Ο ΣΥΡΙΖΑ, το Κέντρο και η εξημέρωση του θηρίου....

Του Χρήστου Λάσκου, απο το Alter Thess...

Τις τελευταίες εβδομάδες –και, ιδίως, μετά από τις εκλογές- τα καθεστωτικά μέσα, με πρώτα αυτά που συνδέονται με το ΔΟΛ, αλλά όχι μόνο, φαίνεται να έχουν αλλάξει τροπάριο σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ.
Από εκεί που πρώτο τους μέλημα ήταν να τον παρουσιάζουν για έξαλλο,
αναρχοπερίεργο και  ακραία επικίνδυνο «για το λαό και τον τόπο», τα σπίτια και τις αποταμιεύσεις «μας» τώρα του δίνουν συμβουλές βελτίωσης –και, κυρίως, αυτοβελτίωσης. Με πρώτη και θεμελιώδη πως πρέπει να «στραφεί προς το Κέντρο» με ό,τι αυτό επιτάσσει όσον αφορά τις αναγκαίες προσαρμογές στο πρόγραμμα και την εν γένει συμπεριφορά του.
Αυτό αλλιώς λέγεται διεκδίκηση του χώρου της Κεντροαριστεράς από όσους επιδιώκουν την ανασύστασή της σε άλλη κατεύθυνση. Αυτό δεν έκανε, άλλωστε, κι ο Ανδρέας στη δική του την  ώρα; Αυτή δεν ήταν η συνταγή της επιτυχίας του;
Να πω, λοιπόν, πως δεν έχω σκοπό εδώ να αναλύσω τι έκανε ο Ανδρέας. Για τις δικές μας ανάγκες, φτάνει, να συμφωνήσουμε πως αυτό που έκανε ο Ανδρέας μας αφήνει παγερά αδιάφορους στο μέτρο που αφορούσε κάτι που, κανείς δεν αμφιβάλλει πια, πως ήταν πρώτα από όλα αντίθετο στη δουλειά και τα οράματα της Αριστεράς.  Ο Άγγελος Ελεφάντης μας το έλεγε από τότε και συνεχώς και μου κάνει εντύπωση πως υπάρχουν κι ανάμεσά μας άνθρωποι που θαυμάζουν (sic) περισσότερο τον Ανδρέα από τον Άγγελο.
Μας δίνουν συμβουλές, λοιπόν, όσοι ισχυροί διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέχρι χθες μας αντιμετώπιζαν ως συνιστώσες υποδιαιρέσεις του 666. Και δικαίως εξανίσταται το ΠΑΣΟΚ και φωνάζει πως «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχώρησε σε στροφή στον ρεαλισμό και στο κέντρο, όπως διατείνονταν ότι ήθελε ο κ. Τσίπρας. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από το κείμενο, επικράτησαν οι αριστερίστικες φωνές. Ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από ποτέ, αδυνατώντας να αντιληφθεί τις πραγματικές προτεραιότητες των πολιτών και της χώρας και να συμβάλει στην προώθηση τους, κατασκευάζει ένα εμφυλιοπολεμικό σκηνικό και παραμένει προσκολλημένος στο ερώτημα αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει η συμφωνία της Βάρκιζας το 1945»..

Οι καθαρίστριες, οι δικαστές και η δομική αιτιότητα....

Του Χρήστου Λάσκου, απο το Alter Thess....

Ο αγώνας των καθαριστριών, χωρίς αμφιβολία, θα μείνει στην ιστορία του ελληνικού κινήματος. Πρόκειται για εμβληματική στιγμή. Η δικαίωσή του μπορεί να αποτελέσει καμπή του αντιμνημονιακού αγώνα. Γι’ αυτό και το καθεστώς αντιστέκεται σε τέτοιο βαθμό.

Εδώ, ωστόσο, δεν έχω σκοπό να σχολιάσω αυτό. Το βάρος θέλω να πέσει στη στάση των δικαστών. Είναι γνωστό πως ο Άρειος Πάγος αποδέχτηκε το αίτημα της κυβέρνησης να ανασταλεί η απόφαση του Πρωτοδικείου που επέτασσε την άμεση επαναπρόσληψη των καθαριστριών και έτσι της έδωσε μεγάλη βοήθεια σε μια πολύ δύσκολη στιγμή, στο μέτρο που ετίθετο στην πραγματικότητα υπό αίρεση το σύνολο της πολιτικής που αφορά τις απολύσεις στο Δημόσιο.
Μεγάλη, βέβαια, σημασία έχει το σκεπτικό της απόφασης του ανωτάτου δικαστηρίου, βάσει της οποίας η απόλυση των καθαριστριών των 700 ευρώ επιβάλλονταν σχεδόν για λόγους δημοσιονομικής ισορροπίας!
Πράγμα, βέβαια, πως, ως γνωστόν, δεν ισχύει όταν τα ίδια τα δικαστήρια αποφαίνονται για τα αναδρομικά των δικαστών, παρόλο που τα ποσά είναι πολύ πολύ μεγαλύτερα. Τότε δεν τίθεται ζήτημα δημοσιονομικής ανάγκης.
Όπως δεν τίθεται και όταν ο «σκληρός πυρήνας του κράτους», οι ένστολοι, δικαιώνονται δικαστικά στο ψηλότερο επίπεδο σε ό,τι αφορά τις μισθολογικές περικοπές. Το σκεπτικό της απόφασης είναι, ακριβώς, πως η δικαίωσή τους επιβάλλεται επειδή ανήκουν στο σκληρό πυρήνα του κράτους. Όπου, βεβαίως, ανήκουν και οι δικαστές.

Μια φορά Αριστερά, για πάντα Αριστερά;

