Η φιέστα των φασιστών...

Laternative...

Καθώς οι εκπρόσωποι της ακροδεξιάς κυβέρνησης του τόπου μας με το παπαδαριό και με προσωπικότητες-ογκόλιθους όπως την Βούλτεψη και τον Δένδια, πανηγυρίζουν την λήξη μίας υποτιθέμενης πετυχημένης ελληνικής προεδρίας στην Ευρώπη, εγώ κάθομαι και σκέφτομαι δύο τρεις αποφάσεις που με ντρόπιασαν ως Έλληνα απ' αυτούς τους αλήτες.
Η πρώτη έγινε από τον υπερεγώ Βενιζέλο, ο οποίος αμέσως μετά τις αιματηρές εξελίξεις στην Ουκρανία, επισκέφθηκε το Κίεβο ως "επίσημος" Ευρωπαίος υπουργός εξωτερικών και υποστήριξε το ουκρανικό νεοναζιστικό μόρφωμα που είχε πάρει την εξουσία στα χέρια του εκείνες τις μέρες. Η πρωτοβουλία του έγινε ενοχλητική ακόμα και στους ίδιους τους Ευρωπαίους, οι οποίοι όχι μόνο δε κάλυψαν τηλεοπτικά και δημοσιογραφικά την επίσκεψη του στο Κίεβο, αλλά δήλωσαν πως δεν τους εκπροσωπεί. Φυσικά για το Mega το οποίο κάλυψε το συγκεκριμένο "διπλωματικό" ταξίδι εντυπώσεων, η επίσκεψη του Βενιζέλου ήταν μία επιτυχία της ελληνικής προεδρίας (;).
Η δεύτερη ντροπή για τη χώρα μου ήταν το πράσινο φως που δόθηκε στους Αμερικανούς να διαλύσουν και να θάψουν τα χημικά της Συρίας στην ελληνική θάλασσα. Την ώρα που χώρες όπως η Αλβανία, υπερασπίστηκαν τον τόπο τους, τους κατοίκους τους και το περιβάλλον τους, ο δικός μας υπουργός εξωτερικών, ο Βενιζέλος πάλι, έσκυβε δουλικά το κεφάλι στους ιμπεριαλιστές, καταδικάζοντας έτσι σε καρκίνο τους κατοίκους της Κρήτης και του υπόλοιπου Αιγαίου. Δολοφονικές αποφάσεις με άμεσες και μη αναστρέψιμες συνέπειες στο φυσικό μας περιβάλλον και στον ελληνικό λαό.

Το μισό σύμβολο...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είναι - δεν είναι η Γαύδος το νησί της Καλυψώς, η Ωγυγία, όπου ανέλαβε δυνάμεις ο ναυαγός Οδυσσέας πριν ξαναβγεί στο δρόμο προς την Ιθάκη, δεν το ξέρουμε. Αλλοι ταυτίζουν την Ωγυγία με τη χερσόνησο Θέουτα, απέναντι από το Γιβραλτάρ. Η γεωγραφία της ομηρικής «Οδύσσειας», αυτό το ξέρουμε, είναι μία μόνο από τις πτυχές του ομηρικού ζητήματος, και –φιλολογικά– όχι από τις κρισιμότερες. Ούτε και για το πόσον καιρό καλύφθηκε από την αγκαλιά της Καλυψώς ο Οδυσσέας, πριν αρνηθεί την αθανασία που του πρόσφερε, είμαστε βέβαιοι: ένα χρόνο; εφτά; Ας διαλέξουμε τον έναν, γιατί αλλιώς η Οδύσσεια μικραίνει.


Μετά τα μυθολογικά των αρχαίων, τα μυθεύματα των νέων. Οι διαβεβαιώσεις δηλαδή (κάθετες, και ενίοτε οργισμένες) του κ. Βενιζέλου πως η Μεσόγειος δεν θα «φιλοξενήσει» τα χημικά της Συρίας, που πρέπει να καταστραφούν, μετά την παράδοσή τους από τον σατράπη της χώρας, ανάμεσα στους πολέμιους του οποίου, δυστυχώς, πρωταγωνιστούν φανατικότατοι ισλαμιστές. Από κοντά η σιγουριά της επιτρόπου κ. Δαμανάκη ότι τίποτα δεν απειλεί τη θάλασσα.

