρημένοι επιβάτες πού επιρρίπτουν την ταλαιπωρία τους;

gstamatopoulos@efsyn.gr

Ο ήλιος της δικαιοσύνης...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την εφημεριδα των Συντακτων...

Ελαμψε όντως ο τόπος της χώρας (τόπος: πνεύμα, δίκαιο, αλήθεια, δημοκρατία) με την απόφαση του πλημμελειοδίκη της Ηγουμενίτσας βάσει της οποίας αθωώνονται δεκαεφτά αλλοδαποί που δραπέτευσαν. «Δραπετεύσατε από τον εξευτελισμό», είπε, «γι” αυτό είστε αθώοι». Επιτέλους, η ανθρωπιά επιστρέφει στην εγκαθίδρυση του νόμου, αγκαλιάζεται από το δίκαιο, συνομιλούν οι έννοιες, συναποφασίζουν (!), αμφισβητούν το δίκαιο του ισχυρού (γιατί τι άλλο είναι ο νόμος σήμερα;), φέρνουν στην κοινότητα το αίσθημα του όντως δικαίου που αυτοδικαίως αυτή κουβαλάει, χαίρεται και χαμογελά η φύση και η κοινωνία.

Επρεπε να προχωρήσει στην απονομή δικαιοσύνης ο τολμηρός πλημμελειοδίκης” δεν αρκεί που απάλλαξε από την κατηγορία της απόδρασης τους «άθλιους των φυλακών», όφειλε να στρέψει την κατηγορία εναντίον του άθλιου σωφρονιστικού συστήματος της χώρας, εναντίον των αθλίων διευθυντών-ανθρωποφυλάκων. Αυτούς έπρεπε να στείλει στα κάτεργα (αν και η έννοια κάτεργα δεν έπρεπε να υφίσταται στο λεξιλόγιο του δικαίου), αυτούς που ανέχονταν ψυχές πεταμένες τη μία πάνω στην άλλη 24 ώρες το 24ωρο(!), χωρίς να αυλίζονται, ανήμποροι να πλυθούν, να πιουν νερό, να ανακουφιστούν βιολογικά, ανίκανοι να ανασάνουν μες στα περιττώματά τους (αν είναι δυνατόν!…)

Αυτοί πρέπει να δικαστούν, οι υπεύθυνοι της τραγωδίας των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας. Δυστυχώς για πολλούς από μας τους «ελεύθερους», «νομοταγείς» και λοιπές ανοησίες οι φυλακισμένοι δεν έχουν δικαιώματα, παύουν να έχουν σώματα και ψυχές (τα σώματα και οι ψυχές έχουν ανάγκη να επιβιώνουν καθημερινά, όσο κακά, ψυχρά κι ανάποδα κι αν είναι” η αξιοπρέπεια της ύπαρξης δεν έχει σχέση με το καλό και το κακό. Εξάλλου μετά από νόμους καταλήξαμε στο τι είναι καλό και τι είναι κακό. Νόμους που συνέταξαν όχι καλοί ή κακοί, αλλά οι ισχυροί, αυτοί που έχουν το δικαίωμα να νομοθετούν σε βάρος κάποιων άλλων, αδύναμων, απόκληρων, αιρετικών κ.λπ.

Δεν θα πούμε ότι ο νόμος είναι βία, δεν είναι όμως και η πανάκεια της ειρηνικής διαβίωσης, της ισονομίας, ισηγορίας, ισοπολιτείας. Ο νόμος είναι η απίσχνανση του στυγερού αποτελέσματος που επιφέρει η σκληρή λογική, βοηθάει στην ερμηνεία του σκοτεινού μύχιου και της αλλήθωρης λογικής (λογικής σκοπιμότητας…)

«Απονέμοντας ουσιαστικά δικαιοσύνη, ο πρόεδρος Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Ηγουμενίτσας «έγραψε» νομολογία» σημείωνε η εκλεκτή συνάδελφος Κατερίνα Κατή στο ρεπορτάζ της («Εφ.Συν.» 12-13/1/2013). Ετσι πρέπει να λειτουργεί η Δικαιοσύνη: απλά, λιτά, ανθρώπινα, δίκαια. Διότι, πώς να το κάνουμε; Αλλο δίκαιο και άλλο νόμος. Το δίκαιο έχει να κάνει με την αλήθεια, ο νόμος δεν είναι απαραίτητο (το ξέρουμε!) να είναι δίκαιος.

