Κυνόδοντες και τραπεζίτες...

του Μανου Στεφανιδη απο τις 6 Μερες...

Τραπεζίτες παντού! Σε πρωθυπουργικούς θώκους, σε υπουργικές καρέκλες, σε ανώτατους θεσμικούς ρόλους. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στις ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης  Η πολιτική φαίνεται να υποχωρεί άτακτα εμπρός στη μεταφυσική, σχεδόν, παρουσία των τραπεζών και των άυλων κεφαλαίων τους. Δηλαδή σ' αυτές τις συμβολικές χείρες -ίδια κεφάλια μιας υπερεθνικής Λερναίας Υδρας - που απλώνονται παντού σύμφωνα με την επιθυμία του παγκοσμιοποιημένου ληστρικού καπιταλισμού (πλουτοκρατίας). Οι τράπεζες των ΗΠΑ, π.χ. η Lehman Brothers, με τις φούσκες της παμφάγου δράσης τους ξεκίνησαν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού την οικονομική κρίση.

Οι τράπεζες της Ευρώπης ακολούθησαν κηρύσσοντας πτώχευση (στην Ισλανδία, την Ισπανία, το Βέλγιο) ή μπαίνοντας στο πουργκατόριο λόγω πολλαπλών αμαρτιών όπως η ελβετική UBS. Κόλαση! Και στην Ελλάδα η πρώτη προτεραιότητα (sic) -τι σολοικισμός, Θεέ μου!- των πεφωτισμένων μας δεσποτών από τον Κωστάκη ως τον Παπαδήμο (αλλά και τον αδέσποτο Γιωργάκη) ήταν η ενίσχυση των τραπεζών, η επανακεφαλαιοποίηση των χρεών τους(;), η ενδυνάμωση τους μέσω συγχωνεύσεων, εξαγορών κ.λ.π., συχνά εις βάρος της κοινωνίας. Δηλαδή των ανθρώπων εκείνων που με σάρκα, οστά και καθημερινή απόγνωση συνωθούνται εμπρός στα γκισέ για τη διευθέτηση της δόσης-εφιάλτη που καθυστερεί. Τράπεζες, οι σύγχρονοι ναοί όχι κάποιου αλτρουιστή Ναζωραίου αλλά ενός Βάαλ που απαιτεί ανθρωποθυσίες. Μιας προκολομβιανής αδυσώπητης θεότητας που απαιτεί κομμένα κεφάλια για να βγάζει κάθε πρωί τον Ήλιο απ' την κρύπτη του.

Κι οι πολιτικοί; Αυτοί, ψοφοδεείς και αόρατοι, πιστεύουν μάλλον στη θαυματουργό δύναμη των τραπεζιτών παρά στις δικές του δυνατότητες, διεκπεραιώνοντας όπως-όπως τις υποχρεώσεις τους κι ελπίζοντας πως τα λευκά κολάρα με τα υπέρογκα bonus θα σώσουν την παρτίδα-πατρίδα. Κι ο αληθινός θεός; Αυτός, πάνσοφος όντας, φροντίζει να μην υπάρχει.

Τόση ψηλαφητή δυστυχία απ' άκρη σ' άκρη του πλανήτη είναι ίσως το πιο δυσοίωνο γεγονός του αιώνα που διανύουμε. Και τόσο υπέρογκο χρήμα συγκεντρωμένο στα χέρια ελάχιστων. Μιας αισχρής μειοψηφίας που συγκροτεί έναν σύγχρονο ηλεκτρονικό φεουδαλισμό. Θα μου πείτε, μα είναι δυνατόν να υπάρξει συγχρόνως κοινωνία χωρίς την αρωγή ενός απόλυτα διευρυμένου, χρηματοπιστωτικού συστήματος; Θα ήταν δυνατόν η ίδια η Ε.Ε. να προχωρήσει τη νομισματική της ενοποίηση χωρίς την τεχνογνωσία και την ομπρέλα του τραπεζικού κεφαλαίου; Χωρίς να αμφισβητώ τ' αδιαμφισβήτητα ζητώ ένα πιστωτικό σύστημα, μιαν οικονομία και μιαν αγορά που θα υπηρετούν τον πολίτη και τις ανάγκες του και όχι αντίστροφα. Επίσης, απαιτώ το κράτος να μην ιδιωτεύει αλλά να ελέγχει και να παρεμβαίνει στη συχνά παράνομη δράση όλης αυτής της διάχυτης κεφαλαιακής εξουσίας που κατακυριεύει τον πλανήτη. Να μην ποδηγετείται απ' αυτήν. Δηλαδή, να μην έχουμε πολιτικούς υπάλληλους των τραπεζιτών. Κι αυτό γίνεται όταν οι τράπεζες δανειοδοτώντας τα μπαταξίδικα κόμματα κρατούν σε ομηρία τις ηγεσίες τους.