Στη Κρήτη όμως δεν πείστηκαν από τις καθησυχαστικές δηλώσεις. Εδώ που φτάσαμε άλλωστε, τίποτε φυσικότερο από τη δυσπιστία. Αγιοθωμάδες πρέπει να ’μαστε κάθε μέρα – και έναντι όλων, του εαυτού μας συμπεριλαμβανομένου, για να θυμηθούμε τον Μιχάλη Κατσαρό και κάπως να προσαρμόσουμε την προτροπή του στο «Κατά Σαδδουκαίων».

Στη Γαύδο, λοιπόν, οι κάτοικοι αποφάσισαν να μην ψηφίσουν στις ευρωεκλογές. Συμβολική βεβαίως η απόφαση. Γιατί η Γαύδος του χειμώνα, η Γαύδος των μόνιμων κατοίκων, δεν είναι το κοσμοβριθές νησάκι του καλοκαιριού. Μια χούφτα άνθρωποι. Να ’ναι εκατό; Αρα η αποχή τους δεν θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Πλημμύρες, χημικά και εθελοτυφλία...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Και χωρίς ερεθίσματα, σαν τα σημερινά, από τα ακραία καιρικά φαινόμενα (χιόνια και θερμοκρασίες Αλάσκας στις ΗΠΑ, η νότια Αγγλία να βουλιάζει από τις πλημμύρες, πελώρια κύματα να λυσσομανούν στις ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού κ.ά.) ο αλησμόνητος Μάρλον Μπράντο, στα στερνά του, περιφερόταν ανά τον κόσμο να ταρακουνήσει συνειδήσεις για τη θανάσιμη πλανητική απειλή του θερμοκηπίου.

Καλεσμένος από το Ιδρυμα Λάτση, ήρθε και εδώ (1997) και μίλησε στην Κηφισιά με θέμα «Περιβαλλοντικά διλήμματα των καιρών μας». Δύο υπουργοί τον υποδέχθηκαν και τον προλόγισαν: ο Ευ. Βενιζέλος, Πολιτισμού τότε, και ο ΥΠΕΧΩΔΕ Κ. Λαλιώτης.

Εκτός κειμένου, ο ανυπέρβλητος γίγαντας του κινηματογράφου χρησιμοποίησε και μια παραβολή εύστοχη, όσο και η τεκμηριωμένη ομιλία του:

Ο μέσος πολίτης απανταχού της γης -είπε, όπως τα θυμάμαι- αντιμετωπίζει την εφιαλτική απειλή από την υπερθέρμανση του πλανήτη όπως η... κότα στο μεγάλο κοτέτσι, όταν εισβάλλει, με φανερές τις άγριες προθέσεις της, η πεινασμένη αλεπού: καταφεύγει σε μια γωνιά, κρύβει το κεφάλι με τις φτερούγες, για να μη βλέπει, και έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι ασφαλής, ενώ γύρω της γίνεται μακελειό. Ωσπου να 'ρθει και η σειρά της...

Ο Ευ. Βενιζέλος, βέβαια, δεν είναι ο «μέσος πολίτης», που καλείται σε εγρήγορση από την εύγλωττη παραβολή. Πλήρη επίγνωση των κινδύνων έχει, αφού μετείχε και μετέχει στα κέντρα αποφάσεων, που συντηρούν, αναπαράγουν και επιδεινώνουν το πρόβλημα, με ανεύθυνες ρυπογόνες πολιτικές, μοιραίες για τον πλανήτη, αν δεν αλλάξουν άρδην.

Το κραυγαλέο παράδειγμα, για του λόγου το αληθές, το βιώνουμε, ατυχώς, εδώ και τώρα, με τα χημικά όπλα της Συρίας.