Πώς έχρισα... δήμαρχο στην Αθήνα...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

«Κλείστε τις τηλεοράσεις!». Είναι, νομίζω, η πιο επιτυχημένη προεκλογική ατάκα του Αλέξη Τσίπρα, που αλωνίζει απ' άκρη σ' άκρη τη χώρα, μιμούμενος, ατυχώς, όλο και περισσότερο τον (ένα, ανεπανάληπτο και μέγιστο λαοπλάνο) Αντρέα...

Την πατήσαμε χοντρά όσοι δεν πήραμε τοις μετρητοίς την προτροπή του και ξημεροβραδιαζόμαστε μαζοχιστικά μπροστά στη μικρή οθόνη. Λουζόμαστε ανηλεώς:
Το, χωρίς προηγούμενο, φιλοκυβερνητικό παραλήρημα όλων, ανεξαιρέτως, των μεγάλων καναλιών. Τον Αντ. Σαμαρά κάθε που αυτολιβανίζεται (ότι λ.χ. εμπέδωσε στους Ελληνες το αίσθημα ασφάλειας, την αισιοδοξία και την ελπίδα και ότι η ευτυχέστερη στιγμή της πρωθυπουργικής θητείας του ήταν όταν βγήκαμε... στις αγορές!). Τον Ευ. Βενιζέλο να απειλεί θρασύτατα τους ψηφοφόρους ότι λιμοί, λοιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί θα σαρώσουν ό,τι άφησε ακόμη όρθιο η μνημονιακή λαίλαπα, έτσι και πατώσει, όπως του πρέπει, στις κάλπες. Τον Π. Καμμένο, προσωποποίηση της ευζωίας, να καταμετρά επιμελώς τους τραγικούς αυτόχειρες της κρίσης -ξεπέρασαν ήδη τους 6.000... Τους υπόδικους χρυσαυγίτες βουλευτές, που διστάζουν τώρα να λιντσάρουν μετανάστες, να αλληλοσπαράσσονται κανιβαλικά...
Τον Φώτη Κουβέλη, που δεν θέλει σήμερα συνταγματική αναθεώρηση και αντ' αυτής καταθέτει πέντε σοβαρές (και σωστές) προτάσεις, άμεσα εφαρμόσιμες, χωρίς και να εξηγεί πώς και πότε επιτέλους θα γλιτώσει ο τόπος από το διαβόητο άρθρο 86, που διασφαλίζει την ποινική ασυλία των υπουργών -άρα και την εσαεί ατιμωρησία της άθλιας και κλεπτομανούς συντεχνίας των πολιτικών. Τον από μηχανής θεό στο πολιτικό θέατρο Στ. Θεοδωράκη να κομπάζει πως, όταν επισκέφθηκε το Ευρωκοινοβούλιο, όλες οι πτέρυγες ξεστόμισαν ένα «ουφ...» ανακούφισης που, επιτέλους, βρήκαν Ελληνα πολιτικό για να συζητήσουν σοβαρά! Και επειδή με τον συμπαθή Δ. Κουτσούμπα αλλάζεις κανάλι, για να μην ξανακούσεις το ίδιο μονότονο τροπάρι, που μηρυκάζει διαρκώς, επιλέγουμε από το ΚΚΕ τη Λιάνα Κανέλλη έξαλλη (πώς το 'παθε) να κραδαίνει το... σφυροδρέπανο πάνω από τις τορνευτές καμπύλες της Ιταλίδας συντρόφισσας Πάολας, που σαγηνεύει πειστικότατα τους Ευρωπαίους να ψηφίσουν... Τσίπρα.

Μανιάτικο alter ego του Σαμαρά...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ,  απο την Ελευθεροτυπια...

Θύμωσε ο Σίμος Κεδίκογλου με τους τρομοκράτες, που αναστάτωσαν την Αθήνα με το βροντερό «μπαμ», άγρια χαράματα, στο κέντρο της, και λίγο έλειψε να του χαλάσουν τη δουλειά. «Προφανής στόχος τους -είπε- είναι να αλλάξουν την ατζέντα...».

Και ήταν όλα καλοστημένα με την πανηγυρικά προεκλογική ατζέντα.
Προχθές, μόνο οι καμπάνες δεν ήχησαν χαρμόσυνα, πολύ πριν την Ανάσταση και δεν πνίγηκε η πόλη στη γαλανόλευκη, που ξαναγίναμε... αγοραίοι, ύστερα από τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Πανευτυχής, σαν φουσκωμένος διάνος από κανάλι σε κανάλι να πετάει, ο Ευ. Βενιζέλος θριαμβολογεί που «οι αγορές ψήφισαν Ελλάδα!». Με το αζημίωτο, βέβαια, για τους κερδοσκόπους, με τόσο υψηλό επιτόκιο και τόσο χαμηλό ρίσκο, αλλά ποιος λογαριάζει τέτοιες λεπτομέρειες...
Και χθες η Αθήνα φιλοξένησε για μερικές ώρες την κραταιά και κατενθουσιασμένη με τις επιδόσεις του πειθήνιου πρωθυπουργού μας Ανγκελα Μέρκελ - κατά πώς της πρέπει: Ερημη από κοινούς θνητούς, με απαγορευμένες τις κινήσεις, κινητοποιήσεις και μετακινήσεις και αυστηρά αστυνομοκρατούμενη (με 6.000 αστυνομικούς στους δρόμους...).
Ολα λαμπρά -κι άσε τον Τσίπρα να περιφέρει στην Εσπερία τη μιζέρια του και να οδύρεται, που δεν του έγινε η χάρη να αμαυρωθεί η πανηγυρική ατζέντα με μια αρχηγική συζήτηση στη Βουλή για το «θέμα Μπαλτάκου» -τρέχα γύρευε τώρα. Ασ' το για μετά το Πάσχα και βλέπουμε... Ετσι κι αλλιώς, ο γάιδαρος δέθηκε προς το παρόν: Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου απαγόρευσε διά ροπάλου να χρησιμοποιηθούν νέα εξόχως αποκαλυπτικά βίντεο (και δεν ξεσηκώθηκε ο κόσμος για την προληπτική λογοκρισία), Αθανασίου και Δένδιας σιγά που θα υπέβαλλαν μηνύσεις στον Μπαλτάκο -κι ούτε γάτα ούτε ζημιά...
Οσο για το πόπολο του καναπέ, μπορεί να το κουμαντάρει ώς και ο... Πρετεντέρης, που κραύγασε αγανακτισμένος: «Ποιος είναι επί τέλους αυτός ο Μπαλτάκος, που κομπάζει ότι διαφωνεί για τη Χρυσή Αυγή με την κυβέρνηση; Ούτε καν ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού δεν είναι...»! Ελα, ντε...

Η άκαρπη ΕΛΙΑ, ο Θ. Πάγκαλος και το ΠΟΤΑΜΙ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Αντί να εκκλησιάζεται, σαν καλός χριστιανός, το πρωί της περασμένης Κυριακής, ο Θ. Πάγκαλος (δεν τον είχε ακόμη ανασύρει από τη ναφθαλίνη ο ανεξίκακος «κύριος τίποτα» Δ. Αβραμόπουλος για να τον στείλει... ένστολο στις Βρυξέλλες) ξαναβρέθηκε πρωταγωνιστής σε εκπομπή του MEGA.

Και λίγες ώρες αργότερα, αντί να προστρέξει στην «ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ»,
ήτοι στην αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ υπό νέα επωνυμία (μπας και γλιτώσουν, λένε οι κακεντρεχείς, τα 150 εκατομμύρια των χρεών του στις τράπεζες, φορτώνοντάς τα και αυτά στους φορολογούμενους), στρογγυλοκάθισε ορεξάτος ανάμεσά μας: Σε συνεστίαση στο «Τιτάνια» των πάλαι ποτέ συμφοιτητών, που μπήκαμε στη Νομική της Αθήνας το... 1956 (πριν από 58 ολόκληρα χρόνια, Θεέ μου...).
Λοξοδρόμησε, κυριακάτικα, ο Θόδωρος; Οχι, βέβαια. Και στις δύο περιπτώσεις νομίζω ότι βρέθηκε στη σωστή γι' αυτόν θέση. Μακάρι, μάλιστα, οι παλαιοί στους υπουργικούς θώκους σύντροφοί του (μαζί τα φάγανε, κυριολεκτικά), που πασχίζουν αμετανόητοι να μας ξανασώσουν, να άραζαν, επιτέλους, σε ανάλογες κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν και θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πετύχουν συνθέσεις προσώπων, όπως στο περίφημο «έτος του 1956» της Νομικής...
Κορυφαία, αναμφίβολα, προσωπικότητα ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (χαραγμένο στη μνήμη μας το στρουμπουλό αγόρι να ακολουθεί κατά πόδας τον καθηγητή Πράτσικα, κουβαλώντας του, αγκομαχώντας, την ογκώδη και βαρύτατη τσάντα...).
Ευλογημένο, άρα, το φοιτητικό έτος του 1956; Δεν θα το 'λεγα: Εκείνα τα πέτρινα χρόνια, για τους ηττημένους του Εμφυλίου και τις φαμίλιες τους, συμφοιτητής μας ήταν ο αρχηγός τότε της νεοφασιστικής ΕΚΟΦ Π. Μανωλόπουλος, μετέπειτα υπουργός Εργασίας της χούντας (κάπου μισόν αιώνα είχα να τον δω και έτσι, που οι δεκαετίες καταλαγιάζουν τα πάθη, μόνο που δεν φιληθήκαμε...).
Τραγική φιγούρα, από την άλλη όχθη, ο ισοβίτης τώρα... «πρόεδρος της εταιρείας δολοφόνων» Χρ. Παπαδόπουλος -συμφοιτητής μας κι αυτός.

Πλημμύρες, χημικά και εθελοτυφλία...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Και χωρίς ερεθίσματα, σαν τα σημερινά, από τα ακραία καιρικά φαινόμενα (χιόνια και θερμοκρασίες Αλάσκας στις ΗΠΑ, η νότια Αγγλία να βουλιάζει από τις πλημμύρες, πελώρια κύματα να λυσσομανούν στις ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού κ.ά.) ο αλησμόνητος Μάρλον Μπράντο, στα στερνά του, περιφερόταν ανά τον κόσμο να ταρακουνήσει συνειδήσεις για τη θανάσιμη πλανητική απειλή του θερμοκηπίου.

Καλεσμένος από το Ιδρυμα Λάτση, ήρθε και εδώ (1997) και μίλησε στην Κηφισιά με θέμα «Περιβαλλοντικά διλήμματα των καιρών μας». Δύο υπουργοί τον υποδέχθηκαν και τον προλόγισαν: ο Ευ. Βενιζέλος, Πολιτισμού τότε, και ο ΥΠΕΧΩΔΕ Κ. Λαλιώτης.

Εκτός κειμένου, ο ανυπέρβλητος γίγαντας του κινηματογράφου χρησιμοποίησε και μια παραβολή εύστοχη, όσο και η τεκμηριωμένη ομιλία του:

Ο μέσος πολίτης απανταχού της γης -είπε, όπως τα θυμάμαι- αντιμετωπίζει την εφιαλτική απειλή από την υπερθέρμανση του πλανήτη όπως η... κότα στο μεγάλο κοτέτσι, όταν εισβάλλει, με φανερές τις άγριες προθέσεις της, η πεινασμένη αλεπού: καταφεύγει σε μια γωνιά, κρύβει το κεφάλι με τις φτερούγες, για να μη βλέπει, και έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι ασφαλής, ενώ γύρω της γίνεται μακελειό. Ωσπου να 'ρθει και η σειρά της...

Ο Ευ. Βενιζέλος, βέβαια, δεν είναι ο «μέσος πολίτης», που καλείται σε εγρήγορση από την εύγλωττη παραβολή. Πλήρη επίγνωση των κινδύνων έχει, αφού μετείχε και μετέχει στα κέντρα αποφάσεων, που συντηρούν, αναπαράγουν και επιδεινώνουν το πρόβλημα, με ανεύθυνες ρυπογόνες πολιτικές, μοιραίες για τον πλανήτη, αν δεν αλλάξουν άρδην.

