Η αμερικ(λ)ανοποίηση του Έλληνα....

Μια ματια στον ηλιο με γιορτινα...

Πολύ της μόδας είναι τώρα τελευταία η πατρίδα, οι πατριώτες και τα τοιαύτα. Γιατί τόσα χρόνια την είχαμε γραμμένη στα παλιά μας τα παπούτσια, να μη πω και κάπου αλλού. Και όλο για πατριώτες ακούω... πήξαμε στους πατριώτες.

Θυμάμαι πιο παλιά στο πόλεμο του Ιράκ και πιο παλιά στον πόλεμο του Κόλπου, αλλά και στον πόλεμο του Βιετνάμ
(αυτό δεν το θυμάμαι, δεν είμαι τόσο μεγάλη), λέγαμε και γελάγαμε και λίγο, με τους Αμερικάνους που τσιμπάγανε στην προπαγάνδα που είχε στήσει η κυβέρνηση και τραβιόντουσαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από την πατρίδα τους (ο Θεός να την κάνει), να πολεμήσουν ένα εχθρό που δεν είχαν δει ποτέ στην ζωή τους και μάλιστα ήταν και σίγουροι ότι αυτός ο πόλεμος ήταν πατριωτικός.
Οι περισσότεροι όμως ξύπνησαν και κατάλαβαν ότι αυτοί οι πόλεμοι    ήταν  πετρελαιοκίνητοι  και ουδεμία σχέση δεν είχαν με εθνική ασφάλεια και κολοκύθια με την ρίγανη.
  Βέβαια μετά ήταν αργά γιατί κάποιοι είχαν ήδη χάσει τα πάντα, χέρια, πόδια, αδέρφια, παιδιά και μυαλό. Ή όταν βλέπαμε κάποιους πατριώτες Αμερικάνους να καταστρέφουν τα μαγαζιά των Λατίνων και των Κινέζων, μας προκαλούσε αποστροφή όλο αυτό και τους θεωρούσαμε ηλίθιους που δρουν έτσι, πόσο μάλιστα όταν όλοι οι Αμερικάνοι στην ουσία είναι μετανάστες Ευρωπαίοι.
Τίποτα μην κοροϊδέψεις σε αυτή τη ζωή, γιατί όλα θα τα λουστείς.

Και ερχόμαστε τώρα στα δικά μας και βλέπω μια ανάλογη αντίδραση, μια ανάλογη αποχαύνωση. Τι γίνεται, δεν καταλαβαίνω. Μας πήρε ο πόνος για την πατρίδα;
Βλέπουμε να καταστρέφουν τους πάγκους των αλλοδαπών και καθόμαστε και κοιτάμε σαν χάνοι. Μη σας πω ότι κρύβουμε και ένα μικρό μειδίαμα.
Βλέπουμε να διοργανώνουν αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες και μεις αντί, τουλάχιστον να γελάσουμε με το επιχείρημα, συμφωνούμε και λέμε και μπράβο. Απορώ πραγματικά ποιος σοβαρός άνθρωπος πίστεψε αυτή την μπαρούφα. Συγνώμη δηλαδή αλλά ούτε οι Αμερικάνοι δεν θα έτρωγαν κάτι τέτοιο.

Και όλα αυτά περί φυλής; Το έχουμε σιγουράκι ότι είμαστε απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Παίρνουμε απευθείας το συγχωροχάρτι. Και μην ερωτευθούμε ξένο και χαλάσει η μαγιά της επιτυχίας. Γιατί τόσα χρόνια κρατάμε την συνταγή επτασφράγιστο μυστικό. Και αυτοί που έτυχε και κάναν απογόνους με ξένους, τα παιδιά τους, αν μάλιστα είναι και λίγο σκουρόχρωμα, δεν ανήκουν στην ελληνική φυλή και δεν είναι Έλληνες. Χάλασε η πετυχεσιά γονιδίων.

Και μην δώσουμε δουλειά σε ξένους. Ποιος; Οι Έλληνες. Που έχουν πλύνει εκατομμύρια πιάτα στις λάντζες της Γερμανίας, που έχουν χτίσει την μισή Αυστραλία, που έλιωναν στα ορυχεία του Βελγίου.
Οι Έλληνες που απαξιούν να μαζέψουν ελιές και ντομάτες, να πάνε στα πρόβατα, να πλύνουν σκάλες. Ή είσαι πατριώτης ή δεν είσαι.
Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια...βέβαια.
Το ξαναθυμηθήκαμε το τρίπτυχο. Ποια πατρίδα; Αυτή που κλέβαμε και αγνοούσαμε τόσα χρόνια; Ποια Θρησκεία; Αυτή που την χρησιμοποιούσαμε ως κοινωνική εκδήλωση, για να ταΐσουμε την ματαιοδοξία μας; Και ποια οικογένεια; Για αυτή που την ντύσαμε με ακριβές μάρκες και με φτηνά αισθήματα; Το πιο τρομερό είναι ότι όλα αυτά νομίζουμε ότι τα έχουμε.
Και να σας πως και το ακόμα πιο φοβερό; Θα τα ξαναπουλήσουμε με την πρώτη ευκαιρία για ένα πινάκιο φακής.

Και όλη αυτή η αποχαύνωση μπροστά στην τηλεόραση; Μας πετάνε το δόλωμα και μας το καταπίνουμε αμάσητο. Και μάλιστα τις περισσότερες φορές ξέρουμε πως υπάρχει και αγκίστρι. Όλα γίνονται για το καλό του έθνους, της πατρίδας.
Τα έλεγα όλα αυτά στην άντρα μου. Έχει ένα μοναδικό τρόπο, ενώ κάθεσαι και του αραδιάζεις κατεβατά, θα πει μια λέξη και θα τα πει όλα. Και μου λέει... ''όλα αυτά που λες δεν είναι πατριωτισμός, είναι μαλακία στον εγκέφαλο. Μην ασχολείσαι με τέτοιους ανθρώπους, θα σε φθείρουν και σένα''. Μάλλον δίκαιο έχει. Μήπως τελικά δεν μας κόβει; Μήπως η φυλή μας τελικά είναι ηλίθια; Γιατί όλα αυτά δεν μας φαίνονται τουλάχιστον γραφικά; Γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τα πιστεύουν;

Πατριωτισμός...αμφιλεγόμενη λέξη. Αυτοαναιρείται νομίζω και παρεξηγείται εύκολα. Πατριωτισμός είναι να πεθάνεις για την πατρίδα; Να μην δέχεσαι τίποτα ξένο, να νιώθεις μοναδικός, να νιώθεις ανώτερος; Ή μάλλον να ζήσεις και να δημιουργήσεις για την πατρίδα; Να συμβιώσεις με όλους, ξένους και Έλληνες, να νιώθεις ίσιος και ίδιος με τους άλλους; Αυτός που είναι ρατσιστής με τους ξένους, θα είναι και με τους Έλληνες. Άρα δεν μπορεί να είναι πατριώτης.

Αν και ποτέ δεν αποδέχτηκα τον όρο πατριώτης. Τι πάει να πει πατριώτης; Πάνω απ΄ όλα είμαστε άνθρωποι. Σαν άνθρωποι πρέπει να σκεφτόμαστε πρώτα και μετά ως Έλληνες. Γιατί εμείς νομίζω ότι έχουμε κολλήσει στο Έλληνες και έχουμε χαθεί ως άνθρωποι.

Θα έλεγα ότι πρέπει να αρχίσουμε να ταρακουνιόμαστε λιγάκι. Έχουμε γίνει πιο Αμερικανάκια και από τους Αμερικάνους. Πριν είναι αργά και χάσουμε τα πάντα, χέρια, πόδια, αδέρφια, παιδιά και μυαλό.

σ.σ. Μην παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με τους Αμερικάνους. Ίσα ίσα τους συμπαθώ ιδιαίτερα.  Νομίζω ότι έχουμε πολλά κοινά καλά στοιχεία και ότι καλοί άνθρωποι κατά βάθος. Πλανεμένοι μεν, καλοί δε.

Ο μύθος της μίας ψήφου...

