Ερχονται οι κομμουνιστές!

Του Δημήτρη Τρίμη, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    

Προσέξτε τα επίσημα στοιχεία του success story: 77 δισεκατομμύρια ευρώ τα «κόκκινα» δάνεια προς τις τράπεζες (οι οποίες χρηματοδοτήθηκαν με ενέσεις επιβίωσης ύψους 211,5 δισεκατομμυρίων ευρώ δημοσίου χρήματος), 66 δισεκατομμύρια ευρώ χρέη από φόρους εταιρειών και ιδιωτών προς το Δημόσιο,
2,4 δισεκατομμύρια ευρώ οι υποχρεώσεις του Δημοσίου προς ιδιώτες και πάνω από 30 δισεκατομμύρια ευρώ οι ζημιές των ασφαλιστικών ταμείων την τελευταία πενταετία.
Το δε δημόσιο χρέος έφτασε τα 318 δισεκατομμύρια ευρώ ή στο 175% του μειωμένου κατά 30% την τελευταία πενταετία ΑΕΠ. Από την άλλη πλευρά, οι εξαγωγές ελληνικών προϊόντων μειώνονται παρά τη ραγδαία πτώση του εργατικού κόστους, ενώ η προσέλκυση κεφαλαίων (καθαρών εισροών ξένων επενδύσεων) έπεσε από τα 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2006 στο 1,6 δισεκατομμύριο ευρώ το 2013 -παρά τις διευκολύνσεις και τα παρακαλετά. Δηλαδή η εσωτερική υποτίμηση πέτυχε, ο ασθενής λαός όμως πεθαίνει.
Πώς διορθώνεται αυτή η εικόνα καταστροφής, σύμφωνα με τις επόμενες μνημονιακές υποχρεώσεις της κυβέρνησης Σαμαρά που συνυπογράφηκαν με την τρόικα και πρέπει να πραγματοποιηθούν έως το τέλος του 2014; Πρώτον, κόβονται τα «εφάπαξ» και μειώνονται οι συντάξεις και οι υγειονομικές παροχές των συνταξιούχων και εργαζομένων. «Απελευθερώνονται» επαγγέλματα και εργασιακές σχέσεις, καταργούνται απολύτως οι συλλογικές συμβάσεις, πέφτει κάτω από τα 586 ευρώ (και τα 495 ευρώ στους κάτω των 25 ετών) ο νομοθετικά ρυθμισμένος βασικός μισθός και μειώνονται έως καταργήσεως οι εργοδοτικές εισφορές και οι φόροι «υπέρ τρίτων» (που στήριζαν σε ένα βαθμό το ασφαλιστικό σύστημα).

Ποιος είναι ο εχθρός του Μουντιάλ;

Σταχτη και burberry...

Ο εχθρός κάποτε ήταν τα διπλανά έθνη. Οι πόλεμοι εναντίον τους διεξάγονταν σε μεγάλες πεδιάδες, υψίπεδα και κάμπους καθώς και στις ανοιχτές θάλασσες. Στη συνέχεια εχθρός έγιναν οι τρομοκρατικές οργανώσεις. Οι πόλεμοι εναντίον τους έγιναν πιο στοχευμένοι, με μικρότερο εύρος και με σκηνικό κυρίως το αστικό πεδίο. Η Καμπούλ, η Βαγδάτη, το Τελ Αβίβ, μερικές από τις στρατιωτικοποιημένες πόλεις όπου οι δυνάμεις καταστολής πολεμούν έναν εχθρό χωρίς πρόσωπο.

Και όσο οι πόλεις μεγαλώνουν (ήδη ο συνολικός πληθυσμός των πόλεων για πρώτη φορά υπερβαίνει τον συνολικό πληθυσμό της υπαίθρου) τόσο το πρόσωπο του εχθρού θα γίνεται πιο ασαφές. Και είναι αυτή η ασάφεια του εχθρού εντός των πόλεων που κάνει ολόκληρο τον πληθυσμό τους ύποπτο και εν δυνάμει εχθρό. Ο πληθυσμός στις πόλεις του Ιράκ, της Παλαιστίνης και της Συρίας βάλλεται αδιάκριτα στο κυνήγι των απρόσωπων ανταρτών ή τρομοκρατών (ανάλογα ποια ρητορική ακολουθεί κανείς). Και σταδιακά στις πόλεις αυτές, ο εχθρός έπαυσε να είναι εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που εξεγέρθηκε και έγινε ολόκληρος ο πληθυσμός. Ο οποίος βέβαια χρειάζεται να ηττηθεί.

Το επίκεντρο της νέας μορφής πολεμικών συρράξεων έχει μετακινηθεί στο κέντρο των πόλεων, στους δρόμους και τις πλατείες αυτών, στους ουρανοξύστες, στα τεράστια μπλοκ διαμερισμάτων, στις φαβέλες, στις παραγκουπόλεις, στα γκέτο, στις βιομηχανικές περιοχές, στις σήραγγες των μετρό, κάτω από τις γέφυρες, στις λαϊκές αγορές και τα σούπερ μάρκετ, σε κάθε μορφή αστικής μητροπολιτικής γεωγραφίας. Ένας πόλεμος που δεν κηρύσσεται, που δεν ολοκληρώνεται, που μπορεί να διαρκεί στο διηνεκές.

Στη Βραζιλία, με αφορμή τη διοργάνωση του Μουντιάλ καταδεικνύεται χαρακτηριστικά τι σημαίνει ο εχθρός να είναι ολόκληρος ο πληθυσμός των πόλεων. Οι παγκοσμιοποιημένες ελίτ, είτε αυτές εκφράζονται από διεθνοποιημένα κεφάλαια και κερδοσκοπικούς οργανισμούς (εταιρίες και τράπεζες) είτε από φαινομενικά αθώους ή δημοφιλείς υπερεθνικούς οργανισμούς (πχ FIFA) πλέον χτυπούν τους κατοίκους των βραζιλιάνικων πόλεων ευθέως. Τους εκτοπίζουν, παίρνουν βίαια τη γη και τα σπίτια τους, μολύνουν το περιβάλλον τους, καταλαμβάνουν τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές, καταστρέφουν τις δουλειές τους ή μεταχειρίζονται το εργατικό δυναμικό ως σκλάβους, σε μια νέα, εξελιγμένη μορφή αποικιοκρατίας, σε μια προχωρημένη μορφή ιμπεριαλισμού του εικοστού πρώτου αιώνα.

