Ο τρόμος ως μήκος...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Την περασμένη Τετάρτη 30 Απριλίου, παραμονή της εργατικής Πρωτομαγιάς, παρά λίγο να θρηνήσουμε θύματα, να κλάψουμε (όσοι ακόμα δεν θεωρούμε το κλάμα ξεπερασμένο πολιτικό συναισθηματισμό) στην κυριολεξία, ανθρώπινες ζωές (για το «ανθρώπινες», βέβαια,
ας κρατήσουμε κάποια επιφύλαξη έτσι όπως κατάντησαν την ανθρώπινη υπόσταση οι Σαμαρινοβενιζέλοι και όλος ο υπόλοιπος θίασος της λαθραίας οικονομίας και της εμπορευάμενης συνείδησης??? μια ειρκτή δηλαδή μέσα στην απόλυτη καταισχύνη), παρά λίγο επαναλαμβάνω να θρηνήσουμε στην κυριολεξία ποδοπατημένες έως (βιολογικού) θανάτου ζωές, τις ίδιες ζωές στις οποίες ο ψυχικός και νοητικός θάνατος έχει ήδη επέλθει λόγω υπερβολικής δόσης απελπισίας στην οποία είναι εθισμένες. Σ' αυτή την ανείπωτη βαρβαρότητα του εθισμού στην απελπισία όπου σε οδηγεί η κατερείπωση - ενός προς ένα - όλων εκείνων των φραγμάτων που υδροδοτούν το ανθρώπινο ον σε εύφορη κατάσταση. Τετάρτη πρωί λοιπόν στη λαϊκή αγορά του Κολωνού. Οι εργαζόμενοι στις λαϊκές αγορές που απεργούν, αποφασίζουν να μοιράσουν, ως τρόπο διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα αλληλεγγύης, δωρεάν προϊόντα της δουλειάς τους. Αποτέλεσμα; Ένα πλήθος που όρμησε σαν νομαδική ορδή να αρπάξει τρόφιμα. Μέχρι και οι άνθρωποι της λαϊκής αγοράς πηδούσαν έντρομοι πάνω από τους πάγκους για να μην ποδοπατηθούν από το φρενιασμένο πλήθος. Από εκείνη τη μάζα που ακαρεί φτάνει από την ανάδευση στην ταραχή και από κει στην έκρηξη της τυφλής ανάγκης. Και ιδού μπροστά μας, μέσα στον «ξανθό Απρίλη» του Σολωμού, πώς γίνεται πραγματικότητα (και αγριότητα επίσης) το όνειρο του Γκαίμπελς για την φοβερή επίδραση που έχει πάνω στη μάζα το σοκ από «την καταστροφή της καθημερινότητας». Ιδού πώς η βραχεία ανάγκη αποσυσχετίζει τα όντα πρώτα από τον εαυτό τους και ύστερα από τους άλλους. Ιδού πώς μετατρέπεται το ποιητικό απαρηγόρητο της παραμυθίας, σε δάκρυ που τυφλώνει και υποβιβάζει την όραση σε απόσταση χειρονομημένης αρπαγής. Ιδού πώς αιμορραγεί έως θανάτου η παρηγορητική ικανότητα χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν υφίσταται.

Η Μαρία Σπυράκη έσωσε το έθνος!

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Γνωρίζατε ότι στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 κατέφταναν σχεδόν καθημερινά στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας αεροπλάνα από την Ιταλία; Γνωρίζατε ότι τα αεροπλάνα αυτά ήταν γεμάτα χρήματα που διοχετεύονταν στην Τράπεζα της Ελλάδος και από εκεί στις εμπορικές τράπεζες; Για να μη φαλιρίσουν,
λέει, οι τράπεζες και μαζί τους και τα κόμματα της εξουσίας. Εσείς προφανώς δεν τα γνωρίζατε όλα τούτα, τα γνώριζε όμως η κ. Μαρία Σπυράκη, η τότε κυβερνητική ρεπόρτερ του Μega και νυν υποψήφια ευρωβουλευτής της Ν.Δ.
«Η συνείδησή μου, ως πολίτη, ως Ελληνίδας, δεν μου επέτρεψε να δω το δημοσιογραφικό μου συμφέρον. Εκτίμησα ότι δεν έπρεπε να το πω. Το πήρα στο μαξιλάρι μου, κύριε Χατζηνικολάου» δήλωσε η κ. Σπυράκη στην εκπομπή «Στον Ενικό» του Star. «Η χώρα», συνέχισε, «τότε καιγόταν και εκτίμησα ότι δεν έπρεπε να το πω. Πίστευα ότι αυτό ήταν το εθνικό μου καθήκον». Η κ. Σπυράκη έδρασε ως Ελληνίς, έψαυσε την άγρια πέτρα του βουνού, γεύτηκε την αλμύρα του πελάγου, αφουγκράστηκε τη βοή των προγόνων και μετά είπε ψέματα, για να διασώσει το έθνος, το δικό μας έθνος, όχι το "Έθνος" του Μπόμπολα.
Αν είχε αφουγκραστεί εις βάθος τους προγόνους, η κ. Σπυράκη θα είχε ακούσει και τη φωνή του ποιητή: «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Σιγά τα ωά. Τι να μας πούνε τώρα οι σολωμοί, τι να φτουρήσουνε μπροστά στον μέγα ποιητή του βραδινού δελτίου; Πήγαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος στην παρουσίαση κάποιας από τις ποιητικές συλλογές του Διονύσιου; Δεν πήγαν.