Οταν λάμπει η αλήθεια (πάντα λάμπει, είμαστε όμως διοπτροφόροι οι πλείστοι, κινούμενοι σε σκοτεινά δωμάτια, ήσυχα, άηχα, άοσμα, άγευστα…), λάμπει και η δικαιοσύνη. Τότε μπορούμε να μιλάμε για ανεξαρτησία δικαιοσύνης, ήλιο δικαιοσύνης, ανθρώπους, ειρήνη, δημοκρατία. Ναι.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Ο τίτλος στο τέλος...

Του ΓιώργουΣταματόπουλου από την «Εφημερίδα των Συντακτών», μεσω του ραφειου...

ΤΙ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ, τα προνόμια, τους κανόνες, τις απαγορεύσεις; Τι περιφρονεί όλα τούτα τα σπουδαιοφανή, τι είναι αυτό που τα περιπαίζει περιφρονητικά;
Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους, έστω και για λίγο, να ξεφύγουν από τα στενά ιδεολογικά σύνορα τους, να αυτοσαρκαστούν, να δώσουν βαρύτητα στη στιγμή και όχι στη διάρκεια; Ποια είναι η δύναμη που τους ωθεί να υπερβούν τα βάσανα της κάθε μέρας και τη φτώχεια τους και το αδιέξοδο της περιορισμένης εμβελείας του νου τους; Τι βοηθάει τον άνθρωπο να ψάξει τον εαυτό του, να γίνει ο εαυτός του, να είναι ο εαυτός του; Ποιος δαίμονας του αφαιρεί τη διάθεση για ανούσιες ερωτήσεις, για αδιέξοδες προσδοκίες; Τι τον απαλλάσσει από ανουσίους προβληματισμούς για το μέλλον των παιδιών του, του δικού του, του κόσμου;
Ποιος αέρας φυσάει στα μυαλά του και τα αποκαθαίρει από κάθε μαθηματική εξίσωση; Τι τον γαληνεύει και τον μετουσιώνει σε ζώσα ύπαρξη; Ποια κύτταρα τον ξεσηκώνουν και προκαλούν ανωφελούς σπασμούς στο σώμα του; Ποια γλώσσα τον κάνει άφωνο και τόσο εύγλωττο συνάμα; Ποια αύρα τον αναγκάζει να υπερυψούται και να στροβιλίζεται σε άγνωστες για την καθημερινότητα περιοχές; Ποιο υλικό του καθαρίζει το μέτωπο και την ψυχή σχεδόν την ίδια στιγμή; Ποιός πολιτισμός, ποιο κάλλος τον οδηγεί στην ομορφιά της ελεύθερης  βούλησης, στον μυχό των πρωταρχών του είδους, στην αμηχανία της επιστήμης, στον εκστασιασμό της μουσικής;
Τι καθιστά άνθρωπο τον άνθρωπο, σε συνθήκες ασφυκτικές και αλλοπρόσαλλες; Γιατί φαίνεται αντισυμβατικός ενώ δεν είναι; Γιατί δεν τον ενδιαφέρει η φιλοσοφία και η πολιτική αλλά υποκλίνεται στη (βαθιά) σοφία των διπλανών του; Γιατί, ενώ αρνείται την Ιστορία, φαντάζει μεγαλοπρεπώς ιστορικός; Πώς γίνεται να θεωρείται μικρόνους ή υποχθόνιος και έξαιφνης να μετατρέπεται σε «θεϊκή» μορφή; Πώς είναι δυνατόν να μεταμορφώνεται χωρίς να το επιδιώκει; Τι, ακριβώς, τον καθιστά όμορφο και ξεχωριστό (και εντυπωσιακό); Ποια φλόγα τον πυρπολεί και λάμπει ολόκληρος; Ποια θερμοκρασία ζεσταίνει το αίμα του και διαχέει το πορφυρούν στην επικοινωνιοσφαίρα; Ποιοι σπασμοί γλυκαίνουν το σώμα του, τις ρυτίδες του και εξορίζουν τις ατέλειές του; Ποιός ζωγράφος να μπορέσει να αποτυπώσει στον καμβά το πρόσωπο του, την ελευθερία του; Ποιος φωτογράφος να απαθανατίσει τον μυϊκό χορό του βλέμματός του; Γιατί παραμένει αυτόνομος, ανεξάρτητος, μοναδικός, αχειραγώγητος; Γιατί η εξουσία τα χάνει αντικρίζοντάς τον; Τι είναι αυτό που τον κάνει να μοιάζει με παιδί χωρίς να είναι;
ΥΓ.: Δεν είναι ο έρωτας (θα μπορούσε, μιας και είναι η απάντηση σε όλα, αλλά ταυτόχρονα είναι και η ερώτηση…). Το γέλιο είναι η απάντηση, όσο και αν κούρασαν οι ερωτήσεις.

gstamatopoulos@efsyn.gr