Δικαιοσύνη ή υπεράσπιση του κύρους του κράτους;

Της Τασίας Χριστοδουλοπούλου, απο το Red noteBook...

Τα κρούσματα του αυταρχικού κατήφορου και της υποδειγματικής καταστολής είναι πολλά για να τα παρακάμψει κανείς μιλώντας για μεμονώμενα περιστατικά. Οι  δικαστικές αρχές παρακολουθούμε να εργάζονται πυρετωδώς, ώστε με τις πρωτοβουλίες τους να  σηματοδοτήσουν πώς αντιλαμβάνονται τα όρια των ελευθεριών στην Ελλάδα του 2014.

* Η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Πειραιά, δίνει εντολή στην αστυνομία για προκαταρκτική εξέταση, ενάντια σε ανήλικους μαθητές του Λυκείου Κερατσινίου για κατάληψη του 2013 στο σχολείο τους και η αστυνομία ρωτά τους μαθητές, τι ψηφίζουν οι γονείς τους και αν ξέρουν την πολιτική τοποθέτηση των καθηγητών τους.

* Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, καλεί σε προκαταρκτική εξέταση τη δημοσιογράφο Πόπη Χριστοδουλίδου, γιατί δημοσίευσε τροπολογία, που ψήφισε η Βουλή και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, παραβιάζοντας έτσι το στρατιωτικό…. απόρρητο.

* Ανακρίτρια της Κω, ζητά να μην μεταδοθεί τηλεοπτική εκπομπή για το έγκλημα στο Φαρμακονήσι, γιατί θα βλάψει τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης.

«Εχθροί πάλι...»

Της Αλίκης Κοσυφολόγου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Έχω παρακολουθήσει δεκάδες φορές «Τα τραγούδια της Φωτιάς» του Νίκου Κούνδουρου.
Με τη συμβολή πλειάδας αξιόλογων οπερατέρ -γεγονός που δίνει στο κινηματογραφικό αποτέλεσμα ένα χαρακτήρα συλλογικού επιτεύγματος παρά ταινίας «του δημιουργού»-, ο Κούνδουρος συντόνισε μια κινηματογραφική μαρτυρία, ή καλύτερα διαμαρτυρία, για την ελληνική πολιτική κατάσταση. Με την αξιοποίηση  πλάνων από τις δύο πρωτοφανούς μαζικότητας σε προσέλευση συναυλίες που έγιναν ακριβώς μετά την πτώση της χούντας, οι οποίες αναγνωρίστηκαν δικαιολογημένα ως δύο από τα πιο σημαντικά κοινωνικά γεγονότα της μεταδικτατορικής εποχής, δημιουργήθηκε ένα ιστορικό ντοκουμέντο στο οποίο εγγράφονται οι ενθουσιώδεις εκδηλώσεις ενός κόσμου που βρέθηκε ξαφνικά απέναντι στην πρωτόγνωρη δυνατότητα να εκφράζεται ελεύθερα.

Σχεδόν ξέρω απέξω τη σειρά των σεκάνς που διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι την εμφάνιση της  εμβληματικής φιγούρας του αντιστασιακού Xρήστου Ρεκλείτη, ο οποίος περιγραφεί με εξονυχιστική ακρίβεια τη συγκλονιστική εμπειρία του σωματικού και ψυχολογικού βασανισμού που υπέστη από τους χουντικούς. Ανατριχιάζω το ίδιο κάθε φορά όταν παρακολουθώ την αναπαράσταση των βασανιστηρίων με μια πήλινη κούκλα στη θέση του βασανισθέντος -εξαιρετικά εύστοχο εύρημα η χρήση του από τον  Κούνδουρο- ενώ, σε voice over, ακούγεται η φωνή του αγωνιστή.

Οι τεχνικές καινοτομίες, η ελεύθερη κίνηση της κάμερας, τα πρωτότυπα ευρήματα,  συνέβαλλαν στην δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ σημείου αναφοράς για την αριστερή συλλογική ταυτότητα, όπου η μνήμη με την αισιοδοξία διασταυρώνονταν. Πρωταγωνιστές ήταν τα όμορφα κορίτσια και αγόρια που τραγουδούσαν τα τραγούδια και φώναζαν συνθήματα καθώς και ο Ρεκλείτης στο αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο του οποίου συμβολοποιούνταν ολόκληρη η αγωνιζόμενη κοινωνία. Δε χωρά αμφιβολία ότι η μεγάλη δύναμη του εν λόγω ντοκουμέντου οφείλεται ακριβώς στο ότι δίνει βήμα/φέρνει στο προσκήνιο τον ανθό της καταπιεζόμενης μέχρι τότε   ελληνικής νεολαίας της εποχής.

Αν επιχειρήσω να συγκρίνω την περίοδο παραγωγής και αναφοράς της συγκεκριμένης ταινίας με αυτή που εμείς ζούμε τώρα, το μόνο που μπορώ να βρω είναι κοινά με την περίοδο που προηγήθηκε της δημιουργίας της: η προοδευτική νεολαία βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο. Ο «ανθός», αυτές και αυτοί που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της αντίστασης απέναντι στις πολιτικές της αυταρχικής λιτότητας και στην απαξίωση της δημοκρατίας παρουσιάζονται να είναι επικίνδυνα εμπόδια που πρέπει να παρακαμφθούν ή ακόμη - και ειδικά στην περίπτωση των αναρχικών - προς εξόντωση εχθροί.

Το περιστατικό της  τελείως απρόκλητης επίθεσης των αστυνομικών δυνάμεων στους συγκεντρωμένους εκπροσώπους των φοιτητικών συλλόγων και των εργαζομένων που διαμαρτύρονταν για τη μείωση σε δαπάνες και προσωπικό έξω από τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Διοίκησης του ΕΚΠΑ την περασμένη Δευτέρα 8 Ιουλίου είναι μόνο μια ακόμη σταγόνα σε έναν ωκεανό παραβιάσεων δικαιωμάτων, του ίδιου του συντάγματος, αυθαίρετων προσαγωγών, αναιτιολόγητων συλλήψεων, ξύλου και βίας σε βάρος πολιτών που διαμαρτύρονται ειρηνικά ενάντια στα μνημόνια και στις αντικοινωνικές πολιτικές που τα υπηρετούν.