Ο ξένος Τύπος έγραψε διεξοδικά για το θέμα της παραχώρησης «καταπράσινης» τράπεζας. Λεπτομέρεια: Αντιπρόεδρος της εν λόγω τράπεζας διορίστηκε πρόσφατα ο κ. Ρουμελιώτης, εξ απορρήτων του κ. Βενιζέλου. Ξέρετε, ο παλαιός υπουργός του Αντρέα που τοποθέτησε ο Forrest ΓΑΠ στο ΔΝΤ για να τον συνδράμει στο πρώτο Μνημόνιο ως οικονομολόγος και ο οποίος τον «έδωσε» ωμά μετά από δυο χρόνια με το γνωστό βιβλίο του. Απορία: Γιατί δεν κατήγγειλε τότε τη σκευωρία εναντίον της πατρίδας μας και γιατί δεν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος;

Ευγνωμοσυνη και σκυλοι...

του Μανου Στεφανιδη...

Μοιάζει το Σύστημα σαν θηρίο που σφαδάζει από τα επανωτά χτυπήματα αλλά δεν αποφασίζει να πεθάνει. Όμως τα πράγματα όλο και περισσότερο έρχονται στο φως και τα παίγνια μικρών και μεγάλων παιχτών αποκαλύπτονται με ραγδαίους ρυθμούς.

Ο ρόλος του ενός, ο ρόλος του άλλου μαζί με τις απέλπιδες προσπάθειες για τη συγκάλυψη ρόλων, σκηνοθετών και υποβολέων. Τα μίντια τρώνε τα παιδιά τους όταν αυτά δεν τους χρησιμεύουν πια, όταν δεν μπορούν πλέον να βρουν άλλοθι στ' αφεντικά τους. Επί δεκαετίες οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι, προβεβλημένοι και αφανείς, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να διαστρεβλώνουν, να συσκοτίζουν την αλήθεια σε όφελος της εργοδοσίας (τους) αλλά και των ίδιων ως (μελλοντικών) επιχειρηματιών. Δείτε πόσοι δημοσιογράφοι του συστήματος, κανονικοί δημόσοι υπάλληλοι όπως θα 'λεγε ο Γιώργος Αναδρανιστάκης, έγιναν εκδότες, τηλεοπτικοί παραγωγοί, για να καταλήξουν βουλευτές και υπουργοί.

Αυτοί λοιπόν οι θεράποντες της “ανεξάρτητης” δημοσιογραφίας και ελευθεροτυπίας θα ήλεγχαν πρωθυπουργούς και πολιτικά πρόσωπα, θα ερευνούσαν σε βάθος υποθέσεις που πυορρούσαν και θα απέδιδαν ευθύνες σε όσους οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και την κοινωνία στον εξευτελισμό και την ταπείνωση; Για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια όπως θα 'λεγε ο Πρετεντέρης και η παλαβή αριστερά που παίζει εν ου παικτοίς που θα 'γραφε ο Μανδραβέλης. Τι κι αν σήμερα όλη η σώφρων -δηλαδή η μην παλαβή- Ευρώπη διαπιστώνει πως το μνημόνιο δεν βγαίνει και πως οι δανειστές δεν στραγγαλίζουν μόνο την Ελλάδα αλλά κι σούμπιτη την Ευρωζώνη; Για όλα φταίει ο Τσίπρας! Έστω κι αν την πολιτική του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ οικειοποιήθηκαν προεκλογικά από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ για να υφαρπάξουν τη ψήφο του Ελληνικού λαού, ενώ τώρα χορεύουν κατά τα κέφια του κ. Τόμσεν και του άλλου του Μαζόχα. Οι μάσκες όμως πέφτουν: Ο Βενιζέλος έκρινε πως η λίστα Λαγκάρντ είναι προϊόν υποκλοπής και ο Διώτης συμφώνησε! Αυτός ήταν κι αυτός είναι ο ΣΔΟΕ που υπολειτουργεί, επειδή αυτό συμφέρει στο σύστημα, και που παρεμβαίνει επιλεκτικά επειδή έτσι θέλει η πολιτική του ηγεσία. Ο τιμητής Ρουμελιώτης, φίλος του Στρως-Καν που ήταν φίλος του Γιωργάκη που από κοινού και μυστικά μεθόδευσαν την είσοδο της Ελλάδας στο ΔΝΤ, ήξερε τους απεχθείς, τους προδοτικούς όρους του μνημονίου αλλά δεν τους κατήγγειλε. Ούτε βέβαια παραιτήθηκε, αλλά έπαιρνε τον παχυλό του μισθό στις ΗΠΑ υποδεχόμενος και ξεναγώντας εκεί τον φίλο και προϊστάμενο του Βενιζέλο συγγράφοντας από κοινού το μνημόνιο. Για να επιστρέψει πια στην Ελλάδα όταν δεν τον χρειάζονταν πουθενά να γίνει αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς και του Σάλα -οι Πασόκοι ανέκαθεν αλληλοβοηθούνταν- και να συγγράψει τις “αποκαλύψεις” του ώστε να δοθεί το τελειωτικό χτύπημα στον Γιωργάκη υπέρ του “αδιάφθορου” Βαγγέλα. Ξέρετε, αυτού που πήρε την λίστα Λαγκάρντ σπίτι του. Τι ωραία που έχει δέσει πλέον το γλυκό! Πως το έλεγε ο Αλέκος Σακελλάριος; Η ευγνωμοσύνη είναι μια ανθρώπινη αρετή που την διαθέτουν αποκλειστικά οι σκύλοι...