Το κραυγαλέο παράδειγμα, για του λόγου το αληθές, το βιώνουμε, ατυχώς, εδώ και τώρα, με τα χημικά όπλα της Συρίας.

Ποια κάθαρση με ακλόνητο το άρθρο 86;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ,απο την Ελευθεροτυπια...

Πρωταθλήτρια Ευρώπης στη διαφθορά παραμένει σταθερά η Ελλάδα, κατά τη σχετική έκθεση της Κομισιόν που δημοσιεύθηκε την περασμένη Τρίτη. Την ίδια μέρα, για το απολύτως συναφές με την κρίση θέμα, ερωτήθηκε στο Στρασβούργο από σοσιαλιστές ευρωβουλευτές ο Ευ. Βενιζέλος. Και έδωσε την εξής εκπληκτική απάντηση:

«Εχουμε προβλήματα διαφθοράς; Εχουμε, ναι. Αλλά εάν δείτε, πίσω από κάθε σκάνδαλο στην Ελλάδα (...) υπάρχει, συνήθως, μια μεγάλη γερμανική εταιρεία. Η Siemens, η Man, η Ferrostaal, η Daimler Chrysler. Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός που έχει το πρόβλημα; Γιατί το έχουμε μόνον εμείς; Το είχαμε και εμείς. Το αντιμετωπίζουμε...».
Ακριβοδίκαιος στον καταλογισμό ευθυνών, ως σύγχρονος Κάτων ο Τιμητής, αλλά και τολμητίας, αφού καταγγέλλει την κραταιά Γερμανία ότι με τους βιομηχανικούς κολοσσούς της εξαγοράζει και εκμαυλίζει τους Ελληνες αξιωματούχους και μη, μετατρέποντάς τους σε λεχρίτες, που λεηλατούν το δημόσιο ταμείο και ρημάζουν τον τόπο, ο Ευ. Βενιζέλος αποκατέστησε την τιμή μας...
Κοτζάμ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αρχηγός κόμματος και αυθεντικός σοσιαλιστής, άρα υπεράνω πάσης υποψίας, ήταν ο καταλληλότερος να ισχυριστεί ότι «είχαμε» (σε παρελθόντα χρόνο) το πρόβλημα της διαφθοράς, αλλά «το αντιμετωπίζουμε».
Αντε τώρα να ξέρουν οι ευρωσοσιαλιστές ότι είχαν μπροστά τους τον ιδεώδη για να τους εξηγήσει, από πρώτο χέρι, το μέγα μυστήριο πώς γίνεται στην επί δεκαετίες πρωταθλήτρια στη διαφθορά χώρα, με διαβρωμένο όλο το πλέγμα εξουσίας και εξωθεσμικής παραεξουσίας, να έχει καταλήξει στη φυλακή ένας (!) μόνον υπουργός. Και αυτός από σπόντα (μέσω... Βατοπεδίου και off shore εταιρειών) και κατά τρόπο νομικά παράδοξο: Ο Ακης Τσοχατζόπουλος καταδικάστηκε για παρεπόμενο αδίκημα (ξέπλυμα μαύρου χρήματος), καθ' ότι τα κακουργηματικού χαρακτήρα εγκλήματα είχαν παραγραφεί.

Ωρα να κληθούν και πρωθυπουργοί...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια... 

«Στο σύνολο των εξοπλισμών 1996-2006 κάθε Ελληνας επιβαρύνθηκε με 60.000 ευρώ, περίπου. Αυτή είναι η βαριά κληρονομιά, που αφήνουμε στις επόμενες γενιές, για να μας
καταριούνται...» ΚΩΝ. Π. ΦΡΑΓΚΟΣ «Η λεηλασία της Αμυνας».

Πλησιάζει, αν δεν ήρθε ήδη και μάλιστα με αδικαιολόγητη
καθυστέρηση, το πλήρωμα του χρόνου: στις ανακρίσεις για τα εξοπλιστικά,
όπου, επιτέλους, διαφαίνονται ελπιδοφόρα ρήγματα στην ομερτά της
μαφιόζικης συνενοχής, να κληθούν ως μάρτυρες (προς το παρόν) όχι μόνον
οι διατελέσαντες υπουργοί Εθνικής Αμυνας, αλλά και οι πρωθυπουργοί.
Τουλάχιστον μετά το 1996. Δηλαδή, μετά τα Ιμια: Το μέγα και παραλίγο
μοιραίο φιάσκο της αισχύνης, που αποκάλυψε παραστατικά πόσο επικίνδυνα
ανίκανη ήταν η πολιτική μας ηγεσία και πόσο ανησυχητικά τρωτή η άμυνά
μας - πάρα τους υπέρογκους εξοπλισμούς. Φιάσκο, που αντί να σημάνει
συναγερμό και να μας ταρακουνήσει αφυπνιστικά, αποτέλεσε το άλλοθι για
την πιο ξέφρενη κούρσα εξοπλισμών επί μία δεκαετία που επέτρεψε σε
αδίστακτους πατριδοκάπηλους, πολιτικούς και ενστόλους να θησαυρίσουν
ανενδοίαστα υπονομεύοντας και την εθνική μας άμυνα και την εθνική
οικονομία.

«Η λεηλασία της Αμυνας» είναι ακριβώς ο τίτλος του βιβλίου που
αποκαλύπτει πληρέστερα αυτό το χωρίς προηγούμενο πλιάτσικο.

Υπερεξοπλισμοί: η μέγιστη απάτη...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Για τα εξοπλιστικά, το μέγιστο των σκανδάλων, το ερώτημά μου προς τον υπουργό Εθνικής Αμυνας Δημ. Αβραμόπουλο, λίγο πριν μπουν πρώτοι στην ατζέντα της επικαιρότητας οι χρυσοκάνθαροι του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (έτσι κι αλλιώς, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, σε πνίγει η μπόχα της διαφθοράς.

Αν υπάρχει κάτι νέο, είναι ότι, επιτέλους, οι χειροπέδες εισβάλλουν και στα σαλόνια).
Λοιπόν: «Είναι ακριβές, κ. υπουργέ, ότι έχει ανασταλεί η εκτέλεση όλων των εξοπλιστικών προγραμμάτων; Αν ναι, από πότε και με ποια προοπτική;»
«Ακριβέστατο. Ανεστάλη αφ' ότου ανέλαβα το υπουργείο. Κοντεύουν δυο χρόνια σχεδόν. Ανεστάλη και διότι δεν υπήρχε δεκάρα τσακιστή, αλλά και από προσωπική μου επιλογή, έως ότου ολοκληρωθεί η δέσμη προτάσεων, όπως έχω ήδη εξαγγείλει, για ριζικές αλλαγές στο σύστημα προμηθειών, ώστε να διασφαλισθεί, μια για πάντα, η διαφάνεια...»
Η στιχομυθία έγινε το βράδυ της Τετάρτης στο Μέγαρο Μουσικής, λίγο πριν αρχίσει η τελετή για την ελληνική προεδρία στην Ε.Ε. Από την οποία η πιο ηχηρή απουσία ήταν, βεβαίως, του Αλέξη Τσίπρα. Δυσεξήγητη και ατυχέστατη. Καθότι η τελετή ήταν, αναμφίβολα, μια κυβερνητική φιέστα - όχι ιδιαίτερα προκλητική. Αλλά η προεδρία στην Ε.Ε. είναι όλης της χώρας, σε μια περίοδο μάλιστα κρίσιμη για την ίδια και σοβαρών ανακατατάξεων στην Ευρώπη, που δεν επιτρέπουν καμώματα επαρχιώτικης μικροπολιτικής. Στο κάτω κάτω, ο Τσίπρας, εκτός από αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι πλέον και η τιμητική επιλογή της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την υποψηφιότητα διαδοχής του Ζοζέ Μπαρόζο - οφείλει, άρα, να συμπεριφέρεται ως Ευρωπαίος ηγέτης, μη συμβατικός, βεβαίως. Δεν περίμενε άλλωστε κανείς από τον Τσίπρα να χειροκροτήσει, έστω από αβρότητα, τα από μικροφώνου φληναφήματα... Ακόμη και το αυστηρά επιλεγμένο κοινό χειροκρότησε θερμότερα το καλλιτεχνικό πρόγραμμα από τις ομιλίες...
Ωστε, λοιπόν, καταπώς επιβεβαιώνει ο Δημ. Αβραμόπουλος, τα δυο, περίπου, τελευταία χρόνια η χρεοκοπημένη Ελλάδα έπαψε να είναι ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη εισαγωγέας πανάκριβων οπλικών συστημάτων.

Η ατιμωρησία προκαλεί και την ασυδοσία....

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σιγά που ο Μιχάλης Λιάπης θα καθόταν να σκάσει. Σιγά που θα σερνόταν χρονιάρες μέρες στο εδώλιο για τρία πλημμεληματάκια ανάξια λόγου, όταν έχει υπερπηδήσει ανέτως, καθ' ότι χαίρει ποινικής ασυλίας, σημαντικότερα παλούκια: Siemens, πανάκριβα βαγόνια του ΟΣΕ, πολυτελή, αλλά ακατάλληλα που σκουριάζουν στις αλάνες, επίδομα... ΕΚΑΣ, και ποιος ξέρει τι άλλο θα απεκάλυπτε μια σοβαρή έρευνα για το «πόθεν έσχες» και τα φορολογικά του...

Το 'σκασε, λοιπόν, για το προγραμματισμένο ταξίδι του στην Ασία αφήνοντας πίσω του να βουρλίζονται κόμματα, μίντια και δικαστήρια. Τι 'ναι αυτός, που τόλμησαν άξεστοι μπάτσοι να του φορέσουν χειροπέδες; Κοινός θνητός; Πορφυρογέννητος πρωτόδε το φως, προνομιούχος θα πεθάνει. Επίλεκτος ανιψιός άκληρου «εθνάρχη», πρωτοξάδελφος πρωθυπουργού και ο ίδιος κοτζάμ υπουργός Μεταφορών, ου μην αλλά και... Πολιτισμού (αμέ;)!
Τον θυμάμαι (προ τριακονταετίας;) καθόταν δίπλα μου όταν ο ηγούμενος της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, συγκινημένος, που προσκυνούσε ο πρώτος Ελληνας αρχηγός κράτους, του δώρισε, ως μη ώφειλε, μια ανεκτίμητη εικόνα του ένατου (αν δεν απατώμαι) αιώνα. Ο Μιχάλης έτριψε τα χέρια του και μου ψιθύρισε:
«Οπα! Κι αυτό στη μαμά θα πάει!».
Καθ' έξιν άρπαγες, σωρεύουν ό,τι και όπως να 'ναι. Καταβροχθίζουν τα πάντα. Αμοραλιστές, άπληστοι και ακόρεστοι. Και μωροί. Καθ' ότι μέσα στην κλεμμένη ευδαιμονία να που έρχεται και μια ημέρα πανάθλιας ξεφτίλας - ακόμη και για φτωχομπινέδικες κομπίνες.

Μία, δύο, τρεις, πολλές Σκουριές...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Ούτε σε παρένθεση ούτε σε υστερόγραφο. Το προτάσσω γιατί του πρέπει: ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, προσφέρει αύριο σε έκτακτη παράσταση, με ευρηματική σκηνοθεσία του ίδιου και με τους Στεφανία Γουλιώτη και Μάκη Παπαδημητρίου να συναγωνίζονται σε ρεσιτάλ ερμηνείας, το πολυβραβευμένο έργο «Αστερισμοί», του Αγγλου Νικ Πέιν.