Η υποτίμηση της δημοκρατίας σ΄ αυτή τη χώρα είναι μια διαδικασία που προχωρά μεθοδικά και με σημεία τομής. Η κλιμάκωση της αστυνομικής καταστολής των αντιμνημονιακών κινητοποιήσεων τα τελευταία τρία χρόνια μέχρι και τα εκατοντάδες περιστατικά άγριας κακοποίησης συλληφθέντων στα κρατητήρια στη ΓΑΔΑ και την πρωτοφανή καταπάτηση του νόμου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως συμβαίνει με την περίπτωση του εδώ και τρία χρόνια προφυλακισμένου Κώστα Σακκά, αλλά και η νομιμοποίηση της "εξαίρεσης" (κέντρα κράτησης μεταναστών και υγειονομικές διατάξεις) αποτελούν θεμέλια του νέου πολιτικο- νομικού καθεστώτος που επιδιώκει να εδραιώσει η σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση.

Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο, είτε αριστεροί, είτε αναρχικοί, είτε προοδευτικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, όσοι και όσες δε θέλουμε να ζήσουμε σκλάβοι μιας μικρόψυχης  και σκληρά ταξικά διαχωρισμένης  κοινωνίας, θα είμαστε από εδώ κι εμπρός εχθροί της πολιτείας και δυνητικά  «άξιοι» να μας εξαφανίσουν.


Πηγές: Αγλαΐα Μητροπούλου, Ελληνικός Κινηματογράφος, β έκδοση αναθεωρημένη, Αθήνα: Παπαζήσης, 2005

Η επιστήμη του κοινωνικού κανιβαλισμού και η τέχνη της εξαπάτησης...

Γιώτα Ιωαννίδου, αριστερο Blog...

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσίευσε στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του,ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών». Επρόκειτο για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορεί μια κυβέρνηση να περνά αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές,  σαν αυτά που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Ας ρίξουμε μια διαγώνια ματιά στο αποκαλυπτικό αυτό κείμενο

Γκαιμπελικό άρθρο πρώτο

[…] όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]

Μετάφραση

Χωρίς επεξεργασμένο πολιτικό σερβίρισμα, η κοινωνία δεν μπορεί να καταπιεί εύκολα την πολιτική εξανδραποδισμού της

Πως αλήθεια όμως αυτό μπορεί να επιτευχθεί;

Γκαιμπελικό άρθρο δεύτερο

[…]οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […]

Μετάφραση

Η διάλυση των κοινωνικών δαπανών, που είναι η πρώτη προτεραιότητα,  θα πλήξει αναπόφευκτα τους δημόσιους υπάλληλους, οι οποίοι για να μη μπορούν να αντιδράσουν, θα πρέπει να διασυρθούν στα μάτια της κοινωνίας, με τη βοήθεια φυσικά του (ελεγχόμενου) Τύπου. Σας θυμίζει τίποτα;

Αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν  όλοι τον ίδιο ρόλο. Ας δούμε την ειδική σημασία που δίνει ο δάσκαλος της επιστημονικής εξαπάτησης στους εκπαιδευτικούς.

Γκαιμπελικό άρθρο τρίτο

[…]Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες. […]

Μετάφραση

Ο εκπαιδευτικός έχει μια ειδική σχέση με τη νεολαία. Μπορεί από παιδονόμος όπως τον θέλουν οι κρατούντες, να μετατραπεί σε δάσκαλο της αξιοπρέπειας και της αντίστασης για αυτό πρέπει να πειθαρχηθεί.

Μα πως είναι δυνατό όμως  η κοινωνία να δεχτεί τη διάλυση της παιδείας; Ας δούμε τη μέθοδο.

Γκαιμπελικό άρθρο τέταρτο

[…]Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. […]

Μετάφραση

Η ουσία της επιδίωξης είναι η υποβάθμιση της εκπαίδευσης. Αυτό είναι πολύ συγκεκριμένο σήμερα στην Ελλάδα:  Κύμα συγχωνεύσεων σχολείων, οικονομικός στραγγαλισμός μέσω περικοπής λειτουργικών δαπανών, τορπίλη σε μουσικά και αθλητικά σχολεία όπως και στην ειδική αγωγή, κατάργηση πρόσθετης και ενισχυτικής, κόψιμο σε βιβλιοθήκες, εκδρομές, αθλητικούς αγώνες, επιχορηγήσεων σε προγράμματα, αδιαφορία για τις μετακινήσεις των μαθητών, μηδενισμός διορισμών, κενά μέχρι τέλους της σχολικής χρονιάς, αύξηση των μαθητών ανά τμήμα και άλλα. Αυτά λοιπόν θα περνάνε, αλλά η κυβέρνηση θα φωνασκεί υπέρ των μαθητών ή των εξετάσεων τους, χαϊδεύοντας την άγνοια που καλλιεργεί στους υπηκόους.

Τώρα είναι όλα πιο καθαρά.

Η μεθοδολογία που ακολουθείται σήμερα με την διαπόμπευση των εκπαιδευτικών, ώστε η ‘’κοινή γνώμη’’ (κάτι σαν ‘’κοινή γυνή’’ ακούγεται αυτό πλέον) να υποδεχτεί τον εξανδραποδισμό τους ως πράξη δικαιοσύνης, αποτελεί  πιστή εφαρμογή αυτών των υποδείξεων πολιτικής.

Ο ίδιος ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ Angel Gurría («Σύμβουλος» της κυβέρνησης μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ), σε κοινή συνέντευξη Τύπου με υπουργούς της τότε κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, παρουσίασε την «Έκθεση» του Οργανισμού για την «ελληνική οικονομία», ενώ στα χέρια της τότε υπουργού Παιδείας κ. Άννας Διαμαντοπούλου κατατέθηκε προς «αξιοποίηση» επιμέρους Έκθεση του ΟΟΣΑ που αφορούσε στην Ελληνική Εκπαίδευση. Το κείμενο πρότεινε ένα σχολείο στηριγμένο στο νέο δημόσιο μάνατζμεντ, με κλείσιμο των μικρών μη αποδοτικών μονάδων, γενικευμένη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των μηχανισμών, εισαγωγή της ‘’αξιολόγησης’’ των εκπαιδευτικών  και ισχυροποίηση της  παρέμβασης της αγοράς.

