Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 22 Μαρτίου 2014

NASA: Κυβέρνηση της Αριστεράς ή το Τέλος του Κόσμου...

Με μία πολύ προχωρημένη έρευνά της, ο κρατικός αμερικάνικος οργανισμός που ασχολείται με την εξερεύνηση του διαστήματος, αποδεικνύει ότι οι πολιτικές λιτότητας, εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης του ανθρωπίνου δυναμικού, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή του ανθρώπινου πολιτισμού.
Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνει πως πιο απολιτίκ από τον Θεοδωράκη δεν μπορεί να υπάρξει κανένας, αφού ακόμα και η NASA τα βάζει με τις οικονομικές ελίτ. Ο Σταύρος πάλι, όχι.
Η NASA, μέσα από την έρευνά της εμφανίζεται ιδιαίτερα προβληματισμένη με τις υπάρχουσες συνθήκες στον πλανήτη Γη, και προειδοποιεί πως αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο δεν θα αργήσει να έρθει η καταστροφή ολόκληρου του κόσμου μας.
Συγκεκριμένα, η εισοδηματική ανισότητα, η εξάντληση των φυσικών πόρων και η ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού, πιθανόν θα οδηγήσουν στην κατάρρευση του πολιτισμού μας. Τώρα, τι σόι πολιτισμός είναι αυτός που στηρίζεται στην εκμετάλευση του εργατικού δυναμικού και το ξάφρισμα των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη, που θέλει και σώσιμο, κάποια στιγμή θα πρέπει να το κοιτάξουμε.
Η NASA πάντως, δεν έχει μάθει ακόμα πως η εισοδηματική ανισότητα και η εξάντληση των πόρων είναι τα πιο βασικά βήματα για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Όσον αφορά την ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού, καλό θα είναι να συμβουλευτεί την Ελλάδα και τον Αντώνη Σαμαρά, για να μάθει πως καταφέρνεις έναν ολόκληρο λαό να μην έχει όρεξη όχι παιδί να κάνει, αλλά ούτε να γαμήσει. Οπότε το πρόβλημα του υπερπληθυσμού μετράει ώρες.

Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2013

Ενας ηλεκτρονικός φονιάς εξομολογείται!...

απο το Βημα, το ειδα στην AlfaVita...
Ενας ηλεκτρονικός φονιάς εξομολογείται!
«Ρώτησα τον διπλανό μου "μόλις σκοτώσαμε ένα μικρό παιδί;"»

Ενα κλικ εδώ, θάνατος στην άλλη άκρη του κόσμου. Η αίθουσα τηλε-διακυβέρνησης των μη επανδρωμένων βομβαρδιστικών (drones) των ΗΠΑ στο Νέο Μεξικό.
Ακούγεται σαν μια από τις γνωστές «μαύρες ιστορίες» που κυκλοφορούν στις παρέες: ένας άντρας πατάει ένα κουμπί στο Νέο Μεξικό κι ένας άλλος άνθρωπος πέφτει, δευτερόλεπτα μετά, νεκρός στην άλλη άκρη του κόσμου. Δεν είναι όμως αποκύημα φαντασίας: είναι πραγματικότητα και συνέβη σε έναν αμερικανό στρατιώτη.
Ο 27χρονος Μπράντον Μπράιαντ από τη Μοντάνα υπηρέτησε για έξι χρόνια στην Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF), με ειδικότητα χειριστή UAV Predator, τα γνωστά μη-επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) που πετάνε επί 24ώρους βάσεως πάνω από «ευαίσθητες» γεωπολιτικά περιοχές, όπως το Αφγανιστάν.
Κλεισμένος μέσα στα σκοτεινά κοντέινερ στο Νέο Μεξικό, απ' όπου διεξάγεται ο χειρισμός των UAV, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πραγματική περιοχή επιχειρήσεων, ο Μπράιαντ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των έξι αυτών ετών, μεταξύ 2005-2011, βλέποντας στον υπολογιστή του ανθρώπινους στόχους που είχαν εστιάσει πάνω τους τα υπέρυθρα «μάτια» των ιπτάμενων drones -και κατόπιν, πατώντας ένα απλό κουμπί που θα σήμανε και την εξολόθρευσή τους. Επαθε νευρικό κλονισμό, παραιτήθηκε και σήμερα ζει στο πατρικό του στη Μοντάνα αγωνιζόμενος να συνέλθει με τη βοήθεια ψυχιατρικής αγωγής.

«Είδα άνδρες, γυναίκες και παιδιά να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια μου όλο αυτό το διάστημα» ανέφερε ο Μπράιαντ σε συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Spiegel. «Ποτέ δε πίστευα ότι θα μπορούσα να σκοτώσω τόσο πολύ κόσμο. Για την ακρίβεια, πίστευα ότι δεν μπορούσα να σκοτώσω κανέναν!», εξομολογείται ενθυμούμενος την πρώτη φορά που έγινε δολοφόνος, όταν εκτόξευσε ένα βλήμα Hellfire σκοτώνοντας δύο ανυποψίαστους ανθρώπους στο Αφγανιστάν.