 Τα έσοδα θα διατεθούν για ενίσχυση του νέου που έχασε το μάτι του από δακρυγόνο, στην πρώτη διαδήλωση οργής μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Ετσι όπως πάμε, στα μνημονιακά χρόνια, με τα ΜΑΤ σε διαρκείς υπερωρίες και μόνιμη ζέση για βαρβαρότητα, πολλαπλασιάζονται τα θύματα (με αναπηρίες) της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας, τόσο που θα μπορούσαν να οργανωθούν σε σωματείο αλληλοβοήθειας, για να μην ευελπιστούν μόνο στην κοινωνική αλληλεγγύη.
Μετά την τραγωδία της μικρής Σάρας (είχε όνομα τουλάχιστον, γιατί οι μετανάστες παραμένουν και στο θάνατο ανώνυμοι), να αρχίσουμε να μετράμε και τα θύματα της ΔΕΗ και της εν γένει κρατικής αναλγησίας - με πιο τραγικούς τους χιλιάδες αυτόχειρες της κρίσης και βεβαίως τις μυριάδες των λιμοκτονούντων, αφού η πείνα λογίζεται ως η χειρότερη μορφή βίας...
Για αναρίθμητα ειρηνικά θύματα ενός ακήρυκτου πολέμου πρόκειται, ο οποίος, ωστόσο, δεν υπολογίζεται και δεν αναφέρεται καν στις σοφές αναλύσεις όσων καταδικάζουν φραστικά τη βία «απ' όπου κι αν προέρχεται».

Η «νομιμότητα» του τσαμπουκά και των ΜΑΤ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σοκ και δέος λοιπόν - σε πλήρη εφαρμογή. Ο,τι και να λένε τα παπαγαλάκια των καναλιών, ορθότατα και την καταλληλότερη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε την πρόταση μομφής - χωρίς αυταπάτες για το αποτέλεσμα της αυριανής ψηφοφορίας στη Βουλή.

Εξαναγκάζεται, έτσι, ο Αντ. Σαμαράς, που εφαρμόζει απαρέγκλιτα την «ενός ανδρός αρχή» απαξιώνοντας όλες τις συλλογικές λειτουργίες, να προσέλθει στη Βουλή (είναι ο μόνος πρωθυπουργός που εμπράκτως αρνείται τον κοινοβουλευτικό έλεγχο) για να δώσει εξηγήσεις και να υποστεί κριτική σε δύο θεμελιώδη ζητήματα στη διακυβέρνηση του τόπου:
1Τον ανησυχητικά εντεινόμενο κυβερνητικό αυταρχισμό, με την πολιτική του τσαμπουκά και τα ρόπαλα των ΜΑΤ να ταυτίζονται ασύστολα με τη... νομιμότητα, με τουλάχιστον περίεργες και επικίνδυνες για τη δημοκρατία αντιλήψεις. Και
2 Τη «βάρβαρη οικονομική πολιτική» (όπως τη χαρακτηρίζει η πρόταση δυσπιστίας) της μονόπλευρης λιτότητας, που θα επιδεινωθεί και με νέα επαχθή για τους πολλούς μέτρα, όπως ήδη έχει προαναγγείλει η τρόικα, παρά τις κυβερνητικές αντίθετες διαβεβαιώσεις.
Τα χαράματα της Πέμπτης μπούκαραν τα πάνοπλα ΜΑΤ με τα χημικά τους στο κατειλημμένο από απολυμένους Ραδιομέγαρο της πάλαι ποτέ ΕΡΤ. Οχι μόνο για να ολοκληρωθεί στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, όπως επεσήμανε ο συνταγματολόγος Κ. Χρυσόγονος, η «κυβερνητική πειρατεία» που ξεκίνησε, πάλι νύχτα, στις 11 Ιουνίου. Αλλά και σε μια επιχείρηση μαζικού εκφοβισμού (αύριο είναι η «κρίσιμη» συνάντηση με την τρόικα) για να αποτραπούν κοινωνικές αντιδράσεις στα νέα μέτρα.
Σε μια άμεση και έντονη αντίδραση ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε με ομοφωνία στα συλλογικά του όργανα την πρόταση μομφής. «Ως αξιωματική αντιπολίτευση -είπε ο Αλ. Τσίπρας- δεν δικαιούμαστε να ανεχθούμε αυτή τη μέγιστη θεσμική εκτροπή».

«Λίστες ντροπής» και Ούλοφ Πάλμε...

Στον Φίλιππο Συρίγο

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Ποια χώρα θα έχετε ως πρότυπο, όταν και αν αναλάβετε την εξουσία;. ερωτήθηκε, την περασμένη Δευτέρα, ο Αλέξης Τσίπρας στην εξαντλητική μεσονύκτια εκπομπή «Στον ενικό» του Ν. Χατζηνικολάου (STAR). Οπου ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ τα πήγε μια χαρά, παρ' ότι κούρασε η μονομέρεια των ερωτήσεων. Ηταν από τις ελάχιστες φορές που κόμπασε: Κάποια, ίσως, από τις σκανδιναβικές. Τη Σουηδία, μάλλον - απάντησε, στο περίπου.

Απέφυγε, ευλόγως, να πει τη Δανία, αφού αρκετά τη γευθήκαμε με τον Γ. Παπανδρέου, εδώ στη... «Δανία του Νότου». Και η Νορβηγία κυβερνάται εσχάτως από τη Δεξιά - με τα φασιστικά παρακλάδια της, άρα δεν προσφέρεται για μοντέλο.
Δεν είπε, ωστόσο, «τη Σουηδία του Πάλμε», όπως θα περίμενα. Και θυμήθηκα πόσο με είχε εντυπωσιάσει αρνητικά, πριν από μερικούς μήνες, όταν ο Τσίπρας σε ομιλία του στη Μαδρίτη μνημόνευσε μόνο της Ιβηρικής σοσιαλιστές ηγέτες, συγκαιρινούς τού Ανδρέα Παπανδρέου: τον Μάριο Σοάρες και τον Φελίπε Γκονζάλες, με τα πολύ αχνά χνάρια στην Ιστορία. Σε μια περίοδο (τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα) όπου δέσποζαν στην Ευρώπη, αν όχι παγκοσμίως, σοσιαλιστές ηγέτες όπως ο Βίλι Μπραντ, ο Μπρούνο Κράισκι, ο Φρανουσά Μιτεράν και, βεβαίως, ο Ούλοφ Πάλμε. Ο κορυφαίος, κατ' εμέ, και συνεπέστερος εκφραστής σε ό,τι πιο θετικό χαρακτήρισε ιστορικά τη σοσιαλδημοκρατία, που εξάντλησε τα όριά της ακριβώς στη Σκανδιναβία.
Πριν από μία εβδομάδα (11-10-13) ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας εδέησε να απαντήσει στη Βουλή σε ερώτηση του Απ. Κακλαμάνη για την πορεία των ελέγχων στις περιβόητες λίστες με τα τέσσερα λάμδα (Λαγκάρντ, Λουξεμβούργο, Λιχτενστάιν, Λονδίνο) και τους χιλιάδες μεγαλολεφτάδες, πιθανούς φοροφυγάδες. Δεν είχε κοπάσει ακόμη ο θόρυβος από την προκλητική απόπειρα να θαφτούν μια για πάντα οι «λίστες της ντροπής». Απόπειρα που σκόνταψε στα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα της «Ε». Απτόητος ο Γ. Στουρνάρας παρέθεσε κυνικά τα εξοργιστικά νούμερα, που φανερώνουν ότι οι φοροφυγάδες και πάλι τη σκαπουλάρουν...

Επτά καίρια αναπάντητα ερωτήματα...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Με έζωσαν τα φίδια με την ισχυρότατη έκρηξη βόμβας, που τρομοκράτησε τα Πετράλωνα χθες τα ξημερώματα. Και θα με ζώνουν, ωσότου υπάρξουν καθησυχαστικά πειστικές απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα για το πώς αντιμετωπίζεται από την πολιτεία και την κοινωνία το κακοφορμισμένο νεοναζιστικό καρκίνωμα:

1. Αν οι παρανοϊκοί πρωτοκλασάτοι της Χρυσής Αυγής, έγκλειστοι και μη, αποφασίσουν να αντιδράσουν δυναμικά στον (επιτέλους!) αποκεφαλισμό της, με εκτεταμένη τυφλή τρομοκρατία από τους 3.000 αδίστακτους των ταγμάτων εφόδου, ποια αστυνομία θα τους αναχαιτίσει; Αυτή που σε ποσοστό 30% (και 50% στις μονάδες κρούσης) ψήφισε Χρυσή Αυγή;
. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας δήλωσε στο CNN ότι θα καθαρίσει την ΕΛ.ΑΣ. από «οποιαδήποτε ρατσιστικά στοιχεία». Τι τον εμπόδισε ώς τώρα να το επιχειρήσει, σε ένα όργιο ρατσιστικής βίας, όπου συναγωνίζονταν σε επιδόσεις χρυσαυγίτες και αστυνομικοί; Δεν είναι ο ίδιος που απειλούσε με μηνύσεις τον βρετανικό «Γκάρντιαν», όταν το απεκάλυπτε;
3. Πώς διαπαιδαγωγούνται, θεωρητικά και πρακτικά, οι ένστολοι των σωμάτων ασφαλείας για να υπηρετούν τη Δημοκρατία και να προστατεύουν τους πολίτες; Το «πρακτικά» το ξέρουμε όλοι και αρκετοί το έχουμε υποστεί: Με ατιμώρητη κτηνώδη βία στην καταστολή διαδηλώσεων, αλλά και μέσα στα αστυνομικά τμήματα. Ως προς τη θεωρητική αγωγή, δεν ξαφνιάστηκα, όταν διάβασα («Βήμα» 29-9-13) ότι τον περασμένο Απρίλιο στο αμφιθέατρο της ΓΑΔΑ και με ακροατήριο νεαρούς αστυνομικούς των ομάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ παρουσιάστηκε βιβλίο για τη σκληραγώγηση των αρχαίων Σπαρτιατών (η διαρκής στράτευση και η σιδηρά πειθαρχία τους έθελγαν, ως γνωστόν, τους χιτλερικούς) με συγγραφέα τον μη εξαιρετέο γεν. γραμματέα της κυβέρνησης Τ. Μπαλτάκο, θεωρούμενο ακροδεξιό, ο οποίος δεν απέκλειε μετεκλογική κυβερνητική σύμπραξη Ν.Δ. και Χρυσής Αυγής (ευτυχώς, την αποκλείουν πια οι εξελίξεις). Το ερώτημα (και προς τον κ. Δένδια) είναι γιατί οι θερμοκέφαλοι ένστολοι των ομάδων κρούσης δεν διδάσκονται κείμενα, όπως λ.χ. ο Επιτάφιος του Περικλέους, διαχρονικός ύμνος στη Δημοκρατία, και ποιο το περιεχόμενο, με ποιους δασκάλους, στα «σεμινάρια διαπαιδαγώγησης» της ΕΛ.ΑΣ.

Να ξεριζωθεί το καρκίνωμα...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στη μαγική βραδιά της περασμένης Τρίτης στο Ηρώδειο, με τη συναυλία για τα «πενήντα χρόνια καλλιτεχνικής πορείας» της Μαρίας Φαραντούρη, όλα συνηγορούσαν στην ανεπανάληπτη οφθαλμαπάτη: τη στιγμιαία ενότητα των ηγετών όλων των κομμάτων της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, υπό τη σκέπη του θεόρατου Μίκη Θεοδωράκη.

