Πολύ σοβαροί δημοσιογράφοι...

SotosBlog...

Ο Γιάννης Μαρίνος έχει τη φήμη σοβαρού δημοσιογράφου. Ειδικά μεταξύ σοβαρών κύκλων. Χμ… Δεν παίρνω όρκο, αλλά μυρίζομαι εδώ ότι κρύβεται το «φαινόμενο της διαλληλίας», όπως ονομάζεται στη Λογική.

Να εξηγήσω το «φαινόμενο της διαλληλίας», για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν. Αντί γι άγνωστο Χ, θα χρησιμοποιήσω το όνομα «Γιάννης Μαρίνος» ως παράγοντα του προβλήματος, ελπίζοντας να γίνω έτσι πιο εύληπτος.
Έχουμε και λέμε. Στην περίπτωση όπου άγνωστος Χ είναι, π.χ., ο Γιάννης Μαρίνος, το «φαινόμενο της διαλληλίας» διατυπώνεται ως εξής:
«Ο Γιάννης Μαρίνος θεωρείται σοβαρός δημοσιογράφος από σοβαρούς κύκλους, που θεωρούνται σοβαροί καθώς θεωρούν σοβαρό δημοσιογράφο τον Γιάννη Μαρίνο».
Ο συλλογισμός αυτός, θα το προσέξατε, είναι κυκλικός, ατέρμων, και μπορεί να επιστρέφει από το τέλος στην αρχή του και ούτω καθεξής επ’ άπειρον ή μέχρι να κουραστείτε –ad infinitum ή ad nauseam που λένε και στα Λατινικά, για να κάνουν εντύπωση εκείνοι που ασχολούνται με αυτά τα πράγματα, και αντιστοίχως σημαίνουν αυτά στα Ελληνικά «επ’ άπειρον» ή «μέχρι ναυτίας».
Κατανοητό το «φαινόμενο της διαλληλίας»; Σχετικά απλό είναι. Κάτι σαν συλλογισμός-εκκρεμές που πάει συνεχώς πέρα-δώθε ή μάθημα πινγκ-πονγκ για αρχαρίους ή σαν τον ουροβόρο όφι των Ελευθεροτεκτόνων, δηλαδή ένα φίδι που έχει την ουρά του μες το στόμα του. Νομίζω ότι σε θέματα υπόληψης το «φαινόμενο της διαλληλίας» περιγράφεται με αρκετή ακρίβεια από το γνωστό γνωμικό για τον Γύφτο και τη γενιά του, ομολογουμένως σε ρατσιστικό φόντο.

O χορευτής νους κι ο καθρέφτης του Θουκυδίδη...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε δυσφορούμε είτε δεν ξέρουμε πού πατάμε, υπάρχουμε διά μιας παρεκκλίσεως από την κανονικότητα ακριβώς διότι δεν αντέχουμε τη φτώχεια της λογικής μας. Ας φανταστούμε για λίγο πώς θα ’μασταν εάν ήμασταν λογικά, μόνο, όντα. Δεν υποφέρεται από το ανθρώπινο είδος τούτη η ένδεια. Μας το αποδεικνύει αυτό η απειθαρχία των εσωτερικών ψιθυρισμάτων, που ταυτόχρονα είναι και κραυγές. Γι” αυτό και πάντ” άγαν αινικτά κασαφή λέγομεν (μιλάμε υπερβολικά αινιγματικά και ασαφώς), ή με τον λόγο με το οποίο καθημερινά εκφραζόμαστε είμαστε σε συνεχή σύγκρουση· παρότι είναι κοινός στους ανθρώπους (ξυνός σύμφωνα με τον Ηράκλειτο) για τον καθένα τελικά άλλα λέει η θεια του, άλλα ακούν τ” αυτιά του.
Εχουν γούστο οι άμυνές μας διά της προτάξεως της θηριωδίας του κοινού νου στη συναναστροφή μας με τους διπλανούς, ακριβώς διότι δεν αντιλαμβανόμαστε τη θηριωδία του και, αντίθετα, νομίζουμε ότι ο κοινός νους είναι η πανάκεια της επικοινωνίας. Αμ δεν είναι, τι να κάνουμε. Υπάρχουν άτακτες, αταβιστικές συλλαβές στη γραμματική του λόγου, επιφωνήματα, ψελλίσματα, στεναγμοί, γλωσσοδέτες· όλα αυτά σμπαραλιάζουν τις βεβαιότητες του νου, του αδύναμου αυτού μέσου εξυπηρετήσεως αναγκών και συμφερόντων. Μα, υπάρχει γραπτός λόγος χωρίς αποσιωπητικά, χωρίς θαυμαστικά και ερωτηματικά; Τι άλλο δηλούν τα σημεία στίξης αν όχι την ημιτέλεια του λόγου, την αδυναμία μας να εκφραστούμε διά της ομιλίας και των σωμάτων μας; Να τραυλίσουμε, νόμω και φύσει, τη ζωή, όχι να τη φωνάξουμε ή να την τραγουδήσουμε· αυτό μπορούμε οι πλείστοι.