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία...
του Νικου Σαραντακου
Προχτές αναφέρθηκα στο κοτσανούργημα (έτσι ονομάζω μια περίτεχνη κοτσάνα θηριωδών διαστάσεων) μιας δικηγόρου που πρόσκειται στο κόμμα του κ. Καμμένου, η οποία κατηγόρησε την κ. Άννα Διαμαντοπούλου ότι η Ελληνική γλώσσα δεν έγινε η επίσημη γλώσσα της Ευρώπης, με διαφορά μιας ψήφου από την Αγγλική, της δικής της αρνητικής σε βάρος της Ελληνικής γλώσσας ψήφου. Φυσικά, κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη, η κυρία αυτή μέσα στο μυαλό της έχει μπλέξει μια αλήθεια (η κ. Διαμαντοπούλου πρότεινε να γίνουν τα αγγλικά επίσημη γλώσσα της χώρας μας) και έναν γνωστό, παλιό μύθο (ότι τάχα τα ελληνικά για μία ψήφο δεν έγιναν επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ). Με την ευκαιρία λοιπόν, κι επειδή στο ιστολόγιο δεν έχουμε μιλήσει για τον μύθο αυτό, δημοσιεύω σήμερα, ξαναδουλεμένο, ένα παλιό μου άρθρο για τον μύθο της μίας ψήφου, που είχε πρωτοδημοσιευτεί στον παλιό μου ιστότοπο και στο βιβλίο μου “Γλώσσα μετ’ εμποδίων“.
Αυτός ο μύθος είναι παλιός: τον θυμάμαι από τα χρόνια που πήγαινα δημοτικό σχολείο, και σίγουρα ακούγεται από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Αν έχετε κάποια ηλικία, είναι πολύ πιθανό να τον έχετε κι εσείς ακούσει όταν πηγαίνατε σχολείο. Σε αντίθεση με άλλους μύθους, π.χ. το Λερναίο, ο μύθος της μίας ψήφου δεν διαδόθηκε χάρη στο Διαδίκτυο, αλλά αντίθετα χάρη στο Διαδίκτυο διευκολύνθηκε η ανασκευή του.
Ο μύθος λοιπόν λέει ότι μόλις κέρδισαν την ανεξαρτησία τους οι Ηνωμένες Πολιτείες το 1776, οι νομοθέτες τους θέλησαν να αποφασίσουν ποια γλώσσα θα είναι η επίσημη του νεοσύστατου κράτους. Και καθώς τα αγγλικά θύμιζαν την αποικιοκρατία, κάποιοι πρότειναν (λέει ο μύθος) να επιλεγούν τα ελληνικά σαν επίσημη γλώσσα του κράτους, αφού τα ελληνικά ήταν η γλώσσα που γέννησε τη δημοκρατία. Η ψηφοφορία έγινε και για μία μόνο ψήφο τα ελληνικά ηττήθηκαν και προκρίθηκαν τα αγγλικά, λέει ο μύθος, κι έτσι χάσαμε την ευκαιρία να έχουμε τη γλώσσα μας κοσμοκράτειρα κι εμείς να τρώμε με χρυσά κουτάλια σαν προνομιακοί της εκπρόσωποι (αυτό δεν το λέει ο μύθος αλλά το σκέφτονται ίσως μερικοί). Ποια ελληνικά όμως υποτίθεται ότι έχασαν την ψηφοφορία; Τα αρχαία ελληνικά, υποθέτω -αλλά αυτό σπάνια δηλώνεται σαφώς (δείτε όμως και στο τέλος).
Ξαναλέω ότι ο μύθος αυτός δεν κυκλοφορεί και πολύ στις μέρες μας επειδή έχει ανασκευαστεί πειστικά. Ωστόσο, σε πολλές ιστοσελίδες (δεν βρίσκω τώρα την αρχική πηγή, που ήταν μια ελληνοαμερικανική οργάνωση) θα βρείτε ένα παράθεμα που αποδίδεται στον Ξενοφώντα Ζολώτα, που φαίνεται να υιοθετεί τον μύθο της «μίας ψήφου»: «Ο Ουάσιγκτον, ο Τζέφερσον, ο Άνταμς και άλλοι όταν συνέτασσαν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών στα 1787 –που ισχύει με μερικές νέες παραγράφους, που ψηφίστηκαν για προσαρμογή στις νέες εξελίξεις, μέχρι σήμερα στον αρχικό κορμό του– είχαν προτείνει η γλώσσα του νέου κράτους να είναι η ελληνική, προς τιμή της γλώσσας του Έθνους εκείνου, που πρώτο γέννησε και ελίκνισε τη Δημοκρατία και τη διέδωσε στον κόσμο. Για μία ψήφο μόνο προκρίθηκε και υιοθετήθηκε τελικά η αγγλική αντί της ελληνικής».
Δεν αποκλείω να το είχε γράψει αυτό ο Ζολώτας πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, γιατί την εποχή εκείνη ο μύθος ήταν πράγματι διαδεδομένος. Φυσικά, η αλήθεια είναι ότι καμιά τέτοια ψηφοφορία δεν έχει γίνει· ούτε για τα ελληνικά, ούτε για καμιά άλλη γλώσσα. Τα πρακτικά και τα άλλα επίσημα κείμενα του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών υπάρχουν στη διάθεση του καθενός και καμιά ψηφοφορία δεν καταγράφεται για την ανάδειξη επίσημης γλώσσας. Στην πραγματικότητα, πουθενά στο Σύνταγμα των ΗΠΑ ή σε άλλο θεσμικό ή νομοθετικό κείμενο της χώρας δεν υπάρχει ορισμός επίσημης γλώσσας. Τα αγγλικά είναι η εκ των πραγμάτων επίσημη γλώσσα, αλλά δεν έχουν θεσμική κατοχύρωση. Πιο σωστά: δεν έχουν μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, διότι, όπως ίσως θα έχετε ακούσει, στις μέρες μας όντως υπάρχουν προτάσεις να κατοχυρωθούν θεσμικά τα αγγλικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, σαν ανάχωμα στη δημογραφική άνοδο των ισπανόφωνων.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο μύθος αυτός, δηλαδή ότι τα ελληνικά έχασαν για μία ψήφο την ευκαιρία να αναδειχτούν σε επίσημη γλώσσα των νεαρών ΗΠΑ, κυκλοφορεί και σε άλλες παραλλαγές, όπου στη θέση της ηττημένης για μία ψήφο γλώσσας είναι τα εβραϊκά (που δήθεν είχαν επιλεγεί ως γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης), τα γαλλικά (ως γλώσσα του ορθού λόγου), τα πολωνικά ή τα γερμανικά, που είναι και η πιο συχνή παραλλαγή. Μάλιστα, το 1987, σε κάποιες τοπικές εκλογές στις ΗΠΑ, η τοπική εκλογική επιτροπή, θέλοντας να δείξει ότι και μία ψήφος μετράει, ανέφερε ότι για μία μόνο ψήφο τα αγγλικά έγιναν επίσημη γλώσσα αντί των γερμανικών.
Στην τελευταία περίπτωση, βρίσκουμε τον κόκκο αλήθειας που υπάρχει στον πυρήνα των περισσότερων μύθων. Πρέπει καταρχάς να θυμηθούμε ότι οι γερμανικής καταγωγής Αμερικανοί είναι πάρα πολλοί· σήμερα στις ΗΠΑ 45 εκατομμύρια πολίτες δηλώνουν γερμανική καταγωγή (απογραφή του 2000). Στις νεοσύστατες Ηνωμένες Πολιτείες, υπήρχαν πολλοί γερμανικής καταγωγής πολίτες που δεν ήξεραν αγγλικά ή ήξεραν ελάχιστα. Έτσι, τον Μάρτιο του 1794 μια ομάδα Γερμανών που ζούσαν στην πολιτεία Βιρτζίνια υπέβαλε στο Κογκρέσο αναφορά, ζητώντας να μεταφράζονται οι ομοσπονδιακοί νόμοι στα γερμανικά. Η πρόταση αυτή συζητήθηκε στο Κογκρέσο στις 13 Ιανουαρίου 1795· όχι να γίνουν τα γερμανικά επίσημη γλώσσα, αλλά να μεταφράζεται στα γερμανικά το κείμενο των ομοσπονδιακών νόμων για τους πολίτες που δεν καταλάβαιναν αγγλικά. Μια επιτροπή του Σώματος πρότεινε να κυκλοφορεί μια γερμανική μετάφραση των νόμων σε μικρότερο αριθμό αντιτύπων· η σύσταση αυτή της επιτροπής δεν συγκέντρωσε πλειοψηφία. Σε διαδικαστική πρόταση των υποστηρικτών της μετάφρασης, που ζητούσαν να μη λάβει απόφαση αμέσως το Σώμα, η ψηφοφορία έδωσε το αποτέλεσμα 42 κατά και 41 υπέρ (να η περίφημη διαφορά της μίας ψήφου!). Μάλιστα, ο πρόεδρος του Σώματος, ο Φρέντερικ Μούλενμπεργκ, που είχε γεννηθεί στη Γερμανία αλλά ήταν οπαδός της αφομοίωσης και της αγγλικής γλώσσας, αρνήθηκε να την ψηφίσει (όμως ήταν συνηθισμένο να μην ψηφίζει ο Πρόεδρος του Σώματος).
Έτσι γεννήθηκε ο μύθος ότι τα γερμανικά έχασαν για μία ψήφο την ευκαιρία να γίνουν επίσημη γλώσσα και ότι την καθοριστική αρνητική ψήφο την έριξε ο (Γερμανός) Φ. Μούλενμπεργκ -πρόκειται για τον λεγόμενο “Μύθο του Μούλενμπεργκ“. υτό που είπαμε παραπάνω, ότι τα αγγλικά δεν είχαν ποτέ επίσημη θεσμική κατοχύρωση, δεν σημαίνει ότι στην πράξη δεν γίνονταν διακρίσεις ενάντια στους μη αγγλόφωνους. Πολλές πολιτείες είχαν χρησιμοποιήσει τη γλώσσα για να εισαγάγουν διακρίσεις σε πολιτειακό επίπεδο εναντίον των ομάδων μεταναστών, ενώ χαρακτηριστική είναι η κατάθεση, στις αρχές του 20ού αιώνα, του διευθυντή μιας σιδηροδρομικής εταιρείας που κατηγορήθηκε ότι ξεθεώνει στη δουλειά τους εργάτες του: «Δεν υποφέρουν αυτοί· ούτε καν μιλάνε αγγλικά!»
Για να ξαναγυρίσουμε στα δικά μας, ο μύθος της μίας ψήφου έχει πια ξεθωριάσει. Ούτως ή άλλως, ακόμα και στην εντελώς υποθετική περίπτωση που μια πλειοψηφία αιθεροβαμόνων φιλελλήνων στο Κογκρέσο ψήφιζε να γίνουν τα ελληνικά επίσημη γλώσσα, θα ήταν εντελώς αδύνατο να επικρατήσει κάτι τέτοιο στην πράξη αφού τα ελληνικά ήταν πέρα για πέρα άγνωστα σε όλους τους Αμερικανούς πολίτες (την εποχή εκείνη οι Έλληνες μετανάστες ήταν ελάχιστοι). Αυτό το σχεδόν αυτονόητο γεγονός το βλέπουν πολλοί και ίσως γι’ αυτό το λόγο ο «μύθος της μίας ψήφου» δεν έχει και τόση πέραση σήμερα.
Σε μια αντισημιτική παραλλαγή του μύθου, που, όπως ήταν φυσικό, οφείλεται στον Κώστα Πλεύρη, την καθοριστική μία ψήφο την έριξε ένας «αμερικανοεβραίος μισέλλην», ο «Δανιήλ Γουέμπστερ». Αναλυτικά τα γράφω εδώ, και δεν έχω όρεξη να επαναλάβω τις πλευρικές ανοησίες, αλλά πρέπει να σημειωθεί ότι:
α) όταν μια ψηφοφορία κρίνεται με διαφορά μίας ψήφου, δεν μπορεί να είναι καθοριστική μόνο η ψήφος ενός προσώπου, όλες οι ψήφοι είναι εξίσου καθοριστικές. Θέλω να πω, αν υποθέσουμε ότι έγινε ψηφοφορία η οποία κρίθηκε, έστω, με 42-41 ψήφους, δεν υπάρχει βάση για να ξεχωρίσουμε την μία ψήφο του «αμερικανοεβραίου μισέλληνα»· κάθε άλλη αρνητική ψήφος από τις (έστω) 42 είναι εξίσου καταδικαστική –εξόν πια κι αν εβραίοι μισέλληνες ήταν και οι σαρανταδυό που ψήφισαν όχι!
β) o ΝτάνιελΓουέμπστερ δεν ήταν εβραίος· το όνομα Ντάνιελ, που ίσως άναψε τα αντισημιτικά λαμπάκια του Πλεύρη, είναι βιβλικό, πολύ κοινό στους αγγλοσάξονες.
γ) έτσι κι αλλιώς, ο δαιμόνιος μισέλλην Ντάνιελ Γουέμπστερ γεννήθηκε το 1782, επομένως την εποχή που υποτίθεται έγινε η κρίσιμη ψηφοφορία ήταν περίπου οκτώ ή ίσως δώδεκα ετών!
Παρ’ όλο όμως που ο μύθος αυτός έχει περιπέσει σε ανυποληψία, κατάφερε να πείσει ακόμα και έναν επιφανή ιστορικό. Το στοιχείο αυτό που μου το γνωστοποίησε πέρσι το καλοκαίρι ένας καλός φίλος, το δημοσιεύω για πρώτη φορά εδώ.
Στο γνωστό βιβλίο «Συνοπτική ιστορία της Ελλάδας, 1770-2000» του Ρίτσαρντ Κλογκ (στο πρωτότυπο: Richard Clogg, A concise history of Greece), που πάντως έχει δεχτεί έντονα αρνητική κριτική από έναν τουλάχιστον Έλληνα ιστορικό, διαβάζουμε, στην πρώτη-πρώτη σελίδα: «Ο σεβασμός που είχε εξασφαλίσει η γλώσσα και ο πολιτισμός του αρχαίου ελληνικού κόσμου σε όλη την Ευρώπη (αλλά και στις τότε νεοσύστατες Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τα αρχαία ελληνικά παραλίγο να υιοθετηθούν ως επίσημη γλώσσα)». Το επίμαχο απόσπασμα στο πρωτότυπο: «(and, indeed, in the infant United States where ancient Greek was almost adopted as the official language)».
Ο Ρίτσαρντ Κλογκ είναι γνωστός ιστορικός -το να υιοθετεί έναν μύθο αφενός προσθέτει λίγο κύρος στον μύθο αλλά αφετέρου αφαιρεί αρκετό κύρος από το έργο του, θα έλεγα. Εγώ πάντως έγραψα στον καθηγητή Κλογκ, και παρόλο που ήταν καλοκαίρι και παρόλο που είχα χρησιμοποιήσει μια διεύθυνση που βρήκα στο Διαδίκτυο και που δεν την κοίταζε συχνά, δέκα μέρες αργότερα μου απάντησε, μεταξύ άλλων τα εξής: I cannot remember where I read about discussion of the possibility of adopting ancient Greek as an official language in the US. I remember that E.P. Panagopoulos was writing a book on the influence of  ancient Greece on the founding fathers but I am not sure whether it ever appeared. It may be that in discussion with him I got the idea. You may well be right and we should consign the notion, like that of the ‘krypho skholeio’, to the waste paper basket. At least I am in respectable company if the idea was popularized by Xenophon Zolotas! I shall look further into the matter and if I cannot find solid evidence I shall amend the passage in the third edition which I am working on. It could be that there was vague talk in the circle of Jefferson (who as I expect you know corresponded with Korais) of some such idea.
Αν κυκλοφορήσει η τρίτη έκδοση του βιβλίου, ελπίζω χωρίς τον μύθο, θα χαρώ που θα έχω βοηθήσει να “βγει κι αυτό το δοντάκι”, κατά την έκφραση του Ελισαίου Γιανίδη.