Εκεί, στο διάλειμμα, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Με το ολόγιομο φεγγάρι να λούζει ειδυλλιακά τον Ιερό Βράχο. Με τη θεϊκή φωνή της Μαρίας να γεμίζει το αρχαίο ωδείο και να ξεσηκώνει σε ρυθμούς αλλοτινών εποχών ένα πλήθος παραδομένο πια στον αποπνικτικό ζόφο των καιρών. Και με τον Μίκη, όρθιο και επιβλητικό, να τους έχει όλους χαμογελαστούς γύρω του, τον Αλέξη Τσίπρα πλάι πλάι με τον Φώτη Κουβέλη και αυτόν με τον Δημήτρη Κουτσούμπα. Και να τους αφηγείται, με πάθος και χιούμορ, προσωπικά του βιώματα από τη Μακρόνησο και την Ικαρία, για να ξαναζωντανέψει ό,τι ακόμη τους ενώνει: τις μνήμες από ένα παρελθόν ηρωικό και πένθιμο...
«Ετσι κοντά κοντά και με τόσα χαμόγελα, είσαστε ώς και χαριτωμένοι και οι τέσσερις», τους πείραξα.
«Ε, το αίμα νερό δεν γίνεται...», παρατήρησε ο Μίκης και πλάτυναν περισσότερο τα χαμόγελα. Ωσπου από τον ασφυκτικό κλοιό του ακροατηρίου ακούστηκε το ερώτημα: «Αφού ενότητα δεν κάνετε, εμείς τι να ψηφίσουμε;».
Γελαστός ο Μίκης είχε έτοιμη την ατάκα: «Θα ψηφίσουμε όλοι Αλέξη Τσίπρα, φυσικά. Να τος, δίπλα μου είναι: νέος, ωραίος, ευάερος και ευήλιος...».
Κάποια χαμόγελα έσβησαν. Και η φωνή του Μίκη σοβάρεψε ξαφνικά, προσέλαβε δραματικό τόνο: «Να μας ενώσει, τουλάχιστον, η φασιστική απειλή, αφού δεν φτάνουν τα μνημόνια. Οι φασίστες είναι αδίστακτοι...».
Σαν να είχε διαίσθηση. Λίγες στιγμές αργότερα, η Αριστερά έχανε ακόμη ένα «γελαστό παιδί» της.

Η επιβράβευση του Χρ. Παπουτσή...

του Γιωργου Βοτση, απο την Ελευθεροτυπια...
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε να μη την κοπανήσουμε ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ «Τρία κλικ αριστερά»

Με την επιλογή του Χρήστου Παπουτσή ως εκπροσώπου της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα χάθηκε για το ΠΑΣΟΚ άλλος ένας αυτοανακηρυχθείς ηγέτης τής «αριστερής» του πτέρυγας. Ο προηγούμενος ήταν ο τρόφιμος τώρα του Κορυδαλλού Ακης Τσοχατζόπουλος, που, με την απληστία του, έχασε τα αβγά και τα καλάθια.

Τραπεζίτης και μάλιστα διεθνούς εμβέλειας, πλέον, ο Παπουτσής. Και δεν θα συμφωνήσω με την εκτίμηση στην ανταπόκριση του Δ.Π. Δήμα («Κυριακάτικη Ε», 21-7-13) από την Ουάσιγκτον, ότι η χαμηλόβαθμη θέση του στην Παγκόσμια Τράπεζα «είναι εξαιρετικά υποτιμητική για ένα πρώην ανώτατο πολιτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ» (σκέτη «ξεφτίλα» τη χαρακτηρίζει), θεωρώ, αντιθέτως, τη θέση λίαν επίζηλη - ιδιαίτερα για έναν Παπουτσή. Για πολλούς λόγους. Οπως:
1 Θα δικαιωθεί, επιτέλους, ο τίτλος «οικονομολόγος», που κολλάει πλάι στο όνομά του ο Παπουτσής, κατ' επάγγελμα πολιτικός, που δεν έχει εργασθεί ποτέ πουθενά αλλού. Ως πρόεδρος της ΕΦΕΕ (1978-80) ήταν ήδη έμμισθο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Μετά τον εκλογικό θρίαμβο του '81 ευτύχησε να διδαχθεί την τεχνική τής εξουσίας από ικανότατο (για όλα...) δάσκαλο: διορίστηκε σύμβουλος του Μένιου Κουτσόγιωργα, ο οποίος δεν πήγε τελικά φυλακή για την υπόθεση Κοσκωτά, γιατί πρόλαβε και πέθανε στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου όπου τον έστειλε (τον κραταιό υπαρχηγό τού Ανδρέα!) και σύμπασα η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ...
2 Εμπειρος πολιτικά και αδίστακτος, ο Παπουτσής έχει όλα τα προσόντα να δρέψει δάφνες και εκείθεν του Ατλαντικού, καθ' ότι από την εδώ μεριά χόρτασε αξιώματα - δοτά ως επί το πολύ. Ευρωβουλευτής από το 1984 ώς το 1995, οπότε και διορίστηκε επίτροπος στην Ε.Ε. Μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ επί 8 χρόνια, πρωτοεξελέγη βουλευτής Αθήνας το 2000. Στο πρώτο του υπουργιλίκι, στο Εμπ. Ναυτιλίας, ατύχησε, διότι το μόνο που θυμούνται όλοι είναι ότι καθυστέρησε μερικές ώρες να μεταβεί επί τόπου στο τραγικό ναυάγιο του «Σάμινα» με τα 81 θύματα. Τέλος,
3 Παρ' ότι η μακρόχρονη θητεία με υψηλότατες αποδοχές στην Ευρώπη τού έλυσε το οικονομικό και για τα εγγόνια του, η «παχυλή αργομισθία» (κατά τον Δ.Π. Δήμα) στην Παγκόσμια Τράπεζα δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη: 180.000 δολάρια ετησίως! Αφορολόγητα, βεβαίως - για τους προνομιούχους ποια κρίση και κουραφέξαλα;
Απεριόριστα φιλόδοξος, ο Χρ. Παπουτσής θέλησε να μετρήσει και τη λαϊκή του απήχηση: ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, το 2002, έπαθε εκλογικό στραπάτσο. Στο πλευρό, μέχρι τέλους, του Γιώργου Παπανδρέου, με την προσδοκία να τον διαδεχθεί, αποπειράθηκε πέρυσι να αντιπαραταχθεί στον Ευ. Βενιζέλο για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Και γελοιοποιήθηκε: στην πανελλαδική συνδιάσκεψη δεν κατάφερε καν να συγκεντρώσει τις αναγκαίες 30 υπογραφές για την υποψηφιότητά του...
Με τον Βενιζέλο εσωκομματικοί αντίπαλοι και με τον Σαμαρά σε αμοιβαία αντιπάθεια, πώς βρέθηκε, λοιπόν, ο Παπουτσής τραπεζίτης στην Ουάσιγκτον;
Τα φαινομενικά μυστήρια στο πλέγμα εξουσίας (πώς λ.χ. απίθανοι άνθρωποι ξεφυτρώνουν ξαφνικά σε καίρια πόστα και πώς εναλλάσσονται οι ρόλοι) έχουν τη λογική τους εξήγηση. Αυτό που παραμένει επτασφράγιστο μυστικό είναι οι υπόγειες διαδρομές από τα αλώνια στα σαλόνια...
Στην περίπτωση του Παπουτσή με την τοποθέτησή του στην Παγκόσμια Τράπεζα, για επιστράτευση στην ενεργό εφεδρεία πρόκειται. Και, πρωτίστως, για συμβολική επιβράβευσή του για όσα έπραξε και διέπραξε στην τελευταία υπουργική του θητεία.
Δεν γίνεται ο πάσα ένας υπουργός Δημόσιας Τάξης. Απαιτεί ειδικά προσόντα για να χωθείς ώς τα μπούνια στον πολυδαίδαλο υπόκοσμο των μυστικών υπηρεσιών, με τις διεθνείς διασυνδέσεις. Και, ακόμη πιο σημαντικό, για να διαχειριστείς τον τομέα της καταστολής, εξαιρετικά καίριο μέσα στη δίνη τής χειρότερης κρίσης, που βιώνει ο τόπος. Να διατηρείς, δηλαδή, τον κατασταλτικό μηχανισμό σε διαρκή ετοιμότητα και ικανό να πνίγει με ωμή βία κάθε ξέσπασμα της δίκαιης λαϊκής οργής για τον μνημονιακό λυμεώνα.
Ο Χρ. Παπουτσής διέπρεψε επί δύο χρόνια. Με περίπου 60 νομοθετήματα για την «εσωτερική ασφάλεια» που άνοιξαν το δρόμο για το «νόμο και τάξη» τού διαδόχου του, Ν. Δένδια. Με τους προβοκάτορες να φιτιλιάζουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις. Και με τα ρόπαλα των χρυσαυγιτών επικουρικά στα αστυνομικά κλομπ να ανοίγουν κεφάλια.
Τα ανδραγαθήματά του κορυφώθηκαν, ωστόσο, το «διήμερο του τρόμου» (28 και 29 Ιουνίου 2011) που το εκφυλισμένο Κοινοβούλιο χάλκευε νέα δεσμά για τους πολλούς με το «Μεσοπρόθεσμο». Ντελίριο αστυνομικής βαρβαρότητας και κτηνωδίας - από το Χίλτον ώς το Μοναστηράκι. Πάνω από 600 τραυματίες διαδηλωτές πλημμύρισαν τα νοσοκομεία. Τα χημικά και μέσα στο Μετρό...
Ειδικός στόχος του Παπουτσή: να εξαλειφθεί κάθε ίχνος από το δίμηνο καθημερινό πείραμα άμεσης δημοκρατίας, που έκανε την πλατεία Συντάγματος παγκόσμιο σύμβολο των απανταχού εξεγερμένων και «αγανακτισμένων». Να πνιγεί, δηλαδή, κάθε ικμάδα αντίστασης, κάθε χαραμάδα ελπίδας - στο μνημονιακό έρεβος...
Σαν αγωνιστής με σοσιαλιστικά οράματα της (υπερ)τιμημένης «γενιάς του Πολυτεχνείου» ξεκίνησε ο Χρ. Παπουτσής. Εξελίχθηκε σε αρχιμπάτσο τού συστήματος. Η εξουσία διαφθείρει και μεταμορφώνει τους πιο επιρρεπείς από τους διαχειριστές της. Σαν τη μυθική Κίρκη, που μετέτρεπε τους ανθρώπους σε γουρούνια...

Συνέδρια με φόντο τις κάλπες...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Μακάρι να βρισκόμασταν σε ψυχική διάθεση να κρίνουμε το νέο κυβερνητικό σχήμα μόνο για τα σκαμπρόζικα στοιχεία του - τροφή για επιθεωρησιογράφους: τον υπόλογο λ.χ., τουλάχιστον για τη λίστα Λαγκάρντ, Ευ. Βενιζέλο να επιβραβεύεται ως συγκυβερνήτης· τον Π. Παναγιωτόπουλο, αντί για τις ακριτικές μονάδες, να επιθεωρεί πλέον το Ηρώδειο και την Επίδαυρο· τη Φώφη Γεννηματά με στολή στρατηγού· τον Αδωνι Γεωργιάδη ντελάλη στα κανάλια του επόμενου success story· την προκλητικά ψιμυθιωμένη Ζέτα Μακρή, με το κοκαλάκι της νυχτερίδας φυλαχτό, όχι μόνο να ξαναμπαίνει από το παράθυρο στη Βουλή, αλλά και να ορκίζεται υφυπουργός· τον Αντ. Σαμαρά να διακηρύσσει ότι «δεν υπάρχουν κάστρα βολεμένων στο απυρόβλητο», μιλώντας για τους απολυμένους (ξερά και χλωρά μαζί) της ΕΡΤ και όχι βεβαίως για τη συντεχνία των πολιτικών και ιδιαίτερα για τους 42 (ζωή να 'χουν) νυν υπουργούς και τους δεκάδες τέως, πρώην και επόμενους, με τον τρανταχτό μπεζαχτά και την ασύδοτη ατιμωρησία· και το συμβολικό, τέλος, δίδυμο της πρωτοτυπίας: υφυπουργοί Σίμος και Συμεών Κεδίκογλου, εκλεγόμενοι στην ίδια περιφέρεια, πρωτεξάδελφοι, όμαιμοι, αλλ' όχι και ομοϊδεάτες αναγκαστικά, να συμβολίζουν τα πρωτεξάδελφα κόμματα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στην απρόβλεπτη παλινόρθωση του επάρατου δικομματισμού -για να μας σώσουν(!) αυτοί, που μας κατέστρεψαν...

