Καράβια, αλήτες...

Της Ευγενιας Λουπακη, απο την Αυγη...

Το παραμύθι είναι παλιό: "Πού να το πιάσεις, ρε, το καράβι να το φορολογήσεις; Κάνει μια έτσι, ρε, το καράβι και φεύγει! Το παίρνει ο εφοπλιστής, ρε, και το πάει σ' άλλη σημαία! Και τι θα γίνει ο κόσμος που δουλεύει στα βαπόρια, ρε, τι θα γίνει η χώρα χωρίς συνάλλαγμα;".

Παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι, των δολαρίων και της δραχμής, και ήλθον οι χρόνοι του ευρώ και της εξαφάνισης του Έλληνα ναυτικού που γυρίζει τις εφτά θάλασσες για να φέρει συνάλλαγμα στη χώρα και γιαπωνέζικα κουρδιστά παιχνίδια στα παιδιά του. Η Αλεξάνδρα Λαδικού δεν περιμένει δακρυσμένη τον καπετάνιο Μάνο Κατράκη και στα ναυπηγεία μείνανε μόνο σκουριασμένα χέρια. Αλλά το παραμύθι της μεγάλης "ελληνικής" ναυτιλίας είναι πάντα ζωντανό και πειστικό, διότι οι εφοπλιστές ανθούν και θάλλουν και παραγγέλνουν θηριώδη πλοία σε θηριώδη ξένα ναυπηγεία.
Τη δεκαετία του 1980 στα ποντοπόρα δούλευαν 120.000 Έλληνες. Αυτοί ήταν το κορμί και η ψυχή της μεγάλης "ελληνικής" ναυτιλίας. Αλλά είχαν γερά συνδικάτα με θρυλική παράδοση και κατέστησαν ασύμφοροι. Σήμερα έχουν μείνει μόνο 4.000. Μεσολάβησε μια μεγάλη "μεταρρύθμιση", που ονομάστηκε "νόμος για την οργανική σύνθεση των πληρωμάτων" και οδήγησε στον σταδιακό αφελληνισμό της ναυτιλίας, αφού επέτρεπε στους εφοπλιστές, που φυσικά δεν είναι ρατσιστές, να χρησιμοποιούν φτηνούς Φιλιππινέζους, Πακιστανούς κ.λπ. ως κατώτερα πληρώματα. Πατήρ της μεγάλης αυτής "μεταρρύθμισης" δεν ήταν κανένας νεοφιλελεύθερος πολιτικός και μήτηρ καμία τρόικα. Ήταν η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση της "Αλλαγής" και του Ανδρέα Παπανδρέου, το έτος 1982. Ο πρώτος υπουργός Ναυτιλίας του ΠΑΣΟΚ, ο αντιστασιακός Στάθης Γιώτας, παραιτήθηκε για να μην υπογράψει αυτό το νομοσχέδιο. Ο δεύτερος χρωστούσε: "Αν δεν ήταν ο Παπανδρέου, δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας". Έτσι ο Γιώργος Κατσιφάρας πέρασε το νομοσχέδιο, υπαγορευμένο από την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, με πρόεδρο τότε τον Αριστομένη Καραγιώργη. Παρά τις θυελλώδεις αντιδράσεις, πορείες και πολυήμερες απεργίες, οι εφοπλιστές πήραν αυτό που ήθελαν εκβιάζοντας με τον ίδιο τρόπο: ότι θα πάρουν τα βαπόρια τους και θα τα πάνε σε άλλη σημαία.
Και τότε, βέβαια, όπως και σήμερα, ένα μικρό μόνο μέρος των ελληνόκτητων πλοίων ήταν υπό ελληνική σημαία και η "καρδιά" του ελληνικού εφοπλισμού δεν βρισκόταν στον Πειραιά, αλλά στο Λονδίνο, όπου και σήμερα εδρεύει το περίφημο Comittee. Μόνο 820 ποντοπόρα (δηλαδή το 20% του συνόλου των ελληνόκτητων) είναι στην ελληνική σημαία, ενώ τουλάχιστον 3.700 είναι σε σημαίες ευκαιρίας.
Και τότε, όπως και τώρα, η φορολογική μεταχείριση των εφοπλιστών ήταν σκαναδαλώδης, με επίκληση του ίδιου πάντα παραμυθιού. Είναι νωπή η προκλητική απάντηση "ναι, καλά, αν με βρεις, φορολόγησέ με" του Βίκτωρα Ρέστη προς τον Αλέξη Τσίπρα μέσω Bloomberg. (Τον βρήκε βέβαια εν τω μεταξύ η Δικαιοσύνη για ένα σωρό κακουργήματα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).
Τώρα, λοιπόν, που μας θύμισε το Spiegel τις 58 φοροελαφρύνσεις, που έχει ο κάθε Ρέστης, τα 15 εκατομμύρια ευρώ που πλήρωσαν όλοι μαζί ως φόρο, έναντι 56 δισ. που πλήρωσαν οι ναυτικοί, σημειώστε ότι θα πλήρωναν 10 δισ. αν έλειπαν οι φοροαπαλλαγές τους. Διότι και λεφτά υπάρχουν και το παραμύθι δεν έχει πλέον δράκο.

Όταν έκλαψε ο μισθοφόρος...

Ουδεν Σχολιον...

     Πάλι σας κορόϊδεψε ο τίτλος!

     Κλαίνε βρε ποτέ τα καθάρματα;
     Κλαίνε οι μισθοφόροι;
   Έχουν καμιά ευαισθησία οι οικονομικοί δολοφόνοι;
     Πονάνε οι μισάνθρωποι οι εκπαιδευμένοι να καταστρέφουν ανθρώπους;
    
     Τί ηθική υπόσταση μπορεί να έχει το πρώην μεγαλοστέλεχος της Lehman Brothers, της εν πολλοίς υπεύθυνης για την διεθνή κρίση και την καταστροφή μυρίων ομολογιούχων,
     ..ο πρώην διευθυντής της ''Ασπίς Πρόνοια'', που βάρεσε κανόνι και κατέκλεψε τα λεφτά των καταθετών;
     Καμία!