Δεν είναι κρίση: είναι η ώρα της αλήθειας. Μια ματιά εκτός Ευρώπης

Red NoteBook ...
Της Μαρίνας Δημητριάδου
Ζώντας εδώ και λίγο καιρό εκτός Ευρώπης, συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι ο κυρίαρχος λόγος στην Ελλάδα (και την Ευρώπη) είναι τόσο ισχυρός που συνεχίζουμε να είμαστε μέρος του ακόμη κι όταν θέλουμε να είμαστε κριτικοί απέναντί του. Έχω διαβάσει πολλά ενδιαφέροντα κείμενα το τελευταίο διάστημα και θα ήθελα να συμβάλω με ματιά εκτός Ευρώπης.

Γράφω από το μακρινό Μεξικό που υφίσταται τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές εδώ και τρεις δεκαετίες, όπως άλλωστε και πολλά άλλα μέρη του πλανήτη. Όπου η αποικιοκρατία δεν τελείωσε ποτέ, καθώς σχεδόν όλος ο έγγειος πλούτος, η βιομηχανική παραγωγή και οι τράπεζες ελέγχονται από ξένες εταιρείες (σε μεγάλο βαθμό ευρωπαϊκές), αφήνοντας στους Μεξικανούς τις εξής «επιλογές»: τη δουλεία των μακίλας, το παραεμπόριο, την πορνεία και το εμπόριο ναρκωτικών. Όπου η κρίση έχει αποδιαρθρώσει πλήρως τον κοινωνικό ιστό παράγοντας μια βία που πλέον μοιάζει αυτοσκοπός και όχι μέσο, και όπου πρωταγωνιστούν κομμένα κεφάλια και αυτιά (εδώ δεν υπάρχει η υποκριτική απαγόρευση δημοσίευσης ανάλογων φωτογραφιών στις εφημερίδες, οπότε μπορεί να τις δει κανείς σε όλο τους το μεγαλείο).

Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Ευρώπη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που προωθούν αυτές τις πολιτικές σε όλο τον κόσμο (μέσω πολέμων, δικτατοριών, δολοφονιών κλπ) είχαν φροντίσει να διαφυλάξουν το εσωτερικό τους από την εφαρμογή τους: το κράτος πρόνοιας διαφυλάχτηκε ως δομή και αξία, παρά τις κάποιες ιδιωτικοποιήσεις∙ το ίδιο και η κοινοβουλευτική δημοκρατία από την αρπακτικότητα των «αγορών» και των «συμφερόντων» που την κατασπάραξαν σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως και την «εθνική κυριαρχία» τους (αν την απέκτησαν ποτέ).

Οι χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης απολαμβάνουν εδώ και δεκαετίες έναν ένοχο πλούτο: τη δολοφονική αφθονία του καπιταλισμού που παραγόταν με τη στυγνή εκμετάλλευση του υπόλοιπου πλανήτη, αλλά και των περιθωριοποιημένων ομάδων της («παράνομων» μεταναστών της, για παράδειγμα). Η Ελλάδα είχε το κομμάτι της σε αυτή την εγκληματική πίτα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας ροκάνιζε τα κονδύλια (όπως και πριν, τα διάφορα σχέδια Μάρσαλ που είχαν την ίδια ένοχη προέλευση), εφαρμόζοντας παρόμοια πολιτική στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της, εκμεταλλευόμενη τους δικούς της «παράνομους» μετανάστες.

Η Ελλάδα μέχρι τώρα ανήκε στο μπλοκ των ισχυρών που ποτέ δεν κατήγγειλαν παρόμοιες πολιτικές, ακριβώς επειδή επωφελούνταν από αυτές. Πλέον ήρθε η σειρά των ασθενέστερων από τους ισχυρούς: της Ελλάδας, που εξαρχής μπήκε σε αυτό το μπλοκ όχι για ιστορικούς και συναισθηματικούς λόγους (όπως θέλουν να πιστεύουμε), αλλά επειδή οι σύμμαχοί μας της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρειάζονταν χώρες με πρωτογενή και χωρίς τριτογενή παραγωγή, που σε μια μη προστατευτική οικονομία θα προσέφεραν τα προϊόντα τους και θα κατανάλωναν τα βιομηχανικά προϊόντα των εταίρων (υπό την Ευρωπαϊκή Ένωση επετεύχθη η πλήρης εξάρτηση της Ελλάδας με την εγκατάλειψη της υπαίθρου).

Δεν θα αναφερθώ στη φενάκη συνθημάτων του στυλ «είμαστε όλοι κάτι». Δεν θα μιλήσω για την ύποπτη αλληλεγγύη των υπόλοιπων λαών τη Ευρωπαϊκής Ένωσης που βλέπουν στην κρίση της Ελλάδας την απειλή και της δικής τους ένοχης αφθονίας (αλλιώς γιατί δεν λέμε «είμαστε όλοι Μεξικανοί», ας πούμε). Δεν θα μιλήσω ούτε για αυτή την ελεεινή φιλολογία του ποιος είναι ή δεν είναι Έλληνας (του «ελληνόμετρου», όπως το ονόμασε η Άντα Ψαρρά). Θα επικεντρωθώ στην αποπροσανατολιστικότητα παρόμοιων συνθημάτων: ακόμη και μέσα στην κρίση (που είναι απλά μια απαραίτητη λειτουργία του συστήματος του οποίου είμαστε μέρος) θέλουμε να είμαστε το κέντρο, τα πρώτα θύματα που παλεύουν ηρωικά απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό (που τώρα ανακαλύψαμε). Δεν είμαστε τα πρώτα θύματα: είμαστε τα 35α, τα 52α, 64α. Αυτή η πρωτιά απλά βλέπει την Ευρώπη ως το κέντρο του κόσμου. Και είναι μια Ευρώπη που συνεχίζει να ασελγεί εις βάρος του υπόλοιπου πλανήτη χωρίς τύψη και χωρίς καταγγελία.
Ας αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος τις φαμφάρες παρόμοιων συνθημάτων. Η κρίση συνιστά μια θαυμάσια ευκαιρία να αναστοχαστούμε τον τρόπο ζωής μας και την ένοχη αφθονία του∙ την ταύτιση της ελευθερίας με την ελευθερία στην κατανάλωση∙ την ποιότητα ζωής με την εγκατάλειψη της χειρονακτικής εργασίας (που ενώ δεν ήμασταν διατεθειμένοι να κάνουμε, την αξιολογήσαμε ως φτηνή και ανάξια κοινωνικής ασφάλισης)∙ το πολιτικό μας σύστημα που τόσο εύκολα μπορεί να υποδουλώνεται στις «αγορές» (τι πράγμα κι αυτό!) και που πλέον δεν χρειάζεται να κρατά ούτε τα προσχήματα (τις εκλογές που μας τις είχε πλασάρει ως το ύψιστο πολιτικό μας δικαίωμα για να αφαιρέσει την πολιτική από τη ζωή μας τα υπόλοιπα 3 χρόνια και 364 μέρες).

Υπό τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού, ένα κομμάτι του πλανήτη απολαμβάνει την άνετη ζωή του περιθωριοποιώντας ομάδες στο εσωτερικό του και μετατρέποντας άλλα κομμάτια του πλανήτη σε εύθραυστες δημοκρατίες, αποτυχημένα κράτη, εξαλείφοντας πρακτικές πρόνοιας, διατροφικής αυτάρκειας, προστασίας της ζωής, της υγείας, της εργασίας, της κατοικίας (σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;). Αλλά όσο αυτά συνέβαιναν αλλού δεν τα ονομάζαμε κρίση (επίσης δεν ονομάζαμε κρίση την περιθωριοποίηση κομματιών της ελληνικής κοινωνίας, ως μέρος αυτής της διαδικασίας, ή τον πλήρη αποκλεισμό τους από αυτήν).

Δεν είναι κρίση λοιπόν αυτό που ζούμε: είναι η ώρα της αλήθειας. Κι αφού ζητήσουμε μια συγγνώμη από αυτούς που μέχρι τώρα εκμεταλλευόμασταν, ας αναζητήσουμε τη σοφία και την εμπειρία που έχουν αποκτήσει από τα 30 χρόνια που αντιστέκονται κατά του νεοφιλελευθερισμού που τους επιβλήθηκε, με τις ευλογίες ή την υποκριτική μας άγνοια.

Η μύγα που τσίμπησε τον ΓΑΠ...

Η Αυγή online...

Φίλης Ν.

Η εξαγγελία από τον πρωθυπουργό της διπλής πρωτοβουλίας (ψήφο εμπιστοσύνης και δημοψήφισμα) δεν αναστέλλει τη σοβούσα πολιτική κρίση. Διακυβεύεται η συνοχή της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ο πρωθυπουργός αυτοεγκλωβίζεται στην εξουσιομανία και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις του, η χώρα χάνει πολύτιμο χρόνο για να αντιμετωπίσει την κρίση. Η οικονομική μετατρέπεται σε πολιτική κρίση. Όπως εξ αρχής ήταν, αλλά αποκρυπτόταν.
Χθες το ευρώ υποχώρησε σε ασυνήθιστα επίπεδα έναντι του δολαρίου, τα διεθνή χρηματιστήρια χόρεψαν "κόκκινο" στον ρυθμό Παπανδρέου. Η πρωτοβουλία του Έλληνα πρωθυπουργού είχε πολλαπλούς αντικτύπους, δυσμενείς και επικίνδυνους, εντός και εκτός της Ελλάδας. Είναι δυνατόν ο κ. Παπανδρέου να αποφάσισε μια τόσο σημαντική κίνηση χωρίς να συμβουλευτεί το κυβερνητικό επιτελείο, χωρίς να ενημερώσει τους Ευρωπαίους ηγέτες, χωρίς να υποψιάζεται ότι αποδεσμεύει τα τελώνια;
Η γαλλική "Μοντ" διερωτάται στο χθεσινό κύριο άρθρο της "ποια μύγα τσίμπησε τον κ. Παπανδρέου". Το πιθανότερο είναι ο Έλληνας πρωθυπουργός να υπέκυψε στα τσιμπήματα πολλών εντόμων. Επί του παρόντος να επισημάνουμε τη χρονική σύμπτωση. Η εξαγγελία Παπανδρέου εκτοξεύτηκε την παραμονή της Συνόδου των G20, οι οποίοι σήμερα στις Κάννες θα συζητήσουν για την ευρωπαϊκή κρίση και την πιθανότητα να συμμετάσχουν πλεονασματικές χώρες, όπως η Κίνα, στη χρηματοδότηση του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους. Η κίνηση Παπανδρέου πίεσε την ισοτιμία του ευρώ έναντι του δολαρίου. Πρόκειται, λοιπόν, για σύμπτωση;
Η κρίση που διανύουμε έχει γεωπολιτικές διαστάσεις. Λίγο απέχει από το να ξεσπάσει παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος. Με όχημα το νόμισμα, χτίζονται ζώνες επιρροής. Η Ουάσιγκτον και γενικότερα ο αγγλοσαξονικός κόσμος καλοβλέπει (ή και γλεντάει...) την κίνηση Παπανδρέου διαπιστώνοντας ότι "εξ αντικειμένου" συνιστά αιχμή στην Ευρωζώνη, που παραπαίει εξαιτίας της γερμανικής δογματικής προσήλωσης στον νεοφιλελευθερισμό.
Η Ελλάδα αποδεικνύεται πειραματόζωο με παγκόσμια αναφορά. Αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 ο κ. Παπανδρέου πήγε στον Άγιο Δομήνικο και συμφώνησε με τον τότε κραταιό Στρος Καν να αποβιβαστεί το ΔΝΤ στην Ε.Ε., με πρώτο σταθμό την Ελλάδα. Σήμερα είναι προσκεκλημένος στις Κάννες. Λίγη υπομονή για να αντιληφθούμε σε ποιο έργο θα παίξει ως διακεκριμένος κομπάρσος.
Δεν ξεχνάμε ότι η εμμονή Παπανδρέου για δημοψήφισμα εξ αρχής συνδέθηκε με σενάρια επιχειρηματικών κύκλων για έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή. Δεν ξεχνάμε ότι δημοψήφισμα με δίλημμα "ευρώ ή δραχμή" πρότεινε ο ΣΕΒ πέρυσι τον Μάιο.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε ποια μύγα, τελικώς, υποκύπτει ο πρωθυπουργός.