Την πιο βρόμικη, ωστόσο, επιχείρηση στην κυβέρνηση του δικομματισμού, ήτοι την απόλυση σε πρώτη δόση 12.000 δημοσίων υπαλλήλων, έχει αναλάβει ο Κυρ. Μητσοτάκης. Με γεννήτορα (σόι πάει το βασίλειο...) τον κύριο εκφραστή του θατσερισμού στην πολιτική μας ηγεσία, έχει τις εγγυήσεις αξιοπιστίας, ώστε το πολύ να πετύχει από την τρόικα την αναστολή εκτέλεσης για δύο μήνες. Ακουγα προχθές τον καθηγητή Γ. Βαρουφάκη (την καταβρίσκω τα πρωινά, όταν τον εξαντλεί στον ΣΚΑΪ η Πόπη Τσαπανίδου: εκείνη μου ομορφαίνει τη μέρα κι αυτός, με την αδήριτη λογική του, με βυθίζει μαζοχιστικά στα τάρταρα της απαισιοδοξίας...). Τον άκουγα, λοιπόν, να υποστηρίζει τεκμηριωμένα ότι αυτή η επιταγή της τρόικας για μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο σε περίοδο ύφεσης είναι «ανόητη, εγκληματική και παράλογη», καθ' ότι θα επιδεινώσει την ύφεση και θα αυξήσει την ανεργία και στον ιδιωτικό τομέα.
Ψιλά γράμματα για τους πειθήνιοιυς υποτακτικούς της τρόικας...
«Δεν θα δεχθούμε την παλινόρθωση του κράτους της Δεξιάς...» κομπορρημονούσε, μόλις πριν από ένα μήνα στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, ο Ευ. Βενιζέλος.
Οσο κι αν οι πολίτες έμαθαν πια να μην παίρνουν τοις μετρητοίς ό,τι κι αν λέει, μάλλον δεν τον καλοβλέπουν οι εναπομείναντες ΠΑΣΟΚοι ως αντιπρόεδρο μιας κραυγαλέα δεξιάς κυβέρνησης. Με συντονιστή, ας πούμε, της κυβερνητικής μηχανής το γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου Τάκη Μπαλτάκο, που αντιμαχόταν απροσχημάτιστα και αποτελεσματικά κάθε απόπειρα των ώς χθες υπουργών της ΔΗΜΑΡ να τεθεί κάποιος φραγμός στη λαίλαπα κατάλυσης κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων:
«Εσείς έχετε στο DNA σας τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εμείς έχουμε τον εθνικισμό», τους έλεγε εριστικά.
Δεν θα χρειαστεί να το επαναλάβει καν στον εξουσιομανή Βενιζέλο, που δείχνει άνετος με παρακαθήμενους στους υπουργικούς θώκους εκφραστές της πιο αντιδραστικής Δεξιάς, όπως ο Ν. Δένδιας και ο Χαρ. Αθανασίου. Ο πρώτος, διεθνούς φήμης, επιλεγόμενος και «κύριος Νόμος και Τάξη», που βρήκε νόμιμη ακόμα και τη μεταμεσονύχτια τρομοκρατική εισβολή των ΜΑΤ σε σπίτι «υπόπτου» με αλαφιασμένα ανήλικα παιδιά - εκεί στην Ιερισσό, που δίνει μαθήματα συλλογικής αντίστασης στον αυταρχισμό, με υψηλό αγωνιστικό φρόνημα. Και ο δεύτερος, που αφού καταπολέμησε το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και (παρ)ερμήνευσε κατά το δοκούν τις αποφάσεις του ΣτΕ για την ΕΡΤ, ετοιμάζεται να ξηλώσει συστηματικά ό,τι πιο προοδευτικό θεσμοθέτησε επί ένα χρόνο στο υπουργείο Δικαιοσύνης ο Αντ. Ρουπακιώτης, και να χτίσει το δικό του νομοθετικό πλαίσιο πειθαρχημένης διαβίωσης.
Το «δίδυμο του τρόμου» στην κυβέρνηση -κι αλίμονο αν μακροημερεύσει.
Με το κλίμα ευφορίας που δημιουργούν οι πραγματικές επιτυχίες με τον ΤΑΡ και τις νέες κινεζικές επενδύσεις και με σύμμαχο τη θερινή ραστώνη, ο Αντ. Σαμαράς φέρεται αποφασισμένος να τερματίσει τη σημερινή διαρχία και να στήσει τις κάλπες περί τον Οκτώβριο -αμέσως μετά τις γερμανικές.
Θεωρεί, επιπροσθέτως, ότι τον ευνοεί τώρα η δημοσκοπική καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ και η αδυναμία του για κυβερνητικές συμμαχίες.
Και, πάνω απ' όλα, θέλει να προλάβει εκρήξεις της κοινωνικής δυσαρέσκειας τον άγριο χειμώνα που έρχεται, με τα αναπότρεπτα νέα εισπρακτικά μέτρα εις βάρος και πάλι των ασθενέστερων και με την ολοσχερή αποσάθρωση του ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού συστήματος.
Ετσι, τα διαδοχικά κομματικά συνέδρια του καλοκαιριού, με πρώτο το σημερινό της Ν.Δ., αντί να αναζητήσουν διεξόδους από την όλο και βαθύτερη κρίση, αντί να διερευνήσουν, έστω, γιατί είχε άδοξο τέλος η τρικομματική κυβέρνηση και αντί να ασχοληθούν, επιτέλους, σοβαρά με τη θεσμική αναμόρφωση της παράλυτης δημόσιας διοίκησης και του εξαχρειωμένου πολιτικού μας συστήματος, θα έχουν πρώτη στην ατζέντα την εκλογική τους τακτική για ψηφοθηρία -για να επιβεβαιωθεί πάλι ότι τα χρεοκοπημένα πολιτικά μας κόμματα είναι πλέον απλοί εκλογικοί μηχανισμοί, με κύριο στόχο τη νομή της εξουσίας ερήμην της κοινωνίας...

Success story στο... Ελσίνκι...

Στον αλησμόνητο μελωδό μας ΓΙΩΡΓΟ ΓΛΥΝΟ

Του Γιωργου Βοτση, απο την Ελευθεροτυπια...

Ωστε οι «σωτήρες» μας εφάρμοσαν λαθεμένες συνταγές και χρησιμοποίησαν κυνικά την Ελλάδα σαν πειραματόζωο, για να σωθεί η Ευρωζώνη - ομολογεί τώρα ξεδιάντροπα το ΔΝΤ! Και οι εγχώριοι απολογητές του «μονόδρομου» των Μνημονίων, μίσθαρνοι ή εθελόδουλοι, αντί να καταπιούν τη γλώσσα τους και να χαθούν από προσώπου γης, ξαναβγαίνουν θρασύτατοι στα κανάλια για νέες «αναλύσεις»...

Κι έχουμε και τον πρώτο τη τάξει τροϊκανό, Πολ Τόμσεν, επιπροσθέτως να επικρίνει τη φορολογική μας μεταρρύθμιση (;) διότι, λέει, «ενώ αυξήθηκαν με επιτυχία (!) οι φόροι στους μισθωτούς, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι πλούσιοι συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν...».
Μας φώτισε - λες και δεν το ξέραμε...
Τον περασμένο Δεκέμβριο ο Στουρνάρας διαβεβαίωνε τον Σόιμπλε (κι εμάς, τους χαχόλους, παρεμπιπτόντως) ότι ώς τον Μάρτιο θα είχε ολοκληρωθεί το ουσιαστικό φορολογικό νομοσχέδιο, με κύριο στόχο την πάταξη της φοροδιαφυγής. Προς τούτο συγκρότησε μάλιστα τον Ιανουάριο μια επιτροπή ειδημόνων, η οποία, έξι μήνες μετά, ξύνεται άπρακτη. Πουθενά το ρηξικέλευθο και θαυματουργό νομοσχέδιο που θα θεράπευε τάχα μία από τις μεγαλύτερες πληγές της οικονομίας μας - καταπώς λέει και ο πρωθυπουργός του success story.
Χωρίς αυτό το νομοσχέδιο ατυχήσαμε και για έναν πρόσθετο λόγο: δεν στρογγυλοποιήθηκαν στις 80 οι 79(!), ώς τώρα, τροποποιήσεις του βασικού μας νόμου (2238/94) για τη φορολογία εισοδήματος - τρομάρα μας...
Ετσι, με μόνη καινοτομία την ηλεκτρονική, αποκλειστικά, υποβολή των φορολογικών δηλώσεων, θα έχουμε και εφέτος φοροεισπρακτικά μία από τα ίδια - αν όχι και χειρότερα:
Μισθωτοί και συνταξιούχοι να πληρώνουν κάπου το 55% των συνολικών φόρων. Περί το ενάμισι εκατομμύριο φορολογούμενοι να δηλώνουν ετήσιο εισόδημα έως 5.000! Και πλουσιότεροι φορολογούμενοι, στη χώρα του επιδεικτικού νεοπλουτισμού, να αναδεικνύονται... μισθωτοί: πάνω από 500.000 ετήσιο εισόδημα θα δηλώσουν πάλι περί τους 100 μισθωτοί - και άλλοι τόσοι, αθροιστικά, έμποροι, βιομήχανοι και ελεύθεροι επαγγελματίες. Οσα, δηλαδή, και τα ελληνικά κότερα σε μία μόνο μαρίνα της Νορβηγίας...
Ηπεριπέτεια της «λίστας Λαγκάρντ» και μόνον θα αρκούσε να τεκμηριωθεί ο ισχυρισμός ότι οι κυβερνώντες δεν θέλουν να κυνηγήσουν τους φοροφυγάδες - όπως και να συλλάβουν τους μεγαλοοφειλέτες δισεκατομμυρίων. Τρία ολόκληρα χρόνια αφ' ότου μας ήρθε επισήμως (και ρητά για φορολογική χρήση) και δεν μπήκε στο δημόσιο ταμείο ούτε δεκάρα τσακιστή!
Ο,τι και να λέει η κατευθυνόμενη Βουλή και να μας πει τελικά η προκαταρκτική επιτροπή, στη συνείδηση του απλού πολίτη, για την αυταπόδεκτη ζημιά του Δημοσίου ευθύνονται και οφείλουν να πληρώσουν τουλάχιστον:
* Δύο υπουργοί Οικονομικών: ο αποδιοπομπαίος Γ. Παπακωνσταντίνου (η προχθεσινή θλιβερή εικόνα πολιτικού κανιβαλισμού, στη Βουλή, μου θύμισε την αντίστοιχη ακριβώς με τον Μένιο Κουτσόγιωργα πριν από περίπου 25 χρόνια) και ο πολύς Ευάγγ. Βενιζέλος, που πηδάει πολλά παλούκια και να δούμε ώς πότε...
* Δύο επικεφαλής του ΣΔΟΕ: ο ανεκδιήγητος Γ. Καπελέρης, που μας ζάλιζε κάθε βράδυ στα κανάλια με τους 150 μεγαλογιατρούς-φαντάσματα του Κολωνακίου, και ο τρομολάγνος Ι. Διώτης, που μας παίζει τον παπά με τα στικάκια. Και, βεβαίως,
* Δύο πρωθυπουργοί: οι Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμος, άνευ σχολίων.
Οι (εκάστοτε) κυβερνώντες όσο κι αν επικαλούνται, για δικαιολογίες, το μέγα, όντως, ποσοστό των αυτοαπασχολουμένων και τον οκνό και διεφθαρμένο εισπρακτικό μηχανισμό, είναι πλέον πασίδηλο ότι δεν θέλουν να αποκαλυφθεί πλήρως και να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή. Διότι οι μεγάλοι φοροκλέφτες είναι: συγγενικά τους πρόσωπα· κομματικά στελέχη και «κολλητοί» τους· χορηγοί, με το αζημίωτο, πάτρωνες και αφεντικά τους στη διαπλοκή· και, εν τέλει, οι ίδιοι (υπενθυμίζω, συναφώς, ότι οι βουλευτικές αποδοχές φοροαπαλλάσσονται σε ποσοστό 60%...).
Αλλά στην εν γένει φοροκλοπή, εκτός από την παράνομη φοροδιαφυγή στην οποία επιδίδονται καθ' έξιν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας και εκτός από το φορολογικό χάος των offshore εταιρειών, θα 'πρεπε να συνυπολογίζονται και:
Η νομότυπη φοροασυλία της Εκκλησίας και των εφοπλιστών.
Και τα ποικίλα τεχνάσματα φοροαπαλλαγών και αισθητά μειωμένης φορολόγησης (λ.χ. η φάμπρικα με τις προκλητικά εικονικές ΕΠΕ και τις... μονοπρόσωπες «εταιρείες») για τους χρυσοκάνθαρους του Δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα - τεχνοκράτες, διευθυντικά στελέχη των υπηρεσιών και τραπεζών, τηλεοπτικούς αστέρες κ.ά.
Αν ο Αντ. Σαμαράς είχε ειλικρινείς προθέσεις, ανεξαρτησία, δυνατότητες, όραμα και τσαγανό, θα 'πρεπε να επωφεληθεί από το διήμερο ταξίδι του στο Ελσίνκι. Για να διδαχθεί από την ηγεσία ειδικά της Φινλανδίας, με τη μηδενική σχεδόν πολιτική διαφθορά· με τους πολίτες της να θεωρούν αδιανόητη και ατιμωτικό έγκλημα τη φοροδιαφυγή· με τα ευρωπαϊκά πρωτεία στην εκπαίδευση και την τεχνολογία· και με ακλόνητους τους πυλώνες κοινωνικής συνοχής του κράτους προνοίας και του κράτους δικαίου.
Να διδαχθεί από το παράδειγμα της Φινλανδίας, ακριβώς, όπου το success story υπήρξε πραγματικότητα και δεν είναι φθηνό επικοινωνιακό τρικ: τη βαθύτατη οικονομική κρίση, στις αρχές της δεκαετίας του '90, την ξεπέρασε αυτοδύναμα, ολοκληρώνοντας το πενταετές πρόγραμμα ανασυγκρότησης σε μόλις τρία χρόνια...
Να μου επιτραπεί να αμφιβάλλω αν ο Σαμαράς επιχείρησε καν να τα διδαχθεί όλα αυτά. Διότι θα ήταν άλλος...