     Και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που επιβλήθηκε από την τρόϊκα η επιλογή του σαν Γενικό Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων!
     Γι αυτό τον δέχτηκε ''καπέλο'' ο ''πρωθυπουργός'' και το οικονομικό επιτελείο τού χιμπατζή των οικονομικών:
     Σαν κυνηγό (φορολογουμένων) κεφαλών, εγνωσμένης αναισθησίας και ανηθικότητας!
     Σαν τον ιδανικό παλιάνθρωπο που χωρίς σκέψη θα έσπερνε τον φοροκλεπτικό όλεθρο στους ήδη εξαχρειωμένους πολίτες!

Παραγωγική ανασυγκρότηση ή οικονομία των αναγκών;

του Βασίλη Χαρισίου-Καλλιαντόπουλου, barikat.gr...

Το άρθρο αυτό δεν επιδιώκει να βρει την απάντηση στο ερώτημα τι παράγει η Ελλάδα, το οποίο πολύ συχνά τίθεται στο δημόσιο πολιτικό διάλογο σχεδόν από την αρχή της κρίσης. Το ερώτημα τι παράγει η Ελλάδα είναι μάλλον εξαρχής ένα λάθος ερώτημα που τίθεται από τους κυρίαρχους ώστε να ιχνηλατήσει λάθος απαντήσεις ή καλύτερα να «κατασκευάσει» απαντήσεις που σε πρώτη φάση είναι αχρείαστες. Ένα ερώτημα το οποίο αρκετές φορές προκαλεί αμηχανία στην αριστερά, μία αμηχανία την οποία η αριστερά επιδιώκει να διαχειριστεί μέσω της εξαγγελίας του τύπου «η Ελλάδα χρειάζεται ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης».

Τι σημαίνει όμως παραγωγική ανασυγκρότηση; Πρώτον, σημαίνει ότι αποδεχόμαστε το κυρίαρχο επιχείρημα ότι δεν παράγουμε τίποτα. Όμως στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό πολλά είναι αυτά που παράγονται, τόσο υλικά αγαθά όσο επίσης και πολλές υπηρεσίες. Μαγνήσιο, αλουμίνιο, βωξίτης, σμηκτίτες, νικέλιο, λάδι, κρόκο (κοζάνης), σπαράγγια, βαμβάκι, τυροκομικά προϊόντα, τουρισμός, ναυτιλία είναι μερικά από τα οποία η Ελλάδα παράγει και εξάγει, όντας πολλά από αυτά σε εξέχουσες θέσεις στον διεθνή καταμερισμό. Είναι δεδομένο ότι σε αυτήν την χώρα παράγουμε. Το πρόβλημα από αυτήν την άποψη δεν είναι το ότι δεν παράγουμε τίποτα αλλά το πως κατανέμονται τα αποτελέσματα από αυτήν την παραγωγή, με βάση ποιες προτεραιότητες και για ποιες ανάγκες αλλά και με ποιες σχέσεις στο εσωτερικό της παραγωγικής διαδικασίας.

O Χατζηαβάτης δημοσιογράφος (στη Real News) – μέρος 2: Δημοσίευσαν ψεύτικο έγγραφο...

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, απο το UnFollow...

Διαβάστε εδώ: O Χατζηαβάτης δημοσιογράφος (στη Real News) – μέρος 1
 Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις, λέει ο λαός.
  Φαίνεται λοιπόν πως η συνεργασία του Νίκου Χατζηνικολάου με την οικογένεια του παλαιού ιδιοκτήτη της Αυριανής είχε τα αποτελέσματά της… Όχι μόνο γιατί αποφάσισε να παρουσιάσει ως «σκάνδαλο» που βαρύνει τη Λίνα Αλεξίου ένα λάθος του Ταμείου των δημοσιογράφων που αφορά 400 συνταξιούχους. Όχι μόνο γιατί ενέπλεξε στο πρωτοσέλιδο την βουλευτή Ζωή Κωνσταντοπούλου, σαν να είχε η ίδια γνώση ή ευθύνη για το επίδομα που το Ταμείο δεν σταμάτησε, ως όφειλε, να χορηγεί στη μητέρα της. Όχι μόνο γιατί, μετά τη δημοσίευση, έσπευσε να προβάλει το γεγονός ότι το θέμα εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά ο Γ. Μουρούτης, ο Φ. Κρανιδιώτης, ο Α. Γεωργιάδης και οι άλλοι «αντισυστημικοί» της κυβέρνησης – και δεν ντράπηκε να το προβάλει, παρότι οι συγκεκριμένοι το έκαναν με το γνωστό χυδαίο ύφος που χαρακτηρίζει τις δημόσιες παρεμβάσεις τους.

 

Το χειρότερο όμως είναι ότι όλα αυτά τα έκανε η Real News, παρουσιάζοντας ως «αδιάσειστο στοιχείο» ένα ψεύτικο έγγραφο! Το έγγραφο Νο 4, που παρουσιάστηκε στο κυριακάτικο ρεπορτάζ της Real News είναι… ψεύτικο. Δεν έχει αριθμό μητρώου ασφαλισμένου και η υπογραφή δεν ανήκει στη Λίνα Αλεξίου, παρότι φαίνεται ως δική της αίτηση. Αυτό κατήγγειλε η ίδια η κα Αλεξίου με επιστολή που απέστειλε στην ΕΣΗΕΑ στις 26/3/2014.

Το φάντασμα του Αλή Πασά...