Οι ...99 δρόμοι του 99%...

CYNICAL...

Είναι εκπληκτικό πως, μετά από τόσα χρόνια μοναξιάς, με τον καθένα δεμένο γύρω απ’ το δικό του το παλούκι, και με το βλέμμα στραμμένο προς τα μέσα, ατέρμονα να ομφαλοσκοπεί, πώς έγινε λοιπόν κι αυτό το βλέμμα, καθάρισε έτσι ξαφνικά από τη μακρόχρονη σκουριά, πώς έγινε και πέταξε τόσο μακριά, πώς έγινε και ανακάλυψε, όχι τον άλλον έναν, αλλά τους άλλους 99%. Περίεργο, να είναι τόσοι πολλοί εκεί γύρω, και τόσα χρόνια να μην έχει καταφέρει να τους δει.

Το πιο συνηθισμένο παράδειγμα που έρχεται στο νου κάποιου, όταν πάει να περιγράψει πώς ένα κολοσσιαίων διαστάσεων γεγονός μπορεί να προκύψει από την επίδραση ενός ασήμαντου και τοπικής εμβέλειας συμβάντος, χιλιάδες μίλια μακριά, είναι αυτό της πεταλούδας που απλά ανοιγοκλείνει τα φτερά. Από τα γεγονότα όμως της φετινής σημαδιακής χρονιάς, με την Αραβική Άνοιξη, τους Αγανακτισμένους της Ισπανίας, και μιας πλειάδας άλλων χωρών, με τους πολέμους στη Λιβύη, με τις αιματηρές εξεγέρσεις που ακόμα μαίνονται στη Συρία, Υεμένη και Μπαχρέιν, με τα γεγονότα του Ουισκόνσιν, τις φοιτητικές διαδηλώσεις στη Βρετανία και Χιλή, και με το κίνημα, τελευταία, της Wall Street, το παράδειγμα της πεταλούδας οφείλει να ανανεωθεί και δικαιωματικά να δώσει τη θέση του στο καρβουνιασμένο σώμα του Μοχαμέντ Μπουαζίζι, του νεαρού από την Τυνησία, που πριν από ένα χρόνο σχεδόν έβαλε σε κίνηση το 99% ενός ολόκληρου πλανήτη.

Σήμερα, το κέντρο της προσοχής βρίσκεται στο πάρκο Zuccotti στη Wall Street, και δεν υπάρχει κάποιο σημάδι που να λέει ότι αυτό θα είναι και το τελευταίο μέρος που ευλογήθηκε από τις στάχτες του Μπουαζίζι. Ήδη το κίνημα μπαίνει στο δεύτερο μήνα, και εξαπλώνεται. Μπορεί όχι στην ίδια τη Νέα Υόρκη, τις γειτονιές και τα περίχωρα αυτής, αλλά σε εκατοντάδες άλλες πόλεις στις ΗΠΑ. Το μέγα ερώτημα είναι βέβαια το πού θα πάει από δω και πέρα. Το κίνημα μπορεί να διασπαστεί σε πολλά μικρά κομμάτια και να διαλυθεί, μπορεί να χάσει τη δυναμική του, αλλά μπορεί και να εξαπλωθεί και να στεριώσει, μπορεί και να γιγαντωθεί. Κι όποιος λέει ότι κατέχει τη συνταγή είτε για τη μια, είτε για την άλλη έκβαση, απλά δεν λέει την αλήθεια. Προς το παρόν το κίνημα δεν φαίνεται να ανήκει πουθενά, ούτε να έχει γίνει ιδιοκτησία κανενός, παρά μονάχα αυτού του 99% κομματιού της κοινωνίας. Το κίνημα βρέθηκε στο επίκεντρο αφ’ ότου άρχισε ο τύπος να ασχολείται μαζί του. Στην αρχή αδιαφορία, μετά συγκατάβαση και δημοσιότητα, τώρα βρίσκεται στη φάση της νομιμοποίησης από το κατεστημένο και της «ειλικρινούς κατανόησης». Είναι εκπληκτικό πόσοι πολλοί, ακόμα και μέσα από το 1%, έσπευσαν εσχάτως να το χαιρετήσουν, Soros, Buffett, πατέρας και γιος μαζί, Al Gore, Bernanke, ακόμα και ο Παπανδρέου, ναι κι ο ίδιος ο Παπανδρέου, διαχωρίζοντάς τους όμως από τους έλληνες «αγανακτισμένους», στους οποίους όλα κι όλα, συνέστησε να δρουν υπεύθυνα για το συμφέρον της χώρας τους, είτε προσπαθώντας σκόπιμα να ακυρώσουν τη δυναμική του, είτε να υποβαθμίσουν τη σημασία του, είτε με πρόσχημα αυτό να αναπολήσουν με κάποια ρομαντική διάθεση τα πρότερα, μπορεί κι εξεγερμένα, νιάτα τους. «Πέντε χρόνια τώρα φωνάζουμε ότι είμαστε το 99%, και κανείς δεν μας δίνει σημασία», λέει με κάποιο παράπονο, μια γυναίκα από το συνδικάτο SEIU, των τομέων υγείας, και δημοσίων υπηρεσιών. «Αλλά, εμείς είμαστε συνδικάτο, ενώ αυτά τα παιδιά είναι κάτι παραπάνω από συνδικάτο, είναι ολόκληρη η κοινωνία!».

Δεν αποκλείεται όμως, μετά το μήνα του μέλιτος, να υπάρξει και μια τέταρτη φάση, η φάση της απ’ ευθείας σύγκρουσης με τις δυνάμεις του συστήματος, είτε ΜΜΕ, είτε δυνάμεις καταστολής. Μια πρώτη απόπειρα, εκ μέρους της αστυνομίας, να εκκενωθεί το πάρκο, με πρόσχημα την καθαριότητα από τα συνεργεία του δήμου, δεν τελεσφόρησε. Μετά από διαπραγματεύσεις, συμφωνήθηκε την καθαριότητα να την αναλάβουν οι ίδιοι οι καταληψίες, και έτσι το πάρκο διασώθηκε. Για πόσο καιρό όμως ακόμα;

Τι επιλογές επιβίωσης υπάρχουν; Θα μπορούσαν να συνάψουν στενότερους δεσμούς με τα συνδικάτα. Είναι κάτι όμως που δεν συνάδει με το πνεύμα του κινήματος. Άλλωστε, πολλά από αυτά διατηρούν στενούς δεσμούς με το δημοκρατικό κόμμα, και θα ήταν εύκολο το κίνημα να εκφυλιστεί σε στρατό υποστήριξης του Ομπάμα, τώρα μάλιστα που θα χρειαζόταν έναν, εν όψει των εκλογών του 2012. Αλλά οι άνθρωποι του 99% είναι πάνω και πέρα από μια αλλαγή στην Προεδρία.

Θα μπορούσαν, χρησιμοποιώντας το Zuccotti σαν ορμητήριο και βάση για τις συνελεύσεις τους, να απλωθούν στις γειτονιές, να μιλήσουν με τους ανθρώπους εκεί, να καταγράψουν τις ανάγκες τους, να ελαφρύνουν τον πόνο από την ανεργία, τη φτώχεια, τις κατασχέσεις των σπιτιών, να χαράξουν πολιτικές, να προβάλλουν διεκδικήσεις και πάνω στην πράξη να μετασχηματίσουν τη συνείδηση της πλατειάς Αμερικής. Κι εδώ, το κίνημα θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνο. Αλλά συνάμα θα είχε ισχυροποιήσει τη βάση του και θα είχε πολλαπλασιάσει τους συμμάχους του, στο πραγματικό 99%.

Θα μπορούσε επίσης να συσπειρωθεί πίσω από ένα αίτημα. Ποιο όμως; Τα αιτήματα είναι πολλά, κι εξ ίσου σημαντικά που άπτονται τόσο του οικονομικού, όσο και του πολιτικού και του κοινωνικού πεδίου. Ένα και μόνο αίτημα, όσο και να δρα, όπως λέει η θεωρία, ενωτικά στη δράση, αν ήταν συγκεκριμένο θα απέκλειε όλα τ' άλλα, αν ήταν γενικό, όπως θα προέκυπτε από τη συμπύκνωση όλων των επιμέρους, θα ήταν δύσκολο να μεταφραστεί σε πράξη. Το κίνημα, όπως και να το κάνουμε έχει δύσκολο και μακρύ δρόμο μπροστά του.

Αλλά ακόμα κι αν αδρανήσει και σβηστεί, θα έχει αφήσει πίσω του κληρονομιά, ώστε για τα επόμενα κινήματα που θα ξεπηδήσουν αργότερα, να μπορεί να ειπωθεί ότι δεν προέκυψαν από παρθενογένεση...

Εκτέλεσαν και τον Καντάφι...

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr ...