Του Χρήστου Λάσκου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Δύο εβδομάδες πια μετά τις εκλογές είμαστε σε θέση να δούμε καλά τι έγινε και, σε κάποιο βαθμό, και τι έρχεται. Στις 25 Μαΐου του 2014, λοιπόν, ένα μεγάλο παράθυρο ευκαιρίας άνοιξε για τις κατώτερες τάξεις στην Ελλάδα. Μ’ όλο που οι κατσικωμένοι δεν έφυγαν, δεν χωράει, νομίζω, αμφιβολία πως η αποδρομή ξεκίνησε. Η τρικολόρ κυβέρνηση Σαμαρά του Ιουνίου 2012 ξεφτίζει ραγδαία σε όλες της τις συνιστώσες.
Η Ελιά πολύ γρήγορα κινείται στο να γίνει φύλλο και φτερό, η υπεύθυνη και κυβερνώσα Αριστερά εξαχνώθηκε και η Νέα Δημοκρατία μοιράζει θέσεις στους ανθρώπους της, για να τους εξασφαλίσει πριν «να έρθουν οι κόκκινοι».
Από την άλλη, τη δική μας, πλευρά, για πρώτη φορά ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς με προθέσεις και πρόγραμμα, που, με όλη την ιστορική τους μετριοπάθεια, από τους αντιπάλους εντός και εκτός Ελλάδας εκλαμβάνεται ως οιονεί επαναστατικό, έρχεται πρώτο σε μια πανεθνική εκλογική αναμέτρηση. Και μαζί σταθεροποιεί, κάτι καθόλου αυτονόητο, έναν πολυπληθή εκλογικό πυρήνα, που μπορεί άνετα να αποτελέσει τη βάση για την ολική κατίσχυση. Πολύ περισσότερο όταν αποτελείται από τα πιο δυναμικά κοινωνικά και ηλικιακά στρώματα, στις πιο σημαντικές για μια ριζοσπαστική αριστερή δύναμη περιοχές της χώρας. Επιπλέον, οι εξελίξεις μάς μαθαίνουν πολλά. Μας μαθαίνουν, π.χ., πως ο τρόπος για να νικήσεις είναι ο ριζοσπαστισμός. Μας μαθαίνουν πως οποιαδήποτε ιδέα αναδίπλωσης όχι μόνο δεν θα πείσει περισσότερους, αλλά θα αποδιαρθρώσει την κοινωνική σου βάση.
Παρ’ όλα όσα διαχέουν τα συστημικά παπαγαλάκια –με τελευταίο επιχείρημα πως, αφού πρώτευσαν οι ΠΑΣΟΚογενείς στις ευρωεκλογές, η σωστή μέθοδος είναι η «διεύρυνση προς το Κέντρο»– η συλλογική δουλειά, που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που είναι, έγινε από τον ριζοσπαστικό κόσμο του, που έφαγε χρόνια τη ζωή του στα κινήματα, στον δρόμο, στις προγραμματικές συνεδριάσεις, στην οργανωτική δουλειά μυρμηγκιού από χωρίου εις χωρίον, στον αγώνα για τη «σωστή γραμμή». Αυτός ο κόσμος δεν είναι διάσημος (!), αυτός ο κόσμος είναι κατ’ εξοχήν ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο κόσμος είναι η βάση του πολιτικού ΣΥΡΙΖΑ και η καρδιά του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ, ταυτόχρονα. Και αυτός ο κόσμος, εμπλέκοντας και πολλούς ακόμη, θα κερδίσει τον πόλεμο. Κάνοντας να ψηφίσει και να στρατευτεί με τη ριζοσπαστική Αριστερά το 80% των ανέργων και των μισθωτών του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, των νέων, που διεκδικούν μαχητικά το μέλλον τους, καταδεικνύοντας πόσο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στα δικά τους άμεσα συμφέροντα αρθρώνεται. Ανεξάρτητα από το τι ψήφιζαν άλλοτε, επιλέγοντας με βάση το ταξικό τους συμφέρον.
Για να κλείνω: αυτό που ακολουθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω, καθορίζεται από τα πραγματικά ενδεχόμενα, που δεν είναι άλλα από τα εξής δύο – και μόνον αυτά. Ή θα κυβερνήσει με βάση το ταξικά μεροληπτικό του πρόγραμμα, παραμένοντας ο ριζοσπαστικός φορέας που κέρδισε όλες τις μέχρι σήμερα μάχες, προσδοκώντας βάσιμα πως θα κερδίσει και τον πόλεμο ή θα καταρρεύσει μέσα στη χλεύη φίλων και αντιπάλων. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Οποιαδήποτε ιδέα «κεντροαριστερού» ή «πατριωτικού» (!) προσανατολισμού είναι καταδικασμένη. Το χειρότερο, όμως, είναι καταδικαστική για τον κόσμο της εργασίας σε Ελλάδα και Ευρώπη. Γι’ αυτό και το σύστημα ποντάρει, πλέον, τόσο σε αυτό. Γιατί γνωρίζει πως μια τέτοια μετατόπιση ήδη από τα πρώτα της βήματα θα αποδομήσει κάθε φιλολαϊκή προοπτική, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο σε ακόμη αυταρχικότερες δεξιές λύσεις. Ας το αφομοιώσουν, λοιπόν, καλά και όσοι ελάχιστοι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν πως μια «κίνηση προς το Κέντρο» μπορεί να είναι εκλογικά επιβαλλόμενη και πολιτικά τελεσφόρος. Κάνουν ένα τερατώδες λάθος. Να το πω και μ’ άλλον τρόπο τον μύθο με τα δύο ενδεχόμενα: ή αριστερά ή ακροδεξιά. Οι άλλες επιλογές σώθηκαν προ πολλού.
Γι’ αυτό, λοιπόν, κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, δηλαδή κυβέρνηση της Αριστεράς. Αυτό και μόνον αυτό.
……………………………………………………………….
*Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Για μια μεγάλη δημοκρατική, πατριωτική παράταξη;

Του Χρήστου Λάσκου,απο το  Alter Thess...

Όχι, ευχαριστώ!

Και εξηγούμαι, ξεκινώντας από τον πρώτο, τον τυπικό λόγο: σε ό,τι αφορά το ΣΥΡΙΖΑ, η συγκεκριμένη διατύπωση δεν αντιστοιχεί όχι στο γράμμα, αλλά, όπως κι αν μεθερμηνευτεί,
ούτε στο πνεύμα των συνεδριακών του αποφάσεων. Σε καμία περίπτωση, απολύτως.
Αντίθετα, οι συνεδριακές διατυπώσεις δεν αφήνουν πολλά περιθώρια. Είναι σαφείς και ευκρινείς όσο δεν παίρνει. Ο στόχος είναι η οικοδόμηση του κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με όχημα το οποίο θα επιδιωχθούν οι κοινωνικές συμμαχίες που θα αποτελέσουν το θεμέλιο για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Μια κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, βεβαίως, που σημαίνει κυβέρνηση με κατεξοχήν έργο το σταμάτημα της κοινωνικής καταστροφής και την εκκίνηση της ανθρωπιστικής αποκατάστασης.  Που  σημαίνει, δηλαδή, σαφείς κοινωνικοταξικές προτεραιότητες και πολύ έντονη μεροληψία. Άρα, ξανά, κυβέρνηση της Αριστεράς και όχι δημοκρατικο-πατριωτική παράταξη. Με πρώτο το κριτήριο της κοινωνικής εκπροσώπησης των φτωχών, των εκμεταλλευόμενων, του κόσμου της εργασίας και, πάνω σε αυτό στηριγμένη, την κοινωνική συμμαχία με ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται στην κρίση. Το «πατριώτης», άλλωστε, αδυνατώ να καταλάβω τι σημαίνει στην παρούσα συνθήκη.
Δεύτερον, καλέσματα του είδους αυτού –για μια μεγάλη δημοκρατική, πατριωτική παράταξη!- είναι προφανώς παρωχημένα. Δεν είμαστε ούτε στο ’40 και σε συνθήκες στρατιωτικής κατοχής, ούτε στο ’70, σε συνθήκες παπανδρεϊκής εκμετάλλευσης των αισθημάτων της εαμικής γενιάς. Είμαστε στο 2014 και έχουμε να αντιμετωπίσουμε όχι εθελόδουλους  και κουίσλιγκς, αλλά καπιταλιστικά καθάρματα, που προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους, δηλαδή τα κέρδη και τις ιδιοκτησίες τους, είναι αποφασισμένοι να εξοντώσουν και δυό και τρεις γενιές εργαζομένων. Το θέμα, λοιπόν, είναι η δημιουργία της μεγάλης «παράταξης» των ανέργων, των νέων χωρίς μέλλον, των γυναικών που δουλεύουν 12 ώρες και πληρώνονται, όταν πληρώνονται, για 4. Αυτό είναι το επίκαιρο αίτημα, που στρεβλώνεται και αποπροσανατολίζεται από τις πατριωτικές εγκλήσεις.