Από την αισθητική στην πολιτική του συνειρμού...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Αυγη...

Όπως μας έκλεψαν τα λεφτά, όπως μας κλέβουν τις ζωές μας, έτσι πάνε να μας κλέψουν και τον συνειρμό. Το μυαλό μας, επιμένουν, πρέπει να μην πετάγεται άναρχα από το ένα στο άλλο, να μην ακούει για την ανάκαμψη και να βλέπει φαντάσματα για διάσωση και να θυμάται μεταμεσονύκτια έργα φρίκης για απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και να σκέφτεται ουρές στα συσσίτια και καρκινοπαθείς εν αναμονή εξέτασης έξι μήνες μετά τον θάνατό τους, για την ανάπτυξη και να θυμάται γενόσημα.
Άλλο μας λένε το ένα και άλλο το άλλο. Υπάρχουν κανάλια της σωστής σκέψης που τα ακολουθείς αν δεν θέλεις να ναυαγήσεις στις ξέρες του ανορθολογισμού. Επιτηρούμενοι διανοητικοί διάδρομοι όπου μπορείς να βολτάρεις, αλλιώς σε περιμένει ο σωφρονισμός στο κελί της κοινωνικής απαξίωσης. Σωφρονισμός, αυτή είναι η σωστή λέξη. Οι σωφρονισμένοι είτε οι από μόνοι τους σώφρονες δυσπιστούν στα όνειρα, αηδιάζουν με τον συνειρμό, είναι αλλεργικοί στις εγκεφαλικές συνάψεις. Η λογική τους θεμελιώνει τον κόσμο των πραγμάτων όπως έχουν, όπως φαίνεται ότι έχουν και τον κόσμο αυτών που είναι ανέκαθεν στα πράγματα με την αγέρωχη βεβαιότητα ότι τα πράγματα τους ανήκουν.
Πόσο σώφρων είναι αυτή η ορθοφροσύνη; Θέλω να πω, άραγε σκέφτηκε κανείς αν η κρίση αυτή που περνάμε, η τρομερότερη πιστεύω στην ιστορία του καπιταλισμού, στην ιστορία του κόσμου, γεννήθηκε από την σκέψη κάποιων δήθεν ανεύθυνων, που επέμεναν να συνδέουν τα υποτίθεται μη συνδέσιμα, και όχι από τις κομπίνες και την αδηφαγία και τελικά τη σαδιστική και φονική παράνοια των υποτίθεται γνωστικών; Ή μήπως, αντίθετα, η επικίνδυνη συνήθεια να έχεις συνειρμούς, όνειρα, εφιάλτες γεννιέται ακριβώς εκ μέρους όσων τολμούν να μένουν ακόμα αληθινά ζωντανοί, δηλαδή δημιουργικοί, ως απάντηση στην ισοπέδωση και τη λεηλασία της ζωής μας;
Γιατί, σε πείσμα των λογικών που μας οδήγησαν στον παραλογισμό που μας εξοντώνει και επιμένουν ανίκανοι να λογικευτούν, υπάρχουν και οι άλλοι, αυτοί που όχι απλώς διακηρύσσουν, αλλά βιώνουν, σε πείσμα των λοιδοριών, ότι η συνάντηση μιας ραπτομηχανής και μιας ομπρέλας αποτελεί όχι κάποιο σουρεαλιστικό αισθητικό εφέ, αλλά την πιο πραγματική πραγματικότητα, που αναδύεται όταν λευτερωθούμε από τα κουτάκια όπου φυλακίζουν το μυαλό μας. Υπάρχουν οι ποιητές της γραφής που είναι και ποιητές της ζωής, οι ηθοποιοί που παίζουν θέατρο μόνο στη σκηνή και όχι στα σαλόνια, αυτοί που δείχνουν το αόρατο και καταγγέλλουν αυτό που ενεδρεύει.