Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές. Τρία καθοριστικά διλήμματα και οι πιθανές απαντήσεις τους...

του Χριστόφορου Βερναρδάκη, απο το Red NoteBook...

Υπάρχουν τρία μεγάλα διλήμματα που απασχολούν τον ΣΥΡΙΖΑ, από τη συγκρότηση του εναίου κόμματος εδώ και ένα χρόνο έως και σήμερα, λίγες ημέρες μετά το τεστ των ευρωεκλογών και των δημοτικών/περιφερειακών εκλογών.
Θα προσπαθήσω να τα απαντήσω όσο το δυνατόν πιο καθαρά. Δεν ξεκινώ κατ’ανάγκην από το σημαντικότερο, υπογραμμίζω όμως ότι και τα τρία έχουν μεγάλη μεταξύ τους συσχέτιση και αλληλεξάρτηση.

Δίλημμα Νο 1: Επιασε ο ΣΥΡΙΖΑ «ταβάνι» στην ευρωεκλογές ή όχι;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι εξόχως κρίσιμη, γιατί συνεπάγεται μια αντίστοιχη εκλογική στρατηγική (βεβαίως, πολλές φορές  η «απάντηση» προϋπάρχει και «χρησιμοποιεί» τα στοιχεία κατά το δοκούν. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Αν κάποιος απαντήσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε «ταβάνι» μπορεί να δικαιολογήσει εύκολα μια στρατηγική «προσέλκυσης» μετριοπαθών ψηφοφόρων, επομένως μια προγραμματική μετακίνηση προς το «ρεαλισμό». Αν συμβεί αυτό τότε διαμορφώνεται μια οιονεί ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πλαίσιο ελεγχόμενης συναίνεσης με το κεντρικό πολιτικό σύστημα. Αυτή η αλυσίδα σκεπτικού αποτελεί σήμερα την κεντρική ερμηνευτική και πολιτική διαχείριση του εκλογικού αποτελέσματος που προβάλλει το «σύστημα διακυβέρνησης». Κεντρική στρατηγική του είναι να «σύρει» τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια τυπικά εκλογικίστικη στρατηγική, και εφόσον το καταφέρει, να εκμεταλλευτεί τις επιπτώσεις που θα έχει κάτι τέτοιο στο πρόγραμμα, την ιδεολογία και τη δομή του κόμματος προς όφελός του.

Το «σύστημα διακυβέρνησης» γνωρίζει κάτι που πολλές φορές και στο εσωτερικό ακόμα του ΣΥΡΙΖΑ υποτιμάται, ή αγνοείται. Η εκλογική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και η σταθεροποίησή του το 2014 δεν συνέβη γιατί το κόμμα «μετακινήθηκε» προς κάποιο δυνητικό «κέντρο», αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: Ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να αναδειχτεί σε κυρίαρχο κόμμα όχι γιατί «μετακινήθηκε» προς το κέντρο, αλλά γιατί,  αντίθετα, με την ριζοσπαστική του δύναμη κατάφερε να «μετακινήσει» το ίδιο το κέντρο προς τα αριστερά.

Ό,τι είναι κακό για τη ΝΔ, δεν είναι τέλειο για τον ΣΥΡΙΖΑ...

του Χαραλαμπου Γεωργουλα, απο την Εποχη...
Η “παράσταση νίκης”, η σύγχυση στο Μαξίμου και τα σενάρια για την “επόμενη μέρα”

Αν πριν δύο ε­βδο­μά­δες υ­πήρ­χαν εν­δεί­ξεις που έ­κα­ναν το πρω­το­σέ­λι­δο της «Επο­χής» να συ­μπε­ραί­νει ό­τι «η ΝΔ α­πό τα μαλ­λιά της πιά­νε­ται»,  σή­με­ρα πια εί­ναι ο­λο­φά­νε­ρο ό­τι στο κυ­βερ­νη­τι­κό στρα­τό­πε­δο ε­πι­κρα­τεί σύγ­χυ­ση.
Δύο α­πα­νω­τές δη­μο­σκο­πή­σεις (για την «Εφη­με­ρί­δα των Συ­ντα­κτών» και για το «Πο­ντί­κι») ε­πι­βε­βαιώ­νουν  ό­τι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν προ­η­γεί­ται α­πλώς στην πρό­θε­ση ή ε­κτί­μη­ση ψή­φου, ού­τε μό­νο φαί­νε­ται να πα­γιώ­νει αυ­τό το προ­βά­δι­σμα, αλ­λά πλη­θαί­νουν τα ση­μά­δια πως έ­χει ξε­πε­ρα­στεί, μάλ­λον α­νε­πι­στρε­πτί, το ση­μείο κα­μπής. Εί­ναι πο­λύ πι­θα­νό πια ό­τι δεν γί­νε­ται, ε­κτός α­προό­πτου, να α­να­κο­πεί η ε­ξέ­λι­ξη των πραγ­μά­των, που ο­δη­γεί σε μια ε­κλο­γι­κή νί­κη του.