Ο Μπαλτάκος ως σύμπτωμα....

του Χρηστου Λασκου, απο το AlterThesss...

Μέσα σε όλα των ημερών ένα είναι το επιχείρημα που διακινεί η ΝΔ.
Το θεωρεί, μάλιστα, εξαιρετικά ευφυές και κρουστικό.
Το επιχείρημα, λοιπόν, λέει πως ο ΣΥΡΙΖΑ «αντικειμενικά» συντάσσεται με τη Χρυσή Αυγή στο μέτρο που, επιτιθέμενος σε Δένδια και Αθανασίου,
αφήνει να εννοηθεί πως το μπουζούριασμα των ναζιστών είναι αποτέλεσμα κυβερνητικής συνομωσίας και παρεμβάσεων στη … δικαιοσύνη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, λέει το ακριβώς ανάποδο. Πως η σωτήρια συγκυβέρνηση συνωμότησε επί χρόνια –μαζί με το Σύμπαν (της εξουσίας), προφανώς- προκειμένου οι ναζιστές να δολοφονούν και να τρομοκρατούν χωρίς να δέχονται την παραμικρή ενόχληση. Πως συνωμότησε εξασφαλίζοντάς τους απλόχερη πρόσβαση στους μηχανισμούς του «σκληρού πυρήνα» του κράτους, ώστε να κάνουν σωστά τη δουλειά τους τα παιδιά. Και πως αποφάσισε να αλλάξει τροπάριο για λόγους αυστηρά και μόνο ιδιοτελείς, όταν αντιλήφθηκε πως μπορεί η Χρυσή Αυγή να της έπαιρνε όλο της το ακροατήριο.
Με δυό λόγια, η συγκυβέρνηση συνωμότησε όχι για να διωχτεί ως εγκληματική οργάνωση η ναζιστική παρέα, αλλά, αντίθετα, για να μην διωχτεί επί πολύ πολύ καιρό.
Κι εδώ πρέπει τα πράγματα να ειπωθούν καθαρά προς όλες τις πλευρές. Θέλω να πω, γιατί έπρεπε η δικαιοσύνη να περιμένει τη δολοφονία του Φύσσα, όταν υπήρχαν, όπως αποδείχτηκε πάραυτα, μετά από αυτήν, δεκάδες υποθέσεις που θα μπορούσαν να τους δέσουν χειροπόδαρα ως μαχαιροβγάλτες και δολοφόνους;

Περί Ε.Ε. και «ευρωπαϊσμού»...

Toυ Χρήστου Λάσκου, Red NoteBook...

Είναι σταθερά της εσωτερικής κριτικής που γίνεται στην θέση του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση πως ωραιοποιεί την κατάσταση. Επιπλέον, συνεχίζει η κριτική, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει την ΕΕ ως τόπο άνθισης της δημοκρατίας, αφειδώλευτης προστασίας των δικαιωμάτων και ως «βασικό πυλώνα και επιτελείο αντίστασης των κοινωνιών στο φασισμό και το ναζισμό» [1]. Με απλά λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ κατατρύχεται, υποτίθεται, από ένα είδος ολοκληρωτικά ανυποψίαστου «ευρωπαϊσμού», που ποντάρει «όλα τα λεφτά» του στη διεκδίκηση του «καλού ευρώ». Δεδομένου ότι το τελευταίο –το «καλό ευρώ»– δεν είναι τώρα πια παρά φαντασιοκοπία, ο πολιτικός μας προσανατολισμός είναι αντικειμενικά καταστροφικός. 

 

Από την άλλη, η στρατηγική μας συμπυκνώνεται, λέει η κριτική, στη διεκδίκηση μιας ταυτόχρονης ρήξης στο σύνολο της ευρωενωσιακής επικράτειας ή, στην χειρότερη, στην αναμονή της «Μεγάλης Νύχτας στην Ευρωζώνη».

 

Αλήθεια: σκέφτεται, λέει, διακηρύσσει και προσανατολίζεται ούτως πώς ο ΣΥΡΙΖΑ; 

Αν το έκανε, δεν θα χρειαζόταν κανενός είδους κριτική. Θα ήταν φανερό πως τα μέλη του βρίσκονται σε παράκρουση και το μυαλό τους έχει φυράνει όσο δεν παίρνει.