Νεκρός και ο Λίβυος ηγέτης Μουαμάρ Καντάφι, λοιπόν. Ο οκτάμηνος πόλεμος των Αμερικανών και των Ευρωπαίων εναντίον της Λιβύης πέτυχε τον στόχο του, με την ασήμαντη βοήθεια και των γηγενών συνεργατών τους. Τώρα θα αρχίσει η λεηλασία του πετρελαϊκού πλούτου της μικρής αυτής χώρας. Μπορεί ο Καντάφι μέχρι χθες να ήταν τα τελευταία δέκα χρόνια συνεργαζόμενος με αυτούς που τον εξόντωσαν, μπορεί να ήταν θλιβερή σκιά του κάποτε ριζοσπάστη Αραβα επαναστάτη που συγκρουόταν επί δεκαετίες με τους Αμερικανούς και ενίσχυε ριζοσπαστικές οργανώσεις και κινήματα σε όλη την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, αλλά οι ΗΠΑ και οι χώρες του ΝΑΤΟ δεν του συγχώρησαν ποτέ το παρελθόν του.
Ως προσωπικότητα, τα τελευταία χρόνια ο Καντάφι μόνο συμπάθεια δεν μπορούσε να προκαλέσει σε οποιονδήποτε προοδευτικό άνθρωπο. Είχε γίνει ένας ηγέτης αντιπαθής, αν όχι απεχθής, όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ στα τελευταία χρόνια της εξουσίας του.
Η πολιτική αντιπάθεια προς το πρόσωπό τους όμως δεν μπορεί να επιφέρει σύγχυση ως προς ένα κορυφαίο ζήτημα: ο τρόπος που επέλεξαν οι ΗΠΑ στην περίπτωση του Σαντάμ και οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι στην περίπτωση του Καντάφι συνιστά όχι απλά βαρύτατη παραβίαση των θεμελιωδέστερων κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, αλλά επιστροφή στην προ αιώνος εποχή των ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών επεμβάσεων.
Συνεργάτης των Αμερικανών είχε καταντήσει τόσο ο Σαντάμ όσο και ο Καντάφι. Παρ' όλα αυτά οι ΗΠΑ και οι χώρες του ΝΑΤΟ αισθάνονται πλέον τόσο αποχαλινωμένες μετά την κατάρρευση και την εξαφάνιση της Σοβιετικής Ενωσης και των συμμάχων της στο μπλοκ του "υπαρκτού σοσιαλισμού", ώστε αδίστακτα και ανενδοίαστα ξεκινούν κατακτητικούς πολέμους εναντίον οποιουδήποτε καθεστώτος τους αντιστάθηκε κάποτε στο παρελθόν. Χωρίς κανένα ουσιαστικό πρόσχημα ξεκίνησαν τους πολέμους εναντίον του Ιράκ και της Λιβύης και εξόντωσαν τον Σαντάμ και τον Καντάφι.
Την ίδια τύχη προετοιμάζουν μεθοδικά και για τον Μπασάρ ελ - Ασαντ της Συρίας και η αυτοσυγκράτηση που επιδεικνύουν στις μορφές ανάμειξης -το ότι δεν έχουν δηλαδή ξεκινήσει οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ πόλεμο εναντίον της Συρίας, για να είμαστε σαφείς- δεν οφείλεται σε κάποιο σεβασμό τους προς το Διεθνές Δίκαιο. Απλούστατα γνωρίζουν ότι κάποια αδέξια ή βεβιασμένη κίνησή τους μπορεί να προκαλέσει γενική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή με ανυπολόγιστες ενδεχομένως ζημιές για την Ουάσιγκτον.
Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι επέλεξαν να επιτεθούν στο Ιράκ και στη Λιβύη, ενώ τώρα υπονομεύουν τη Συρία.
Και οι τρεις αυτές χώρες διαδραμάτισαν τις προηγούμενες δεκαετίες κορυφαίο ρόλο (από τη δεκαετία του 1960) στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των αραβικών χωρών εκείνης της εποχής, αντιστεκόμενες στον αμερικανικό και τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό.
Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, λοιπόν, πέρα από την προφανή λεηλασία του ενεργειακού πλούτου των χωρών αυτών που συνιστά θεμελιώδες οικονομικό κίνητρο των πολέμων που εξαπέλυσαν εναντίον τους, θέλουν παράλληλα να πετύχουν και έναν κορυφαίο πολιτικό στόχο: να ρημάξουν και να διαλύσουν τις χώρες αυτές, ώστε να εξαλείψουν από τη συλλογική συνείδηση των λαών τους τα χρόνια της ριζοσπαστικής εθνικοαπελευθερωτικής εξουσίας.
Τόσο στο Ιράκ όσο και στη Λιβύη τα καθεστώτα Σαντάμ και Καντάφι έφεραν πρωτοφανή για τους αντίστοιχους λαούς κοινωνική πρόοδο και οικονομική ευημερία. Αυτά πρέπει να σβηστούν από τη μνήμη των Ιρακινών και των Λίβυων καθώς οι χώρες τους φυσικά μετατρέπονται σε νεοαποικίες του 21ου αιώνα, που θα τις συνοδεύει η εθνική ταπείνωση και η οικονομική εξαθλίωση του πληθυσμού.
Τώρα τα κέρδη από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο θα τα λυμαίνονται πλέον οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες με μια χούφτα ιθαγενών συνεργατών τους, ενώ ο κόσμος θα πεινάει και πάλι και θα ξαναπέσει στην αμάθεια και την κοινωνική καθυστέρηση.
Τα τεράστια ποσά που ξοδεύονταν για την εκπαίδευση, την υγεία και έργα υποδομής θα ανήκουν πλέον ανεπιστρεπτί στο παρελθόν.
ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ
Τουλάχιστον τον δολοφόνησαν!
"Ευτυχώς" τουλάχιστον που οι συνεργάτες των Αμερικανών και των Ευρωπαίων επιδρομέων και τώρα ουσιαστικών κατακτητών της Λιβύης δεν κρατήθηκαν και δολοφόνησαν τον Μουαμάρ Καντάφι. Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη ποια θα ήταν η συμπεριφορά του αν τον κρατούσαν αιχμάλωτο και επιχειρούσαν να μεθοδεύσουν την πολιτική του διαπόμπευση, ωθώντας τον να εξευτελιστεί όπως π.χ. ο Ζίβκοφ της Βουλγαρίας ή ο Χόνεκερ της Λαοκρατικής Γερμανίας, μετά την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού". Εμείς φυσικά σε λίγο θα ξεχάσουμε ότι υπήρξε ο Καντάφι. Στις ερήμους της Λιβύης όμως ο μύθος του θα πλανιέται εστιασμένος στις θετικές του πλευρές και καθαρός από την πολιτική "κόπρο" της ύστερης εποχής του.

«Πανικός των πλουτοκρατών»!

γιωργος δελαστικ απο το ethnos.gr

Κουίζ: Εσείς σε ποια εφημερίδα νομίζετε ότι εμφανίστηκε άρθρο με τίτλο "Πανικός των πλουτοκρατών", στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ή στην "Προλεταριακή Σημαία"; Αν γεμάτος αυτοπεποίθηση απαντήσατε καγχάζοντας "Μα, φυσικά στην ''Προλεταριακή Σημαία"!", λυπούμαστε, αλλά... χάσατε! Αρθρο με τον τίτλο αυτόν δημοσιεύθηκε την Τρίτη στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης".
Υπογράφεται δε όχι από κάποιο νεαρό "φρικιό", αλλά από έναν κορυφαίο Αμερικανό οικονομολόγο, ο οποίος μάλιστα τιμήθηκε και με το Νομπέλ Οικονομίας μόλις προ διετίας, στην κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης: τον Πολ Κρούγκμαν - σύμβουλο παρεμπιπτόντως κατά κάποιο τρόπο και του πρωθυπουργού της Ελλάδας Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος όμως ακολουθεί πολιτική... διαμετρικά αντίθετη από αυτή που πρεσβεύει ο Κρούγκμαν! Οι τακτικοί αναγνώστες των "Τάιμς της Νέας Υόρκης" είχαν βεβαίως υποστεί το πρώτο σοκ ήδη από το Σάββατο.
Ο τίτλος εκείνου του άρθρου του Πολ Κρούγκμαν ήταν "Οι κακούργοι" και το σοκ συνίστατο στην αποκάλυψη ότι ο νομπελίστας οικονομολόγος με τον τίτλο αυτό εννοούσε τους... τραπεζίτες! Εξηγούσε μάλιστα ότι αναφερόταν σε ρήση του προ αιώνος προέδρου των ΗΠΑ Θίοντορ Ρούζβελτ (1901-1909), ο οποίος είχε κάνει λόγο για "κακούργους μείζονος πλούτου".
Ο Πολ Κρούγκμαν τάσσεται αναφανδόν υπέρ των "Αγανακτισμένων" των ΗΠΑ που έχουν συγκροτήσει το κίνημα "Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ" και το εκφράζει δημόσια με τα γραπτά του.
"Οταν άρχισαν οι διαμαρτυρίες του κινήματος ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' πριν από τρεις εβδομάδες, τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης τις χλεύαζαν, αν καταδέχονταν να αναφέρουν έστω τα γεγονότα... Με τα εργατικά συνδικάτα και έναν αυξανόμενο αριθμό Δημοκρατικών να εκφράζουν τώρα τουλάχιστον υπό όρους υποστήριξη για τους διαδηλωτές, το κίνημα ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' αρχίζει να μοιάζει με σοβαρό γεγονός που θα μπορούσε τελικά να θεωρηθεί ως σημείο καμπής", γράφει ο Κρούγκμαν.
"Απομένει να διαπιστωθεί αν οι διαμαρτυρίες αυτές θα αλλάξουν την κατεύθυνση της Αμερικής. Πάντως οι διαμαρτυρίες έχουν ήδη προκαλέσει μια αξιοσημείωτα υστερική αντίδραση από τη Γουόλ Στριτ, τους ζάπλουτους γενικά και τους πολιτικούς και τους σοφολογιότατους που υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα του πλουσιότερου ενός εκατοστού του 1% του πληθυσμού", προσθέτει ο Αμερικανός νομπελίστας.
"Τι μπορούμε να πούμε για τις διαμαρτυρίες; Πρώτα πρώτα το σημαντικότερο: η καταγγελία εκ μέρους των διαδηλωτών της Γουόλ Στριτ ως μιας οικονομικά και πολιτικά καταστροφικής δύναμης, είναι απολύτως σωστή", τονίζει.
Λοιδορώντας πολιτικούς εκπροσώπους του αμερικανικού κατεστημένου που καταγγέλλουν τους διαδηλωτές ως "όχλο" που προβαίνει σε πράξεις "ταξικού πολέμου" και τους κατηγορούν ως "αντιαμερικανούς (!)", ο Πολ Κρούγκμαν υπογραμμίζει: "Οι Αφέντες του Σύμπαντος της Γουόλ Στριτ αντιλαμβάνονται βαθιά πόσο ηθικά μη υπερασπίσιμη είναι η θέση τους. Είναι άνθρωποι που πλούτισαν με περίπλοκα χρηματοοικονομικά παιχνίδια, τα οποία όχι μόνο δεν ωφέλησαν τον αμερικανικό λαό, αλλά συνεισέφεραν στο να μας σπρώξουν σε μια κρίση, οι συνέπειες της οποίας συνεχίζουν να πλήττουν τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων συμπολιτών τους. Δεν έχουν όμως πληρώσει κανένα αντίτιμο γι' αυτό".
Τις απόψεις του Πολ Κρούγκμαν συμμερίζεται και ένας άλλος κορυφαίος αρθρογράφος των "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ονόματι Τζέιμς Κάρολ, ο οποίος σε άρθρο του την Τρίτη εστίαζε την προσοχή του στη "νεολαία που έχει ωθηθεί στο χείλος του γκρεμού" και τόνιζε μεταξύ άλλων:
"Γίνεται καθαρό ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση που παντού στροβιλίζεται γύρω από ανεύθυνες τράπεζες και ατιμώρητους τραπεζίτες έχει πυροδοτήσει ένα παγκόσμιο αίσθημα απόγνωσης και οργής... Νεότητα που διακόπηκε, ενηλικίωση που αναβλήθηκε, καριέρες που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, η απογοήτευση ως τρόπος ζωής. Μια απύθμενη άβυσσος χαμένων ευκαιριών χάσκει μπροστά στα πόδια μιας ολόκληρης αμερικανικής γενιάς. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο...".
ΝΕΑ ΗΘΗ
"Εξτρεμιστές είναι οι ολιγάρχες!"
Καταπέλτης ήταν στο άρθρο του ο Πολ Κρούγκμαν εναντίον όσων προσπαθούν να συκοφαντήσουν τους "Αγανακτισμένους" των ΗΠΑ: "Ποιος είναι πραγματικά αντιαμερικανός; Οχι οι διαδηλωτές, οι οποίοι απλώς προσπαθούν να ακουστεί η φωνή τους. Οχι, οι πραγματικοί εξτρεμιστές σ' αυτή την υπόθεση είναι οι ολιγάρχες της Αμερικής, οι οποίοι θέλουν να καταπνίξουν κάθε κριτική για τις πηγές του πλούτου τους", έγραψε ο Αμερικανός νομπελίστας στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης". "Οι διαμαρτυρίες συνιστούν ευρεία καταδίκη των κοινωνικών και οικονομικών δομών... Το κίνημα ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' απευθύνεται στη συνείδηση του έθνους και του κόσμου ολόκληρου", έγραψε στην ίδια εφημερίδα ο αρθρογράφος Τζέιμς Κάρολ.