«Είδα δυο αντρες να πέφτουν νεκροί κι έναν άλλον, με κομμένο το ένα του πόδι, να σφαδάζει στο έδαφος, την ώρα που πίδακες αίματος έπεφταν στην άσφαλτο» λέει προσθέτοντας πως «έκλαψα στο δρόμο όταν γύριζα σπίτι εκείνη την ημέρα και πήρα τηλέφωνο να μιλήσω στη μητέρα μου. Ένιωθα αποκομμένος από την ανθρωπότητα για περισσότερο από μια εβδομάδα».
Κατατάχτηκε στην Αεροπορία τυχαία, μόλις άκουσε ότι τα δίδακτρα για φοίτηση στο Πανεπιστήμιο ήταν δωρεάν. Βγήκε πρώτος στη τάξη του και τοποθετήθηκε σε μια στρατιωτική μονάδα συλλογής πληροφοριών, μαθαίνοντας να αναλύει δεδομένα από αεροφωτογραφίες και μετεωρολογικά δεδομένα ενώ στη συνέχεια, σε ηλικία 20 ετών, αναβαθμίστηκε σε χειριστή αισθητήρων (δηλαδή Β' κυβερνήτη) που διαθέτουν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV Predator.
Μια όμως αποστολή πάνω από το Αφγανιστάν είναι καρφωμένη στο κεφάλι του και δεν θα την ξεχάσει μέχρι να πεθάνει. Στόχος ήταν ένα οίκημα σε απόσταση 10.000 χλμ. από αυτόν, στο ορεινό Αφγανιστάν, που οι ντόπιοι το χρησιμοποιούσαν ως στάνη για πρόβατα και κατσίκες.

Ο χειριστής που καθόταν δίπλα του εκτόξευσε τον πύραυλο πιέζοντας ένα κουμπί και οι επόμενες στιγμές του φάνηκαν αιώνας ολόκληρος. «Συνολικά πέρασαν 16 δευτερόλεπτα μέχρι να φτάσει το στόχο του, αλλά μου φάνηκε σαν αργή κίνηση. Μέχρι και τη τελευταία στιγμή θα μπορούσα να αστοχήσω αν ήθελα, να στρέψω αλλού τον πύραυλο», διηγείται ο 27χρονος χειριστής, συνεχίζοντας «όμως, 3 δεύτερα πριν ο πύραυλος ανατινάξει το σπίτι, ένα παιδί εμφανίστηκε στη γωνία του δρόμου. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι μια λάμψη, το σπίτι να καταρρέει και το παιδί να εξαφανίζεται. Μου ήρθε εμετός. Ρώτησα τον διπλανό μου: «μόλις σκοτώσαμε ένα μικρό παιδί;» για να πάρω απάντηση, από τα μικρόφωνα, από κάποιον ανώτερο στρατιωτικό «όχι, αυτό που σκοτώσατε ήταν ένας σκύλος». «Ένας σκύλος σε δυο πόδια;», αναρωτήθηκα».
Έπειτα από την αποστολή αυτή, ο Μπράιαντ αποξενώθηκε πλήρως από φίλους, οικογένεια, ακόμη και την κοπέλα του και υπέφερε από συστηματική έλλειψη ύπνου βρίσκοντας διέξοδο στη γυμναστική. Μέχρι που μια μέρα, εν ώρα υπηρεσίας, άρχισε να φτύνει κυριολεκτικά αίμα πάνω στα μόνιτορ, κατέρρευσε σωματικά και μεταφέρθηκε επειγόντως σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Μπορεί να μην είχε ρίξει ούτε μία σφαίρα αλλά η διάγνωση των στρατιωτικών γιατρών ήταν σαφής: διαταραχή μετα-τραυματικού στρες μάχης.
Λίγο μετά κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει αυτό που κάνει με αποτέλεσμα τελικά να παραιτηθεί από την Αεροπορία και να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του προσπαθώντας να ξεχάσει τι έζησε για έξι χρόνια. Και θυμάται τη στιγμή που αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω του και να αρχίσει μια καινούργια ζωή: «Ηταν η μέρα που έπρεπε να πάω και να υπογράψω την επόμενη σύμβαση εργασίας μου. Δεν μπόρεσα να το κάνω. Ήταν η μέρα που, μπαίνοντας στο θάλαμο επιχειρήσεων, έπιασα τον εαυτό μου να ρωτάει τους συνάδελφους μου «μάγκες, ποιους γαμ... θα σκοτώσουμε σήμερα;»».
Η ψυχική του υγεία δεν έχει αποκατασταθεί. Καθημερινά παλεύει, με τη βοήθεια ειδικών, για να διαχειριστεί τις ενοχές και την αδυναμία του να αναγνωρίσει ελαφρυντικά στον εαυτό του για την εξ αποστάσεως φονική εργασία που έκανε επί έξι ολόκληρα χρόνια.

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012

Οι Μάγιας είχαν δίκιο....