Λεανδρος Πολενακης, απο την Αυγη...
Ο Ανδρέας Ανδρεάδης (1876-1935), καθηγητής της Δημόσιας Οικονομικής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πολλά άλλα, υπήρξε μια προσωπικότητα διεθνούς κύρους. Ανάμεσα στα μεγάλα έργα του βρίσκεται μια λανθάνουσα μικρή μελέτη, γραμμένη γαλλικά, με τον τίτλο: «AliPachadeTebelin, commeeconomisteetfinancier». («Ο Αλή Πασάς ως οικονομολόγος και διαχειριστής δημοσίου»).
Είναι άκρως ενδιαφέροντα όσα γράφει παραστατικά ο σοφός καθηγητής για τις μεθόδους συλλογής και είσπραξης των φόρων, που καθιέρωσε πρώτος ο Αλής. Ιδού ένα απόσπασμα:
«...Η φορολογία των ακινήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία γινόταν βάσει του αριθμού των ορόφων τους. Καλούσε, λοιπόν, στο σαράι έναν-έναν όλους τους ιδιοκτήτες ακινήτων ο Αλής... Για ένα ναργιλέ και για μια φιλική κουβεντούλα. Πάνω στον ναργιλέ, τσιμπώντας λίγο το καρβουνάκι με την τσιμπίδα και φορώντας το πιο μειλίχιο, το πιο καλοκάγαθο χαμόγελό του, το 'σκαγε το παραμύθι ο Αλής:
- Για να 'χουμε καλό ρώτημα κυρ-Γιάννη, θύμισέ μου, σε παρακαλώ, πόσα πατώματα έχει το σπίτι σου;
- Δύο, Πασά μου, δύο.
- Πώς δύο; Αφού εγώ ξέρω πως έχει τέσσερα!
- Πώς τέσσερα, Πασά μου; Δύο έχει!
- Να σου εξηγήσω: Ένα το ανώι, ένα το κατώι, ένα το πάνω, ένα το κάτω, πόσα μας κάνουν;
- Μα τι είναι αυτά που λες πασά μου; Σάμπως δεν ξέρω εγώ πόσα πατώματα έχει το σπίτι μου;
- Αυτό που σου λέω, κυρ-Γιάννη μου! Κι αν δε με πιστεύεις, πάμε στο λιακωτό να σου το δείξω από 'κεί, να θυμηθείς πόσα πατώματα έχει το σπίτι σου.
- Μα πώς; Αφού δεν φαίνεται το σπίτι μου απ' το λιακωτό σου, Πασά μου!
- Κι εγώ σου λέω πως φαίνεται! Σύρε, πάμε να σου το δείξω!

Ο Σταθάκης και οι φόροι...

απο την Ελευθεροτυπια...

Είναι πραγματικά πρωτοφανές αυτό που συμβαίνει στην ελληνική πολιτική καθημερινότητα: αυτό που κυριαρχεί είναι η αρχαιοελληνική πρακτική της συκοφαντίας. Δηλαδή ο φθόνος, η έριδα, ο εμφύλιος ιδεολογικός πόλεμος, με μια έννοια. Κανένας δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά τον σκοπό, ο οποίος πάντα αγιάζει και τα μέσα.

Κλασική περίπτωση οι δηλώσεις Σταθάκη για τους φόρους. Τι είπε ο Σταθάκης; Τίποτα το αξιοπερίεργο. Είπε αυτό που ξέρουν όλοι οι Ελληνες. Οτι υπάρχει μεγάλη φοροδιαφυγή, εφόσον οι περισσότεροι κρύβουν τα εισοδήματά τους. Οτι φόρους πληρώνουν μόνον οι μισθωτοί και κάποια κορόιδα επαγγελματίες. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των αδικιών είναι να μην εισπράττει το ελληνικό Δημόσιο τους φόρους που θα 'πρεπε. Δηλαδή, στο σύνολο, ο ελληνικός λαός υποφορολογείται, σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Αυτά δεν τα λέει ο Σταθάκης. Τα λένε οι αριθμοί. Το γεγονός ότι έχουμε λίγους φόρους να εισπράξουμε συνολικά, σε σχέση με το συνολικό μας εισόδημα, δεν έχει να κάνει με την απλή αλήθεια, ότι ενώ οι πολίτες, ως σύνολο, υποφορολογούνται, συγκεκριμένοι πολίτες, συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, υπερφορολογούνται. Διότι οι μισθωτοί, σε σχέση με το εισόδημά τους, πληρώνουν πολλά και αβάστακτα.
Δεν είναι μόνον ο φόρος εισοδήματος. Αυτός αντέχεται κάπως. Αυτό που επιβαρύνει ιδιαίτερα τους μισθωτούς είναι οι έμμεσοι φόροι: διόδια, δασμοί σε καταναλωτικά είδη, τέλη αυτοκινήτων, τέλη δημοτικά, τέλη στη ΔΕΗ και, τέλος, τέλη ακίνητης περιουσίας. Ολοι αυτοί οι φόροι μπήκαν για να αντιμετωπίσει το κράτος εν μέρει την εκτεταμένη φοροδιαφυγή πολλών κοινωνικών κατηγοριών, κυρίως των ελεύθερων επαγγελματιών. Αλλά, συλλαμβάνοντας μέρος της φοροδιαφυγής, επιβαρύνεις και άλλο τους ήδη επιβαρυμένους μισθωτούς, το εισόδημα των οποίων έχει ήδη συρρικνωθεί λόγω μνημονίων.
Επομένως το πρόβλημα μοιάζει άλυτο όσο δεν βρίσκεται τρόπος σύλληψης της φοροδιαφυγής. Δεν είναι ζήτημα ύψους φορολογικών συντελεστών. Αυτό είπε στην ουσία ο Σταθάκης, ότι δεν θα λύσεις το σοβαρό πρόβλημα της φοροδιαφυγής και της φορολογικής αδικίας, αλλάζοντας απλώς κάποιους συντελεστές. Το πρόβλημα λύνεται με το να βρεις τρόπους να φορολογήσεις τα πραγματικά εισοδήματα.

Θα αυξήσουμε τους φόρους;

του Χρηστου Λασκου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Επειδή η καταφατική εκδοχή του τίτλου είναι το καινούργιο κοσκινάκι της συγκυβέρνησης και των ΜΜΕ, νομίζω πως αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω. Η ανάγκη δε γι’ αυτό εμφανίζεται ακόμη μεγαλύτερη στο μέτρο που, κατά τη γνώμη μου, δημόσια όχι απλά δεν αντιμετωπίζουμε το θέμα όπως θα έπρεπε, αλλά και το κάνουμε με τρόπους που καθόλου δεν αρμόζουν σε έναν πολιτικό οργανισμό της ριζοσπαστικής αριστεράς.

«Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα αυξήσει και άλλο τους φόρους», κραυγάζουν οι καθεστωτικοί.

«Λέτε ψέματα, εσείς είστε οι απόλυτοι φορομπήχτες», απαντούν πολλοί από τη δική μας πλευρά.

Ορισμένοι από τους τελευταίους, μάλιστα, πιάστηκαν πρόσφατα από μια τοποθέτηση του Σταθάκη, περί της αναγκαίας αύξησης των φορολογικών εσόδων ως ποσοστού του ΑΕΠ, για να τον καταχεριάσουν. Νόμιζαν, μάλιστα, παραδόξως πως του ασκούσαν κριτική από τα αριστερά!

Πρωτογενές πλεόνασμα και εικονικό success story...

Σταύρος Λυγερός, απο το Real.gr..

Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ αύξηση της ανεργίας είναι η κραυγαλέα διάψευση της κυβερνητικής ρητορικής. Κι αυτό, επειδή αντανακλά τη δραματική κατάσταση της πραγματικής οικονομίας. Δεδηλωμένος στόχος του μνημονίου ήταν να ξαναστήσει την οικονομία στα πόδια της. Αντ’ αυτού, συνεχίζει να συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Οπως επισημαίνεται σε έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, η τρόικα συμπεριφέρθηκε σαν χασάπης κι όχι σαν χειρουργός.

Σ’ αυτό το καταθλιπτικό περιβάλλον, η κυβέρνηση Σαμαρά προσπαθεί να επικαλύψει το ναυάγιο, μετατρέποντας προπαγανδιστικά το πρωτογενές πλεόνασμα σε απόδειξη του success story. Οταν το Δημόσιο χρωστάει πάνω από έξι δισ. σε ιδιώτες, έστω κι αν αυτά τα χρέη έρχονται από προηγούμενα έτη, το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι πλασματικό. Ακόμα, όμως, κι αν αποδεχθούμε ότι είναι πραγματικό, ο τρόπος που προέκυψε δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς.

Οι δημόσιες δαπάνες στην Ελλάδα (ως ποσοστό του ΑΕΠ) δεν αποκλίνουν από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το πρόβλημα εδώ είναι ποιοτικό. Κατά κανόνα, έχουν πολύ μικρότερη απόδοση από όσο στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι βασικές αιτίες είναι η εκτεταμένη διαπλοκή και διαφθορά, η σπατάλη και η επιβίωση αντιπαραγωγικών κι ανορθολογικών καταστάσεων στον δημόσιο τομέα. Ακόμα και οι κοινωνικές δαπάνες δεν πηγαίνουν σ’ αυτούς που πραγματικά τις έχουν ανάγκη.

Το ζητούμενο ήταν εστιασμένες παρεμβάσεις με σκοπό την εξυγίανση, τον εξορθολογισμό και τον εκσυγχρονισμό δομών και λειτουργιών. Μία τέτοια πολιτική είχε τα περιθώρια όχι μόνο να εξοικονομήσει σημαντικούς πόρους, αλλά και να ανασυγκροτήσει παραγωγικά τον δημόσιο τομέα. Αντ’ αυτού, οι μνημονιακές κυβερνήσεις κατά κανόνα κατέφυγαν στην εύκολη λύση των οριζόντιων περικοπών: δραστική συρρίκνωση μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, αλλά και ακρωτηριασμός κρίσιμων λειτουργιών του κράτους.

1.382.062 θύματα του πρωτογενούς πλεονάσματος...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Τα καλά νέα του πρωτογενούς πλεονάσματος περιμέναμε, τα κακά νέα της ανεργίας κατέφθασαν. Κάκιστα τα νέα της ανεργίας: στο 28% έφτασε τον Νοέμβριο, στα 1.382.062 άτομα οι καταγεγραμμένοι άνεργοι, 78.000 περισσότεροι από πέρυσι. Μια ολόκληρη πόλη έχασε τη δουλειά της μέσα σε ένα χρόνο, το χρόνο του success story. Στο 61,4% η ανεργία στις ηλικίες 15-24, στο 38,4% στις ηλικίες 25-34, στο 32,2% στις γυναίκες, στο 28,9% στην Αττική, το οικονομικό κέντρο της χώρας. Πλεόνασμα περιμέναμε, ανεργία μας προέκυψε. Ανεργία εξαιτίας του πλεονάσματος, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο επιτεύχθηκε το πλεόνασμα.

Το πρωτογενές πλεόνασμα του Σαμαρά και του Βενιζέλου προϋποθέτει την ανεργία. Επιτυγχάνεται χάρη στη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, το κλείσιμο οργανισμών, νοσοκομείων, σχολείων, τις απευθείας απολύσεις, τους χιλιάδες νέους ανέργους στη χώρα του ενάμισι εκατομμυρίου ανέργων. Κι όσοι γλιτώνουν, μένουν στο Δημόσιο με μισθούς γλίσχρους, χωρίς τη δυνατότητα να καταναλώσουν επαρκώς προϊόντα και υπηρεσίες. Θα το γράφουμε σε κάθε ευκαιρία: Η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα φέρνει ανεργία στον ιδιωτικό κι ας λένε ό,τι θέλουν οι Μπάμπηδες, οι Άρηδες και τα λοιπά παπαγαλάκια του καθεστώτος.

Το πρωτογενές πλεόνασμά τους προϋποθέτει φόρους μέχρι τελικής πτώσεως. Φόρους έμμεσους, άδικους εξ ορισμού, αφού πληρώνουν όλοι το ίδιο ανεξαρτήτως εισοδήματος. Φόρους άμεσους, άδικοι εν προκειμένω και αυτοί, αφού δεν πληρώνουν όλοι ανάλογα με τις δυνατότητές τους -

Η έρευνα του Ε.K. πρόκριμα για Εξεταστική Επιτροπή για τα μνημόνια.....