Ενας προαναγγελθείς θάνατος...

kathimerini.gr...

Της Ζέζας Ζήκου

Η καθυστερημένη αλήθεια για τη συνταγή του Μνημονίου -έστω και με τα γενναία μισόλογα του Παναγιώτη Ρουμελιώτη- είναι σκληρή. Τώρα, και αυτοί που το υπέγραψαν και αυτοί που το ψήφισαν στη Βουλή (και όσοι υποστήριξαν το έγκλημα) φαίνεται ότι αρχίζουν να το «μετανιώνουν», αλλά δεν το ομολογούν. Απλώς ο κ. Ρουμελιώτης το τόλμησε... Δηλαδή, δήλωσε ότι το πρόγραμμα σωτηρίας της Ελλάδας ήταν από την αρχή σχεδιασμένο για να… αποτύχει και να οδηγήσει τη χώρα στον γκρεμό! Κυβέρνηση και χώρα έχουν μετατραπεί σε εκτελεστές των μέτρων που έχουν προσδιοριστεί από μη εκλεγμένους από τον ελληνικό λαό ξένους τεχνοκράτες και γραφειοκράτες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και οι «ρωγμές» στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, διευρύνονται ραγδαία. Το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» άνοιξε τον δρόμο... Οι «βάρβαροι» του ΔΝΤ δεν ήταν απλώς «μια κάποια λύσις», ήταν η μοναδική. Πώς, λοιπόν, να περιμένει κάποιος ότι η αντιμετώπιση της οικονομικής κατάρρευσης θα έλθει από πολιτικούς «ρεαλιστές»; Αφού, λοιπόν, επί τριάντα οκτώ χρόνια το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να αναλάβει το πολιτικό κόστος του ρεαλισμού, το ανέθεσε στην τρόικα. Οι τρεις «βρώμικες» λέξεις -default, devaluation, deflation- πτώχευση, υποτίμηση του ευρώ, αποπληθωρισμός με εσωτερική υποτίμηση - «αποσταθεροποίησαν» την Ελλάδα. Και επειδή ελληνική πτώχευση δεν συνέφερε στους πιστωτές μας και η υποτίμηση λόγω ευρώ ήταν αδύνατη, η εσωτερική υποτίμηση ήταν η μόνη αποτελεσματική θεραπεία που «πούλησαν» στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου με το διαβόητο Μνημόνιο. Ηταν η μόνη αποδεκτή θεραπεία για τους ξένους δανειστές μας, η μείωση μισθών, συντάξεων, βύθιση της οικονομικής δραστηριότητας του βιοτικού επιπέδου, ανεργία και φτώχεια. Για να είμαστε ακριβείς, η Ελλάδα έχει ξεφύγει προσωρινά από τον κίνδυνο μιας επαχθούς στάσης πληρωμών, αλλά η σωτηρία -η διάσωση της ελληνικής οικονομίας- παραμένει εκκρεμής και εξαρτώμενη πλήρως από τους δανειστές μας. Και τώρα επεξεργάζονται το νέο Μνημόνιο για το 2013/14. Είναι πασίδηλο ότι η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει... τρίτο και τέταρτο Μνημόνιο, με δανεισμό που διαρκώς θα διογκώνει το χρέος και με ύφεση που θα βουλιάζει όλο και βαθύτερα τη χώρα. Είναι