Του κ. Γιώργου Πήττα...
Και μετά ήρθαν άλλοι καιροί / οι νύχτες δεν αλλάζανε με μέρες / οι άνεμοι τα σκούπιζαν όλα / και οι καταιγίδες τρυπούσαν το μυαλό μας
(Από τους Οικοπεδούχους του Στράτου Φαναρά, Η πικρή ιστορία της Α, Εκδόσεις Athens Voice Books 2012)
Δεν χρειάστηκε χθες ο ουρανός να σκοτεινιάσει απότομα.
Ούτε μετά να γίνει αδιαπέραστος από μαβιά σύννεφα που ξαφνικά θα σχίζονταν απότομα από τις πύρινες μπάλες που θα σκορπούσε ο Nibiru καθώς θα διαλύονταν μαζί με τη γη σε μια τερατώδη σύγκρουση πλανητών η οποία βέβαια κατά τα άλλα, θα περνούσε απολύτως απαρατήρητη στον υπόλοιπο γαλαξία μας.
Όχι, τα θεϊκά επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού, δεν καταδικάστηκαν την Παρασκευή στην λησμονιά , ούτε θα ζήσουν μόνο ως ραδιοσήματα ενός άγνωστου κόσμου που υπήρξε κάποτε.
Ο κόσμος, είναι ήδη τελειωμένος για περίπου δεκαοχτώ εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες άνεργους ανθρώπους στην Ευρώπη.
Ο κόσμος, είναι ήδη πεθαμένος για περίπου τρία εκατομμύρια άστεγους στη γηραιά ήπειρο και, ο αριθμός αυτός έχει να κάνει αποκλειστικά με ανέστιους που δημιουργήθηκαν μέσα στην κρίση των τελευταίων χρόνων.
Ο κόσμος, δεν υπήρξε καν ποτέ, για εκατομμύρια άλλους ανθρώπους στις λεγόμενες τρίτες χώρες, που γεννιούνται απλά για να πεθάνουν σύντομα ενώ στην σύντομη διαδρομή τους από αυτό που γνώρισαν ως «ζωή» δεν γνώρισαν τίποτα λιγότερο από την πείνα, τον βιασμό, τον πόλεμο, τον ακρωτηριασμό, τη βίαιη μετανάστευση.
Ο κόσμος, είναι προ πολλού τελειωμένος για αναρίθμητους ανθρώπους καταδικασμένους σε μπουντρούμια και βασανιστήρια απλά γιατί είχαν «άλλη γνώμη».
Ο κόσμος, έχει βρει το τέλος του εδώ και πολύν καιρό, όταν όλα αυτά συνέβαιναν μακριά από εμάς, ενώ εμείς χαχανίζαμε ανέμελα πριν μας βρει το «κακό».
Έχει τελειώσει ο κόσμος τη στιγμή που ο Πέτρος Καπετανόπουλος, βρέθηκε κατηγορούμενος με κακούργημα επειδή αναφώνησε «Γιατί το κάνετε αυτό; Τον συλλάβατε, δεν χρειάζεται βία».
Έχει τελειώσει ο κόσμος, όταν ένας ανώνυμος βιοπαλαιστής κάπου στην Κύπρο καταδικάστηκε σε πρόστιμο 700 ευρώ γιατί έκλεψε τυρί από το Supermarket του Ορφανίδη, ο οποίος Ορφανίδης παρεμπίπτοντος χρωστά ουκ ολίγα εκατομμύρια δεξιά κι’ αριστερά καταδικάζοντας προμηθευτές και συνεργάτες του σε λουκέτα.
Έχει τελειώσει ο κόσμος, ξεβράστηκε στις ακτές της Λέσβου σε τυμπανιαία κατάσταση στα κορμιά είκοσι μεταναστών.
Δολοφονήθηκε στα σώματα 20 παιδιών από τις σφαίρες ενός πυροβόλου που κρατούσε ένα άλλο παιδί, κάπου στο Connecticut.
Ο ήλιος, έχει δύσει οριστικά για τόσους πολλούς
Ο ήλιος συνεχίζει να αστράφτει για τόσο λίγους.
Ακραία παράλογο αν σκεφτεί κάποιος πως θεωρητικά, όλοι αντικρίζουμε τον ίδιο ουρανό όταν σηκώνουμε το κεφάλι να κοιτάξουμε ψηλά.
Ή μήπως πια  το βλέμμα έχει καρφωθεί στις μύτες των παπουτσιών μας;
Πώς να αντέξεις άλλο το ύφος των υπέρβαρων υπερφίαλων εξουσιαστών που χαίρουν γιατί… «πήραμε τη δόση» μας;
Πραγματικά…
Αυτή η εξάρτηση από τη δόση σε τίποτα δεν διαφέρει από την ηρωίνη.
Κράτη junkies σφαδάζουν στην οδύνη από το στερητικό σύνδρομο, ωστόσο, όταν ο dealer καταφτάσει με την πολυπόθητη δόση, ο πόνος δεν μετριάζεται καθόλου.

Ο Παύλος, ο Γιάννης, η Κατερίνα, ο Σπύρος, η Μαρία, η Ιωάννα, ο Αντώνης, συνεχίζουν να πονούν από τον ξαφνικό θάνατο της απόλυσης, ο Παύλος, ο Γιάννης, η Κατερίνα, ο Σπύρος, η Μαρία, η Ιωάννα, ο Αντώνης, συνεχίζουν να ψάχνουν που θα βγάλουν τη νύχτα κι’ απόψε. Γραφίστας, ραδιοφωνικός παραγωγός, υπάλληλος γραφείου, μικρέμπορος, μουσικός, διορθωτής κειμένων, ασφαλιστής, έχει σημασία;
Η μόνη «βιομηχανία» που δεν παρουσίασε κάμψη και δεν είχε απολύσεις είναι εκείνη του Θανάτου. Γραφεία Τελετών. Μάλιστα τώρα τελευταία, παρουσιάζει ελαφρά άνοδο καθώς οι άνθρωποι παραιτούνται της ζωής γρηγορότερα.