του Γιαννη Μηλιου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Αγγελική Παναγιώτου / FosPhotos

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι οποιαδήποτε ειλικρινής προσπάθεια διερεύνησης του ρόλου της τρόικας στις τέσσερις υπό Μνημόνιο χώρες της Ευρωζώνης, οφείλει να διερευνήσει επίσης τον ρόλο των πολιτικά υπεύθυνων κατά τις διαδοχικές περιόδους υπαγωγής της κάθε χώρας στο καθεστώς των Μνημονίων. Ειδικότερα ως προς την Ελλάδα, είναι επιπλέον αναγκαία η εξέταση του ρόλου των εμπλεκόμενων υπηρεσιακών παραγόντων, κυρίως δε ανώτατων στελεχών της τότε Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος (ΕΣΥΕ), που με μεταγενέστερες δηλώσεις τους αμφισβήτησαν τόσο την ορθότητα της στατιστικής ενσωμάτωσης των δημοσιονομικών στοιχείων για το έλλειμμα και το χρέος του 2009 όσο και τη συμβατότητά της με τις πρακτικές άλλων κρατών-μελών της Ευρωζώνης.

Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούμε, συνεπώς, ότι για λόγους ηθικής και πολιτικής ευθύνης, αλλά και στοιχειώδους σεβασμού προς τον ελληνικό λαό, απαιτείται ενδελεχής έρευνα για τις συνθήκες υπαγωγής της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίου τον Μάιο του 2010, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη διερεύνηση του ρόλου των αρμόδιων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων της περιόδου εκείνης.

Οι φόροι και η Αριστερά...

του Χρηστου Λασκου, απο το Red NoteBook...

Είναι γνωστό πως το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δίνει πολύ μεγάλο βάρος στο
ζήτημα της ριζικής αναδιανομής του εισοδήματος και του πλούτου.

Οι λόγοι
είναι οι προφανείς για μια δύναμη της ριζοσπαστικής Αριστεράς –κι ένας
παραπάνω. Αυτός ο παραπάνω λόγος είναι εντελώς στρατηγικός και
συνίσταται στην αντίληψη πως οποιοδήποτε αριστερό πρόγραμμα δεν μπορεί
παρά να εμπεριέχει, ήδη βραχυπρόθεσμα, μια πρωτεύουσα έμπρακτη ταξική
διάσταση, αμέσως αντιληπτή από τον κοινωνικό συνασπισμό που θα
υλοποιήσει το πρόγραμμα.

Το αξονικό σύνθημα «Την κρίση να
πληρώσουν οι πλούσιοι» είναι εξαιρετικά εύληπτο, όταν μεταφράζεται σε
πρακτικά μέτρα. Το φορολογικό πεδίο, λοιπόν, είναι το κατεξοχήν στο
οποίο αυτή η εύληπτη, δηλαδή άμεσα πρακτική, υπόσταση του προγράμματος
μπορεί να πάρει σάρκα και οστά.

Καλύτερα να φύγουν νύχτα...

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο το Periodista.gr....

Νύχτα στο Μαξίμου

Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα. Από ανθρωπιστικής απόψεως, είναι καλύτερα να φύγουν όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Αργά την νύχτα. Πολύ αργά. Λίγο πριν το ξημέρωμα. Όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Χειρότερο κακό στον τόπο δεν μπορεί να κάνει ο πρωθυπουργός. Ας ξυπνήσει τον Κάρολο νωρίς. Έτσι κι αλλιώς οι ηλικιωμένοι ξυπνούν αχάραγο. Κι αν είναι και τον πάρει να φύγουν μαζί, αυτόν που με την υπογραφή του καταρράκωσε το Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι πρώτος θα προστάτευε, ακόμα καλύτερα. Γιατί να περιμένει ακόμη ένα χρόνο; Κι ας μη φωνάξει τα τηλεοπτικά συνεργεία για κάλυψη. Θα τον κατανοήσουν άπαντες. Και η Ιστορία επίσης.

Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα. Ο κ. Σαμαράς με τον κ. Βενιζέλο. Μέσα σε τόσα δεινά που έχουν φέρει στην κοινωνία, θα της κάνουν και ένα καλό. Το καλύτερο που θα μπορούσαν να φανταστούν. Θ’ αρχίσει να ανασκουμπώνεται ο κόσμος, θα πιάσει την τσάπα ο αγρότης, το καλαπόδι ο τσαγκάρης, το πηλοφόρι ο χτίστης, το «ταυ» ο αρχιτέκτονας, θ’ ανοίξει τον υπολογιστή του ο άνθρωπος του γραφείου, τα βιβλία και τα τετράδιά του ο μαθητής και ο σπουδαστής, θα κάνει τέλος πάντων ο καθένας ο,τι ξέρει να κάνει, και θα ξανάρθει το χαμόγελο πίσω στα πρόσωπα μικρών και μεγάλων.

Πολιτικοί απατεώνες υπό ελληνική σημαία...

Sotosblog...
Κεντρικό ρόλο είχε παίξει στις περασμένες εκλογές η απειλή ότι ψήφος στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα σήμαινε φορολόγηση των εφοπλιστών, με αποτέλεσμα να έχει προκληθεί προεκλογικά πολύ ηλεκτρισμένο κλίμα μεταξύ των ναυτιλιακών κύκλων· με διαρκείς και οργίλες αναφορές στις πρόνοιες του Συντάγματος για την ελληνική ναυτιλία κ.τ.λ. Το όλο κλίμα είχε πυροδοτήσει, αν θυμάστε, ένα άκρως αντιδημοσιογραφικό τηλεγράφημα του πρακτορείου Bloomberg το οποίο περιείχε και την περίφημη δήλωση Ρέστη «πιάσε με, αν μπορείς».