Ελάχιστοι οι νοσταλγοί της χούντας...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Την παραμονή Χριστουγέννων του 1990 επισκέφθηκα στις Φυλακές Κορυδαλλού τον έγκλειστο δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο. Διττή η περιέργεια, με είχε φάει: να γνωρίσω τον άνδρα (δεν είχα την ευκαιρία, με τον πρώτο χρόνο της επταετίας στην «παρανομία» και μετά σε αναγκαστική υπερορία και ερήμην καταδίκες) που οργάνωσε το πραξικόπημα και κυβέρνησε απολυταρχικά αυτόν το δύσμοιρο τόπο για έξι χρόνια.

Και να μάθω γιατί δεν ακολουθούσε το παράδειγμα των άλλων «πρωταιτίων», που αποφυλακίστηκαν ένας ένας διά της πλαγίας οδού - με δήθεν «ανήκεστο».
Με δέχθηκε και μου μίλησε πρόθυμα (τα πιο ενδιαφέροντα σημεία τα κατέγραψα σ' αυτές τις στήλες) διότι είχα αρθρογραφήσει, επικαλούμενος και τη γνώμη θυμάτων της χουντικής κτηνωδίας, ότι «15 χρόνια στη φυλακή είναι πολλά, ακόμη και για δικτάτορες». Και είχα προτείνει την αποφυλάκισή τους όχι προνομιακά αλλά με θεσμοθέτηση των 20 χρόνων σαν ισόβια - για όλους ανεξαιρέτως τους καταδίκους.
Αλλά και χωρίς αυτό το άρθρο, υποψιάζομαι ότι θα με δεχόταν ευχαρίστως μέσα στην αφόρητη μοναξιά του. Οταν του παρατήρησα πώς γίνεται χρονιάρες μέρες να μην έχει πυκνό επισκεπτήριο ένας άλλοτε κραταιός δικτάτορας, απάντησε μελαγχολικά με μια από τις υποθήκες που του άφησε ο πατέρας του:
«Αχάριστο ον ο άνθρωπος. Τόσο, που αν η αχαριστία σημάδευε τα πρόσωπα με εξανθήματα, όπως η ευλογιά, θα βλέπαμε τους δρόμους γεμάτους βλογιοκομμένους...».
Λαθεμένα διάβασαν τα δημοσκοπικά ευρήματα της «Κυριακάτικης Ε» τα διεθνή πρακτορεία και ο ξένος Τύπος, όταν ισχυρίζονται ότι «τρεις στους δέκα Ελληνες βλέπουν θετικά τη στρατιωτική δικτατορία».
Κι ωστόσο, στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα, για να προλάβει, ακριβώς, τις παρερμηνείες, γράφει ότι «δεν σημαίνει ότι είναι οπαδοί της δικτατορίας» το 30% που απάντησαν ότι τότε «τα πράγματα ήταν καλύτερα απ' ό,τι σήμερα».
Οπως δεν ήταν οπαδοί της χούντας οι δύο χιλιάδες δικαστές, που, ευπειθέστατα, την υπηρέτησαν (μόλις καμιά εικοσαριά διώχθηκαν ή παραιτήθηκαν). Ή οι άλλοι τόσοι δημοσιογράφοι. Ή οι «αθάνατοι» της Ακαδημίας, που χειροκροτούσαν την αρλουμπολογία του Παπαδόπουλου. Ή ακόμη κι όσοι απειλούσαν να μας δείρουν επειδή μοιράζαμε αντιχουντικές προκηρύξεις έξω από το Γουέμπλεϊ: τα μπουλούκια των «βάζελων» με επικεφαλής τη Δέσποινα Παπαδοπούλου, που κουβαλούσε και τη... θαυματουργή εικόνα της Παναγίας!
Η στρατοκρατική δικτατορία ούτε αιμοσταγής υπήρξε, όπως του Πινοτσέτ στη Χιλή και του Βιντέλα στην Αργεντινή, με τους χιλιάδες νεκρούς και αγνοουμένους, ούτε παλλαϊκή αντίσταση αντιμετώπισε, όπως θέλει η βολική μυθοπλασία. Και, ευτυχώς, ούτε πρόλαβε να αποκτήσει ευρύ κοινωνικό έρεισμα και σημαντική πολιτική δύναμη -όπως λ.χ. ο Φράνκο στην Ισπανία και ο Σαλαζάρ στην Πορτογαλία. Γι' αυτό και γελοιοποιήθηκαν όσοι αποπειράθηκαν στη μεταπολίτευση να μετάσχουν σε εκλογικές αναμετρήσεις με φιλοχουντικά σχήματα (το πρόσφατο νεοναζιστικό φαινόμενο της Χρυσής Αυγής, ανατριχιαστικό στη δυναμική του, χρήζει άλλης ερμηνείας, που δεν είναι του παρόντος).
Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, που βούλιαξε στα ανομήματά της, με μέγιστο την προδοσία της Κύπρου, ο αλησμόνητος Τάκης Λαμπρίας, εξαίρετος δημοσιογράφος και κυβερνητικός εκπρόσωπος του μεγάλου Καραμανλή, ελεεινολογούσε τα πλήθη των όψιμων και εκ του ασφαλούς «αντιστασιακών»: «Η Ελλάδα εσχάτως -έλεγε- κατοικείται από είκοσι εκατομμύρια: δέκα που βολεύτηκαν μια χαρά με τη χούντα κι άλλα δέκα που τάχα πολέμησαν την άθλια καρικατούρα δικτατορίας των άξεστων καραβανάδων...».
Για τον συνειδητοποιημένο δημοκρατικό πολίτη (για να επανέλθουμε στα δημοσκοπικά ευρήματα) η «δημοκρατία» και η «δικτατορία» δεν είναι έννοιες ιδεατές και αφηρημένες, με δεδομένο εξ ορισμού περιεχόμενο και τόσο αντιφατικές, που να μην επιδέχονται συγκρίσεις.
Ενα ασφαλές μέτρο σύγκρισης παρέχει, νομίζω, ο κανόνας: Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς δημοκρατία. Και δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς ισονομία, ισηγορία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Για τον συνειδητοποιημένο δημοκρατικό πολίτη κοντολογίς δημοκρατία είναι τρόπος διακυβέρνησης και θεσμικής οργάνωσης της αυτονομημένης κοινωνίας και ποιότητα ζωής. Το «σοκαριστικό 30%» της δημοσκόπησης είπε απλώς ότι τότε ήταν καλύτερα τα πράγματα, διότι δεν υπήρχαν μνημόνια υποτέλειας και καταδυνάστευσης των πολλών, δημόσιο χρέος για τρεις γενιές, 30% του πληθυσμού κάτω από τα όρια της φτώχειας, ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι και εκτεταμένη, ατιμώρητη διαφθορά...
Και μόνον ότι ο Ακης Τσοχατζόπουλος είναι ο πρώτος πολιτικός που κάθεται στο σκαμνί ύστερα από 22 ολόκληρα χρόνια άγριας λεηλασίας του δημόσιου χρήματος· και μόνον ότι ο δικομματισμός μεν πέθανε, αλλά ζει και βασιλεύει η αθλιότητα του πελατειακού κράτους, του ρουσφετιού και της κομματικής νομής της εξουσίας, εις βάρος μάλιστα των ανέργων -όπως αποκαλύφθηκε με την υπόθεση του Ηλ. Κικίλια· και μόνον ότι κουκουλώνονται ασύστολα όλα τα σκάνδαλα (Ζίμενς, Βατοπέδι, λίστα Λαγκάρντ) και ψηφίζεται τροπολογία, για να μένουν ατιμώρητες οι διοικήσεις των τραπεζών για τα θαλασσοδάνεια εκατομμυρίων στα αφερέγγυα κόμματα· και μόνον ότι πληθαίνουν τα κρούσματα ρατσιστικής βίας (τρεις νεκροί, 76 βαριά τραυματίες μόνον πέρυσι) με θύματα μετανάστες και πρόσφυγες και οι Μανολάδες της κτηνωδίας επαναλαμβάνονται· και μόνον ότι τέσσερις στους δέκα αστυνομικοί ψηφίζουν Χρυσή Αυγή και προΐσταται του κατ' ευφημισμόν υπουργείου Προστασίας του Πολίτη ένας Δένδιας...
Και μόνον γι' αυτά, τα ελάχιστα και ενδεικτικά, νομίζω ότι από κανένα δημοσκοπικό εύρημα δεν μπορεί να θίγεται η μεταλλαγμένη δημοκρατία μας...

Προς τη Χάγη οι γερμανικές αποζημιώσεις...

Του Γιωργου Βοτση, απο την ελευθεροτυπια...