Είναι αυτό το κείμενο, στο οποίο αναφέρονται σήμερα σε πλήρη σύμπνοια όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ για να αποδείξουν ότι οι έλληνες εκπαιδευτικοί δουλεύουν λιγότερο από όλους στην Ευρώπη (μήπως το ίδιο δεν έλεγαν και για όλους τους εργαζόμενους στην Ελλάδα αρχικά;).

Με το ίδιο ιερό κείμενο και την περίφημη αναλογία εκπαιδευτικών / μαθητών –τη μικρότερη σε Ευρώπη και χώρες του ΟΟΣΑ-  προσπαθούσαν να πείσουν πέρσι για την επιστημονική αναγκαιότητα των συγχωνεύσεων, όπως βάφτισαν το κλείσιμο των σχολείων. Τι κι αν από τον Γενάρη του 2012, δόθηκε στη δημοσιότητα η μελέτη του ΚΕΜΕΤΕ της ΟΛΜΕ, «Μελέτη στοιχείων για την Εκπαίδευση και τους Εκπαιδευτικούς στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε άλλες χώρες», που αποδεικνύει ότι ορισμένα στοιχεία δεν ισχύουν ή εξηγεί τις αποκλίσεις άλλων.

Η ιστορία εξελίσσεται σαν αυτή με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Πληρώθηκαν ένα σωρό λεφτά, για να μετρηθεί ο ήδη γνωστός αριθμός τους. Αποκαλύφθηκε μέσω της επίσημης απογραφής, ότι δεν άγγιζαν ούτε τις 650.000 από  το ενάμιση ή και δύο  εκατομμύρια που διαδιδόταν πλατιά από τα επίσημα χείλη.  Απλά τα ΜΜΕ δεν το είδαν.

Για να δούμε λοιπόν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ ξανά.

Σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ, το 2011-12 η αναλογία μαθητών ανά καθηγητή ήταν 1:8,2 στα Γυμνάσια και 1:9,5 στα Λύκεια ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ των 21 ήταν 1:11,7 και 1:12,5 αντίστοιχα (στοιχεία ΟΟΣΑ). Η μικρή αυτή απόκλιση συμβαίνει στη χώρα μας λόγω γεωγραφικών ιδιομορφιών (νησιά, ορεινά, δυσπρόσιτα), της ύπαρξης των τμημάτων κατεύθυνσης σε Β και Γ τάξεις των Γεν. Λυκείων και της λειτουργίας των ειδικοτήτων στα τεχνικά Λύκεια. Η απάλειψη αυτής της απόκλισης σημαίνει ότι θα κλείσουν σχολεία σε χωριά και κωμοπόλεις (πράγμα που συνέβη και με το πρώτο κύμα των 1000 συγχωνεύσεων – καταργήσεων)και με τις περικοπές των δωρεάν μεταφορών, πολλά παιδιά θα διωχθούν από τη δημόσια εκπαίδευση. Στα λύκεια θα αδυνατούν να δημιουργηθούν τμήματα κατεύθυνσης με μεγάλο αριθμό μαθητών (ήδη από πέρσι το όριο έγινε 15 μαθητές και σε εξαιρετικές συνθήκες 10), οπότε οι μαθητές είτε θα πρέπει να πηγαίνουν σε σχολείο διπλανής περιοχής που θα υπάρχει τμήμα κατεύθυνσης της επιλογής τους ή να αλλάζουν κατεύθυνση. Αντίστοιχη θα είναι η κατάσταση στις ειδικότητες των τεχνικών λυκείων, όπου η μη ύπαρξη μαθητών θα σημάνει την κατάργηση της ειδικότητας και την μεταφορά όσων την επιλέξουν σε άλλο σχολείο της Περιφέρειας.

Όσον αφορά στο μέγεθος των σχολικών τάξεων, ο μέσος όρος των μαθητών στην Ελλάδα σε γυμνάσια και λύκεια είναι 22, πάνω δηλαδή από το μέσο όρο της ΕΕ των 21, που είναι 21,9. Ωστόσο, εδώ δεν φαίνεται να υπάρχει η ευαισθησία της προσέγγισης του μέσου όρου της ΕΕ, από την κυβέρνηση μιας και ο στόχος είναι οι 30 μαθητές στην τάξη.

Οι εκπαιδευτικοί διαθέτουν συνολικό εργασιακό ωράριο, ένα μέρος του οποίου είναι οι ώρες διδασκαλίας στην τάξη (διδακτικό). Σύμφωνα με τα στοιχεία του Δικτύου Ευρυδίκη «Αριθμοί κλειδιά της εκπαίδευσης στην Ευρώπη 2009», ο μέσος όρος του διδακτικού ωραρίου για τους καθηγητές της ΕΕ των 25, ήταν 18,4 για το Λύκειο και 19,1 για το Γυμνάσιο, ενώ ο μέσος όρος για την Ελλάδα ήταν 18,5.

Σύμφωνα με πρόσφατη (2012) μελέτη της UNESCO κάθε ώρα διδακτικού έργου ενός καθηγητή αντιστοιχεί σε 4 ώρες εργασίας γραφείου! Για αυτό η τάση στις χώρες της Ευρώπης ήταν η μείωση του διδακτικού ωραρίου τα τελευταία χρόνια, εκτός από την Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Πέραν τούτου, ο μέσος όρος για την Ελλάδα των 18,5 διδακτικών ωρών προκύπτει με το δεδομένο των 16 ωρών εβδομαδιαίας εργασίας –που το υπουργείο παιδείας έδωσε σαν ωράριο όλων των καθηγητών –ενώ οι καθηγητές δουλεύουν με 21 ώρες πλήρες ωράριο που γίνεται 16 ώρες μετά από 20 και πλέον χρόνια εργασίας.

Παρόλα αυτά, η Καθημερινή της Κυριακής 4/5/13 επιμένει ότι οι έλληνες καθηγητές διδάσκουν μόνο 415 ώρες ενώ ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 704 ώρες για το γυμνάσιο και 658 ώρες για το λύκειο και για τις χώρες της ΕΕ/21 660 και 629 αντίστοιχα. Δεν προβληματίζεται βέβαια καθόλου, πώς στον ίδιο πίνακα φαίνεται οι έλληνες καθηγητές  να εργάζονται 1176 ώρες κατ έτος έναντι 1171 στο γυμνάσιο και 1114 στο λύκειο των χωρών του ΟΟΣΑ και 1057 και 1049 αντίστοιχα της ΕΕ/21. Γιατί η αξία μιας μελέτης, κατά ορισμένα ΜΜΕ, είναι μόνο η παροχή στοιχείων επιβεβαίωσης της  κυβερνητικής πολιτικής. Η απάντηση βρίσκεται στο εργασιακό ωράριο, που στην Ελλάδα είναι 30 ώρες έναντι 27,5 ωρών του μέσου ευρωπαίου στις 27 χώρες της ΕΕ.