Όταν ο Κάφκα συναντά τον Ομπάμα...

Επίκαιρα Online

του Άρη Χατζηστεφάνου Ήταν περασμένα μεσάνυχτα στη Νέα Υόρκη, όταν ο Τζον, ένας από τους εκατοντάδες...

«Αγανακτισμένους της Wall Street», που συγκεντρώνονται εδώ και τρεις εβδομάδες έξω από το Αμερικανικό Χρηματιστήριο, κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του για να στείλει μερικά e-mail. Ήθελε να προσκαλέσει κάποιους φίλους του να επισκεφθούν την ηλεκτρονική σελίδα του Occupy Wall Street, από όπου συντονίζονται οι δράσεις της πρωτοβουλίας. Με έκπληξη διαπίστωσε, όμως, ότι ο λογαριασμός του στη Yahoo μπλόκαρε κάθε μήνυμα που περιλάμβανε αναφορές στη συγκεκριμένη σελίδα. Το μήνυμα που εμφανιζόταν στον υπολογιστή ανέφερε ότι «το σύστημα κατέγραψε ύποπτη δραστηριότητα και δεν επιτρέπει την αποστολή του μηνύματος για την προστασία των χρηστών της συγκεκριμένης υπηρεσίας». Καθώς η πληροφορία άρχισε να κάνει το γύρο του Διαδικτύου, η Yahoo απάντησε στις κατηγορίες λέγοντας ότι πρόκειται για τεχνικό λάθος σε κάποιο από τα αυτόματα φίλτρα του δικτύου και πως θα επιχειρούσε να το διορθώσει αμέσως. Οι καταγγελίες, όμως, για ύποπτες παρεμβάσεις από τα λεγόμενα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες. Χιλιάδες χρήστες του Διαδικτύου κατήγγειλαν, λόγου χάρη, ότι ενώ η συζήτηση για το κίνημα της Wall Street είχε φουντώσει στο Twitter, οι διαχειριστές της υπηρεσίας δεν επέτρεπαν το θέμα να εμφανιστεί στη λίστα με τα πιο δημοφιλή. Να σημειωθεί ότι το Twitter είχε δεχτεί ανάλογες καταγγελίες το βράδυ της ισραηλινής επιδρομής στο «Στόλο της Ελευθερίας» που έπλεε προς τη Γάζα αλλά και την ημέρα της αποκάλυψης του WikiLeaks. Δεν είναι η πρώτη φορά που εταιρείες τηλεπικοινωνιών και Διαδικτύου κατηγορούνται ότι παρεμβαίνουν στη λειτουργία των συστημάτων τους για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις. Κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης, η Vodaphone κατηγορήθηκε ότι μπλόκαρε τις επικοινωνίες των εξεγερμένων της Πλατείας Ταχρίρ, ενώ το δίκτυό της χρησιμοποιούνταν για τη μαζική αποστολή μηνυμάτων υπέρ του Μουμπάρακ. Στην περίπτωση των κινητοποιήσεων στο Ιράν, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχε ζητήσει από το Twitter να αναβάλει προγραμματισμένες εργασίες συντήρησης προκειμένου να μην υπάρξουν προβλήματα στην επικοινωνία των εξεγερμένων, ενώ, αντίστοιχα, το YouTube είχε άρει τους περιορισμούς που επιβάλλει για το ανέβασμα video με σκηνές βίας. Αντίστοιχα, στην Κίνα εταιρείες όπως η Google και η Yahoo είχαν κατηγορηθεί ότι συνεργάζονταν με το καθεστώς για να μπλοκάρουν συγκεκριμένες ιστοσελίδες αλλά και ότι έδιναν στο καθεστώς στοιχεία των χρηστών τους, παρά το γεγονός ότι αυτό μπορούσε να οδηγήσει στη σύλληψη ή ακόμη και στην εκτέλεσή τους. Ενώ, όμως, αυτές οι κινήσεις θεωρούνται πλέον «αναμενόμενες» σε αντιδημοκρατικά καθεστώτα, κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η κυβέρνηση, τα ΜΜΕ αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις ΗΠΑ θα χρησιμοποιούσαν ορισμένες από τις πρακτικές αυταρχικών καθεστώτων του Τρίτου Κόσμου απέναντι σε ένα ειρηνικό κίνημα. Οι κινητοποιή σεις των τελευταίων εβδομάδων ενάντια στην κερδοσκοπική μανία του χρηματοπιστωτικού συστήματος έφεραν στην επιφάνεια και το σκοτεινό πρόσωπο μιας άλλης Αμερικής, που είχε να εμφανιστεί από τα χρόνια του Μακαρθισμού. Εξέγερση στη χώρα του πολιτικά ορθού Οι «Αγανακτισμένοι της Wall Street» γεννήθηκαν ως κίνημα στις 17 Σεπτεμβρίου, ύστερα από σχετικό κάλεσμα ενός περιοδικού από τον Καναδά – του γνωστού στους χώρους της εναλλακτικής ενημέρωσης Adbuster. Η κίνησή τους να στρατοπεδεύσουν κοντά στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης προκάλεσε σύντομα το ενδιαφέρον ανθρώπων του πνεύματος, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, αλλά και γνωστών δημοσιογράφων και καλλιτεχνών, από τον Μάικλ Μουρ μέχρι τη Σούζαν Σάραντον και το συγκρότημα Radiohead. Σύντομα, στο πλευρό των «Αγανακτισμένων» βρέθηκαν και ορισμένα από τα μεγαλύτερα συνδικάτα της Νέας Υόρκης, ενώ τουλάχιστον 700 πιλότοι «παρέλασαν» με τις στολές τους δίπλα στο Χρηματιστήριο. Την ίδια ώρα, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ακολούθησαν –τηρουμένων των αναλογιών– τη στάση που είχε κρατήσει και η κρατική τηλεόραση της Αιγύπτου πριν από την ανατροπή του Μουμπάρακ: Αρχικά αγνόησαν για ημέρες τους χιλιάδες ανθρώπους που συγκεντρώνονταν στην καρδιά της Νέας Υόρκης, στη συνέχεια προχώρησαν σε έναν πρωτοφανή πόλεμο λάσπης. Συντάκτες των New York Times έφτασαν στο σημείο να παρουσιάζουν τους συγκεντρωμένους ως «ψυχικά ασθενείς», ενώ δεξιά μπλογκ έκαναν λόγο για «προσπάθεια ακραίων στοιχείων να ανατρέψουν το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής και τη δημοκρατία». Παρά το γεγονός ότι οι «Αγανακτισμένοι της Wall Street» ζητούν αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος –με φορολόγηση των συναλλαγών και επιβολή περιορισμών στη λειτουργία του καπιταλισμού-καζίνο–, δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν απειλή για το αμερικανικό status quo. Για τα δεδομένα του κινήματος των «Αγανακτισμένων» της Ισπανίας ή της Ελλάδας –πολλώ δε μάλλον για την αιγυπτιακή επανάσταση–, ο αριθμός των διαδηλωτών στη Νέα Υόρκη και τις άλλες πόλεις μπορεί να θεωρηθεί προς το παρόν αμελητέος. Ακόμη κι έτσι, όμως, η συγκέντρωση μερικών χιλιάδων ατόμων σε απόσταση αναπνοής από τη Wall Street αποτελεί εκδήλωση ιστορικών διαστάσεων για τα αμερικανικά δεδομένα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δημοσιογράφοι του CNN, όταν αναζήτησαν ανάλογα περιστατικά, αναγκάστηκαν να γυρίσουν στον... Αύγουστο του 1967. Ήταν η στιγμή που μια μικρή ομάδα γίπις –το πλέον πολιτικοποιημένο και μαχητικό τμήμα των χίπις στις ΗΠΑ της δεκαετίας του ’60– κατάφερε να εισέλθει κρυφά στο κτίριο του Χρηματιστηρίου και, αφού ανέβηκε σε μια σκάλα, άρχισε να πετά κέρματα και χαρτονομίσματα στους χρηματιστές – βλέποντας, προς μεγάλη του ευχαρίστηση, ότι οι παρευρισκόμενοι πραγματοποιούσαν πραγματικές βουτιές για να τα πιάσουν. Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι οι σημερινές κινητοποιήσεις είναι ακίνδυνες για την ασφάλεια του Χρηματιστηρίου, η αντίδραση των Αρχών ήταν να μετατρέψουν την ευρύτερη περιοχή σε αστυνομοκρατούμενη πόλη. Χιλιάδες ένστολοι αστυνομικοί βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στην περιοχή, σε μια προσπάθεια να τρομοκρατήσουν τους συγκεντρωμένους με κάθε δυνατό μέσο. Οι δρόμοι που οδηγούν στο κτίριο του Χρηματιστηρίου ελέγχονται 24 ώρες το 24ωρο, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις απαγορεύτηκε η πρόσβαση στην περιοχή ακόμη και σε τουρίστες που ήθελαν να φωτογραφίσουν το κτίριο. Οι περίπου 200-300 «Αγανακτισμένοι της Wall Street», που έστησαν αντίσκηνα σε ένα γειτονικό πάρκο, βρίσκονται υπό διαρκή επιτήρηση, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις η αστυνομία τούς τυλίγει –κυριολεκτικά!– με ένα πορτοκαλί πλαστικό δίχτυ, απαγορεύοντάς τους να μετακινηθούν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Σε μια από τις περιπτώσεις αυτές, μάλιστα, αστυνομικοί έριξαν σπρέι πιπεριού στα μάτια γυναικών που είχαν εγκλωβιστεί μέσα σε ένα τέτοιο δίχτυ. Ήδη από τα πρώτα 24ωρα της κινητοποίησης στη Νέα Υόρκη η αστυνομία προσήγαγε 80 άτομα χωρίς συγκεκριμένη κατηγορία. Οι προκλήσεις της αστυνομίας, όμως, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, όταν χιλιάδες διαδηλωτές θέλησαν να διασχίσουν ειρηνικά το πεζοδρόμιο της γέφυρας Μπρούκλιν. Η αστυνομία, αφού απέκλεισε την κεφαλή της πορείας, αναγκάζοντας αρκετούς από τους διαδηλωτές που ακολουθούσαν να βγουν για λίγο στο οδόστρωμα, προσήγαγε τουλάχιστον 700 άτομα –συμπεριλαμβανομένων δημοσιογρά φων– με την κατηγορία της παρακώλυσης συγκοινωνιών. Για τα δεδομένα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας, όπου ανάλογη συμπεριφορά της αστυνομίας θα προκαλούσε γενικευμένες συγκρούσεις, η εικόνα που παρουσιάζουν οι δρόμοι της Νέας Υόρκης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μόνο σαν σουρεαλιστική. Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι Αρχές επιχειρούν να απαγορεύσουν το δικαίωμα των διαδηλώσεων, αναζητώντας αστείες δικαιολογίες για να χαρακτηρίσουν κάθε συνάθροιση παράνομη. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι, επειδή οι Αρχές έχουν απαγορεύσει τη χρήση μικροφωνικών εγκαταστάσεων αλλά ακόμη και μιας απλής ντουντούκας, οι συγκεντρωμένοι είναι αναγκασμένοι να επαναλαμβάνουν κάθε φράση του ομιλητή σαν παιδιά πρώτης δημοτικού, προκειμένου να ακούν κι αυτοί που βρίσκονται πιο πίσω! Απέναντι σε ειρηνικούς διαδηλωτές η αστυνομία χρησιμοποιεί τεχνικές παρενόχλησης που θυμίζουν αυταρχικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής ή της Κεντρικής Ασίας. Και μπορεί η βία των Αρχών να είναι περιορισμένη σε έκταση, στο παρασκήνιο, όμως, ασκείται μια άλλη μορφή συγκαλυμμένης τρομοκρατίας: Οι περισσότεροι από τους προσαχθέντες δεν θα καταφέρουν να βρουν δουλειά για χρόνια, καθώς ακόμη κι αυτός ο ελάχιστος... λεκές στο ποινικό τους μητρώο τούς κλείνει αυτομάτως την πόρτα στις μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας. «Πώς περιμένουν από έναν πατέρα ή μια μητέρα να περάσει έστω και κοντά από τις περιοχές όπου συγκεντρώνονται οι “Αγανακτισμένοι της Wall Street”, όταν και μόνο η εμφάνιση του προσώπου τους στην τηλεόραση θα μπορούσε θεωρητικά να τους στερήσει τη δουλειά τους;» αναρωτιόντουσαν αρκετοί από τους συγκεντρωμένους μιλώντας σε ξένα δίκτυα. Αν και ο φόβος αυτός φαντάζει υπερβολικός για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, στις ΗΠΑ είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Δεν έχει περάσει, άλλωστε, μεγάλο διάστημα από τη στιγμή που η Washington Post και άλλα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης έφεραν στο φως πληροφορίες για ένα τεράστιο δίκτυο παρακολούθησης του FBI, το οποίο κατέγραφε τις κινήσεις μελών ειρηνιστικών και ανθρωπιστικών οργανώσεων. Ξεκινώντας επί προεδρίας Μπους, ο μηχανισμός του FBI συνέλεγε στοιχεία ακόμη και για πρόσωπα που εμφανίζονταν συχνά σε συγκεντρώσεις εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ και του Αφγανιστάν, ενώ από το στόχαστρο των διωκτικών Αρχών δεν ξέφευγαν ούτε μέλη οικολογικών οργανώσεων. Η κινητοποίηση των «Αγανακτισμένων της Wall Street» είχε στόχο να στείλει ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ότι κάποιοι αντιδρούν στη λεγόμενη «δικτατορία των χρηματιστών». Ταυτόχρονα, όμως, έστειλε και μια προειδοποίηση για τον καφκικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι αμερικανικές Αρχές κάθε φωνή διαμαρτυρίας.  Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 6/10/2011