«Οι Γερμανοί πήραν από τους Ελληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Μπενίτο Μουσολίνι

Και μέσα στην καθολική μαυρίλα, που την κάνουν πιο ζοφερή οι τρομοκρατικές επιδόσεις (στην Ιερισσό, αλλά, προφανώς, ελλαδικής εμβέλειας) του Ν. Δένδια, με αντιλήψεις του για τη νομιμότητα άκρως επικίνδυνες για την ήδη ακρωτηριασμένη «δημοκρατία» μας, να και δύο φωτεινά μαντάτα προερχόμενα από την κυβέρνηση.
Και τα δύο από το υπουργείο Εξωτερικών, που κατακλύσθηκε από συγχαρητήρια μηνύματα (πάνω από 3.000 τα e-mailς από κάθε γωνιά της χώρας, αλλά και από τη Γερμανία).
* Πρώτον (και ασυγκρίτως σημαντικότερο), η για πρώτη φορά από το 1995 επίσημη ανακίνηση του τεράστιου θέματος των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, που λιμνάζει απαραδέκτως σε κυβερνητικό επίπεδο επί δεκαετίες από ατολμία και ολιγωρία των πολιτικών ηγεσιών. Ο Δ. Αβραμόπουλος στις αρχές της εβδομάδας έστειλε προς γνωμοδότηση στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους την απόρρητη (κατά το υπουργείο Οικονομικών) έκθεση 80 σελίδων ομάδας εργασίας του Γενικού Λογιστηρίου, που ερεύνησε για τις γερμανικές οφειλές στη χώρα μας από τον Α' και κυρίως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (στην έκθεση εκτιμάται, κατά το γερμανικό Τύπο, ότι ξεπερνούν τα 162 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς τους τόκους).
* Συναφές και το δεύτερο φωτεινό μαντάτο: Υπήρξε, επιτέλους, άμεση, σοβαρή και αυστηρή κυβερνητική απάντηση σε προχθεσινές ιταμές δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών. Ο συνηθέστατα και αλαζονικά αμετροεπής Β. Σόιμπλε δεν αρκείται να επαναλαμβάνει την πάγια θέση του Βερολίνου ότι δεν υφίσταται θέμα απζημιώσεων γιατί τάχα έχει διευθετηθεί από καιρό. Προχωρεί θρασύτατα και σε συστάσεις να μην αποπροσανατολίζονται με ανεύθυνες δηλώσεις οι Ελληνες από το δρόμο των μεταρρυθμίσεων... Λιτή και αυστηρή -δηλαδή, αξιοσημείωτα αξιοπρεπής- η αυθημερόν απάντηση του Δ. Αβραμόπουλου, υπογραμμίζει:
«Κανένας συσχετισμός δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις που γίνονται στην Ελλάδα και στο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων. (...) Το αν έχει λήξει ή όχι η υπόθεση αυτή, το καθορίζει η διεθνής Δικαιοσύνη, καθώς από τη φύση του το θέμα αυτό άπτεται του διεθνούς δικαίου και των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων...».
Από την τελευταία παράγραφο συνάγεται ευθέως ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, αν όντως προτίθεται σοβαρά να ανακινήσει το μέγα θέμα γράφοντας Ιστορία, έχει ήδη επιλέξει τη δικαστική διεκδίκηση και όχι τις απ' ευθείας διαπραγματεύσεις με τη γερμανική κυβέρνηση. (Φαντασθείτε συνομιλητές της μία Μέρκελ και έναν Σόιμπλε...)
Το δρόμο προς το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υπαινίχθηκε ο Δ. Αβραμόπουλος και στη συνάντησή του, την περασμένη Τετάρτη, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: «Για να προχωρήσουμε, πρέπει να έχουμε ισχυρή νομική βάση».
Ο Κάρ. Παπούλιας είχε μόλις υπενθυμίσει ότι δική του ήταν η τελευταία επίσημη ανακίνηση του θέματος: Ως υπουργός Εξωτερικών το 1995 με ρηματική διακοίνωση (νότα) ζήτησε άμεσες διαπραγματεύσεις με τη γερμανική κυβέρνηση. Κάποιος υφυπουργός Εξωτερικών Χάρτμαν απάντησε ορθά κοφτά ότι για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν υπάρχει αντικείμενο συνομιλιών, αφού «μετά 50 έτη από το τέλος του πολέμου το πρόβλημα των επανορθώσεων απώλεσε τη δικαιολογητική του βάση».
Η κυβέρνηση του γερμανοδίαιτου Κ. Σημίτη, που ακολούθησε, δεν έδωσε συνέχεια, με πρόσχημα τη δυσμενή συγκυρία, καθότι η κυβέρνηση του Χ. Κολ ήταν... χολωμένη, λέει, από την αμετροέπεια του τότε υπουργού Εξωτερικών Θ. Πάγκαλου.
Εκτοτε, ήτοι επί δύο δεκαετίες, υπήρξαν κυβερνητικές διακηρύξεις (απαντητικές, κυρίως, σε ερωτήσεις στη Βουλή του ΣΥΝ, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ) ότι «το θέμα παραμένει ανοιχτό» - πλην... ακίνητο.
Και στο Βερολίνο κάτι ψέλλισε προ διετίας ως πρόεδρος της Βουλής ο Φ. Πετσάλνικος. Και πολύ περισσότερα έθεσε ευθέως ο Αλ. Τσίπρας στον Β. Σόιμπλε, που υποθέτω θα τον αντιμετώπισε με ειρωνικά μειδιάματα, αν και θα 'πρεπε να πλένει δέκα φορές το στόμα του όποτε μιλάει για την Ελλάδα την καθημαγμένη, λεηλατημένη και ρημαγμένη, αλλά ανυπόκτακτη και με ρωμαλέα Εθνική Αντίσταση στην τριπλή Κατοχή...
«Ανιστόρητο», «αγνώμονα» και «εκδικητικό» χαρακτήρισε προχθές τον Σόιμπλε ο Μανώλης Γλέζος, που, ακαταπόνητος, κράτησε πράγματι ανοικτό το θέμα με την «Κίνηση για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας».
Από το βιβλίο του «Και ένα μάρκο να ήταν...», πολύτιμο εγχειρίδιο για τα μαθήματα Ιστορίας, αντιγράφω τι ακριβώς «απαιτούμε και δεν επαιτούμε» από τη Γερμανία, βασισμένοι σε διεθνείς συμβάσεις:
1. Να επιστρέψει τους αρχαιολογικούς θησαυρούς και τα έργα τέχνης που μας λήστεψε.
2. Να καταβάλει τα 7,1 δισ. δολάρια (σημερινή αξία 108 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους) που επιδίκασε στην Ελλάδα ως πολεμική αποζημίωση το 1946 στο Παρίσι η Διασυμμαχική Επιτροπή.
3. Να αποζημιώσει τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Και, κυρίως,
4. Να εξοφλήσει το υπόλοιπο του «κατοχικού δανείου», ύψους 3,5 δισ. δολαρίων, σημερινής αξίας 54 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους.
Το τελευταίο είναι και το ρεαλιστικά πιο διεκδικήσιμο. Κατά την κυβέρνηση, βεβαίως, που οφείλει δύο τινά:
Να αποδείξει εμπράκτως ότι δεν ανακινεί το θέμα απλώς για εσωτερική κατανάλωση.
Και να αξιώσει από το Βερολίνο μία επίσημη εξήγηση γιατί η Γερμανία στις πολεμικές αποζημιώσεις απ' όλες τις κατακτημένες από τους ναζί χώρες εξαιρεί μόνο την Ελλάδα...

Καρικατούρα Δημοκρατίας...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στην ΑΡΙΣΤΕΑ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ,
που δίδαξε δημοσιογραφία

Ολα τα 'χαμε, τρομάρα μας, στην κυβερνητική μηχανή, ακόμη ένας υπουργός μάς έλειπε. Τις ημέρες που μαθαίναμε τα νέα ρεκόρ της φρίκης στην καλπάζουσα ανεργία (έξι στους δέκα νέους, πρωτιά συνολικά στην Ευρώπη, 13η θέση παγκοσμίως), ο Αντ. Σαμαράς ανακάλυψε ότι χρειάζεται έναν υφυπουργό ειδικά για να διαχειρίζεται το ΕΣΠΑ και, με αξιοκρατικά κριτήρια, ως είθισται, τον διόρισε. Με την μπακάλικη λογική, 45 υπουργούς έχουμε, ένας παραπάνω μας μάρανε;
Ενας; Οχι ακριβώς. Ο Κυρ. Βιρβιδάκης έσπευσε στον υπουργικό θώκο με τα «προικιά» του: πολυτελές γραφείο, που τάχιστα θα το ανακαινίσει, πολυτελέστερο κρατικό αυτοκίνητο, μετά οδηγού, από τον προκλητικό στόλο των προνομιούχων που αφήνει άθικτο η κρίση, 5-6 γραμματείς ευειδείς, καμιά δεκαριά αστυνομικοί να τον φρουρούν μέρα-νύχτα, πάνω από 20 «σύμβουλοι» που του αναλογούν, αναρίθμητοι παρατρεχάμενοι - και άσε τα κοπέλια από τα Χανιά, που θα βρει τρόπο να τα βολέψει.
Με όλους αυτούς, σε περίοδο εξοντωτικής λιτότητας για τους πολλούς, θα ταΐσουμε, για να περιδρομιάσει, τον ακόρεστο λεβιάθαν της κυβερνητικής γραφειοκρατίας. Εχουμε και λέμε (τα στοιχεία από εφιαλτικό ρεπορτάζ της Ελένης Δελβινιώτη, «Ε» 26-1-2013): Υπουργοί 15. Αναπληρωτές υπουργοί 9. Υφυπουργοί 22. Γενικοί και ειδικοί γραμματείς 78. Σύμβουλοι (άκου, άκου!) 1.200...
Επιπροσθέτως, στα υπουργεία υπάρχουν: 3.720 τμήματα, 886 διευθύνσεις, 149 γενικές διευθύνσεις και πάνω από 2.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Ολος αυτός ο συρφετός «λειτουργεί» με 23.142 αλληλοσυγκρουόμενες αρμοδιότητες, «παράγει» ετησίως 5.716 ρυθμίσεις και μας κοστίζει περί τα 14 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο...
Αντε μετά να προκόψει ποτέ αυτός ο δύσμοιρος τόπος.
Για μια πρόχειρη σύγκριση, να θυμίσουμε ότι πέρσι, ταυτόχρονα σχεδόν με τις δικές μας, στήθηκαν κάλπες και στην (με ισάριθμο, περίπου, πληθυσμό) Ολλανδία. Για 150 (και όχι 300...) βουλευτές και κυβέρνηση με 11 όλα κι όλα υπουργεία, χωρίς πολλές παραφυάδες.
Ο ευρωπαϊκής κουλτούρας Αντ. Μανιτάκης, επιφορτισμένος με τις μνημονιακές εκκαθαρίσεις, αν όντως ήθελε (και τολμούσε) να εξυγιάνει και να εκσυγχρονίσει τη δημοσιοϋπαλληλία, από τον λεβιάθαν της κυβερνητικής γραφειοκρατίας όφειλε να αρχίσει. Ή όχι;
Αλλά να που μας προέκυψε και η εξόχως αποκαλυπτική περίπτωση του πολυθεσίτη καθηγητή Μέργου. Ο οποίος, καίτοι διευθυντικό στέλεχος μεγαλοκατασκευαστικής εταιρείας, επελέγη για γεν. γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών(!) - για να υπηρετήσει, προφανώς, τα συμφέροντα του... Δημοσίου! Αυτός ντε, που με τον ιταμό κυνισμό τού χορτάτου και άπληστου, μας είπε ορθά-κοφτά ότι είναι υπερβολικός ο κατώτερος μισθός των 580 ευρώ - υπονοώντας ότι πρέπει να πέσει στα επίπεδα Βουλγαρίας.
Είναι στην αρμοδιότητα του ακαταπόνητου επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λ. Ρακιντζή (αυτός τα λέει, αυτός τα ακούει...) να ερευνήσει και αυτή την τερατόμορφη απόφυση του πελατειακού κράτους. Για να καταδειχτεί πόσοι και ποιοι πατενταρισμένοι άνθρωποι των ολιγαρχών στελεχώνουν την κυβερνητική μηχανή - ακόμη και ως υπουργοί... Και να αποκαλυφθεί σκαστή η διαπλοκή. Ητοι, η κορυφή της διαφθοράς, που κοστίζει ετησίως περί τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ. Αλλα τόσα κοστίζει η γραφειοκρατία γενικά. Να τα λοιπόν τα 40 δισ. που «πήραμε» τον Δεκέμβρη και πανηγυρίζαμε - όταν όλο και μεγαλύτερα πλήθη σπρώχνονται στο περιθώριο, την αναδουλειά, την ανέχεια, την απόγνωση και τη λιμοκτονία...
Ακόμη και στην ψευδεπίγραφη αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία υποτίθεται ότι δεν υπάρχουν αρχές και αξιωματούχοι ανέλεγκτοι. Ο Αντ. Σαμαράς, λοιπόν, που αποφασίζει, διατάζει και διορίζει, σε ποιον δίνει λογαριασμό; Ποιος τον ελέγχει ως πρωθυπουργό;
Οχι, βεβαίως, το υπουργικό συμβούλιο. Στους οκτώ μήνες συνεδρίασε όλες κι όλες τέσσερις φορές - κι αυτές για να ακούσει τα πρωθυπουργικά σχέδια και τις επιλογές και όχι για να συναποφασίσει ή να ασκήσει κριτική.
Ούτε, ασφαλώς, η Βουλή, με κατ' εξοχήν αυτόν το θεσμικό ρόλο. Τριάντα ερωτήσεις υπεβλήθησαν από τους πολιτικούς αρχηγούς για τον πρωθυπουργό και δεν προσήλθε για να απαντήσει ούτε σε μία! Αντιθέτως, φρόντισε ο Αντ. Σαμαράς να ευνουχίσει ολοκληρωτικά την ήδη υποβαθμισμένη Βουλή, με τις κυβερνητικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου να ξεπερνούν τα νομοσχέδια.
Τι μένει; Α, ναι: Το άτυπο και εξωθεσμικό συμβούλιο αρχηγών της τριτοκομματικής κυβέρνησης. Συνεδριάζει τακτικότατα από κοινή αγωνία μπας και ραγίσει το γυαλί της ετερόκλιτης και με λεόντειους όρους σύμπραξης. Και, παρεμπιπτόντως, οι τρεις αρχηγοί κατανέμουν αναλογικά τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ και άλλων δημόσιων υπηρεσιών. Οσοι είχαμε ελπίσει ότι με τον τερματισμό του δικομματισμού ξεμπλέκουμε και με την πελατειακή αθλιότητα του εξ ορισμού διεφθαρμένου μονοκομματικού κράτους, διαπιστώνουμε τώρα ότι ο εναλλάξ μονόχρωμος κρατικός μηχανισμός μεταλλάχθηκε απλώς σε τρικολόρε.
Δεν νοείται κανενός είδους Δημοκρατία: Με κυρίαρχη στη διακυβέρνηση την ενός ανδρός αρχή. Με εξαχρειωμένο πολιτικό σύστημα. Με πολιτική ηγεσία έκπτωτη στην κοινωνική συνείδηση, αφού οι πολίτες, σχεδόν όλοι (87%), της επιρρίπτουν δικαιολογημένα την κύρια ευθύνη για το χάλι μας. Με Κοινοβούλιο ευνουχισμένο και χαμηλοτάτου επιπέδου. Με δικαστικό σώμα εν πολλοίς αντιδραστικό και ιδιοτελές. Με κόμματα αρχηγικά και χρεοκοπημένα. Με τον αυταρχισμό να θερίζει και το φασισμό να ελλοχεύει. Με τις εργατικές κατακτήσεις αιώνων να τσαλαπατιούνται. Με ένα κλομπ πάνω από το κεφάλι κάθε απεργού, διαδηλωτή και μετανάστη. Και με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα να συρρικνώνονται συνεχώς. Κάτι χειρότερο: Να εκχωρούνται αδιαμαρτύρητα από υποταγμένους πολίτες. Το επισημαίνει σε ευθύβολο άρθρο του σε αυτές τις στήλες («Ασφάλεια ή Δημοκρατία;» 19-2-2013) ο πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ Δημ. Παξινός: «Η Δημοκρατία», γράφει, «χωρίς Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν μπορεί να υπάρξει».
Κοινοτοπία; Ισως. Αλλά ακόμη και κάποια αυτονόητα έχουν πια χαθεί...