Πέ­ρα α­πό το ση­μείο κα­μπής

 Για δύο βα­σι­κούς λό­γους: πρώ­το­ν, για­τί η υ­πο­χώ­ρη­ση των δη­μο­σκο­πι­κών πο­σο­στών της ΝΔ και του ΠΑ­ΣΟΚ (στην πε­ρί­πτω­σή του μπο­ρεί κά­ποιος να μι­λή­σει για κα­τάρ­ρευ­ση) έρ­χε­ται με­τά α­πό την έ­ντα­ση των κυ­βερ­νη­τι­κών προ­σπα­θειών να εμ­φα­νι­στεί έ­να θε­τι­κό και αι­σιό­δο­ξο κλί­μα, άλ­λο­τε με την ε­πί­τευ­ξη πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος, άλ­λο­τε με υ­πο­σχέ­σεις για «κοι­νω­νι­κή» διά­θε­ση του πλε­ο­νά­σμα­τος αυ­τού, άλ­λο­τε με την α­ξιο­ποίη­ση της ελ­λη­νι­κής προ­ε­δρίας της ΕΕ και άλ­λο­τε με την ε­πί­δει­ξη «πυγ­μής» έ­να­ντι της τρόι­κας. Όλα αυ­τά φαί­νε­ται να πέ­φτουν στο κε­νό, κα­θώς αυ­τό που βιώ­νει κα­θη­με­ρι­νά η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία του πλη­θυ­σμού, εί­ναι ό­λο και με­γα­λύ­τε­ρη α­πο­μείω­ση των ει­σο­δη­μά­των (ο­νο­μα­στι­κών και δια­θέ­σι­μων με­τά τη φο­ρο­λο­γι­κή α­φαί­μα­ξη) και ό­λο και σκο­τει­νό­τε­ρη προο­πτι­κή για το ά­με­σο και με­σο­πρό­θε­σμο μέλ­λον.

Μικρό καλάθι, μεγάλη υπόθεση...

 Του Χρήστου Λάσκου, απο το AlterThess...

Η αναφορά του Γιάννη Δραγασάκη, σε συνέντευξή του πριν λίγο καιρό, σε «μικρό καλάθι» ενόψει της πολύ ισχυρής πιθανότητας για προοπτική κυβέρνησης της Αριστεράς στην Ελλάδα
σε σύντομο χρόνο δημιούργησε, γι’ άλλη μια φορά, την αναγκαία χλαπαταγή. Βέβαια, αυτήν τη φορά, η αντίδραση των καθεστωτικών ήταν σχετικά υποτονική στο μέτρο που η εκδοχή επικοινωνιακής αντιμετώπισης του ΣΥΡΙΖΑ ως σχήματος που τα «μαζεύει» ή τα «στρογγυλεύει» είχε ήδη δοκιμαστεί και αποτύχει. Όσο κι αν επιχειρήθηκε να χαιρετιστούν τα «ταξίδια» του Τσίπρα και οι δηλώσεις σχετικά με την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να πολιτευτεί, χωρίς να θέτει ο ίδιος κανένα ζήτημα «εξόδου», ως «επιστροφή στη σοβαρότητα», στο τέλος της ημέρας η ρητή επιμονή στην κατάργηση των μνημονιακών ρυθμίσεων και στην ολοκληρωτική απόρριψη της λιτότητας δεν άφηναν ουσιαστικά περιθώρια. Το μόνο, λοιπόν, που έμενε ήταν η επαναφορά στη μέθοδο ανάδειξης της εξαλλοσύνης, της ακρότητας –έως και ισχυρής συνάφειας με την …τρομοκρατία- και της επικινδυνότητας. Το σύνθημα είναι σαφές : «Κόκκινοι και όχι αποδεκτοί».