Γιάννη μου, Λιάνα μου...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Βρέθηκαν κοντά οι δύο συνάδελφοι και φίλοι -τα «Γιάννη μου, Λιάνα μου» είναι εφάμιλλης οικειότητας με τα «Γιάννη μου, Όλγα μου»- καθόταν από δίπλα και ο υπουργός της κυβέρνησης των γεννημένων αντικομουνιστών Μιχελάκης, φυσικό κι επόμενο ήταν να επιδοθούν όλοι μαζί κι αντάμα στην κατασυκοφάντηση των κοινών εχθρών.
Είπε, Λιάνα μου, ο Τσίπρας ότι εσύ επιτέθηκες πρώτη στον Κασιδιάρη, έτσι μου είπανε, Γιάννη μου, δεν έχω δει το βίντεο, και να σου τα χαμόγελα από δίπλα ο Μιχελάκης, που έβλεπε να κοκόρια του να γεννούν ασυστόλως. Δεν ήταν μόνο η εύκρατη ατμόσφαιρα, ήταν και ο ναρκισσισμός της Κανέλλη, που χρειάζεται καθημερινό πότισμα, για να παραμείνει ολάνθιστος. Ήταν πρωτίστως η ανάγκη να δηλωθεί πίστη στη νέα ηγεσία, να δει ο αρχηγός ότι για χάρη του καταπίνουμε Τσίπρες αμάσητους, μπας και μας ανεχτεί μερικά χρόνια ακόμα. Να ανεχτεί το κομμουνιστικό κόμμα μια θρησκόληπτη εθνικίστρια.
Η Λιάνα Κανέλλη είναι εξοργισμένη κατ' επάγγελμα, υπάρχουν όμως και οι ερασιτέχνες εξοργισμένοι, που έχουν εκπαιδευτεί από την ηγεσία να μισούν θανάσιμα όποιον αμφισβητεί το Κόμμα και την ηγεσία του. Μη διανοηθεί να γράψει κάποιος μια λέξη για το ΚΚΕ, μιλιούνια από κάτω τα σχόλια των ιντερνετικών ορδών. Μίσος, φανατισμός, δογματισμός, συκοφαντίες, σαν θεούσες που τους αμφισβήτησες τη θρησκεία και την εκκλησία, σαν οπαδοί ομάδων που πλακώνονται στα αθλητικά sites για τη διαιτησία.
Όποιος αγγίζει το ΚΚΕ και την ηγεσία του έχει πάντοτε κίνητρα ιδιοτελή. Δεν είναι αδιάβαστος, ανόητος, παραπλανημένος, είναι εξαγορασμένος από το μεγάλο κεφάλαιο, άξιος ο μισθός σου, την έκανες πάλι τη δουλίτσα σου και άλλα παρόμοια.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Για την κοινωνικοποίηση των τραπεζών...

Χρηστος Λασκος, απο το Red NoteBook...

Αν μας ζητιόταν να εκθέσουμε τη προγραμματική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ συνοψισμένη σε τέσσερις κεντρικούς άξονες, νομίζω πως η σωστή σειρά θα ήταν:

· Ριζική αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου
· Ακύρωση των μνημονίων και επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του
· Κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος
· Παραγωγικός μετασχηματισμός
Που σημαίνει πως για την κυβέρνηση της Αριστεράς που επιδιώκουμε, η κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την ανατροπή, που εμφανίζεται πλέον ως όρος κοινωνικής επιβίωσης.
Η ακριβής διατύπωση της Πολιτικής Απόφασης του Συνεδρίου έχει ως εξής:

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός....

Χρήστος Λάσκος, απο το AlterThess...

Ή, σε μια περισσότερο διαλεκτική και καταφατική διατύπωση, έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη. Κομμουνισμός ή Μαντ Μαξ κατάσταση.
Που σημαίνει πως ο καπιταλισμός έχει πλέον σε τέτοιο βαθμό μετατραπεί σε ύβρι πλανητικών διαστάσεων,
που η ανατροπή του αποτελεί, αναγκαστικά, το στόχο της ιστορικής περιόδου, στην οποία βρισκόμαστε ήδη.
Η αδηφάγα ροπή του να εισαγάγει τα πάντα στην επικράτεια του εμπορεύματος και της κερδοφορίας, η κανιβαλική και χαοτική του μετεξέλιξη μέσω των συνεχών απορρυθμίσεων, η  τάση του προς την εκθετικά εντεινόμενη οικολογική διακινδύνευση, η επαύξηση της διατροφικής και ενεργειακής επισφάλειας για όλο και μεγαλύτερα τμήματα του ανθρώπινου πληθυσμού κάνει το αίτημα της υπέρβασής του επιτακτικό.
Πράγμα, που, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει πως ο ρητός αντικαπιταλισμός δεν μπορεί παρά να είναι πυρήνας οποιασδήποτε, άξιας του ονόματός της, αριστερής πολιτικής.
Που σημαίνει, επομένως, δύο πράγματα:
Πρώτον, πρέπει ο αντίπαλος να δείχνεται με σαφήνεια.
Αντί να αφιερώνουμε τόνους μελάνης και εκατομμύρια λέξεων στις «εξωτερικές» θεσμικές του εκπροσωπήσεις, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τη Μέρκελ και το Ρεν είναι καλύτερο να ασχολούμαστε πολύ περισσότερο με το ΣΕΒ, το ΣΕΤΕ και τις λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις. Αντί πληθωριστικά να μας ξεφεύγει (;) η ρητορική της υποτέλειας, του μερκελισμού και του κυβερνητικού ραγιαδισμού είναι πολύ καλύτερο να αναφερόμαστε με σαφήνεια στα ενδογενή ταξικά συμφέροντα που υπηρετεί η πολιτική των μνημονίων.  Θέλετε δοσολογία; Νομίζω, ¾ ΣΕΒ, ¼ Μέρκελ και Λανγκάρντ θα ήταν μια καλή πρόταση.

Κρίση και εκμετάλλευση...

Του Χρηστου Λασκου, απο το Red NoteBook...

Ένας θεμελιώδης δείκτης για να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της αστικής πολιτικής απέναντι στην κρίση είναι η εξέλιξη του ποσοστού εκμετάλλευσης.
Γιατί, μόλο που, διεθνώς, η δημόσια συζήτηση έχει μονοπωληθεί από τη σύγκρουση μεταξύ νεοκεϋνσιανών, τύπου Κρούγκμαν ή Μάρτιν Γουλφ, και austerians οπαδών της «επεκτατικής λιτότητας», με αποτέλεσμα να επικεντρώνεται στα ζητήματα της βραχυπρόθεσμης οικονομικής πολιτικής –ως γνωστόν, μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί–, για τους μαρξιστές τα ουσιώδη εντοπίζονται αλλού.
Γνωρίζοντας πως οι εξελίξεις στο πλαίσιο των καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών καθορίζονται κατεξοχήν από την πορεία της κερδοφορίας, οι μαρξιστές επιμένουν πως η υπέρβαση της καπιταλιστικής κρίσης προϋποθέτει την τόνωση του ποσοστού κέρδους. Πράγμα που σημαίνει: α) ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και β) καταστροφή κεφαλαίου, στο μέτρο που οι όροι αξιοποίησης είναι δυσμενείς.
Η δεύτερη, η «εκκαθαριστική» λειτουργία της καπιταλιστικής κρίσης, εξελίσσεται μετά το 2009 με άνισο τρόπο σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι, ωστόσο, πολύ μακριά από το να έχει ολοκληρωθεί. Πράγμα που προϊδεάζει για την πιθανότητα μιας νέας έντασης κρίσης στα αμέσως επόμενα χρόνια.
Ειδικά στην Ελλάδα, η αδυναμία «απομόχλευσης», που σημαίνει και αδυναμία να προχωρήσει η απαξίωση και η καταστροφή του κεφαλαίου στο μέτρο που θα έπρεπε, για να επανέλθει ο ελληνικός καπιταλισμός σε τροχιά ενίσχυσης της συσσώρευσης, είναι πραγματικά ακραία. Είναι ενδεικτικό πως το δημόσιο χρέος παραμένει στο 180% περίπου, ενώ το αντίστοιχο χρέος των επιχειρήσεων έχει φτάσει στο 235%, διπλάσιο από το μέσο όρο της Ευρωζώνης. Ή θα υπάρξει μια ριζική εξέλιξη σε αυτά τα μέτωπα ή λύση δεν πρόκειται να δοθεί.