Οι καθηγητές δεν διδάσκουν μόνο. Παρακολουθούν την πορεία των μαθητών τμημάτων που είναι υπεύθυνοι, επικοινωνούν με τους γονείς, εκτελούν διοικητικά καθήκοντα, συμπληρώνουν στατιστικά κλπ, διορθώνουν γραπτά, περνούν βαθμολογίες, προετοιμάζουν εκπαιδευτικά προγράμματα, γιορτές, εκδρομές, θεατρικά κλπ, ασχολούνται με σεμινάρια και εργαστήρια, προετοιμάζουν σημειώσεις και σχέδια, ειδικές παρεμβάσεις, συνεδριάζουν και συζητούν ότι προβλήματα ανακύπτουν κλπ κι όσα από αυτά δεν μπορούν να τα κάνουν εντός της σχολικής μονάδας (γιατί δουλεύουν όλοι μαζί σε μια αίθουσα με κολλητά γραφεία και χωρίς υπολογιστή ή άλλα μέσα) τα κάνουν στο σπίτι τους.

Οι έλληνες εκπαιδευτικοί δουλεύουν περίπου 39 εβδομάδες το χρόνο έναντι 38,6 των ΕΕ/27. Ενώ όμως δουλεύουν περισσότερο, διδάσκουν μόνο 31 εβδομάδες, καθότι  4-5 εβδομάδες το χρόνο,  είναι οι εξετάσεις, πράγμα που δε συμβαίνει σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα, ενώ ο υπόλοιπος χρόνος αντιστοιχεί σε διοικητική απασχόληση.

Η Ελλάδα είναι το βασίλειο της εξεταστικής λαιμητόμου, με διαφωνία των εκπαιδευτικών και μάλιστα αυτός ο ανορθολογισμός θα ενταθεί αν περάσουν τα μέτρα της κυβέρνησης.

Είναι απίστευτη αυτή η στρέβλωση και δεν μπορεί να μένει εκτός συζήτησης.

Η διδασκαλία στην τάξη μειώνεται, αλλά οι ώρες των εξετάσεων αυξάνονται.

Το σχολείο απαξιώνεται, αλλά το φροντιστήριο προετοιμασίας για τις εξετάσεις,  αποθεώνεται ως θεσμός!

Συμπερασματικά οι έλληνες εκπαιδευτικοί δουλεύουν περισσότερο από τους ευρωπαίους και οι ώρες διδασκαλίας τους (χωρίς τις εξετάσεις) είναι περισσότερες από 573,5 κατά μέσο όρο (31 εβδομάδες χ 18,5).

Επιπλέον στις χώρες της ΕΕ, υπάρχουν βοηθοί διδασκόντων, σε αναλογία  6,5 ανά 1000 μαθητές μέσο όρο ενώ στην Ελλάδα είναι 0,4 μόνο στα εργαστήρια της ΤΕΕ

Υπάρχει διοικητικό προσωπικό σε αναλογία 10,9 ανά 1000 μαθητές μέσο όρο ενώ στην Ελλάδα είναι 1,4

Υπάρχει επιστημονικό προσωπικό για τη στήριξη του σχολείου (κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι κλπ) σε αναλογία 7,8 ανά 1000 μαθητές μέσο όρο ενώ στην Ελλάδα είναι 0.

Υπάρχει βοηθητικό προσωπικό σε αναλογία 12,7 ανά 1000 μαθητές μέσο όρο ενώ στην Ελλάδα είναι 0,3

Και επιπλέον σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, για το 2009 ο μέσος όρος για τις χώρες του ΟΟΣΑ των ετήσιων μεικτών αποδοχών του αρχικού μισθού των καθηγητών ήταν 29.472και ο αντίστοιχος μέσος όρος για τις χώρες της Ε.Ε. ήταν 29.459.

Ο μέσος όρος για τις χώρες του ΟΟΣΑ των ετήσιων μεικτών αποδοχών του τελικού μισθού των καθηγητών ήταν 47.740 και ο αντίστοιχος μέσος όρος για τις χώρες της Ε.Ε./21 ήταν 47.374.

Αντίθετα, για τους Έλληνες καθηγητές ο αρχικός μισθός ήταν 24.541 και ο τελικός 36.230. Έτσι η Ελλάδα κατατάσσεται στις τελευταίες χώρες (ακολουθούν μόνο Σλοβενία και Σλοβακία).

Συνολικά ο μισθός του έλληνα καθηγητή Λυκείου είναι το 54% του Φιλανδού (με 11-17 ώρες διδασκαλίας), το 58% του Ισπανού (με 17- 19 ώρες διδασκαλίας) και το 39% του Γερμανού (με 17-20 ώρες διδασκαλίας).

Ας διαλέξουμε λοιπόν.

Η συναίνεση στην αντι-εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, αφενός θα σημάνει τη διάλυση της παιδείας, αφετέρου θα σηματοδοτεί τη νίκη της πολιτικής της εξαπάτησης, την απόδειξη ότι όταν το δάχτυλο έδειχνε το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοίταζε το δάχτυλο.

Δε μας αξίζει κάτι καλύτερο σαν κοινωνία;

Αφοπλίστε την τηλεόραση...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Αυγη...