επίσης φανερό ότι η οποιαδήποτε διέξοδος από τον κλειστό βρόχο της λιτότητας-ύφεσης δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Αλλά οι Ευρωπαίοι ηγέτες φοβούνται να αντιμετωπίσουν ριζοσπαστικά την κρίση των εθνικών χρεών: αγοράζουν χρόνο και μεταθέτουν τις λύσεις για αργότερα. Εκεί θα έλθει η στιγμή της αλήθειας, και για εμάς και για τους έξω. Αναμφίβολα, το ελληνικό κράτος είναι υπερχρεωμένο, αναποτελεσματικό, αναξιόπιστο, διεφθαρμένο. Οι αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας είναι δομικές και είναι χρόνιες. Τις γνωρίζουμε όλοι, αλλά τώρα συνειδητοποιούμε ραγδαία και επώδυνα ότι θα πτωχεύσουμε, θύματα δόλιου και ανίκανου πολιτικού συστήματος κυβέρνησης Παπανδρέου. Οι εξουσίες και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του συστήματος μέχρι πότε θα χρησιμοποιούν τα μεγάλα ψέματα σαν όχημα για τις μισές αλήθειες; Ο «Τιτανικός» συνεχίζει την πορεία του μαζί με όλη τη μιζέρια φορτώνει στην κοινωνία με τα πρόσθετα σκληρά μέτρα για εισοδήματα, φόρους, ασφαλιστικό, κύριες και επικουρικές συντάξεις, δημοσίους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, και με ιδιωτικοποιήσεις της περιουσίας του κράτους. Οι όροι που συνοδεύουν τα δάνεια των Μνημονίων κλονίζουν τις κοινωνίες. Αλλά, οι νόμοι της οικονομίας, όπως και οι νόμοι της φυσικής, ισχύουν παντού. Οντως, καμία κυβέρνηση δεν επιθυμεί να σωρεύει χρέη και όλες μαζί πρέπει να εξασφαλίσουν μια απατηλή και δυσνόητη ισορροπία, καθησυχάζοντας τις αγορές και συντηρώντας την ανάπτυξη. Ομως, κάθε φορά που μια κρίση χρέους απειλούσε την οικονομία, οι κεντρικές τράπεζες μείωναν τα επιτόκια. Η προοπτική αυτών των σωστικών παρεμβάσεων μείωνε τους κινδύνους που απέρρεαν από τον νέο δανεισμό. Ωστόσο, τώρα, το μείζον πρόβλημα είναι το πώς θα αποπληρώσουν τα χρέη τους. Οπως η Ελλάδα σήμερα, έτσι και η Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 όφειλε πολύ περισσότερα χρήματα από όσα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει. «Δεν έχετε να πληρώσετε; Δώστε μας τα πετρέλαια. Πουλήστε τις τηλεπικοινωνίες, την ύδρευση, τις αερογραμμές, τη συγκοινωνία, το φυσικό αέριο», ο ωμός εκβιασμός. Η κυβέρνηση Μένεμ τούς τα έδωσε όλα. Και βρέθηκε η Αργεντινή στην παράδοξη κατάσταση να έχει πουλήσει τα πάντα και το χρέος της να αυξάνεται αντί να μειώνεται! Και ήρθε το χάος. Τι μας θυμίζει αυτό;

Ο,τι πει ο λύκος...

Ελευθεροτυπία...

Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ορθή και ψυχολογικά ερμηνεύσιμη είναι η προσωρινή δημοσκοπική (υπο)στήριξη των Ελλήνων στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Μες στον πανικό του, ο πνιγμένος απ' τα μαλλιά του πιάνεται.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ορθό είναι να μη βγεις απ' το μαντρί γιατί θα σε φάει ο λύκος. Ακόμη κι όταν το μαντρί έχει αρπάξει φωτιά. Η ψυχραιμία απαιτεί ν' ακολουθήσεις πιστά του βοσκού την εντολή.
ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ερμηνεύσιμη είναι η συμπεριφορά μας. Ως ευφυείς σχιζοφρενείς που είμεθα -δυστυχώς για μας- κατανοούμε ότι ο βοσκός μάς άφησε χρόνους. Τον έχει καταβροχθίσει ο λύκος. Εκείνος κάνει πλέον κουμάντο στο μαντρί. Βάλανε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα, την ώρα που το μαντρί έχει πιάσει φωτιά.
ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ να την κοπανήσεις τώρα, θα σε κατασπαράξουν οι αγέλες των λύκων που το 'χουν περικυκλώσει. Αμα μείνεις μέσα, ίσως πάρεις παράταση χρόνου ζωής. Μπας και χορτάσει ο λυκοβοσκός, πριν προλάβει να φάει κι εσένα, να βρεθεί κάποιος από μηχανής θεός να σβήσει τη φωτιά κι εν τω μεταξύ να 'χει σουρουπώσει και όταν επιτεθούν οι αγέλες με τα μάτια που γυαλίζουν μες στη νύχτα, από κάπου να ξεγλιστρήσεις και να τη σκαπουλάρεις... Κλαύ' τα, Χαράλαμπε!
DES CONS (που θα 'λεγε κι ο Πάγκαλος) είναι δηλαδή οι Ιταλοί, που διώξανε ολόκληρο Μπερλουσκόνι και βάλανε την Goldman Sachs να τους κυβερνάει; Ο πολιτικά ορθός δρόμος είναι να παραμένεις «θεσμικός». Να 'σαι yes man, για να 'χεις την ίδια τύχη που επιφυλάσσουν και στ' άλλα προβατάκια. Στην αντίθετη περίπτωση, υποχρεούσαι να μεταλλαχθείς σε λύκο και να δείξεις τα δοντάκια σου.
ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ να 'χουν δίκιο όσοι προτρέπουν σε φυγή απ' το φλεγόμενο μαντρί. Δυστυχώς, όμως, δεν μπορούν να υποσχεθούν μια φτωχή μεν, ωστόσο ανέμελη ζωή, κάπου που θα βρεις να βόσκεις λίγο χορταράκι. Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα πού θα 'ναι καλύτερα: εντός ή εκτός ευρωζώνης;
ΨΕΥΤΟΔΙΛΗΜΜΑ είναι πλέον το «μέσα ή έξω απ' το ευρώ». Μέσα θέλουμε να 'μαστε σε μια Ευρώπη της αλληλεγγύης των λαών, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, όπου θα συγκλίνουν οι οικονομίες και θα ενισχύονται οι αδύναμοι! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;...
ΣΕ ΚΑΘΕ περίπτωση, χρειαζόμαστε επειγόντως εγχώρια αγροτική και κτηνοπτηνοτροφική παραγωγή, για να 'χουμε να τρώμε. Αστικούς και περιαστικούς λαχανόκηπους, σαν κι αυτόν που φτιάχνει ο Δήμος Αλεξανδρούπολης. Τοποφαγικές αγορές, χωρίς μεσάζοντες, με βάση τη γεωργία της εγγύτητας σαν τα Ροσάριο και τα Νόντος της Αργεντινής, τα ΑΜΑΡ και το «Αλληλέγγυο Κολοκύθι» της Γαλλίας, το «xarxa de consum solidari» της Βαρκελώνης ή τις «πόλεις σε μετάβαση» της Βρετανίας.
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ, που δυστυχώς χρειάζεται σ' αυτή την περίπτωση, είναι να προμηθευτούμε φτηνά αντίγραφα φαρμάκων και νοσοκομειακών υλικών, σπάζοντας την απαγόρευση της Διεθνούς Οργάνωσης Υγείας.
ΑΝ ΜΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ ή αν φύγουμε απ' το μαντρί, πρέπει να 'χουμε την ευρηματικότητα να στήσουμε εναλλακτικά δίκτυα αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, στο πλαίσιο μιας νέας οικονομίας των αναγκών, με κοινωνικές τράπεζες, εναλλακτικά νομίσματα και ανταλλάξιμη εργασία. Αξιοποιώντας την εμπειρία όλων των χωρών που τις βούλιαξαν, όπως εμάς.
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ διέξοδο διαφυγής, προς το παρόν κάνουμε ό,τι πει ο λυκοβοσκός. Γνωρίζοντας ότι θα 'ναι για εκείνον πιο καταστροφικό αν μας διώξει ή αν φύγει απ' το ευρώ. Μας χρειάζεται ο λύκος. Για να μας κατασπαράξει... Μοναδική μας ελπίδα, το δείγμα του αίματός μας. Καθ' ότι βρέθηκε μολυσμένο...