Α, ναι, οι Μάγιας είχαν δίκιο. Απόλυτο δίκιο.
Αυτό που δεν μπόρεσαν να φανταστούν μόνο, είναι πως η αρρωστημένη ανθρώπινη οργάνωση, θα έφερνε ένα τέλος τόσο αργό και τόσο βασανιστικό.
Το ακόμα χειρότερο:
Ο πλανήτης, είναι βαριά χτυπημένος από την ανθρώπινη δραστηριότητα.
Η κλιματική αλλαγή, δεν είναι πια μια αμφιλεγόμενη θεωρία. Φτωχοποιεί και στέλνει στην μετανάστευση εκατομμύρια. Οι γαίες που έχουν είτε βυθισθεί στα λασπόνερα από πρωτόγνωρης έντασης καταιγίδες, είτε ξεράθηκαν τελείως από εξωφρενικές θερμοκρασίας, είναι πλέον εκατομμύρια τετραγωνικών χιλιομέτρων. Αλλά που κουράγιο να επαναστατήσει κανείς για αυτό;
Ακούγοντας την Ποιμενική του Beethoven, μπορεί κάποιος να συνειδητοποιήσει πόσο λάθος είναι όλα. Μα όλα. Αλλά πια, απέχουμε τόσο πολύ από τα ανθρώπινα θαύματα, από εκείνα που βγάζουν τους θεούς αχρείαστους, που η Ομορφιά, καταντά αυτιστική, να τραγουδά μόνο τον εαυτό της.
Οι Μάγιας είχαν δίκιο.
Τούτος ο κόσμος, έχει τελειώσει.
Ένας άλλος κόσμος όμως, είπαν οι Μάγιας, θα ανατείλει. Έτσι είπαν οι Σαμάνοι όταν ρωτήθηκαν.
«Κλείνει ένας κύκλος, πεθαίνει το παλιό, έρχεται το νέο».
Ζητώ το αδύνατο. Να υπάρξει ένας κόσμος κάποια στιγμή, που θα είναι βαθιά και συνειδητά διδαγμένος από όλα αυτά που ζούμε τώρα. (στην πραγματικότητα τα ζούσαμε πάντα).
Μια πορεία προς το φως. Όχι της ΔΕΗ, αυτό κόβει χαράτσια.
Μια πορεία που θα καταστήσει τους υποκριτές, τους πάσης φύσεως και χρώματος εξουσιαστές, εξοστρακισμένους κι απόβλητους.
Αντίσταση ηθική και Αλληλεγγύη.
Δεν υπάρχει πολύς χρόνος.
Το «σύστημα» θα τα κουτσοβολέψει και σε πολύ λίγα χρόνια, θα αποκοιμηθούμε πάλι.
Μόνο που το «σύστημα» θα επαναλάβει τον εαυτό του, όπως έκανε πάντα, και θα τινάξει τις ζωές των ανθρώπων στον αέρα. Και ξανά από την αρχή.

Εκτός, αν οι Σαμάνοι έχουν δίκιο κι έκλεισε ο κύκλος.

Το κακό, είναι πως δεν πιστεύω ούτε σε μάγους ούτε σε προφήτες.
Ή στους ανθρώπους, ή σε τίποτα.
Κλείνω, όπως ξεκίνησα, με ένα τετράστιχο του Φαναρά από την «Πικρή Ιστορία της Α» αυτή τη φορά από το ποίημα «Σήμερα το βράδυ»:

Περιμένω τον αγέννητο γιο μου
μου έχουν πει πως θα έρθει μια άνοιξη
μου έχουν πει πως μέχρι τότε
πρέπει να στέκομαι όρθιος
twitter@pittasgeorge
---------------------------------------------
ΥΓ: Στο tvxs.gr, ο αναγνώστης που υπογράφει ως Kerboussar Lionel μου έκανε το ακόλουθο σχόλιο:
Από τα κείμενά σου λείπει πάντα (;) κάτι. Το τι είναι αυτό που μας έφερε, μας βυθισε στην κρίση και δεν μιλάω μόνο για την Ελλάδα. Λείπει η ιδέα που κυριαρχεί και το πώς υλοποιείται η ιδέα αυτή στην κοινωνία. Στο τελευταίο κεφάλαιο του έργου του «Η γενική θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος», ο Τζον Μέιναρντ Κέινς έγραφε: «Οι ιδέες των οικονομολόγων και των πολιτικών φιλοσόφων, τόσο όταν είναι ορθές όσο και όταν είναι εσφαλμένες, ασκούν ισχυρότερη επίδραση απ' ό,τι συνήθως πιστεύεται. Πραγματικά, ο κόσμος κυβερνάται από αυτές».πχΗ τρέχουσα ερμηνεία, η οποία βλέπει την πολιτική να κυριαρχείται από την εισβολή της οικονομίας και επομένως υποχρεωμένη παρά τη θέλησή της να συμμορφώνεται στις επιταγές αυτής της οικονομίας, καταλήγει μεν να περιγράφει με μιαν ορισμένη ακρίβεια τα αποτελέσματα της εισβολής, αλλά με το τίμημα να παραγνωρίζει τις αιτίες της.Το πρόβλημα, πηγαίνει στο να βρούμε την ιδέα που έφερε την κρίση και πάνω σε αυτήν να επικεντρωθούμε, αυτήν να πολεμήσουμε , αυτήν να αποδομήσουμε.
Με "υποχρέωσε" λοιπόν, στην παρακάτω απάντηση:

Από τα κείμενα μου, δεν λείπει "πάντα κάτι". Λείπουν συχνά, πολλά. Κάποιες φορές επιχειρώ να προσθέσω επιπλέον πτυχές ωστόσο συχνά υπάρχει ενιοτε δυσκολία στην "χαλιναγώγηση" της ανάπτυξης αυτων των πτυχών και υπάρχει δύο κίνδυνοι: Είτε να οδηγηθώ σε επι μέρους άρθρα μέσα στο κύριο άρθρο, ειτε, να γίνω τελείως επιγραμματικός , και κατά συνέπεια να επιχειρώ να περάσω "θέσεις" μέσα από αφορισμούς του τύπου είναι "έτσι" γιατί "έτσι είναι".
Επίσης, υπάρχουν ουκ ολίγα σημεία-ειδικά στο επίπεδο που αναφέρεις- που διαφεύγουν του γνωστικού μου πεδίου. Προσπαθώ να μην γράφω πέραν αυτού. Η φράση του Κέινς που μεταφέρεις εδώ, στερημένη από το πλαίσιο της, δηλαδή του τι έχει προηγηθεί και του τι ακολουθεί στην ανάλυσή του, γεννά κάποια βασικά ερωτήματα. Μιλά για ορθές και εσφαλμένες ιδέες των Πολιτικοών και των Οικονομολόγων. Συμφωνώ-απόλυτα- πως ο κόσμος κυβερνάται από αυτές. Αναρωτιέμαι όμως- πάντα στο παρόν πλαίσιο, ποιες είναι οι "Ορθές" και ποιες είναι οι "Εσφαλμένες". Αντιλαμβάνεσαι, πως δεν υπάρχει κανένα αντικειμενικό κριτήριο εδώ. Και, ας μην ξεχνάμε και αυτό:

Οι "ορθες ή εσφαλμένες ιδέες" έρχονται συνήθως-για να μην πω πάντα- είτε σχεδόν ταυτόχρονα είτε λίγο μετά από εκείνα τα ιστορικά επεισόδια που τις βοηθούν να εκκολαφθούν. Κατα συνέπεια, έπονται της Ιστορίας και προσπαθούν να την ερμηνεύσουν. Για να μην πολυλογώ, η θέση μου, αφού έχω περάσει (και εγώ) από στενότερες ιδεολογικές αντιλήψεις είναι απλή, αν θέλεις ακόμα και απλοϊκή. Πίσω από όλα όσα συμβαινουν, όχι τώρα, αλλά εδώ και αιώνες, είναι η Ανθρώπινη Απληστία. Έτσι, όπως την προσδιορίζει και ο Χοπσμπάουμ ως πυρήνα όλων των "κακών". Από την απληστία όμως, δεν θα ξεφύγουμε ποτε με διδασκαλία ή με επαναστατική πράξη, όσο αγαθή και αν είναι η αρχική πρόθεση. Η τάση των ομάδων στον επεκτατισμό, στη διεύρυνση του "ζωτικού τους χώρου" και την επιβολη των δικών τους κανόνων στους Άλλους, είναι κάτι που το βλέπουμε σε όλη την κλίμακα.

Από το ελάχιστο-τον διαγκωνισμό του Άλλου για να "προχωρήσουμε" εμείς, στη διαμόρφωση της όποιας κομματικής -και στη συνέχεια κυβερννητικής νομενκλατούρας, μέχρι τον ιμπεριαλισμό κσι την προάσπιση ζωτικών συμφερόντων μίας χώρας, στα εδάφη μίας άλλης, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Αγαπητέ Kerboussar Lionel, όπως και να έχουν διαμορφωθεί οι Ανθρώπινες Συμπεριφορές, με όσα θεωρητικά ενδύματα κι' αν έχουν τυλιχθεί, τουλάχιστον εγώ, συνεχίζω και μας βλέπω σαν εκείνο το "πιθήκι" που αποτύπωσε έξοχα ο Κιούμπρικ στην Οδύσσεια 2001, που κάποια στιγμή, σήκωσε το κόκαλο ενός νεκρού πιθήκου, ανακάλυψε την φονική του χρήση, και το μετέτρεψε σε ρόπαλο για να εξολοθερεύσει την γειτονική αγέλη ώστε να αποκτήσει-με τη βία- την αποκλειστικότητα της διπλανής λίμνης. Παρά τα πραγματικά Θαύματα που αυτό το πιθήκι δημιούργησε στα χιλιάδες χρόνια που ακολούθησαν, η Απληστία του, παραμένει απαράλλακτη στο DNA του και το καθοδηγεί. Το δια ταύτα σε όλα αυτά; Νομίζω, (νο-μί-ζω) πως απλά μετέχουμε στην ιστορία ως οργανικά κομμάτια της και αργά και βασανιστικά ακολουθούμε την εξέλιξή μας με πάρα πολλά "μπρος-πίσω".

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011

Το Άγνωστο Βρέφος....

Μαριάννα Τζιαντζή...

Τα 7 δισεκατομμύρια έφτασε ο πληθυσμός της Γης

Πακιστάν, Ραουαλπίντι: νεογέννητα δέχονται φωτοθεραπεία
για ίκτερο. Φωτ.: Nathalie Randou.