Ζούμε μια εθνική σχιζοφρένεια. Ζούμε σε μια Ελλάδα που βυθίζεται όλο και περισσότερο στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην απελπισία, στην ταπείνωση. Και σε μια Ελλάδα τηλεοπτικού σουρεαλισμού, όπου τίποτε από αυτά δεν υπάρχει. Όπου η εικονική πραγματικότητα κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, από τους οίκους της πολιτικής έως τις οικίες των πολιτών, παραμορφώνοντας την «πραγματική πραγματικότητα».
Η τηλεόραση έπαψε να είναι μέσο, εικόνα, απέκτησε αυθυπαρξία, είναι Η πραγματικότητα, Η εξουσία, Η πολιτική. Το μέσο είναι το μήνυμα, όπως έλεγε ο Μακ Λούαν.
Δεν είναι μόνο τα δελτία ειδήσεων που κατευθύνουν συνειδήσεις και ψήφους, αλλά η παρουσίαση της ζωής, η οποία σε όλες τις «πλευρές» της -από τις εκπομπές μαγειρικής ώς τα τοκ σόου, από τις ενημερωτικές εκπομπές ώς τα σίριαλ και τις τηλεπαρουσιάστριες του καναπέ και του κουτσομπολιού- μεταδίδεται στον τηλεθεατή επεξεργασμένη και μεταποιημένη.
Είναι ο κυρίαρχος τόπος διαμόρφωσης της ιδεολογικής, κοινωνικής και πολίτικης συναίνεσης.
Η πλατεία που παράγει ιδεολογία, πολιτική και άρα εξουσία.
Στοχεύει στο να εγκλωβίσει τα μυαλά των πολιτών στη μοναδική πολιτική, τη μοναδική οικονομία, στην κυρίαρχη ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού.
Να περάσουν στη συνείδηση των ανθρώπων ότι η παγκοσμιοποίηση, η ελεύθερη αγορά αποτελούν μονόδρομο. Αποστολή τους είναι να καταστέλλουν τις κοινωνικές συγκρούσεις, να υπονομεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, να διαμορφώνουν κλίμα ιδεολογικής και πολιτικής συναίνεσης στην κοινωνία.
Η τηλεόραση έχει γίνει ο παραμορφωτικός καθρέφτης στον οποίο η Ελλάδα οφείλει να αναγνωρίζει τον εαυτό της. Μια ύπουλη πολεμική μηχανή στα χέρια της κυρίαρχης τάξης.
Όσο η κρίση διογκώνεται, όσο τα κινήματα αμφισβήτησης πολλαπλασιάζονται, όσο η ταξική πάλη οξύνεται, τόσο αυτή η πολεμική μηχανή θα γίνεται πιο ωμή και πιο επιθετική.
Θα συκοφαντεί, θα διαστρεβλώνει, θα υποκρύπτει, θα αλλοιώνει.
Θα ξεπλένει συνειδήσεις και θα κάνει πλύση εγκέφαλου στους ανθρώπους.
Θα εκφοβίζει, θα διαβάλλει και θα απειλεί.
Με λίγα λόγια θα είναι ταυτόχρονα ο κατ' εξοχήν μηχανισμός χειραγώγησης και καταστολής.
Θα υποστηρίξουν πολλοί ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε τα πολιτικά σίριαλ. Σύμφωνοι, αλλά υπάρχει ακόμη ένα είδος εθισμού, ένα είδος voyeurisme στους τηλεθεατές.
Μήπως όμως είναι η ώρα το τέλος του σίριαλ να το δώσουν οι πολίτες της τηλεδημοκρατίας; Αν πατούσαμε το κουμπί που σβήνει την τηλεόραση σε κάθε επανάληψη του χιλιοπαιγμένου και χιλιοστημένου πολιτικού σόου;

Αυτή και αν ήταν μια λαϊκή εξέγερση, μια μαζική διαμαρτυρία, μια class action, όπως θα έλεγαν οι ενώσεις των πολιτών, απέναντι στα τοξικά προϊόντα της τηλεπαραμόρφωσης: μείωση τηλεθέασης, μείωση των δεικτών αποδοχής, μείωση των εσόδων - οικονομικών και πολιτικών.

Αν χρειάζεται....

του Κωστα Καναβούρη απο την Αυγη...