Για εκείνους...

Του Ρουσσου Βραννα απο τα ΝΕΑ...

Για εκείνους...

... που απορούν ακόμη γιατί οι κυβερνήσεις προτιμούν να σώζουν τους τραπεζίτες εις βάρος των λαών τους, ο οικονομικός αναλυτής Τάιλερ Ντάρντεν έρχεται να τους λύσει την απορία με μερικούς αριθμούς για τη χρηματοδότηση των αμερικανικών πολιτικών κομμάτων την τελευταία εικοσαετία. Ποιοι αναδεικνύονται οι μεγαλύτεροι χρηματοδότες; Πρώτη η τράπεζα Γκόλντμαν Σακς και ακολουθούν κατά σειρά η Μέριλ Λιντς, η Μόργκαν Στάνλεϊ και άλλες. Ποιοι πολιτικοί έλαβαν τα περισσότερα; Πρώτος ο Ομπάμα και έπονται κατά σειρά ο Μπους, ο ΜακΚέιν και άλλοι. Πώς μοιράστηκε το χρήμα στα κόμματα; 48% στους Ρεπουμπλικανούς και 45% στους Δημοκρατικούς. Δύο πολιτικά κόμματα μαζί στην τιμή των 1.188.644.055 δολαρίων.

Οι πολιτικοί...

... των κομμάτων εξουσίας, που συνήθως διαφωνούν σε όλα, γιατί άραγε πάντα συμφωνούν σε αυτό σε κάθε κρίση: πως πρώτοι από όλους πρέπει να σωθούν οι τραπεζίτες; Επειδή και αυτοί πουλιούνται και αγοράζονται όπως όλα, λέει ο οικονομολόγος Τζέραλντ Σελέντε στο «Τρεντς Τζόρναλ»: «Η πολιτική τους δεν διαφέρει πολύ από τη νομιμοποιημένη πορνεία. Η πόρνη συλλαμβάνεται όταν κάνει πεζοδρόμιο, αλλά οι πολιτικοί ανταμείβονται με προεκλογικές χορηγίες όταν ξεπουλούν την ψυχή τους στα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα. Από όλη αυτή την εκπόρνευση - το χρήμα που αλλάζει χέρια και τις προσφερόμενες υπηρεσίες - ο μοναδικός που πηδιέται πραγματικά είναι ο κοσμάκης». Ενας άλλος οικονομολόγος, πάντως, ο Ντόναλντ Μπούντρο, καθηγητής των Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Μέισον, έρχεται να διαφωνήσει με τον Σελέντε. Δεν βρίσκει τον παραλληλισμό με τις πόρνες ακριβή. Πιστεύει πως ο χαρακτηρισμός «προαγωγοί» θα ήταν ακριβέστερος, αφού αυτοί οι πολιτικοί πλασάρουν τους τραπεζίτες στον λαό.

Οι τραπεζίτες...

... πάντως, μολονότι τους χρυσοπληρώνουν, δεν φαίνεται να εμπιστεύονται απόλυτα τους πολιτικούς. Για καλό και για κακό, αγοράζουν και ολόκληρα τμήματα του κρατικού μηχανισμού, ιδιαίτερα του μηχανισμού καταστολής, επειδή οι καιροί που ζουν είναι δύσκολοι και πονηροί, με καταλήψεις από οργισμένα πλήθη στη Γουόλ Στριτ και αλλού. Πριν από δύο εβδομάδες, η τράπεζα Τζ. Π. Μόργκαν έκανε μια γενναία δωρεά 4,6 εκατομμυρίων δολαρίων στο Ιδρυμα της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης. Ετσι οι τραπεζίτες της ελπίζουν ότι οι αστυνομικοί θα τους προσέξουν περισσότερο, ιδιαίτερα μετά τα ανησυχητικά κρούσματα αστυνομικών οι οποίοι «αυτομόλησαν» στις τάξεις των διαδηλωτών που είχαν καταλάβει το κυβερνείο του Μάντισον. Με δυο λόγια, οι μεγάλες τράπεζες αγοράζουν προστασία. Οπως γράφει η Παμ Μάρτενς στο περιοδικό «Κάουντερπαντς», υπάρχει πρόγραμμα που επιτρέπει σε ιδιωτικές επιχειρήσεις να πληρώνουν για την τοποθέτηση αστυνομικών μπροστά στα γραφεία τους. Τα στελέχη τους τούς καλούν με ένα τηλεφώνημα, όπως ακριβώς θα παράγγελναν μια πίστα ή ένα σάντουιτς.

Για εκείνους...

... που απορούν ακόμη για την αναξιοπιστία της εξουσίας: Γιατί άραγε θα έπρεπε να περιμένουν κάτι διαφορετικό, όταν είναι φως φανάρι πια πως, ακόμη και στη μεγαλύτερη «δημοκρατία» του κόσμου, αυτοί που εκλέγονται για να αντιπροσωπεύουν τη βούληση του λαού εφαρμόζουν τη βούληση των ειδικών συμφερόντων;

Ναομι Κλάιν: Occupy Wall Street: Το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο ...

 η Λέσχη...

Ήταν τιμή μου που καλέστηκα να μιλήσω στην κατάληψη της Wall Street το βράδυ της Πέμπτης. Επειδή η μικροφωνική (χωρίς καμία ντροπή) απαγορεύεται, και ότι λέω θα πρέπει να επαναλαμβάνεται από εκατοντάδες ανθρώπους έτσι ώστε να μπορούν και οι υπόλοιποι να ακούσουν (γνωστό και ως το «ανθρώπινο μικρόφωνο»), αυτά που στην πραγματικότητα λέω στην Liberty Plaza έπρεπε να είναι πολύ σύντομα. Έχοντας αυτό στο μυαλό, αυτή είναι η ολοκληρωμένη εκδοχή της ομιλίας.

Σας αγαπώ.

Και δεν το είπα αυτό έτσι ώστε απλά εκατοντάδες από σας να φωνάξουν “σ’αγαπώ” παρότι αυτό είναι ένα επιπλέον πλεονέκτημα του ανθρώπινου μικρόφωνου. Να λες στους άλλους ότι θα ήθελες να σου λένε, μόνο πολύ δυνατότερα.

Χτες, ένας από τους ομιλητές στην εργατική συγκέντρωση είπε «Βρήκαμε ο ένας τον άλλο». Αυτή η φράση πιάνει την ομορφιά αυτού του πράγματος που δημιουργείται εδώ.Ένας ανοιχτός χώρος (και μια ιδέα τόσο μεγάλη που κανένας χώρος δεν τη χωράει) έτσι ώστε όλοι αυτοί που θέλουν έναν καλύτερο κόσμο να βρουν ο ένας τον άλλο.

Αν ξέρω ένα πράγμα, είναι πως την κρίση την θέλει το 1%.Όταν οι άνθρωποι είναι πανικόβλητοι κι απελπισμένοι και δεν ξέρουν τι να κάνουν, είναι η ιδανική στιγμή για να προωθήσουν την υπέρ των επιχειρήσεων πολιτική τους: ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης, περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, εξαφάνιση και των τελευταίων φραγμών στην επιχειρηματική ισχύ. Μέσα στην οικονομική κρίση,το ίδιο συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.

Μόνο ένα πράγμα υπάρχει που να μπορεί να μπλοκάρει αυτή την τακτική, και ευτυχώς είναι πολύ μεγάλο: είναι το 99%. Και αυτό το 99% βγαίνει στους δρόμους από το Μάντισον ώς τη Μαδρίτη για να δηλώσει “ Όχι.Δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας.”

Αυτό το σύνθημα ξεκίνησε στην Ιταλία το 2008.Εξοστρακίστηκε στην Ελλάδα και στη Γαλλία και στην Ιρλανδία και τελικά βρήκε το δρόμο του για αυτό το τετραγωνικό μίλι όπου ξεκίνησε η κρίση.

«Γιατί διαδηλώνουν;» ρωτούν οι σαστισμένοι σχολιαστές στην τηλεόραση.Στο μεταξύ, ο υπόλοιπος κόσμος ρωτάει «Γιατί αργήσατε τόσο πολύ;» «Αναρωτιόμασταν πότε θα εμφανιστείτε».Και κυρίως λέει «Καλωσήρθατε».

Πολύ άνθρωποι παραλληλίζουν την κίνηση «Καταλάβετε τη Wall Street» με τις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης που ήρθαν στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής στο Seattle το 1999.Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ένα παγκόσμιο, αποκεντρωμένο και με τη νεολαία επικεφαλής κίνημα συγκρούστηκε καταμέτωπο με την επιχειρηματική εξουσία.Και είμαι περήφανη που ήμουν κομμάτι αυτού που αποκαλούσαμε το «κίνημα των κινημάτων».

Αλλά υπάρχουν και σημαντικές διαφορές επίσης. Για παράδειγμα, επιλέγαμε σα στόχους συναντήσεις κορυφής: του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, των G8. Οι συναντήσεις κορυφής είναι από τη φύση τους παροδικές, κρατούν μόλις μια βδομάδα. Και μας κάνουν κι εμάς παροδικούς.Εμφανιζόμασταν, μπαίναμε στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα κι εξαφανιζόμασταν. Και μέσα στη λύσσα του υπερπατριωτισμού και του μιλιταρισμού που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11^ης Σεπτεμβρίου, ήταν εύκολο να μας κάνουν τελείως στην άκρη, τουλάχιστον στη Βόρεια Αμερική.