Ουσιαστικά, κύριος αποδέκτης της απειλής που υπέφωσκε ήσαν οι εργαζόμενοι στα ναυτιλιακά γραφεία. Με διάφορα email που υπόγεια κυκλοφορούσαν από το πλάι, καλούνταν να σταθμίσουν διπλά και τριπλά την ψήφο τους, δεδομένου ότι μια έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος σε βάρος των μνημονιακών κομμάτων έκρυβε το κίνδυνο να μείνουν χωρίς δουλειά, αφού οι εφοπλιστές είχαν ξεκαθαρίσει ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έφευγαν από τη χώρα.

Τσάμπα το πλεόνασμα, βρε Γιάννηδες....

Πέτρος Κατσάκος, απο το Left.gr...

Και αφού το σκέφτηκαν, αφού το επεξεργάστηκαν, αφού το δούλεψαν καλά στο μυαλό τους κατέληξαν στην λύση του προβλήματος.
Λύση που έδωσε παράλληλα και απάντηση στους «λογιστές» των ΜΜΕ που κάθε βράδυ ρωτούσαν «ποιος θα πληρώσει» την όψιμη κοινωνική ευαισθησία της κυβέρνησης για το δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα στους παγωμένους συνανθρώπους μας.
Μετά λοιπόν από βασανιστική σκέψη ο αρμόδιος υπουργός βρήκε την λύση. Όλοι μαζί θα τσοντάρουμε με ένα μικρό φούσκωμα των λογαριασμών της ΔΕΗ και με τον τρόπο αυτό θα βρεθούν τα χρήματα για να καλυφθεί το έλλειμμα που θα δημιουργήσει στα ταμεία της επιχείρησης η άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Έτσι απλά και δημοκρατικά. Όπως ακριβώς έγινε και με την Ειδική Εισφορά Αλληλεγγύης που επέβαλαν τα τελευταία χρόνια οι μνημονιακές μας κυβερνήσεις. Μόνο που από το μυαλό του κ. Μανιάτη δεν πέρασε ούτε για μια στιγμή να χρησιμοποιήσει το απόθεμα της συγκεκριμένης εισφοράς που μόνο κατ επίφαση έχει το όνομα της αλληλεγγύης. Όπως προφανώς και δεν σκέφτηκε ο υπουργός να απευθυνθεί στον συνάδελφό του των Οικονομικών που διαχειρίζεται το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα το οποίο κάποια στιγμή θα διανεμηθεί μετά βαίων και κλάδων στα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα.

...και τα κλειδιά στο χέρι (της τράπεζας) ...

Cogito ergo sum...

Μάλιστα, λοιπόν, Η κυρία δικαστίνα τής Χαλκίδας αποφάσισε ότι η τράπεζα (εν προκειμένω η Eurobank) δικαιούται να βγάλει στο σφυρί το σπίτι κάποιου άνεργου, επειδή η γυναίκα του είχε πάρει ένα δάνειο το οποίο δεν αποπληρωνόταν κανονικά. Παλιότερα, η δανειολήπτρια είχε προσφύγει στην προστασία τού "νόμου Κατσέλη" και είχε ρυθμίσει το δάνειό της με μηνιαίες δόσεις των 80 ευρώ αλλά ούτε κι αυτές τις χαμηλές δόσεις μπόρεσε να εξυπηρετήσει. Και πώς να τις εξυπηρετήσει, δηλαδή, όταν ολόκληρη οικογένεια διαθέτει μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ; Η δικαστίνα, όμως, αποφάσισε ότι και το σπίτι θα βγει στο σφυρί και οι μηνιαίες δόσεις πρέπει να αναπροσαρμοστούν από τα 80 στα 100 ευρώ. Όμορφα.

[Πρώτη παρένθεση για να θυμηθούμε την ανεπανάληπτη αποστροφή τού Μπρεχτ από την Όπερα της πεντάρας "Τί είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;" και συνεχίζουμε.]

Το ξέρουμε ότι πλησιάζει απειλητικά η μέρα που οι τράπεζες θ' αρχίσουν να παίρνουν τα σπίτια του κοσμάκη. Ό,τι κι αν λένε οι κυβερνώντες κι όσο ψευτοτσαμπουκά να πουλάνε στην τρόικα, τα πάντα είναι δρομολογημένα. Τί σημασία έχει το ξεσπίτωμα μερικών χιλιάδων φουκαράδων μπροστά στην σωτηρία των τραπεζών; Οι τράπεζες πρέπει να σωθούν. Οι τράπεζες επιβάλλεται να σωθούν, καθ' ότι αποτελούν την κεντρική κολώνα τού καπιταλισμού. Άλλωστε, λόγω αυτής της αναγκαιότητας είναι που από το 2008 (Ν.3723/2008 "Ενίσχυση ρευστότητας της οικονομίας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης") η χώρα μας έχει τροφοδοτήσει το τραπεζικό της σύστημα με:

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν....

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Εχει δίκιο η κυβέρνηση ότι «δεν υπάρχει υπερφορολόγηση στην Ελλάδα». Δεν είναι μόνο τα λογιστικο-στατιστικά στοιχεία που στηρίζουν τη θέση Στουρνάρα για υποφορολόγηση. Είναι και η Ιστορία. Αν συγκρίνεις παλαιότερες εποχές κρίσης με τη σημερινή, διαπιστώνεις πάραυτα τα τεράστια φοροεισπρακτικά περιθώρια για τη σωτηρία της πατρίδος - πλην των ανθρώπων της. Αρκεί μια ματιά στις δεκαετίες του 1890 και του 1930. Θα έφριτταν αρμόδιοι εκείνων των εποχών με την κυβερνητική ελαφρότητα στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Από τον «φόρο επί των κυνών», ο οποίος ούτε ως σκέψη ακόμη δεν έχει τεθεί, μέχρι τη φορολογία αγάμων και ατέκνων.