Αν χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ για να ανατριχιάσεις από τρόμο και οργή βλέποντας τα βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθησαν Έλληνες πολίτες λίγα μόλις μέτρα από το γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Ν. Δένδια, τότε η σήψη σ' αυτή τη χώρα έχει προχωρήσει πολύ βαθιά!
Αν χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ ή αντιεξουσιαστής ή οποιοδήποτε άλλο "παρείσακτο" είδος στη "δημοκρατία" τους για να εξοργισθείς από τις νομιμοποιητικές αιτιάσεις της καταστολικής κτηνωδίας στις οποίες επιδόθηκε αυτός ο Δένδιας, τότε κάτι βαθύτατα και γι' αυτό επικίνδυνα σάπιο έχει εγκατασταθεί στην αγλαϊσμένη χώρα μας.
Αν χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιο παρεμφερές "υποκείμενο" για να ανατριχιάσεις βλέποντας έναν πάνστολο και πάνοπλο συμμορίτη των ΜΑΤ να χρησιμοποιεί την τεχνική των ναζί επί Κατοχής, κρατώντας μια γυμνή (με την έννοια της εντελώς απροστάτευτης ύπαρξης) κοπελίτσα δίκην ανθρώπινης ασπίδας προστασίας του, τότε, ναι, το δηλητήριο του φασισμού κυλάει στις φλέβες της δημοκρατίας. Πολύ περισσότερο που ο ίδιος αλήτης έχει γραμμένη στην πλάτη του τη λέξη "Killer", φονιάς.
Αν χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ ή κάτι παρεμφερές (και προφανώς δεν περιλαμβάνω τη ΔΗΜ.ΑΡ., η οποία λογικώς εχόντων των πραγμάτων θα έπρεπε να έχει απομείνει μόνο με τα μέλη της ηγετικής της ομάδας, του ήρωα Ψαριανού συμπεριλαμβανομένου), αν επαναλαμβάνω χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ για να ανατριχιάσεις με τα διάσημα της παρακρατικής ΜΑΒΗ, τα οποία υπερηφάνως επωμίζεται ο αλήτης με το βαρύ ραβδί, ο οποίος πληρώνεται από το ελληνικό κράτος, έχοντας συλλάβει έναν γιατρό, εχθρό του λαού, τότε το πολίτευμα παραπαίει επικίνδυνα στο όριο της κατάργησής του. Αν χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ ή κάποια παραφυάδα του κακού για να εξοργισθείς όταν, μόνοι αυτοί, εισαγγελείς και ανακριτές θεωρούν αξιόπιστους μάρτυρες τους μασκοφόρους της καταστολής, τους χαφιέδες και τους πληρωμένους (πάντοτε από την Ελληνική Δημοκρατία) προβοκάτορες και στέλνουν αθώα παιδιά είτε στη φυλακή προφυλακίζοντάς τα είτε στα δικαστήρια με βαρύτατες κατηγορίες, ακολουθώντας -αυτοί οι ανεξάρτητοι- τις πολιτικές επιλογές των πατρόνων τους (και όχι των προϊσταμένων τους), αν για όλο αυτό το όργιο κατάλυσης κάθε ψυχικής, νοητικής και αισθηματικής συνάφειας της δημοκρατίας, χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ για να το συνειδητοποιήσεις και να το πολεμήσεις, τότε έχεις κιόλας εθιστεί στην αποφορά της σάπιας σκέψης, της σάπιας πράξης, της σάπιας σιωπής και η δημοκρατία κακοφορμίζει με άλματα μεγαλύτερα κι από τα λογικά χάσματα που φέρνουν τον φασισμό μέσα στα σπίτια μας.
Αν χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ για να εκμανείς βλέποντας όλους αυτούς τους Καραγκιόζηδες να πανηγυρίζουν και να θεωρούν νίκη κάθε καινούργιο στρίψιμο της βίδας στη μέγγενη που πνίγει τον ελληνικό λαό, μαζί με το παρελθόν του και γι' αυτό μαζί με το μέλλον, τότε ας μην ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα. Ας κοιτάξουμε να προλάβουμε τα χείριστα γιατί τα χειρότερα είναι κιόλας εδώ.
Μάλλον όμως είναι λάθος να μιλάμε για Καραγκιόζηδες και μάλλον θα μας έκανε μήνυση ο Καραγκιόζης που τον συσχετίζουμε μ' αυτά τα αισχρότατα και ασύστατα και ανυπόλυπτα υποκείμενα (ανδράρια και γύναια), μ' αυτά τα τομάρια, τα νεκρά τομάρια τα κυνηγημένα και πυροβολημένα από την εξουσία που υπηρέτησαν, τα νεκρά τομάρια τα στρωμένα στα πόδια της κάθε καλλιπάρειας καλισφύρου και καλλιπύγου Μέρκελ. Μήνυση που λες θα μας έκανε ο Καραγκιόζης αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο και όχι σκιά ενός θεάτρου των σκιών. Αλλά και πάλι γιατί να μας μηνύσει; Μήπως κι όλοι αυτοί είναι υπαρκτά πρόσωπα; Μήπως κι αυτοί δεν είναι μέλη ενός φρικτού θιάσου των σκιών, σκιές όμως φτιαγμένες όχι από φως αλλά από τα μέσα κι από τα έξω τους σκοτάδι; Σκιές είναι που υποχρεώνονται, οικεία βουλήσει εθελοδουλείας μάλιστα, να εφευρίσκουν καθημερινά τον εαυτό τους. Τον εαυτό τους, για να συνεννοούμεθα, γιατί περί προσώπου, ούτε λόγος να γίνεται. Οπότε καθημερινά πρέπει να εφευρίσκουν τη σκιώδη πραγματικότητα που τους επιτρέπει να ζήσουν, καταβροχθίζοντας την πίκρα των άλλων, καταβροχθίζοντας την απελπισία των άλλων, καταβροχθίζοντας την πολύπλαγκτη αιμοδοσία των άλλων, προς την ίδια τη ζωή, καταβροχθίζοντας την πραγματική πραγματικότητα μέσα στο είδωλο της τηλοψίας της που όλα τα χωράει, όλα τα χωνεύει και όλα τα ξερνάει μέσα στο φοβικό χάος του καθενός. Κι αλίμονό μας να χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ για να το δεις.
Αλίμονό μας αν χρειάζεται η ένταξη στο συγκεκριμένο -και μόνο αυτή- για να αντιληφθείς το αυτόδηλο, το πασιφανές αυτονόητο: Ότι η δημοκρατία βαρύτατα κινδυνεύει. Ότι η ζωή μας, πραγματικά και συμβολικά, κινδυνεύει. Ότι ο αστυνομικός συμμοριτισμός είναι απλώς ο ένστολος βραχίονας της καθεστωτικής δημοσιολογίας (είτε από χυδαία υποκείμενα της κυβερνοπραξίας, -είτε από αισχρά πληρωμένους -όχι αναγκαστικά σε χρήμα- διανοούμενους αβαθείς και τυχαίους και γι' αυτό εύκολης χρήσεως, είτε από εκλεκτά μέλη της χειραγωγικής δημοσιογραφίας), για τη δημιουργία υποκυπτικού κλίματος μέσα στην κοινωνία.
Με άλλα λόγια, θέλω να πω ότι οι συμμορίες που υπερασπίζεται ο Δένδιας είναι το πολιτικό ισοδύναμο της ασυδοσίας του καθεστώτος και η βαριά προσπάθεια να νεκρωθεί η αισθητική της πρόσληψής του. Δεν χρειάζεται να είσαι ΣΥΡΙΖΑ για να το καταλάβεις.

“SA” όπως λέμε “Samaras”...

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ...

Τα τάγματα εφόδου Sturmabteilung  ή SA την εποχή του μεσοπολέμου, δεν μόνο το εξοπλισμένο τμήμα των ναζιστικών καθαρμάτων που χτυπούσαν κομμουνιστές και ξένους. Ήταν στην πραγματικότητα η εξέλιξη των Freikorps, παραστρατιωτικών ομάδων με πυρήνα στρατιωτικούς, αστυνομικούς, που είχαν δημιουργηθεί με σκοπό την τήρηση του υπάρχοντος συστήματος. Για να μην πλατειάσω, δεν θα μπω σε ιστορικές λεπτομέρειες. Θα πω, πως όσο μεγάλωναν, ποινικοί εγκληματίες συνεργάζονταν με στρατιωτικούς, για να χτυπήσουν την Αριστερά.

Όταν οι βιομήχανοι ανέθεσαν στο Χίτλερ την εξουσία, κατάστρεψε τα SA εξοντώνοντας την ηγεσία τους, αφού του ήταν πια άχρηστοι, καθώς είχαν επιτελέσει το έργο τους, την τρομοκράτηση της αστικής τάξης.

Οι πλουτοκράτες, φοβούμενοι τις συνεχείς συγκρούσεις, ανέθεσαν στον Χίτλερ την καγκελαρία. Ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο. Δημιουργείς πρώτα το πρόβλημα, τη βία, και μετά παρουσιάζεσαι ως προστάτης! Ακολούθησε το ολοκαύτωμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η καταστροφή της Γερμανίας.  