Το μαξιλάρι της Μαρίας…

outelogos...outelogos...

Αν είχαμε λεφτά, οι θεατρικές επιθεωρήσεις θα είχαν γεμίσει κόσμο. Όχι καρφίτσα δε θα έπεφτε, αλλά ο κάθε καθιστός σε καρέκλα, θα είχε και άλλον ένα στην αγκαλιά του.

Το κωμικό στοιχείο που υπήρχε πάντα στην πολιτική -και όχι μόνο-, τώρα έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια του γελοίου. Πέρα από την φρασεολογία καφενείου και χαμαιτυπείου που ακούμε συχνά, έχουν ξεπεράσει το αλληλοκάρφωμα και καρφώνουν και τον εαυτό τους πια.
Η κα Μαρία Σπυράκη ως δημοσιογράφος του κρατικού MEGA καναλιού μέχρι πρότινος, αποφάσισε να μας σώσει και αυτή μέσω του καλού και σταθερού πόστου της Ευρωβουλευτίνας. Επάνω στη φόρα που είχε πάρει και έλεγε διάφορες παπαρδέλες μπας και πείσει τα πρόβατα να την ψηφίσουν, έριξε και την ατάκα περί του μαξιλαριού της και του μυστικού που κρύβει το άτιμο (το μαξιλάρι φυσικά).
Λίγο πολύ, όλοι θα έχετε διαβάσει τι έχει γίνει και θα πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στη κυρά Μαρία που κράτησε το στόμα της κλειστό και δε χρεοκοπήσαμε εμείς και κρατήθηκε η Ευρώπη στα πόδια της. Φυσικά όπως μας ενημέρωσε, το θέμα το γνώριζαν και άλλοι δημοσιογράφοι από το MEGA και δεν είπε κανένας τίποτα.

Το ΜΕΓΚΑ μετακομίζει στο Ευρωκοινοβούλιο

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

"Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος», έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και όταν το έλεγαν, είχαν κατά νου τον Αντώνη τον Σαμαρά αυτοπροσώπως. Ουδείς ευεργετήθηκε περισσότερο από το δελτίο του ΜΕΓΚΑ κι όμως ο Σαμαράς επέλεξε να βάλει στο ευρωψηφοδέλτιο της Ν.Δ. μόνο την κυβερνητική ρεπόρτερ Μαρία Σπυράκη.
Όλους έπρεπε να τους στείλει στις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός μας και την Όλγα και τον Γιάννη και τον Παύλο και τον Μανώλη και τον διευθυντή-ποιητή Παναγιωτόπουλο. Τον Παναγιωτόπουλο ειδικά έπρεπε να τον στείλει στο Στρασβούργο, να εμπνευστεί από τις γέφυρες, τους καθεδρικούς ναούς, τις μάχες που διεξήχθησαν στα γαλλογερμανικά σύνορα- ακόμη ξερνάει αίμα ο Ρήνος- και να συνθέσει τη νέα συλλογή του αυθωρεί. «Βρήκα σπούργο στο Στρασβούργο», σε μουσική Στραβίνσκι, ο οποίος έχει πεθάνει βέβαια, αλλά τούτο είναι ασήμαντη τεχνική λεπτομέρεια. Η ποίηση του Παναγιωτόπουλου ανασταίνει και τους νεκρούς.
Εν πάση περιπτώσει, η απώλεια της Μαρίας Σπυράκη είναι αβάσταχτη για τη δημοσιογραφία, ενδεχομένως να αποδειχτεί και μοιραία. Το ουδείς αναντικατάστατος δεν ισχύει στην περίπτωσή της. Ουδείς μπόρεσε να μεταφέρει την κυβερνητική προπαγάνδα με το στυλ της Μαρίας Σπυράκη και ουδείς θα μπορέσει στο μέλλον. Και η ταχύτης, ω η ταχύτης. «Διακόπτουμε, Όλγα, για να σας πούμε ότι ο Σαμαράς τα κατάφερε και πάλι, είναι τρισμέγιστος, είναι υπερσυντέλικος, είναι υπερσιβηρικός!». Η Μαρία Σπυράκη ήταν ο Λούκι -Λουκ της δημοσιογραφίας, πυροβολούσε πιο γρήγορα και από τη σκιά της. Τόσο γρήγορα, που κάποιες φορές ο Σαμαράς τη μάθαινε από την Μαρία τη γραμμή του κόμματος του. «Το ‘ξερες, Σταμάτη μου, ότι έχουμε τέτοια φοβερή γραμμή;». «Τέτοια γραμμή, πρόεδρε, δεν έχει ούτε το τρόλεϊ που πάει από του Κολιάτσου στο Παγκράτι».