Ο βλάκας της Γουόλ Στρητ...

του Χρηστου Λασκου, απο το AlterThess...

Αν κάναμε μια αφαίρεση του προφανώς ταξικού –και προφανώς ταξικά σχεδιασμένου-  χαρακτήρα του «προγράμματος», που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, νομίζω, θα είχαμε πολλά να αναρωτηθούμε για την ποιότητα των ανθρώπων που το «εφαρμόζουν».
Δεδομένου, μάλιστα, πως υπήρξαν ποικίλων ιδεολογικών (;) προελεύσεων «εφαρμοστές», αν κάτι τους ενώνει είναι η έμπρακτη προσήλωσή τους στην ιδέα πως η αγορά τα λύνει όλα. Η έμπρακτη και έμμονη προσήλωσή τους, δηλαδή, στην ιδέα πως η επίλυση του ελληνικού «προβλήματος» είναι η «απελευθέρωση της ιδιωτικής οικονομίας» από τα διάφορα δεσμά της. Έτσι, αυτό που αποτελεί την πεμπτουσία του «προγράμματος», η εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή η ακραία ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, εμφανίζεται ως αναγκαίος όρος, στο μέτρο που ενισχύει την … επιχειρηματικότητα.

Με λίγα λόγια, ο πυρήνας της λογικής είναι πως η αγορά ξέρει, άρα όσοι ξέρουν την αγορά ξέρουν και γενικότερα, άρα οι φίλοι της αγοράς είναι οι μόνοι που μπορούν να λύσουν τον κόμπο. Και φαίνεται πως, 6 χρόνια μετά το 2008, η λογική αυτή είναι και πάλι ηγεμονική, με όλο τον εξευτελισμό που υπέστη μέσα στην κρίση, όταν η Βασίλισσα της Βρετανίας ρωτούσε, στην πραγματικότητα, τους φωστήρες του νεοφιλελευθερισμού στο Λόντον Σκουλ πόσο βλάκες ήταν.

Θα αυξήσουμε τους φόρους;

του Χρηστου Λασκου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Επειδή η καταφατική εκδοχή του τίτλου είναι το καινούργιο κοσκινάκι της συγκυβέρνησης και των ΜΜΕ, νομίζω πως αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω. Η ανάγκη δε γι’ αυτό εμφανίζεται ακόμη μεγαλύτερη στο μέτρο που, κατά τη γνώμη μου, δημόσια όχι απλά δεν αντιμετωπίζουμε το θέμα όπως θα έπρεπε, αλλά και το κάνουμε με τρόπους που καθόλου δεν αρμόζουν σε έναν πολιτικό οργανισμό της ριζοσπαστικής αριστεράς.

«Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα αυξήσει και άλλο τους φόρους», κραυγάζουν οι καθεστωτικοί.

«Λέτε ψέματα, εσείς είστε οι απόλυτοι φορομπήχτες», απαντούν πολλοί από τη δική μας πλευρά.

Ορισμένοι από τους τελευταίους, μάλιστα, πιάστηκαν πρόσφατα από μια τοποθέτηση του Σταθάκη, περί της αναγκαίας αύξησης των φορολογικών εσόδων ως ποσοστού του ΑΕΠ, για να τον καταχεριάσουν. Νόμιζαν, μάλιστα, παραδόξως πως του ασκούσαν κριτική από τα αριστερά!

Περί συμμαχιών...

Του Χρήστου Λάσκου και του Χριστόφορου Παπαδόπουλου, απο το Red NoteBook...

Γράφαμε πριν από ένα χρόνο: «Η προοπτική της αναγκαίας -για επιβιωτικούς, πλέον, της ελληνικής κοινωνίας λόγους- άμεσης πολιτικής ανατροπής, η προοπτική της κυβέρνησης της Αριστεράς, όπως πολιτογραφείται από την άνοιξη κι έπειτα, είναι η προοπτική μιας τεράστιας πολιτικής και κοινωνικής σύγκρουσης. Το σύστημα, ελλαδικό και διεθνές θα αντιδράσει λυσσασμένα. Όποιος επενδύει σε λογικές ώριμου φρούτου ή φαντάζεται πως κυβέρνηση της Αριστεράς σημαίνει μια λιγότερο ή περισσότερο ομαλή εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου (;) προγράμματος είναι πολύ βαθειά νυχτωμένος. Και ακόμη πιο βαθειά νυχτωμένος είναι όποιος σχεδιάζει την κατάκτηση της ηγεμονίας στην κοινωνία με οδηγητική ιδέα την επέκταση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ προς το ανυπόληπτο, όσο και ανύπαρκτο, «μεσαίο χώρο».

Αλλά, θα πει κάποιος, πώς, λοιπόν, το 30% θα γίνει 50 ή 60% για τις δυνάμεις της αριστεράς χωρίς μια τέτοια «κοινωνική διεύρυνση» και τις μετριοπάθειες, που απαιτεί; Πώς θα γίνει, αν δε νερώσουμε και λίγο τον αντισυστημισμό μας; 

Αριστερή κυβέρνηση: πώς θα πετύχει;

του Χρηστου Λασκου, απο τα Ενθεματα...

1. Πού πάει το πράγμα; Είναι πιθανή μια συστημική κατάρρευση; Όπως σημείωνε ο σπουδαίος συμβουλιακός κομμουνιστής Πάουλ Μάτικ, πριν 30 χρόνια, «στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό κάθε κρίση μπορεί να εξελιχτεί σε τελική κρίση».

 Έργο του Robert Bereny

Πολλοί (από τον συμβουλιακό Ρόμπερτ Κουρτς και τον αναρχικό γεωγράφο Ντέιβιντ Γκράμπερ, μέχρι τον απολύτως μέινστριμ Ντέιβιντ Γκόρντον του Εθνικού Γραφείου Οικονομικών Ερευνών των ΗΠΑ,

Ο ΓΑΠ και τα χρυσόψαρα....

 Του Χρήστου Λάσκου,  απο το  AlterThess...