Ένα γεγονός, που δεν μπορεί να εντοπιστεί με γεωγραφική και χρονική ακρίβεια, συντελέστηκε στις 31 Οκτωβρίου. Όπως επίσημα ανακοίνωσε ο ΟΗΕ, τη μέρα εκείνη ο πληθυσμός της Γης έφτασε τα επτά δισεκατομμύρια, ένα νούμερο στρογγυλό και ευμνημόνευτο. Το προηγούμενο ορόσημο ήταν το 1998, μόλις 13 χρόνια πριν, όταν ο παγκόσμιος πληθυσμός άγγιξε τα έξι δισεκατομμύρια, ενώ υπολογίζεται ότι γύρω στο 2043 θα φτάσει τα εννέα δισ.
Ο αριθμός επτά δισ. προκύπτει με τον συνυπολογισμό των αφίξεων και των αναχωρήσεων. Κάποιοι αποχαιρέτησαν για πάντα αυτό τον κόσμο, ενώ άλλοι τον χαιρέτησαν με μια κραυγή, με το διαπεραστικό μωρουδίστικο κλάμα που σηματοδοτεί το πέρασμα από το σκοτάδι της μήτρας στο φως.
Στην Ελλάδα η είδηση πέρασε σχετικά απαρατήρητη, αφού τα ΜΜΕ και όλα τα κέντρα εξουσίας προετοίμαζαν τη γέννηση ενός τερατόμορφου βρέφους, παιδιού της τεχνητής γονιμοποίησης ανάμεσα στον δικομματισμό και την ακροδεξιά που βαφτίστηκε κεντροδεξιά.
Δεν ξέρουμε πού γεννήθηκε ο υπ. αριθμ. 7 δισ. κάτοικος του πλανήτη μας, δεν ξέρουμε αν είναι αγόρι ή κορίτσι, λευκό ή μαύρο, με μάτια σχιστά ή αμυγδαλωτά. Ίσως στην Κίνα, ίσως στη Νιγηρία, ίσως στη διπλανή μας πολυκατοικία. Το πιθανότερο είναι ότι το νεογέννητο είναι παιδί της πόλης και όχι της υπαίθρου, αφού η δεκαετία που πέρασε σημαδεύτηκε από ένα άλλο σημείο καμπής: για πρώτη φορά, ο αστικός πληθυσμός ξεπέρασε τον αγροτικό.
Παιδί της κρίσης ή της ευημερίας, της ειρήνης ή του πολέμου; Είναι πιθανό το Άγνωστο Βρέφος να ψάχνει σε λίγα χρόνια στα σκουπίδια για φαγητό ή να απλώνει το χέρι για ζητιανιά, αφού σήμερα η πείνα είναι καθημερινός σύντροφος για ένα δισεκατομμύριο συνανθρώπους μας –και όχι μόνο στις μαύρες χώρες της Αφρικής.
Παιδί της επανάστασης ή της αφασίας και της υποταγής; Όλα είναι πιθανά, όλα εξαρτώνται και από εμάς. Το νεογέννητο είναι ταυτόχρονα παιδί της αφθονίας και της στέρησης, της πολυτέλειας και της κτηνωδίας, ενώ έρχονται να το μοιράνουν όλες οι κατακτήσεις και όλες οι ολέθριες μικρότητες του ανθρώπου.
Με πόνο λέμε αντίο σε αυτούς που έφυγαν, με ελπίδα και πείσμα καλωσορίζουμε τον νέο άγνωστο επισκέπτη μας.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 13/11/11)

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Η χρονιά των «Αγανακτισμένων»...