Ειδικά για την τελευταία. Εχει απασχολήσει επανειλημμένα και μελετηθεί από τις πιο διαφορετικές κυβερνήσεις (Δηλιγιάννη, Πάγκαλου, Ελ. Βενιζέλου). Τι περιμένει άραγε η κυβέρνηση, καθώς επιπλέον μειώνεται ο αριθμός των γάμων και βρισκόμαστε μπροστά σε οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα; Αν δεν αρκεί το μέτρο, υπάρχει και η αρχαιότερη λύση του «τέλους θανάτου». Για όποιον πέθαινε κατέβαλλαν φόρο οι κληρονόμοι του. Να ένας τρόπος για να μειωθούν, επιπλέον, οι αυτοκτονίες! Ισως και οι θάνατοι από άλλες αιτίες, που... μεταφράζονται τελικά σε λιγότερους φορολογούμενους!

Είναι απορίας άξιον για ποιους λόγους δεν καταφεύγει σε δοκιμασμένες από το Βυζάντιο ως και την αρχαιότητα μεθόδους. Τη στιγμή μάλιστα που το κάνουν πλούσιες χώρες, όπως η Γερμανία με το «ξενικό τέλος» (διόδια για τους ξένους), η Γαλλία με το «πορνικό» (πρόστιμα για αγοραίο έρωτα) και τόσες άλλες, χρησιμοποιώντας «ελληνική τεχνογνωσία». Μεγαλύτερη απορία όμως προκαλεί η αδυναμία να λυθεί ο γόρδιος δεσμός με τη φορολογία των ακινήτων.

Ζούνε σε άλλο κόσμο...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει πάθει ψυχικό «τραλαλά». Τα μάτια των ανθρώπων στον δρόμο είναι αγριεμένα. Η κατάθλιψη φανερώνεται κι όταν ξανοίγεται ένα γέλιο. Εχει καταντήσει κοινωνική επιδημία η ανασφάλεια. Η απογοήτευση κάποιους συνανθρώπους μας, γύρω στις τρεις χιλιάδες λογαριάζονται, τους έσπρωξε στην αυτοκτονία. Ολες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από την οικονομική κρίση, που δέρνει τον καθέναν και όλους μαζί. Πολλοί από αγανάκτηση έχουν οδηγηθεί στην κομματική και πολιτική απραξία και, το χειρότερο, ένας σεβαστός αριθμός ψήφισε για τιμωρία μια εγκληματική νεοναζιστική συμμορία, στο όνομα μιας γενικευμένης απαξίωσης, χωρίς την επίγνωση πως αυτή η επιλογή στρέφεται εναντίον τους.

Ο θυμός και η οργή έγιναν κακοί σύμβουλοι και ενισχύουν την πίστη πως όλοι το ίδιο είναι, κι αν δεν είναι θα γίνουν. Υποτίθεται πως αυτή η κατάσταση του φόβου και των τρομοκρατικών εκβιαστικών διλημμάτων των συγκυβερνόντων βολεύει, καθότι περνούν τα μνημονιακά μέτρα των τροϊκανών δανειστών μας. Δεν λογαριάζουν όμως τους αστάθμητους παράγοντες. Το τσουνάμι των αντιδράσεων, το φθινόπωρο -δήλωσαν με σκωπτικό τρόπο και ικανοποίηση- δεν ξέσπασε διαψεύδοντας την αντιπολίτευση.

Οι συνθήκες όμως γίνονται χειρότερες και το 2014, με τον προϋπολογισμό, με τη φορολογία, με τις απολύσεις, με τις διαθεσιμότητες και τις κινητικότητες και με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και με τα πανεπιστήμια να μη λειτουργούν και με την υγεία να ψυχορραγεί και να συρρικνώνεται διά των συγχωνεύσεων των δημόσιων νοσοκομείων προετοιμάζουν το έδαφος, και είναι απορίας άξιον πως δεν το συνειδητοποιούν και δεν το λογαριάζουν, προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο γαντζωμένοι στη διακυβέρνηση.

Το δημόσιο χρέος και ο ελληνικός καπιταλισμός...

Του Χρήστου Λάσκου, απο το AlterThess...

Μια από τις θεμελιώδεις διαχωριστικές των πολιτικών δυνάμεων αφορά το ζήτημα της προέλευσης του δημόσιου χρέους. Γιατί, προφανώς, η άποψη σχετικά με αυτό καθορίζει και τις προτάσεις διεξόδου.
Σε ό,τι αφορά τις καθεστωτικές δυνάμεις, η βασική γραμμή υπήρξε –και παραμένει- πως τόσο για το δημόσιο χρέος, όσο και για όλα τα κακά της μοίρας μας, εν τέλει, την κύρια ευθύνη έχει το μεγάλο και σπάταλο ελληνικό κράτος. Το γεγονός πως πρόκειται για το δικό τους καπιταλιστικό κράτος, γι’ αυτό που έφτιαξαν και διατήρησαν οι ίδιοι σε όλη τη νεοελληνική ιστορία, μπορεί να κάνει λίγο… γκροτέσκα την «ανάλυση», αλλά αυτή, θα σου πουν, είναι αισθητική κρίση, όχι πολιτική. Ως προς την πολιτική, οι καθεστωτικοί –με όλη τη συντριπτική επικοινωνιακή δύναμη πυρός των ΜΜΕ μαζί τους- ισχυρίζονται πως, όσο κι αν αμάρτησαν στο παρελθόν, τώρα είναι έτοιμοι, αναγνωρίζοντας το σφάλμα, να προβούν σε όλες τις απαιτούμενες «διορθώσεις». Θα συρρικνώσουν μέχρις εξαφανίσεως το κράτος και όλα θα πάρουν το δρόμο τους.
Αντίστοιχα, ένα σημαντικό μέρος των αριστερών και ευρύτερα αντιμνημονιακών  δυνάμεων βρίσκει πως η έκρηξη του δημοσίου χρέους οφείλεται κατά βάση στη δράση διεθνών τοκογλύφων, που, με σχεδιασμένο και συστηματικό τρόπο, αξιοποίησαν τη συνέργεια σε βαθμό δοσιλογισμού των εγχώριων ελίτ, ώστε να διαμορφώσουν για τη «χώρα» τη μοίρα μια αποικίας χρέους. Σε αυτές τις προσεγγίσεις κυριαρχεί ένας πατριωτικός, αντιιμπεριαλιστικός τόνος, εξού και η πληθωρική αναφορά στη χώρα –ή και στην πατρίδα- και η μηδενική αντίστοιχη στον ελληνικό καπιταλισμό. Γι’ αυτό και η λύση του δράματος φαίνεται εύλογα συνδεδεμένη πρωταρχικά με μια σύγκρουση που ως βασικό υποκείμενο έχει τη χώρα, η οποία έτσι, με οδηγό μια κυβέρνηση σωτηρίας, θα διεκδικήσει την εθνική κυριαρχία, όρο εκ των ων ουκ άνευ για τη διέξοδο.