«Πριν από μερικά χρόνια, το Δημοτικό Συμβούλιο της Μόντσα στην Ιταλία απαγόρευσε στους ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων να έχουν χρυσόψαρα μέσα σε στρογγυλές γυάλες. Ο εισηγητής του μέτρου εξήγησε ότι είναι άκαρδο να κρατάς ένα χρυσόψαρο σε γυάλα με καμπύλες επιφάνειες, καθώς έτσι το ψάρι, κοιτώντας έξω, θα έχει μια παραμορφωμένη άποψη της πραγματικότητας».

Stephen Hawking –Leonard Mlodinow[1]

Η μικρή αληθινή ιστορία του προθέματος, νομίζω, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Όχι μόνο γιατί μας πληροφορεί πως υπάρχουν δημοτικοί άρχοντες, οι οποίοι διαθέτουν τόσο ανοιχτό και σύνθετο μυαλό που τους απασχολεί η θέαση του κόσμου από τα χρυσόψαρα. Ούτε γιατί η ιστορία μας μιλάει με τον πιο δυνατό τρόπο γι’ αυτό που, μέχρι πρόσφατα, πλείστοι όσοι ακαδημαϊκοί ονόμαζαν «μεταμοντέρνα συνθήκη» με τα ποικίλα politically correct συμπαρομαρτούντα της: δεν αγωνιζόμαστε μόνο για τη ζωή των χρυσόψαρων, ούτε καν για την καλή ζωή τους, αλλά μας αναστατώνει και το γεγονός πως οι στρογγυλές γυάλες τους παρέχουν μια στρεβλή αντανάκλαση της πραγματικότητας παραβιάζοντας το δικαίωμα τους στην νοητική εμβάθυνση.
Πραγματικά συγκινητικό! Και εντυπωσιακό, βεβαίως.
Πιο εντυπωσιακή, νομίζω, ωστόσο πως είναι η προφανής πεποίθηση των μοντσιανών της ιστορίας μας ότι αυτοί, ως άνθρωποι, σε αντίθεση με τα χρυσόψαρα, έχουν την ορθή «άποψη της πραγματικότητας».  Πράγμα που δείχνει πόσο εύκολο είναι η φιλοχρυσόψαρη μεταμοντέρνα ευαισθησία να συμβαδίζει με την πιο βαθειά τύφλωση.

«Σκληρός πυρήνας του κράτους». Βοήθα παναγιά!

 Του Χρήστου Λάσκου, απο το AlterThess...

Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με τον αντισυνταγματικό
χαρακτήρα των περικοπών που επιβλήθηκαν, από το καλοκαίρι του ’12, στα
ειδικά μισθολόγια των αστυνομικών και των στρατιωτικών έχει ήδη
προκαλέσει πολλή συζήτηση. Προφανώς η αποκατάσταση της ζημιάς που υπέστη
ένας κλάδος εργαζομένων δεν μπορεί παρά να θεωρείται καλό νέο. 
Υπήρξαν, μάλιστα, κάποιοι που θεώρησαν πως ανοίγει ο δρόμος για μια
στρατηγική ήττα της μνημονιακής πολιτικής στο μέτρο που η συγκεκριμένη
απόφαση θα δημιουργούσε νομολογία ευνοϊκή για την αποκατάσταση των
καταστροφικών ζημιών που έχει υποστεί η τεράστια πλειοψηφία των
εργαζομένων στο δημόσιο τομέα. Όπως αποδείχτηκε, βιάστηκαν πολύ.

Οι φόροι και η Αριστερά...

του Χρηστου Λασκου, απο το Red NoteBook...

Είναι γνωστό πως το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δίνει πολύ μεγάλο βάρος στο
ζήτημα της ριζικής αναδιανομής του εισοδήματος και του πλούτου.

Οι λόγοι
είναι οι προφανείς για μια δύναμη της ριζοσπαστικής Αριστεράς –κι ένας
παραπάνω. Αυτός ο παραπάνω λόγος είναι εντελώς στρατηγικός και
συνίσταται στην αντίληψη πως οποιοδήποτε αριστερό πρόγραμμα δεν μπορεί
παρά να εμπεριέχει, ήδη βραχυπρόθεσμα, μια πρωτεύουσα έμπρακτη ταξική
διάσταση, αμέσως αντιληπτή από τον κοινωνικό συνασπισμό που θα
υλοποιήσει το πρόγραμμα.

Το αξονικό σύνθημα «Την κρίση να
πληρώσουν οι πλούσιοι» είναι εξαιρετικά εύληπτο, όταν μεταφράζεται σε
πρακτικά μέτρα. Το φορολογικό πεδίο, λοιπόν, είναι το κατεξοχήν στο
οποίο αυτή η εύληπτη, δηλαδή άμεσα πρακτική, υπόσταση του προγράμματος
μπορεί να πάρει σάρκα και οστά.

Μικρό καλάθι, μεγάλη υπόθεση...

 Του Χρήστου Λάσκου, απο το AlterThess...

Η αναφορά του Γιάννη Δραγασάκη, σε συνέντευξή του πριν λίγο καιρό, σε «μικρό καλάθι» ενόψει της πολύ ισχυρής πιθανότητας για προοπτική κυβέρνησης της Αριστεράς στην Ελλάδα
σε σύντομο χρόνο δημιούργησε, γι’ άλλη μια φορά, την αναγκαία χλαπαταγή. Βέβαια, αυτήν τη φορά, η αντίδραση των καθεστωτικών ήταν σχετικά υποτονική στο μέτρο που η εκδοχή επικοινωνιακής αντιμετώπισης του ΣΥΡΙΖΑ ως σχήματος που τα «μαζεύει» ή τα «στρογγυλεύει» είχε ήδη δοκιμαστεί και αποτύχει. Όσο κι αν επιχειρήθηκε να χαιρετιστούν τα «ταξίδια» του Τσίπρα και οι δηλώσεις σχετικά με την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να πολιτευτεί, χωρίς να θέτει ο ίδιος κανένα ζήτημα «εξόδου», ως «επιστροφή στη σοβαρότητα», στο τέλος της ημέρας η ρητή επιμονή στην κατάργηση των μνημονιακών ρυθμίσεων και στην ολοκληρωτική απόρριψη της λιτότητας δεν άφηναν ουσιαστικά περιθώρια. Το μόνο, λοιπόν, που έμενε ήταν η επαναφορά στη μέθοδο ανάδειξης της εξαλλοσύνης, της ακρότητας –έως και ισχυρής συνάφειας με την …τρομοκρατία- και της επικινδυνότητας. Το σύνθημα είναι σαφές : «Κόκκινοι και όχι αποδεκτοί».

Ξαφνικά, μία ωραία πρωΐα, κυβέρνηση Αριστεράς;

Του Χρήστου Λάσκου, απο το AlterThess...