γιωργος δελαστικ απο το ethnos.gr
Το 2011 θα περάσει στην ιστορία ως το έτος των "αγανακτισμένων" πολιτών. Στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Πορτογαλία, τις αραβικές χώρες αλλά και το Ισραήλ μικρότερα, μεγαλύτερα ή τεράστια πλήθη λαού κατέκλυσαν δρόμους και πλατείες επί ημέρες ή εβδομάδες, διαμαρτυρόμενα για τις ασκούμενες πολιτικές λιτότητας ή -στην περίπτωση των Αράβων- απαιτώντας την ανατροπή αυταρχικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Αφήνοντας κατά μέρος τις αραβικές εξεγέρσεις που έχουν άλλο περιεχόμενο και χρήζουν διαφορετικής ανάλυσης, εύκολα διαπιστώνει ο καθένας ότι κοινός παρονομαστής αυτού του παγκόσμιου κύματος αυθόρμητων διαμαρτυριών των πολιτών είναι η οργή τους για τις πολιτικές λιτότητας που ακολουθούν όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα αφενός την πτώση του βιοτικού επιπέδου των οικονομικά ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων σε καταστάσεις φτώχειας που δύσκολα γίνονται ανεκτές και αφετέρου την καλπάζουσα διεύρυνση των ανισοτήτων μεταξύ πλουσίων και φτωχών.
Οι αυγουστιάτικες ταραχές π.χ. στο Λονδίνο και σε άλλες βρετανικές μεγάλες πόλεις που χρειάστηκαν οι Αρχές τέσσερις ημέρες, τη δολοφονία τεσσάρων διαδηλωτών και περισσότερες από 3.000 συλλήψεις για να καταπνίξουν, οφείλονται όπως όλοι οι παρατηρητές επισημαίνουν στο ότι οι περικοπές στα εισοδήματα των φτωχών που επέφεραν τα μέτρα λιτότητας της δεξιάς κυβέρνησης του Ντέιβιντ Κάμερον είναι οι χειρότερες από την εποχή του... Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου!
"Μόνο σε λίγες βιομηχανικές χώρες είναι οι διαφορές εισοδήματος μεταξύ φτωχών και πλουσίων όσο στη Μεγάλη Βρετανία" υπογραμμίζει επικριτικά μέχρι και η συντηρητική γερμανική εφημερίδα "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε".
Στην Ελλάδα και στην Ισπανία όμως τα κινήματα των "Αγανακτισμένων", που στα τέλη της άνοιξης κυριάρχησαν επί μήνες στην πολιτική σκηνή, δεν στηρίχθηκαν στα οικονομικά ασθενέστερα λαϊκά στρώματα μόνο. Αντιθέτως, εντονότατη ήταν η παρουσία και η σφραγίδα των νέων που βλέπουν το μέλλον τους εξαιρετικά ζοφερό, σκληρό και ενδεχομένως αδιέξοδο, αλλά και των μεσαίων στρωμάτων που υφίστανται ήδη μια βίαιη και πρωτοφανή για τα στρώματα αυτά καταβαράθρωση της οικονομικής τους άνεσης.
Στις ΗΠΑ οι αρχικοί "πολιορκητές" της Γουόλ Στριτ δεν ήταν παρά ελάχιστες εκατοντάδες άτομα, όσο και αν οι συμμετέχοντες στο κίνημα "Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ!" θεωρούσαν εαυτούς συνεχιστές των μεγάλων αμερικανικών κινημάτων των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Από τη στιγμή όμως που την περασμένη Κυριακή περίπου 700 διαδηλωτές συνελήφθησαν από την αστυνομία γιατί έκλεισαν προσωρινά τη γέφυρα του Μπρούκλιν, τα πράγματα άλλαξαν. Οχι μόνο αυξήθηκαν οι διαδηλωτές, αλλά και άρχισε σε παγκόσμιο επίπεδο η συζήτηση μήπως το κίνημα κατά της Γουόλ Στριτ θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια προοδευτική απάντηση στο υπερσυντηρητικό "Κόμμα του Τσαγιού" που εκφράζει την ακροδεξιά πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων. Το Δημοκρατικό Κόμμα θα ήταν πραγματικά ευτυχές, αν η αριστερή του πτέρυγα, η οποία είναι πλήρως απογοητευμένη από τη διακυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα που αποδείχθηκε πολύ κατώτερος των υποσχέσεών του και των ελπίδων που είχε γεννήσει προεκλογικά, συγκροτούσε ένα όντως μαζικό κίνημα αριστερής πίεσης προς την κυβέρνηση, έναν μόλις χρόνο πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2012. Ορισμένα συνδικάτα συμμετέχουν ήδη στις σχετικές διαδηλώσεις.
Στο Ισραήλ, η φοιτήτρια Δάφνη Λάιφ ήταν η πρώτη που έστησε μια σκηνή στη λεωφόρο Ρότσιλντ του Τελ Αβίβ, διαμαρτυρόμενη με τον τρόπο αυτόν για την ακρίβεια των ενοικίων στην ισραηλινή πρωτεύουσα. Αμέσως άρχισαν να συρρέουν κατά χιλιάδες οι Ισραηλινοί "Αγανακτισμένοι". Στις αρχές Σεπτεμβρίου 450.000 άτομα διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα - το μεγαλύτερος πλήθος που βγήκε ποτέ στους δρόμους στην ιστορία του Ισραήλ!
Αλλά και στην Αίγυπτο τώρα οι διαδηλωτές έχουν οικονομικοκοινωνικά αιτήματα, με πρώτιστο την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 150 ευρώ από τα... 4 (!!!) που είναι σήμερα, καθηλωμένα στο ύψος αυτό από το... 1984!
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Η απαξίωση της πολιτικής
ΑΠΟΤΥΧΙΑ παταγώδη των κατεστημένων πολιτικών κομμάτων και ουσιαστική απόρριψη ολόκληρου του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού συνιστά η εμφάνιση και η επιρροή των αυθόρμητων κινημάτων των "Αγανακτισμένων". Οι πολίτες έχουν πειστεί ότι οι πολιτικοί και τα κόμματά τους δεν εκπροσωπούν πλέον κατά κανέναν τρόπο τα συμφέροντά τους και έτσι διαμαρτύρονται αυτοπροσώπως κατά του συνόλου του πολιτικού κόσμου. Αυτό για την ώρα δρα εκτονωτικά, με ελάχιστες πολιτικές συνέπειες. Αν όμως επεκταθεί και διατηρηθεί, τότε επικρέμαται ο κίνδυνος να δράσει αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.
Ads by Google

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011

Αριστερά και Αϊνστάιν...