Το δικό μας δόγμα του σοκ...

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ, απο την Ελευθεροτυπια...

Είμαι ένας από εκείνους που με την πενιχρή επιστροφή φόρου που δικαιούνται (λόγω ανεργίας) -και η οποία δεν τους καταβάλλεται εδώ και μερικούς μήνες- συμβάλλουν ενεργά στην επίτευξη του μέγιστου εθνικού στόχου, όπως τον διακηρύττει ο πρωθυπουργός, του περίφημου πρωτογενούς πλεονάσματος.

Δεν φτάνουν οι δυσβάστακτοι φόροι, οι συνεχείς περικοπές μισθών (σε όσους εργάζονται ακόμη), δεν αρκεί η διάλυση της δημόσιας Υγείας και της Παιδείας. Η κυβέρνηση παίρνει χρήματα από όπου μπορεί. Και δυστυχώς μπορεί να «ληστεύει» μόνο μισθωτούς και συνταξιούχους.
Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι πιθανό να υπάρξει. Αλλά θα υπάρξει στηριγμένο στις τσέπες και τις ζωές των αδύναμων και όχι των ισχυρών. Θα είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνικά μονομερούς, απόλυτα ταξικής, δημοσιονομικής προσαρμογής που μέσα σε μόλις 4 χρόνια κατάφερε την πιο μεγάλη αναδιανομή εισοδήματος.
Ομως δεν είναι μόνο η επιλεκτική εξαίρεση των μεγαλόσχημων από τα δημόσια βάρη, που συνεχίζει να προκαλεί το δημόσιο περί δικαίου αίσθημα. Είναι η διάχυτη αντίληψη ότι ζούμε έναν διαρκή εφιάλτη χωρίς αίσιο τέλος.
Η γενικευμένη απόγνωση των πολιτών δεν ισοσταθμίζεται από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς περί πρωτογενούς πλεονάσματος. Και αυτό συμβαίνει για πάρα πολύ συγκεκριμένους λόγους: Η κοινωνία βρίσκεται σε διαρκές σοκ εδώ και 4 χρόνια. Θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών παραβιάζονται συστηματικά, η μερική ασφάλεια που τους παρείχε το ελλειμματικό κοινωνικό κράτος έχει διαρραγεί.

Νταμπλάς....

Sotosblog...

Οι… βελτιωτικές τροποποιήσεις που, υποτίθεται κατόπιν πιέσεων από τις κοινοβουλευτικές ομάδες των συγκυβερνώντων κομμάτων, έγιναν στον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων και διαρρέουν, δεν γίνονται φυσικά με στόχο την ελάφρυνση των επιβαρύνσεων. Γίνονται με στόχο να εμφανισθούν οι εν λόγω βουλευτές ως εξωρραϊσμένοι στα μάτια του κόσμου. Να καμωθούν ότι τάχα τον νοιάζονται τον κόσμο και τον υπερασπίζονται. Να το δω αυτό μια μέρα, ρε παιδιά, να το δώ ότι τον νοιάζονται και τον υπερασπίζονται, κι ας μου ‘ρθει νταμπλάς!
Όχι, δεν μπαίνω καν στον κόπο να εξηγήσω αναλυτικά με τι αριθμούς, συντελεστές και ποσοστά προκύπτει ότι οι τροποποιήσεις δεν γίνονται με στόχο την ελάφρυνση των επιβαρύνσεων. Δεν το κάνω, διότι η πείρα με έχει διδάξει ότι, αν το κάνω, το μόνο που θα επιτύχω είναι να στενοχωρήσω περισσότερο όσους αντιλαμβάνονται ήδη ότι θα σκισθούν πορτοφόλια ξηλωμένα, και δεν έχουν ανάγκη τη δική μου εξήγηση για να πεισθούν. Ε λοιπόν όχι, δεν θέλω να στεναχωρήσω όσους δεν περιμένουν αριθμούς, συντελεστές και ποσοστά, για να δούν αν το ξηλωμένο πορτοφόλι τους θα σκισθεί σε τριάντα ή σε τριανταδύο κομματάκια. Δεν θέλω να στεναχωρήσω όσους αντιλαμβάνονται ότι αυτό το τριάντα δεν έχει καμιά διαφορά από το τριανταδύο. Δεν θέλω να στεναχωρήσω όσους έχουν φάει από καιρό το δικό τους νταμπλά, και τους ήταν αρκετός.
Οι υπόλοιποι, εκείνοι που αξιώνουν τη δική μου εξήγηση για να πεισθούν, έτσι κι αλλιώς θα πεισθούν μόνον όταν θα τους έλθει ο λογαριασμός. Τότε και μόνον τότε πείθονται αυτοί, αν πείθονται ποτέ… Ας είμαστε ειλικρινείς! Την αναλυτική πληροφόρηση τη γυρεύουν, όχι για να πεισθούν, αλλά για να κάνουν κρυφά τους δικούς τους λογαριασμούς…. Για να υπολογίσουν αν βγαίνουν οι ίδιοι. Αδιαφορούν για τους άλλους. Γι αυτό, λοιπόν, κι εγώ δεν θα τους κάνω τη χάρη να τους ενημερώσω. Να μου παριστάνουν μετά ότι δεν θα τους έρθει δα και κανένας νταμπλάς!.. Τους αφήνω να τον φάνε το νταμπλά στο κεφάλι.