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Μια φάρσα τραγική. Τα φίδια, επιτίθενται με την κάλυψη της Νέας Δημοκρατίας, σε Μετανάστες και Αριστερούς. Γνωρίζουν καλά ότι αυτές οι άνανδρες επιθέσεις, αργά ή γρήγορα, θα απαντηθούν. Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε συνέχεια δολοφονικές επιθέσεις, χωρίς να υπάρξει τουλάχιστον άμυνα. Θέλουν λοιπόν τη βία. Αλλά βία, που αρχίζουν και «ελέγχουν» οι ίδιοι. Να φοβούνται δηλαδή οι πολίτες να βγουν για να διαμαρτυρηθούν. Να θεωρούν εχθρό τα θύματα, τους φτωχούς ξένους.      

Οι δηλώσεις τους αυτό το σκοπό έχουν. Σε απόλυτη συνεννόηση με την «κατοχική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη» δημιουργούν έναν επικίνδυνο αποπροσανατολισμό.   

Μας μιλάνε για εγκληματικότητα. Από τη μια, το επίσημο κράτος, επίτηδες κάνει ότι μπορεί, για να μην αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Άλλωστε στόχος είναι η καταστολή, όχι η προστασία ή η πρόληψη. Για την πρόληψη, θα έπρεπε να δοθεί έμφαση στην Παιδεία, την Πρόνοια, την Υγεία, την Απασχόληση, την καταπολέμηση της διαφθοράς κλπ.

Από την άλλη οι ναζί. Χτυπούν σε ομάδες «εύκολους στόχους», εκμεταλλεύονται ακόμα και ποινικά αδικήματα, έχουν και την κάλυψη του κράτους, «κατ εντολή Σαμαρά», δημιουργούν δηλαδή κλίμα τρόμου. Εφόσον οι ίδιοι δεν πιάνονται ποτέ, παρουσιάζονται κατόπιν ως φύλακες, για να μειώσουν δήθεν τα εγκλήματα, που οι ίδιοι τις περισσότερες φορές διαπράττουν.

Η κυβέρνηση αυτή είναι ήδη μειοψηφία. Ο κόσμος δεν αντέχει τα ήδη υπάρχοντα μέτρα. Πολύ περισσότερο τα νέα χαράτσια, τις περικοπές, τα λουκέτα, το ξεπούλημα κα. Θα αντισταθεί, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν αφήνουν καμία άλλη δυνατότητα. Αντίσταση ή καταστροφή. Αυτές είναι οι επιλογές. Οι δοσίλογοι το ξέρουν καλά αυτό.

Ξέρουν ότι τα κανάλια δεν μπορούν να σταματήσουν πια την οργή με τις κουταμάρες τύπου «πλήττεται ο τουρισμός από τις απεργίες», ή ότι τάχα «ταλαιπωρούνται οι οδηγοί από τις πορείες». Ίσα – ίσα αυτό θα αυξήσει το θυμό. Όταν ο κάτοικος της Χίου πχ βλέπει το νησί του καμένο, εξ αιτίας του γεγονότος ότι το κράτος όχι μόνο δεν έκανε τις απαραίτητες προληπτικές ενέργειες, αλλά πετσόκοψε τα κονδύλια της πυρόσβεσης, θα νιώσει το θυμό να μεγαλώνει, όταν ακούσει, ότι φταίνε οι απεργοί που δεν έρχονται τουρίστες. Μια και το έφερε η κουβέντα, αποζημιώσεις θα δοθούν στους πληγέντες, γιατί υπάρχει περίεργη σιωπή.

Όσο για τους οδηγούς ταλαιπωρούνται «μια χαρά» στους δρόμους καρμανιόλες, στα ακριβά διόδια, στις ουρές των εφοριών και των τραπεζών για να πληρώσουν πανάκριβα τέλη κ.ο.κ.

Η αστυνομία δεν θα μπορέσει μόνη της να κρατήσει το λαό. Αυτό φάνηκε κατά την 28^η Οκτωβρίου, την 25^η Μαρτίου, την Αντίσταση στο Σύνταγμα τον προηγούμενο χειμώνα, την Κερατέα, τη Χαλκιδική κλπ.

Εδώ αναλαμβάνουν ρόλο οι φασίστες. .Προσπαθούν να εξοπλίσουν τις συμμορίες τους, ώστε να είναι παρόντες βοηθοί των ΜΑΤ, στην καταστολή. Προσπαθούν να διχάσουν το λαό, να κοροϊδέψουν, να συκοφαντήσουν κι αν μπορέσουν, να καπελώσουν την Αντίσταση.  

Θα αποτύχουν οικτρά. Το 2012 δεν είναι 1935. Η Ιστορία διδάσκει. Δεν θα γίνουν τα ίδια λάθη. Σύντροφοι. Η ενότητα της Αριστεράς στο δρόμο, στους αγώνες, είναι αναγκαία. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Ο λαός, βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Οι εργαζόμενοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν το χαρακτήρα του πολέμου εναντίον τους. Είναι πόλεμος καθαρά ταξικός. Είναι η πλουτοκρατία εναντίον των φτωχών.

Αντικειμενικός σκοπός η ανατροπή του συστήματος. Βραχυπρόθεσμος στόχος, η συντριβή της ανίκανης κυβέρνησης. Τρόποι δράσης; Πολλοί. Απεργίες, πορείες, γιαούρτωμα, καταλήψεις κλπ. Κάθε τρόπος αγώνα, που μάχεται την αλλοπρόσαλλη πολιτική του φορομπηχτικού μνημονίου και είναι υπέρ των δικαιωμάτων του λαού, είναι σωστός και ευπρόσδεκτος, άσχετα ποιο μέρος της Αριστεράς τον υλοποιεί. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Οι επανάσταση, σημαίνει τη γρήγορη μετάβαση από την πολιτική της αδικίας στην πολιτική της δικαιοσύνης. Και ευτυχώς, υπάρχουν πολλοί τρόποι να γίνει αυτό. Η επαναστατική δράση, η ριζική ουσιαστική αλλαγή, είναι η μόνη λύση, η μόνη διέξοδος. Ο αγώνας είναι σκληρός, αλλά θα είναι σίγουρα νικηφόρος. Οι συνθήκες είναι ώριμες για την αλλαγή της νοοτροπίας, την απαλλαγή των προκαταλήψεων και πολιτικών δεισιδαιμονιών.

Η ενημέρωση, η συνεχής δράση και η αμείλικτη πολεμική κατά της φασιστικής κυβέρνησης είναι η πρώτη προτεραιότητα. Καλούς αγώνες. Θα νικήσουμε.