Από την Ελευθεροτυπία
Βιώνουμε έναν κόσμο σχιζοειδούς ανισότητας και ποικιλότητας (1) Το χάσμα, σε πλούτο και υγεία ανάμεσα στους πλούσιους και φτωχούς, αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση κι απειλή, χωρίζοντας, παράλληλα, τα έθνη σε τρεις κατηγορίες: σε κείνα που ο πληθυσμός τους ξοδεύει αλογάριαστα χρήματα για να διατηρήσει χαμηλό βάρος (σιλουέτα)· σε κείνα που τρώει για να επιβιώσει· και σε κείνα που οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς θα εξασφαλίσουν το επόμενο γεύμα.
Οξύτατες οι αντιθέσεις στα ποσοστά ασθενειών, στο προσδόκιμο ζωής.
Βιώνουμε έναν κόσμο σχιζοειδούς ανισότητας και ποικιλότητας. Προκλητική προμετωπίδα του η διαφορά στο κατά κεφαλήν εισόδημα (400 προς 1) ανάμεσα στο πλουσιότερο βιομηχανικά έθνος (Ελβετία) και το φτωχότερο μη βιομηχανικό (Μοζαμβίκη), αντίστοιχα. Πριν 250 χρόνια τούτο το χάσμα, ανάμεσα στην πλουσιότερη και φτωχότερη χώρα, ήταν περίπου 5 προς 1 και ανάμεσα στην Ευρώπη και Νοτιοανατολική Ασία (Ινδία) 2 προς 1. Σε παγκόσμιο πληθυσμό 6,5 δισ., τα 2,9 δισ. ζουν κάτω απ' το όριο της φτώχειας των 2 δολαρίων ημερήσια, 40.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερνά από πείνα, ενώ 6 πάμπλουτοι Αμερικανοί κατέχουν περσότερα χρήματα απ' όσα οι υπόλοιποι στον πλανήτη και ο γνωστός παγκόσμιος κερδοσκόπος, Τζορτζ Σόρος, κερδίζει στο χρηματιστήριο 1,6 δισ. δολάρια, σε μια νύχτα, παίζοντας με την αγγλική λίρα.
Βιώνουμε έναν κόσμο σχιζοειδούς ανισότητας και ποικιλότητας, που σπέρνει «νύχτα» όχι μόνο στον «Τρίτο Κόσμο», αλλά και στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Ο «σοσιαλιστής» Τόνι Μπλερ μαζί με το «μάγο» υπουργό του Γκόρντον Μπράουν οδήγησαν στο όριο φτώχειας 2.100.000 παιδιά στη Βρετανία και 1.700.000 Αγγλους σε ανήλιαγες ράμνες ανεργίας. Στην Αμερική 29.800.000 Αμερικανοί σβήνουν πείνα-ταπείνωση με κουπόνια και ο πληθαίνων «Τέταρτος Κόσμος» (οι υπόφτωχοι των τενεκεδόσπιτων στον αναπτυγμένο κόσμο), ο τύπος των ήλων του καπιταλισμού.
Βιώνουμε έναν κόσμο σχιζοειδούς ανισότητας και ποικιλότητας. Ο πληθυσμός της Γης, το 2050, υπολογίζεται να φθάσει τα 9 δισ., με το 90% ν' αναλογεί στον «Τρίτο Κόσμο». Τι θα σημάνει, όμως, αν τούτοι οι ντεσπεράντος όπου γης, επελάσουν, έστω και με πιρόγες, ενάντια στο 10% των γερόντων και άκληρων «αφεντάδων»; Τι θα συμβεί, αν απαιτήσουν τα όνειρα εκδίκηση; Αν ανοίξει τα οικονομικά τεφτέρια της η Ιστορία και οι αυτόχθονες τους αναρίθμητους λογαριασμούς που έχουν πιστώσει τους ευρωπαίους δεσπότες;
Αποτελεί ιστορική αντινομία το γεγονός: τώρα που το φάντασμα του Μαρξ παίρνει σάρκα και οστά - γίνεται ζείδωρη βροχή στην αυχμηρή έρημό μας - η παγκόσμια αριστερά ν' απουσιάζει από τούτη τη θριαμβευτική ενσάρκωση. Χρόνια τώρα βολοδέρνει, με ελάχιστες αναλαμπές, να πείσει - και το 'χει εν πολλοίς κατορθώσει - γι' αυτά που δεν θέλει, ενώ αδυνατεί να συνθέσει θετική πειστική πρόταση «εξουσίας» μέσα στις νέες αντικειμενικές συνθήκες της ύπαρξης. Αποτελεί ουτοπία να μιλάμε τούτες τις ώρες -με τον εχθρό ante portas- για δομικές συστημικές αλλαγές, όπως και να αγνοούμε, καταπώς υποστηρίζει ο δικός μας Κορνήλιος: «τη βαθύτερη αλληλέγγυα σχέση ανάμεσα σ' ένα κοινωνικό καθεστώς και τον ανθρωπολογικό τύπο που είναι αναγκαίος να το κάνει να λειτουργήσει». Δεν είναι η αλλαγή «ανεμογκάστρι», τυχάρπαστο παιδί της μοίρας, της επαναστατικής ή κινηματικής γυμναστικής. Οι προ παγκοσμιοποίησης συνταγές των μεγάλων θεωρητικών του καπιταλισμού: Smith, Keynes, Samuelson κι άλλων, με το κράτος να παίζει ρυθμιστικό, ελεγκτικό, επιχειρηματικό ρόλο, ήταν μια κάποια λύση, γνωρίζοντας, τουλάχιστον, τους όρους του παιχνιδιού, τα όπλα του ταξικού εχθρού.
Αυτά που βιώνουμε σήμερα στην αριστερά, μου φέρνουν συχνά στο νου το συμβάν με τον μεγάλο Αϊνστάιν, όταν στη διάρκεια εξετάσεων οι φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν πως τα θέματά του ήταν, ακριβώς, ίδια με τα προηγούμενα. Εκείνος αγέρωχα τους απαντά: «ναι, έχετε δίκιο. Τα θέματα είναι τα ίδια, αλλά οι απαντήσεις αλλάζουν». Τα προβλήματα, χάριν παραδείγματος, του προλεταριάτου είναι το ίδιο «πονεμένα» και σήμερα. Η σχέση, όμως, κεφαλαίου-εργασίας, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, έχει αλλάξει άρδην. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια γύρω στο 40%, με την τεχνολογική εξέλιξη, την οποία πληρώνει ο εργοδότης, να διεκδικεί το 60% αυτής της αύξησης. Επομένως, ο ρόλος του σημερινού προλετάριου έχει αλλάξει ιστορικά, καθώς κι εκείνος της υπερεθνικής και εθνικής ολιγαρχίας (πολιτικής, οικονομικής, χρηματοοικονομικής, μιντιακής).
Οι απαντήσεις αλλάζουν, λοιπόν, και τούτο πρέπει να το εμπεδώσει, επιτέλους, η «διαλεκτική» αριστερά, χωρίς, όμως, να πάψει ταυτόχρονα ν' αποτελεί κέντρο βάρους το υπαρξιακό αίτημα που συμπυκνώνεται στον ορισμό του σοσιαλισμού.
(1) David S.Landes , «Ο πλούτος και η φτώχεια των εθνών», εκδ. Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2005, σελ. 36, 37

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011

Ροη αρθρων