Τρομοκρατία και Σύνταγμα...

Του Γιωργου Βοτση, απο την Ελευθεροτυπια...

Δεν θα βγούμε από την πολυεπίπεδη κρίση (οικονομική, πολιτική, πολιτισμική, θεσμική, κοινωνική) όσο τη διαχειρίζεται, τη συντηρεί και την αναπαράγει αυτό που τη γέννησε: το εξαχρειωμένο και καταρρακωμένο στην κοινωνική συνείδηση πολιτικό μας σύστημα.

Δεν θα εξυγιανθεί αυτό το πολιτικό σύστημα, αν δεν αποκατασταθεί η δημοκρατική νομιμότητα, που μπάζει από παντού, και δεν προχωρήσουμε σε τολμηρές θεσμικές αλλαγές εδώ και τώρα,

αλλά και στο εγγύς μέλλον με μια αναθεώρηση του Συντάγματος ουσιαστική και όχι γέννημα σκοπιμοτήτων συγκυριακών, όπως οι προηγούμενες. Και δεν θα αξιωθούμε να κατακτήσουμε ένα Σύνταγμα πραγματικής Ισονομίας, Ισηγορίας και Ισοπολιτείας, αν δεν το επιβάλει αγωνιστικά ένα ευρύτατο και στιβαρό, αυτόνομο και δημοκρατικό κίνημα συνειδητοποιημένων πολιτών, που σήμερα δεν υπάρχει.

Δεν είναι παράδοξο, το ζητούμενο να είναι και προαπαιτούμενο. Είναι ερέθισμα και πρόκληση. Για μας...

Σε μια προσπάθεια να πείσω για να συγκροτηθεί μια ομάδα εργασίας επί τούτου, κάτι τέτοια έλεγα σε σποραδικές παρεμβάσεις μου στην αλησμόνητη διαρκή συνέλευση χιλιάδων «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα. Τότε, την άνοιξη του 2011, που ξέσπασε αναπάντεχα το πρωτόφαντο σ' αυτή τη δεινοπαθημένη χώρα «κίνημα των πλατειών». Ενα κίνημα νεανικό και πανελλαδικό, αυτόνομο, ειρηνικό και δημιουργικό, που εφάρμοζε, πρώτη φορά στον τόπο μας, αρχές και διαδικασίες άμεσης (δηλαδή, της μόνης) δημοκρατίας -με πανάρχαιες καταβολές στην Αθηναϊκή Δημοκρατία και ιστορικές αναφορές στην Παρισινή Κομμούνα, στη μαχνοβίτικη Ουκρανία και την Κροστάνδη, στις κολεκτίβες της Καταλονίας και τις εξεγέρσεις, ανά τον κόσμο, μετά τον Μάη του '68.

Ενα κίνημα, που κατέκτησε χώρο για να εκφράζονται, επιτέλους, οι πολίτες δημόσια και ελεύθερα -γι' αυτό και απειλητικό για την κομματοκρατία τής κατ' ευφημισμόν αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας».

Ενα κίνημα, που, μέσα στο μνημονιακό άγος και τη γενικευμένη απόγνωση, έδινε κάποιες, αμυδρές έστω, ελπίδες και άνοιγε το δρόμο της αντίστασης στον αυταρχισμό και την κατάθλιψη.

Ενα κίνημα, που το διέσυραν λυσσαλέα τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ και τα κόμματα και το έπνιξε, τελικά, στο αίμα και τα χημικά της κτηνώδους αστυνομικής βίας ο... «αριστερός» υπουργός Προστασίας (τρομάρα μας...) του Πολίτη Χρ. Παπουτσής που δεν εξωραΐζεται, όσο κι αν το προσπαθεί οψίμως τον ΠΑΣΟΚ, συγκρίνοντάς τον με τον τωρινό.

Χειρότερος, ασφαλώς, είναι ο ατσαλάκωτος Ν. Δένδιας -ο βλοσυρός «κύριος Νόμος και Τάξη». Διότι έχοντας το πράσινο φως από τον Αντ. Σαμαρά (θιασώτης, όπως χαριτολογούν μεταξύ τους, της «τακτικής της βοϊδόπουτσας» -ε, Χρύσανθε;) εμπλούτισε τις μεθόδους κρατικής καταστολής με τη φαιά προπαγάνδα. Τον επικουρούν προθύμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου και οι καλοταϊσμένοι χαμαιλέοντες της τηλοψίας.

«Εναν εφιάλτη ζουν οι πολίτες της χώρας...» έλεγε δραματικά, στο δελτίο των οκτώ, η πρώτη κυρία των καναλιών.

Ωστε μόνον έναν εφιάλτη ζούμε; Ποιον, τάχα, εννοεί η κυρία;

Οχι της εξοντωτικής πείνας, που είναι, κατά τον Γκάντι, η χειρότερη μορφή βίας. Οχι των εξαθλιωμένων, που, ύστερα από τέσσερις ώρες στην ουρά, αλληλοτσαλαπατιούνται ποιος τυχερός θα αρπάξει δύο μαρούλια ή πέντε πορτοκάλια. Οχι της αναδουλειάς, με τις στρατιές των ανέργων του ενάμισι εκατομμυρίου να πληθαίνουν ραγδαία.

Οχι των αυτοκτονιών της έσχατης απόγνωσης, που ξεπέρασαν τις 3.500. Οχι του αναδυόμενου φασισμού (απ' όπου και η πραγματική απειλή) με τους ένστολους και ένοπλους χρυσαυγίτες να παρελαύνουν ασύδοτοι στο κέντρο της Αθήνας.

Και όχι της εντεινόμενης κρατικής τρομοκρατίας, με την ωμή αστυνομική βία, τις συλλήψεις και τα βασανιστήρια, με τις επιστρατεύσεις και δικαστικές διώξεις απεργών και με το ψέκασμα με χημικά των αγροτών, που ξεχειμωνιάζουν στους άσπαρτους κάμπους...

Ο Ελληνας τρέμει, κατά τη φαιά προπαγάνδα και τη σκόπιμη τρομολαγνεία της κυριλέ τηλεστάρ και του Δένδια, από την έξαρση της τρομοκρατίας! Φοβεροί τρομοκράτες οι θερμοκέφαλοι νέοι με την εκρηκτική χύτρα στο (παράνομο, κατά το ΣτΕ) «Mall», στη διπλή ληστεία στον Βελβεντό και τα εντυπωσιακά όπλα τους -που, ωστόσο, δεν χρησιμοποίησαν. Οι νέοι, που απερίσκεπτα και επικίνδυνα ξέθαψαν τη νετσαγεφική εκδοχή του αναρχισμού και παίζουν την επανάσταση, αντί να κάθονται στα αβγά τους, να τρώνε τα λεφτά του μπαμπά τους και να το ρίχνουν στις μπίζνες και το γκομενιλίκι....

Κι όλα αυτά για να περιφρουρηθούν αναλλοίωτα το άθλιο πολιτικό μας σύστημα και τα προνόμια των ολιγαρχών.

Αμετανόητη η πολιτική ηγεσία, σε μια συντεχνιακή συμπαιγνία των κομμάτων, δεν θέλει βελτιωτικές θεσμικές αλλαγές που όφειλαν να έχουν ήδη γίνει και χωρίς αναθεώρηση του Συντάγματος. Τρανταχτό παράδειγμα, η μείωση των εδρών από 300 σε 200, στην πολυδάπανη και σπάταλη και άπραγη Βουλή:

Ο Αντ. Σαμαράς την περιείχε στο πρόγραμμα ήδη της Πολιτικής Ανοιξης. Την επανέλαβε, ως πάγια θέση, ως αρχηγός της Ν.Δ. Και την... ξέχασε ως πρωθυπουργός.

Συνεπέστερος όλων, ο Ευ. Βενιζέλος δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν τη θεωρεί σκόπιμη -όπως, ευλόγως, δεν θέλει να θιγεί και το διαβόητο άρθρο 86 του Συντάγματος, που διασφαλίζει την ποινική ατιμωρησία των υπουργών και διαιωνίζει την πολιτική διαφθορά.

Και τα κόμματα της Αριστεράς κάνουν την πάπια ευνοήτως, αφού μια μείωση των βουλευτών θα περιόριζε και τα κομματικά έσοδα...

Ως προς την αναθεώρηση του Συντάγματος, την απολύτως αναγκαία, όπως προκύπτει και από την εύστοχη καμπάνια της «Ε», αλίμονο αν αφήσουμε να τη διαχειριστούν αποκλειστικά οι κατ' εξοχήν υπόλογοι για το σημερινό μας χάλι. Θα είμαστε, για ακόμη μια φορά, άξιοι της μοίρας μας...