Έχω κάτι σαν προαίσθηση ότι το κόμμα μας, λόγω της μαλθακότητας και της αναποφασιστικότητας των άλλων κομμάτων, μπορεί να βρεθεί ξαφνικά, μια ωραία πρωία,  στην κυβέρνηση για να εφαρμόσει μέτρα που δεν θα είναι άμεσα προς το συμφέρον μας, αλλά θα ανταποκρίνονται στα συμφέροντα της επανάστασης γενικώς και ειδικά στα συμφέροντα της μικροαστικής τάξης… Σε αυτά τα ζητήματα χάνει κανείς τα λογικά του… και παράγεται μια αντίδραση, και, ώσπου ο κόσμος να είναι σε θέση να εκφέρει ιστορική κρίση σχετικά με τα γεγονότα, μας βλέπουν όχι μόνο σαν άγρια θηρία, αλλά επιπλέον σαν ηλίθιους, πράγμα που είναι χειρότερο.

Ένγκελς, 12 Απριλίου 1853
Έχει γίνει κοινή συνείδηση πιστεύω πως το 2014 είναι μια χρονιά, η οποία είναι πολύ πιθανό πως θα αποτελέσει πολιτική καμπή για την Ελλάδα. Η προοπτική μιας κυβέρνησης της Αριστεράς γίνεται πλέον πολύ αληθοφανής δυνατότητα. Δεν είναι καθόλου απίθανο, μάλιστα, στους επόμενους μήνες η δυναμική που οδηγεί σε αυτήν την έκβαση να αποκτήσει ραγδαία χαρακτηριστικά.
Είναι προφανές πως, σε μεγάλο βαθμό, αυτή η εξέλιξη διαμορφώνεται λόγω της πρωτοφανούς κοινωνικής καταστροφής που σήμανε η καπιταλιστική κρίση και, ακόμη περισσότερο, η διαχείρισή της από τις καθεστωτικές δυνάμεις. Με αυτήν την έννοια, η ενίσχυση της Αριστεράς έρχεται και ως απελπισμένη κίνηση πολλών και ετερόκλητων κοινωνικών τάξεων, μερίδων τάξεων και στρωμάτων, τα οποία, εγκαταλείποντας τους διαχρονικούς πολιτικούς εκπροσώπους τους και διαρρηγνύοντας τις κοινωνικές συμμαχίες, στις οποίες ήταν μεταπολιτευτικά προσδεμένα, ψάχνουν την θέση τους στο νέο, χαοτικό εν πολλοίς, πλαίσιο.
Σε αυτές τις συνθήκες,  η πολιτική προτίμηση δεν σημαίνει ιδεολογική προσχώρηση. Θέλω να πω, στους δυνητικούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ αθροίζονται από πεπεισμένους αντικαπιταλιστές μέχρι και υποστηρικτές ενός «μη κλεπτοκρατικού» -ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- καπιταλισμού. Και, μαζί, όλες οι ενδιάμεσες παραλλαγές.

Κομμουνισμός. Γιατί όχι; Ή τι άλλο;

Του Χρήστου Λάσκου, απο το AlterThess...

«Το να κρίνουμε τον σοσιαλισμό βάσει των αποτελεσμάτων του εντός των ορίων μιας απελπιστικά απομονωμένης χώρας ισοδυναμεί με το να βγάζουμε συμπεράσματα για την ανθρώπινη φυλή βάσει κάποιας μελέτης επάνω σε ψυχοπαθείς στο Καλαμαζού».

T. Eagleton

Κινούμαστε, πλέον, στον 7^ο χρόνο από το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Κι όσο κι αν το σύστημα απέτρεψε την κατάρρευση επιλέγοντας να προβεί στη μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση στην ιστορία του καπιταλισμού, φροντίζοντας να ρίξει δεκάδες τρισεκατομμύρια δολάρια για την προστασία του χρηματοπιστωτικού τομέα, τα θεμελιώδη προβλήματα παραμένουν ανεπίλυτα.

Η απομόχλευση προχωράει με ρυθμούς χελώνας, το ιδιωτικό χρέος παραμένει πρωτοφανές ιστορικά, το δημόσιο, με όλη τη δολοφονική λιτότητα, ελάχιστα συμπιέζεται.

Η κάμψη της παραγωγής έχει αγγίξει έντονα και τα αναδυόμενα «θαύματα», η μεγέθυνση αγκομαχάει. Η συσσώρευση υστερεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε οποιαδήποτε ανάκαμψη βασισμένη σε επενδύσεις να αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός.

Πράγματα λογικά κι αναμενόμενα, βέβαια, στο μέτρο που τα ποσοστά κέρδους δεν ανακάμπτουν στο δέοντα, για τους κατόχους κεφαλαίου, βαθμό, παρόλο που οι ασκούμενες πολιτικές έχουν επιτύχει μια εκτίναξη της μάζας του κέρδους οφειλόμενη σε μια απίστευτη αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου σε βάρος του κόσμου της εργασίας.

Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο παγκόσμιος καπιταλισμός θα συνεχίσει να κινείται σε μια παρόμοια τροχιά έως ότου αναληφθεί η καταστροφή του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου στην έκταση που απαιτείται.

Γι΄ αυτό και όλο και περισσότερο συνειδητοποιείται -ακόμη και από τα συστημικά θινκ τανκς- πως ένα νέο επεισόδιο, μεγαλύτερο κι απ’ αυτό του 2008, είναι αναπόφευκτο τα επόμενα χρόνια. Ομολογείται, δηλαδή, πως δεν υπάρχει «ομαλή» λύση επαναφοράς στη προηγούμενη της κρίσης συνθήκη και αρχίζει να λέγεται πως, όπως και με την κρίση του μεσοπολέμου, «τίποτε δεν αποκλείεται». Δεν είναι τυχαίο, έτσι, πως ο Βάλτερ Μίνχαου των Financial Times προϋπαντεί το 2014 βρίσκοντάς του ισχυρές αναλογίες με το 1914 του Μεγάλου Πολέμου.

Επιπλέον, όπως επισημαίνει ο ανανήψας θατσερικός Τζον Γκρέυ: «Οι μεσαίες τάξεις ανακαλύπτουν εκ νέου τις συνθήκες υπό τις οποίες υπέφερε το προλεταριάτο του δέκατου ένατου αιώνα, δηλαδή την οικονομική ανασφάλεια χωρίς περιουσιακά στοιχεία». Ορθή διαπίστωση, που σημαίνει πως, ακόμη και στις μητροπόλεις του καπιταλισμού, ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού προλεταριοποιείται με ρυθμούς ραγδαίους, ενώ, την ίδια στιγμή, αποστερείται όλα εκείνα τα δημόσια αγαθά, που, ως επιστέγασμα μεγάλων, αιματηρών και μακροχρόνιων αγώνων, άλλαξαν τόσο τη ζωή των ανθρώπων μετά το 1945.

