Του Δημήτρη Τρίμη, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Προσέξτε
τα επίσημα στοιχεία του success story: 77 δισεκατομμύρια ευρώ τα
«κόκκινα» δάνεια προς τις τράπεζες (οι οποίες χρηματοδοτήθηκαν με
ενέσεις επιβίωσης ύψους 211,5 δισεκατομμυρίων ευρώ δημοσίου χρήματος),
66 δισεκατομμύρια ευρώ χρέη από φόρους εταιρειών και ιδιωτών προς το
Δημόσιο,
2,4 δισεκατομμύρια ευρώ οι υποχρεώσεις του Δημοσίου προς ιδιώτες και πάνω από 30 δισεκατομμύρια ευρώ οι ζημιές των ασφαλιστικών ταμείων την τελευταία πενταετία.
Το δε δημόσιο χρέος έφτασε τα 318 δισεκατομμύρια ευρώ ή στο 175% του μειωμένου κατά 30% την τελευταία πενταετία ΑΕΠ. Από την άλλη πλευρά, οι εξαγωγές ελληνικών προϊόντων μειώνονται παρά τη ραγδαία πτώση του εργατικού κόστους, ενώ η προσέλκυση κεφαλαίων (καθαρών εισροών ξένων επενδύσεων) έπεσε από τα 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2006 στο 1,6 δισεκατομμύριο ευρώ το 2013 -παρά τις διευκολύνσεις και τα παρακαλετά. Δηλαδή η εσωτερική υποτίμηση πέτυχε, ο ασθενής λαός όμως πεθαίνει.
Πώς διορθώνεται αυτή η εικόνα καταστροφής, σύμφωνα με τις επόμενες μνημονιακές υποχρεώσεις της κυβέρνησης Σαμαρά που συνυπογράφηκαν με την τρόικα και πρέπει να πραγματοποιηθούν έως το τέλος του 2014; Πρώτον, κόβονται τα «εφάπαξ» και μειώνονται οι συντάξεις και οι υγειονομικές παροχές των συνταξιούχων και εργαζομένων. «Απελευθερώνονται» επαγγέλματα και εργασιακές σχέσεις, καταργούνται απολύτως οι συλλογικές συμβάσεις, πέφτει κάτω από τα 586 ευρώ (και τα 495 ευρώ στους κάτω των 25 ετών) ο νομοθετικά ρυθμισμένος βασικός μισθός και μειώνονται έως καταργήσεως οι εργοδοτικές εισφορές και οι φόροι «υπέρ τρίτων» (που στήριζαν σε ένα βαθμό το ασφαλιστικό σύστημα).
Προσέξτε
τα επίσημα στοιχεία του success story: 77 δισεκατομμύρια ευρώ τα
«κόκκινα» δάνεια προς τις τράπεζες (οι οποίες χρηματοδοτήθηκαν με
ενέσεις επιβίωσης ύψους 211,5 δισεκατομμυρίων ευρώ δημοσίου χρήματος),
66 δισεκατομμύρια ευρώ χρέη από φόρους εταιρειών και ιδιωτών προς το
Δημόσιο,2,4 δισεκατομμύρια ευρώ οι υποχρεώσεις του Δημοσίου προς ιδιώτες και πάνω από 30 δισεκατομμύρια ευρώ οι ζημιές των ασφαλιστικών ταμείων την τελευταία πενταετία.
Το δε δημόσιο χρέος έφτασε τα 318 δισεκατομμύρια ευρώ ή στο 175% του μειωμένου κατά 30% την τελευταία πενταετία ΑΕΠ. Από την άλλη πλευρά, οι εξαγωγές ελληνικών προϊόντων μειώνονται παρά τη ραγδαία πτώση του εργατικού κόστους, ενώ η προσέλκυση κεφαλαίων (καθαρών εισροών ξένων επενδύσεων) έπεσε από τα 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2006 στο 1,6 δισεκατομμύριο ευρώ το 2013 -παρά τις διευκολύνσεις και τα παρακαλετά. Δηλαδή η εσωτερική υποτίμηση πέτυχε, ο ασθενής λαός όμως πεθαίνει.
Πώς διορθώνεται αυτή η εικόνα καταστροφής, σύμφωνα με τις επόμενες μνημονιακές υποχρεώσεις της κυβέρνησης Σαμαρά που συνυπογράφηκαν με την τρόικα και πρέπει να πραγματοποιηθούν έως το τέλος του 2014; Πρώτον, κόβονται τα «εφάπαξ» και μειώνονται οι συντάξεις και οι υγειονομικές παροχές των συνταξιούχων και εργαζομένων. «Απελευθερώνονται» επαγγέλματα και εργασιακές σχέσεις, καταργούνται απολύτως οι συλλογικές συμβάσεις, πέφτει κάτω από τα 586 ευρώ (και τα 495 ευρώ στους κάτω των 25 ετών) ο νομοθετικά ρυθμισμένος βασικός μισθός και μειώνονται έως καταργήσεως οι εργοδοτικές εισφορές και οι φόροι «υπέρ τρίτων» (που στήριζαν σε ένα βαθμό το ασφαλιστικό σύστημα).
Τη
σημερινή ζοφερή μνημονιακή πραγματικότητα που ζουν οι Ελληνες σε όλη
την επικράτεια αποτυπώνουν με ακρίβεια οι οικονομικοί και κοινωνικοί
αριθμοί.