Η κίνηση Καταλάβετε τη Wall Street, από την άλλη έχει επιλέξει συγκεκριμένο στόχο. Και δεν έχετε βάλει ημερομηνία λήξης της παρουσίας σας εδώ. Αυτό είναι σοφό. Μόνο όταν παραμένεις μπορείς να ριζώσεις. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι μια πραγματικότητα της εποχής της πληροφορίας ότι πολλά κινήματα φυτρώνουν σαν όμορφα λουλούδια αλλά μαραίνονται γρήγορα. Κι αυτό είναι επειδή δεν ριζώνουν.Και δεν έχουν μακροπρόθεσμα σχέδια για το πως θα συντηρήσουν τον εαυτό τους. Έτσι όταν η καταιγίδα έρχεται, τα σαρώνει.

Το να είσαι οριζόντιος και βαθιά δημοκρατικός είναι κάτι θαυμάσιο. Αυτές οι αρχές όμως είναι συμβατές με τη σκληρή δουλειά για τη δημιουργία θεσμών και δομών που θα είναι αρκετά ανθεκτικές ώστε να αντέξουν τις καταιγίδες που έρχονται. Έχω βαθιά πίστη πως αυτό θα επιτευχθεί.

Κάτι άλλο που αυτό το κίνημα κάνει καλά είναι πως έχετε αφοσιωθεί στη μη-βία. Αρνηθήκατε να δώσετε στα ΜΜΕ τις εικόνες των σπασμένων παραθύρων και των οδομαχιών που τόσο ποθούν. Και αυτή η απίστευτη πειθαρχία σήμανε, πως ξανά και ξανά, η ιστορία ήταν τελικά η απρόκλητη και εξευτελιστική γι’αυτούς αστυνομική βαρβαρότητα.Από την οποία, είδαμε περισσότερη χτες το βράδυ. Στο μεταξύ, η υποστήριξη γι’αυτό το κίνημα όλο και μεγαλώνει. Περισσότερη σοφία.

Μα η μεγαλύτερη διαφορά που κάνει η πάροδος μιας δεκαετίας είναι πως το 1999 αναμετρούμασταν με τον καπιταλισμό στην κορύφωση μιας μανιώδους οικονομικής ανάπτυξης. Η ανεργία ήταν χαμηλά, τα μετοχικά αποθέματα ξεχειλίζαν και τα ΜΜΕ ήταν μεθυσμένα από το εύκολο χρήμα. Τότε μιλάγαμε μόνο για εγκαίνια και καθόλου για κλεισίματα.

Τότε αναδεικνύαμε πως η απορρύθμιση πίσω από αυτή την ανάπτυξη είχε σαφές κόστος. Κατέστρεφε τις εργατικές συμβάσεις. Κατέστρεφε τις συμβάσεις για το περιβάλλον. Οι επιχειρήσεις γίνονταν ισχυρότερες από τις κυβερνήσεις και αυτό κατέστρεφε τις δημοκρατίες μας. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, όσο διαρκούσαν οι καλές μέρες, το να αντιμετωπίσεις ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην απληστία ήταν δύσκολο, τουλάχιστον στις πλούσιες χώρες.

Δέκα χρόνια μετά, φαίνεται σα να μην υπάρχουν πια πλούσιες χώρες. Μόνο κάποιοι πλούσιοι άνθρωποι. Άνθρωποι που γίναν πλούσιοι λεηλατώντας το δημόσιο πλούτο και τους φυσικούς πόρους σε όλο τον κόσμο.

Το θέμα είναι πως σήμερα όλοι μπορούν να αντιληφθούν πως το σύστημα είναι βαθιά άδικο και έχει εξωκείλει εκτός ελέγχου. Η ανεξέλεγκτη απληστία κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία. Και καταστρέφει τον φυσικό κόσμο επίσης. Η υπεραλιεία αδειάζει τους ωκεανούς από ψάρια, οι υποθαλάσσιες γεωτρήσεις μολύνουν τα νερά και στρεφόμαστε στις πιο βρώμικες μορφές ενέργειας στον πλανήτη, όπως οι άμμοι πετρελαίου της Alberta. Η ατμόσφαιρα δε μπορεί να απορροφήσει τις ποσότητες άνθρακα που της εναποθέτουμε, και δημιουργείται επικινδύνη πλανητική υπερθέρμανση. Το νέο φυσιολογικό είναι οι κατά συρροήν καταστροφές: οικονομικές και οικολογικές.

Υπάρχει μεγάλο έδαφος στοιχείων. Είναι τόσο κραυγαλέα και προφανή, που είναι πολύ ευκολότερο να επικοινωνήσεις με το κοινό από όσο ήταν το 1999, και να οικοδομήσεις γρήγορα το κίνημα.

Ξέρουμε, ή τουλάχιστον αισθανόμαστε, ότι ο κόσμος είναι γυρισμένος ανάποδα: λειτουργούμε σαν να είναι άφθονα αυτά που στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου, τα ορυκτά καύσιμα και ο χώρος στην ατμόσφαιρα για να απορροφήσει τις εκπομπές τους. Και λειτουργούμε επίσης σα να υπάρχουν αυστηρά και αιώνια όρια σε αυτά που βρίσκονται στην πραγματικότητα σε αφθονία – οι οικονομικοί πόροι για να χτίσουμε την κοινωνία των αναγκών μας.

Το χρέος του καιρού μας είναι αυτό να το αντιστρέψουμε, να αναμετρηθούμε με αυτή την ψεύτικη έλλειψη.Να επιμείνουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε μια αξιοπρεπή, περιεκτική κοινωνία – και ταυτόχρονα, να σεβαστούμε τα πραγματικα όρια στο τι μπορεί η Γη να αντέξει.

Η κλιματική αλλαγή συνεπάγεται ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν με συγκεκριμένη χρονική διορία. Αυτή τη φορά το κίνημα μας δε μπορεί να διασπαστεί, να αποσπαστεί η προσοχή του, να καεί ή να το κάνουν στην άκρη. Αυτή τη φορά πρέπει να πετύχουμε. Και δε μιλάω για τον έλεγχο των τραπεζών ή την αύξηση στους φόρους των πλουσίων, παρότι κι αυτά είναι σημαντικά.

Μιλάω για την αλλαγή στις αξίες που ελέγχουν την κοινωνία μας. Αυτό είναι δύσκολο να χωρέσει σε ένα μόνο, φιλικό προς τα ΜΜΕ αίτημα, και επίσης είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως θα γίνει. Μα η δυσκολία του δεν το κάνει λιγότερο επείγον.

Αυτό είναι που βλέπω να συμβαίνει σε αυτή την πλατεία .Στον τρόπο που ταΐζετε και ζεσταίνετε ο ένας τον άλλο, που μοιράζεστε ελεύθερα πληροφορίες και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και προσφέρετε μαθήματα διαλογισμού και ενδυνάμωσης. Η αγαπημένη μου πικέτα εδώ πέρα γράφει «νοιάζομαι για σένα». Σε μια κουλτούρα που εκπαιδεύει τους ανθρώπους να αποφεύγουν ο ένας το βλέμμα του άλλου, να λένε «αφήστε τους να πεθάνουν», αυτό είναι μια δήλωση βαθιά ριζοσπαστική.

Μερικές τελικές σκέψεις. Σε αυτό τον μεγάλο αγώνα, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν έχουν σημασία:

• Το τι φοράμε
• Το αν κουνάμε τις γροθιές μας ή κάνουμε το σήμα της ειρήνης.
• Το αν μπορούμε να χωρέσουμε τα όνειρα μας για έναν καλύτερο κόσμο σε ένα μιντιακό σποτ.

Και κάποια που έχουν σημασία:

• Το θάρρος μας.
• Η ηθική μας πυξίδα.
• Το πως μεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο.

Ξεκινήσαμε μια σύγκρουση με τις ισχυρότερες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη. Αυτό δημιουργεί φόβο. Και όσο αυτό το κίνημα θα δυναμώνει, θα δημιουργεί και περισσότερο φόβο. Να έχετε υπόψη πως πάντα θα ενέχει ο πειρασμός να στραφούμε σε μικρότερους στόχους – όπως για παράδειγμα, το πρόσωπο που στέκεται δίπλα σας σε αυτή τη συνάντηση. Ακριβώς επειδή είναι μια μάχη που είναι ευκολότερο να κερδηθεί.

Να μην ενδώσουμε σε αυτό τον πειρασμό. Δεν εννοώ να μη μιλάμε άσχημα ο ένας στον άλλο. Αλλά αυτή τη φορά, ας φερθούμε σα να σχεδιάζουμε να συνεργαστούμε στον αγώνα ο ένας δίπλα στον άλλο για πολλά από τα ερχόμενα χρόνια. Γιατί η πάλη που βρίσκεται μπροστά μας δε θα απαιτήσει τίποτα λιγότερο.

Ας αντιμετωπίσουμε αυτό το όμορφα κίνημα σα να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Γιατί είναι. Αλήθεια είναι.

Πηγή:Occupy Wall Street Journal

Μετάφραση: Αρβανίτης Κώστας

Γερμανικό σχέδιο «ρουμανοποίησης» και διασπορά αμερικανικών ζιζανίων...

Ελευθεροτυπία...
Του Δ.Π. ΔΗΜΑ

Οπως αποκάλυψαν στην «Ε» ευρωπαϊκοί τραπεζικοί κύκλοι που παραβρέθηκαν το περασμένο τριήμερο στην Ουάσιγκτον επί τη ευκαιρία της ετήσιας συνόδου των δίδυμων οικονομικών οργανισμών, του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας, το Βερολίνο επιδιώκει τη «ρουμανοποίηση» του βιοτικού επιπέδου της Ελλάδας και αυτό βρίσκεται υπ' όψιν και τυγχάνει της σύμφωνης γνώμης της κυβέρνησης Παπανδρέου.

  Κατά τους ίδιους κύκλους, η γερμανική κυβέρνηση έχει θέσει ως απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκριση των περαιτέρω δόσεων προς την Ελλάδα τη δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, ούτως ώστε «συγκρινόμενα, τα μεγέθη αυτά να προσεγγίζουν τα επίπεδα της Ρουμανίας».

Το φεγγάρι (της κρίσης) και το δάχτυλο (των τραπεζών)

Σοφοκλεους 10 ...
Αυτό που πολλοί ανέμεναν στη φετινή συνάντηση των κεντρικών τραπεζιτών στο Τζάκσον Χολ των Ηνωμένων Πολιτειών δεν το άκουσαν. Κι έτσι, ο διοικητής της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας, Μπεν Μπερνάνκι, δεν ανακοίνωσε ένα νέο, τρίτο στη σειρά, πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (Quantative Easing), όπως ακριβώς είχε κάνει πέρυσι, δίνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο μια ώθηση στην χειμαζόμενη αμερικανική οικονομία. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις της FED ότι το σχεδόν μηδενικό επιτόκιο θα διατηρηθεί μέχρι τα μέσα του 2013 κρίθηκαν προφανώς από τις αμερικανικές νομισματικές αρχές ως επαρκείς για να τονώσουν την οικονομία...

Οι Παγκόσμιες Συνέπειες της Παρακμής των Η.Π.Α.

β.λ.ε.πο. - vlepo...

Του Immanuel Wallerstein

Απόδοση κειμένου Κάππα Γκρέκο

Πριν από μια δεκαετία, όταν εγώ και κάποιοι άλλοι μίλησαν για την παρακμή  των ΗΠΑ στο παγκόσμιο σύστημα, αντιμετωπιστήκαμε  στην καλύτερη περίπτωση με ένα συγκαταβατικό χαμόγελο για την αφέλεια μας.Δεν ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες η μοναδική υπερδύναμη, που εμπλέκονταν στρατιωτικά σε κάθε απομακρυσμένη γωνιά της γης, και επέβαλλε το δικό της τις περισσότερες φορές; Αυτή ήταν μια άποψη που ήταν αποδεκτή   σε όλο το μήκος του πολιτικού φάσματος.

O Noam Chomsky για την παρακμή της Αμερικής και της δημοκρατίας…

endea neos...