Να, λοιπόν, που, μ’ αυτά και μ’ αυτά, εκεί που προσπαθούσαν να μας πείσουν επί δεκαετίες πως ο μαρξισμός «έχει ξεπεραστεί», ξεπερασμένος, από την άποψη των άμεσων συμφερόντων και αναγκών της μεγάλης πλειοψηφίας του παγκόσμιου πληθυσμού, φαίνεται να είναι ο καπιταλισμός. Αλλά και με γνώμονα τα δικά του μέτρα, η αδυναμία του να συνεχίσει τη συσσώρευση χωρίς την πρόκληση τεράστιων καταστροφών δείχνει ότι η μαρξική διατύπωση πως όριο του κεφαλαίου είναι το ίδιο το κεφάλαιο βρίσκει σήμερα τη πιο ηχηρή της επιβεβαίωση. Σε συνδυασμό με την οικολογική διακινδύνευση, που αδυνατεί να διαχειριστεί με στοιχειωδώς ασφαλή τρόπο και την τρομερή εξαθλίωση, που προκαλεί στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, αλλά και μέσα ακόμη στους «θύλακες ευημερίας», νομίζω πως το ζήτημα της ευθανασίας του επανατίθεται από τα πράγματα.

Που σημαίνει πως η επικαιρότητα του επαναστατικού προτάγματος επανέρχεται δριμέως. Που σημαίνει, δηλαδή, πως η επαναφορά του Μαρξ, ως αποδεκτού οικονομολόγου ακόμη κι από τον Εκόνομιστ δεν είναι παρά μια προσπάθεια να ξεχαστεί πως ο Μαρξ δεν ήταν οικονομολόγος, ούτε επιστήμων (sic) γενικώς. Να τινάξει το καπιταλιστικό σύμπαν στον αέρα ήταν ο στόχος του. Άρα, αν ο μαρξισμός ξαναγίνεται επίκαιρος, τότε η «ανατίναξη» είναι ακόμη πιο επίκαιρη.

Είμαστε υποχρεωμένοι, λοιπόν, να μιλήσουμε ξανά για τον κομμουνισμό. Να ξαναθέσουμε το αίτημα της αταξικής κοινωνίας ως γέννημα της πραγματικής τωρινής κίνησης, που αντιστέκεται, καταργεί και δημιουργεί. Να αντικρύσουμε εκ νέου το φάντασμα να «πλανιέται πάνω από την Ευρώπη», πάνω από τον κόσμο.

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο εκκινούσε με το φάντασμα ανταποκρινόμενο πολιτισμικά στη γκόθικ ατμόσφαιρα της εποχής του, αλλά και γιατί κάτι πραγματικά στοίχειωνε τον ύπνο των αφεντικών. Οι επικίνδυνες τάξεις στριφογύριζαν, βρίσκονταν σε κίνηση ακόμη κι όταν δεν το έβλεπε κανείς. Ενώ τα χτυπήματα, το πρώτο μισό του 19^ου αιώνα, στα εθιμικά δικαιώματα των φτωχών ήταν διαρκή και εξαιρετικά αποτελεσματικά, ισοπεδώνοντας όρους ζωής, που κρατούσαν αιώνες στην Ευρώπη, φτιάχνοντας τους απόλυτα αποστερημένους άμεσους παραγωγούς χωρίς τους οποίους το κεφάλαιο το ίδιο δεν υπάρχει, ταυτόχρονα δημιουργούσαν το κίνημα που άλλαζε τον κόσμο διαρκώς.

Σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, υλικές, γνωστικές και επικοινωνιακές, ώστε μια ποιοτικά πλούσια εξισωτική κοινωνία να είναι δυνατή. Μια κοινωνία, με διανεμητική αρχή «ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του», είναι σε σημαντικό βαθμό εφικτή.

Και το γεγονός πως ο κομμουνισμός είναι μια λέξη που μαγαρίστηκε ιστορικά δεν αποτελεί λόγο αποσιώπησης. Το ίδιο συνέβη με όλες τις ευγενικές εκφράσεις των ανθρώπινων συλλογικών ονείρων. Δεν πρόκειται για μοίρα που του ανήκει αποκλειστικά ή κατεξοχήν.

Επιπλέον, τώρα ξέρουμε ξανά –και από εμπειρία αυτή τη φορά- τι είναι και τι δεν είναι.

Δεν είναι μια κοινωνική θέσμιση στρατοπεδικής εξίσωσης προς τα κάτω, αλλά εκείνη η κοινωνία, όπου «η απελευθέρωση του καθενός είναι όρος για την απελευθέρωση όλων». Προσοχή: πρώτα ο καθένας μετά οι όλοι.

Το γεγονός δε πως η απελευθέρωση δεν μπορεί ποτέ να επιτελεστεί ως κατά μόνας ηδονή δεν σημαίνει πως προσβλέπει πρωταρχικά στο κράτος.

Ο κομμουνισμός δεν είναι γενικευμένος κρατισμός, αλλά καθολική συνεργασία των ανθρώπων, η κοινωνία των «ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών». Γι’ αυτό και ο Μαρξ αν, έξαλλος, κάτι μετά βδελυγμίας αποκήρυξε στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα είναι η ακραία κρατιστική απόκλιση αυτού του πρώτου σοσιαλιστικού προγράμματος.

Αυτής της θέσμισης είναι η ώρα σήμερα περισσότερο από ποτέ. Ας αρχίσουμε να το λέμε περισσότερο. Γιατί για τρέχουσα πολιτική πρόκειται, για άμεση απάντηση πριν η αμαξοστοιχία εκτροχιαστεί. Γιατί, επιπλέον, από σήμερα χτίζεται δεν παραπέμπεται στο μακρινό μέλλον. Ή αλλάζει από τώρα τον κόσμο ή δεν θα τον αλλάξει ποτέ.

***

Η επανάκαμψη του Μαρξ αυτή την επιτακτική επικαιρότητα του κομμουνισμού υποσημειώνει. Και, μαζί, αντανακλά την ένοχη συνείδηση του κεφαλαίου.

Του κεφαλαίου, που, όπως έγραψε ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ ενώ «δεν ήταν παρά ένας αρχάριος κακοποιός την εποχή που ο Μαρξ σχεδίαζε το πορτρέτο του, σήμερα έχει γίνει ένας δολοφόνος κατά συρροή που ρημάζει ολόκληρο τον πλανήτη».

Οι μέρες οι καλές, η «χρυσή μεταπολεμική εποχή» δεν θα ξανάρθει. Δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική εκτός από τον αντικαπιταλισμό, ακόμη κι αν έχουμε πολύ μετριοπαθείς προσδοκίες για την ανθρώπινη ζωή. Γι’ αυτό, λοιπόν, κομμουνισμός.