Να μην κακοφορμίσει το λάθος...

του Νικου Φιλη, απο την Αυγη...

Η υπόθεση της υποψηφιότητας Καρυπίδη έχει ξεφύγει από το ακριτικό πλαίσιο της Δυτικής Μακεδονίας και αποκτά διαστάσεις κεντρικού πολιτικού θέματος, που απειλεί την ευκρίνεια ακόμη και της φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ. Το καταρρέον πολιτικό κατεστημένο έσπευσε να εκμεταλλευτεί τις αντισημιτικές απόψεις, που με γραφικό και αφελή τρόπο έχει υποστηρίξει ο Θ. Καρυπίδης. Προκλήθηκε ακόμη και αδίστακτη παρέμβαση της Αμερικανοεβραϊκής Επιτροπής, η οποία έφτασε στο σημείο να εξομοιώνει τεχνηέντως τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή! Πρόκειται για ανιστόρητη πολιτική συμπεριφορά, που στο όνομα κοντόφθαλμων πολιτικών σκοπιμοτήτων, "νομιμοποιεί" εκ του αντιθέτου τον ιστορικό αναθεωρητισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανάγκη να δώσει διαπιστευτήρια για τις ανθρωπιστικές και δημοκρατικές αξίες του πάνω στις οποίες στηρίζεται το πρόγραμμα και η δράση του για τη ριζική αλλαγή στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Αποφασίζει με βάση τις δικές του πολιτικές θέσεις και διαδικασίες, διασφαλίζοντας την πολιτική αυτονομία του. Γι' αυτό διαθέτει την ικανότητα να στοχάζεται και να αναστοχάζεται, να επιμένει στις ορθές επιλογές του, να αναγνωρίζει και να διορθώνει τυχόν λάθη του. Η πολιτική των συμμαχιών αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ συνθήκη της φυσιογνωμίας του. Στην παρούσα φάση εργάζεται, και μάλιστα αποτελεσματικά, για τη διαμόρφωση ευρέος φάσματος κοινωνικών - πολιτικών συμμαχιών σε δημοκρατική - αντιμνημονιακή κατεύθυνση, για να βγει η χώρα από την κρίση και να επαναθεμελιωθεί η Ε.Ε.

Όσο αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ από την ενοριακή, σχεδόν αυτοαναφορική, αντίληψη για τις συμμαχίες, άλλο τόσο υπονομεύεται από το άγχος για "συμμαχίες" τακτικού χαρακτήρα, που δεν υπηρετούν έναν ορίζοντα προοδευτικών αξιών.

Δύο αντίθετοι κόσμοι...

Νικος Φιλης, απο την Αυγη...

Κατά τη συζήτηση της πρότασης μομφής, συγκρούστηκαν όχι μόνο δύο διαμετρικά αντίθετες πολιτικές για το παρόν και το μέλλον της χώρας, αλλά και δύο αντίθετοι κόσμοι ως προς τις αξίες και το ήθος τους. Ο Σαμαράς επιχείρησε να προσωποποιήσει την πολιτική αντιπαράθεση, κολακεύοντας τον εαυτό του, ειρωνευόμενος τον αντίπαλό του, ελεεινολογώντας τον λαό ως "κοσμάκη", δείχνοντας το απεχθές πρόσωπο μιας αυταρχικής εξουσίας. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να ισχυρίζεται ότι δεν πάει στη Βουλή, δηλαδή απεκδύεται του κοινοβουλευτικού καθήκοντός του, επειδή, λέει, δεν του μιλάει καλά ο Τσίπρας!
Ο Σαμαράς συμπεριφέρεται ως πορφυρογέννητος, επισείοντας την "ανώτερη ταξική καταγωγή του" και την ανατροφή του μέσα στα σκοτεινά δώματα του παλατιού. Ξεχνάει ότι είναι ο μοναδικός υπουργός Εξωτερικών τον οποίο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (και, μάλιστα, ο πατριάρχης της παράταξής του, Κων. Καραμανλής) απέπεμψε από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για το Μακεδονικό. Επίσης, είναι ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός ο οποίος μεταπολιτευτικά έχει κατηγορηθεί για συνεργασία με επιχειρηματικά συμφέροντα ώστε να ανατραπεί (οποία ειρωνεία!) η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μετά από όλα αυτά, κατόρθωσε να ξαναβγεί στην επιφάνεια, εκμεταλλευόμενος την κρίση της παράταξής του και ψευδόμενος ασύστολα με συνθήματα κατά του Μνημονίου.

Η εποχή του θερισμού...

Τελλος Φιλης, Parallaxi...

Τώρα που οι 16χρονοι του 2008, έχουν γίνει 20χρονοι, τώρα θα θερίσετε ότι σπείρατε εκείνον τον Δεκέμβρη του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Όλοι εσείς που καταδικάζατε την βία από όπου κι αν προέρχεται. Τώρα που οι 16χρονοι έχουν περάσει στα πανεπιστήμια, πήγαν στα πρώτα party στρατολόγησης των κομμάτων, για να έχουν πρόσβαση στις σημειώσεις, μπας και περάσουν εύκολα το μάθημα για ένα πτυχίο χωρίς αντίκρισμα.
Τώρα που οι γονείς τους, ο ένας είναι άνεργος κι ο άλλος με συρρικνωμένο μισθό, τώρα που η TV σα να μη τρέχει τίποτε εξακολουθεί να πουλάει τρόπους ζωής που δεν είναι εφικτοί και το αξίωμα « καλός είναι όποιος έχει φράγκα» παραμένει αμετακίνητο σαν πρώτη μοναδική αξία στην χώρα του δίχως αύριο. Τώρα που κλείνουν τα μουσικά σχολεία και αντιμετωπίζουν τους μαθητές ως γραφικούς όταν κι αν διαμαρτυρηθούν, τώρα που η προοπτική όποιας εργασίας ανήκει στη σφαίρα του εξωπραγματικού, τώρα που πρέπει να πάρει το νέο smart phone, το αυτοκίνητο για να βγάλει γκόμενα, τα trendy ρούχα για τα trendy party γιατί μόνο αυτά προωθούνται και διαφημίζονται, τώρα αρχίζει να διαφαίνεται το μέγεθος της ευθύνης για την τερατογέννεση που κατάφερε να κάνει η γενιά των πενηντάρηδων στη νεολαία μας.
Κι αυτό κάνει όλη την κοινωνία μας το ίδιο υπεύθυνη, αν όχι περισσότερο εγκληματική, μόνο που όσοι σήμερα το πρωί δεν κυκλοφορούμε με πρησμένα από τη μπουνιά ματιά και λαιμούς με Photoshop καλυμμένους στην αγορά, δεν σημαίνει ότι είμαστε αθώοι, αλλά ότι απλά διαφεύγουμε της σύλληψης. Κι όσο αντί να νιώσουμε την ευθύνη που μας αναλογεί, ήρεμοι συνεχίζουμε την επιβίωση μας, τόσο χειρότερη κάνουμε την ώρα που θα χρειαστεί να ομολογήσουμε το πόσο και γιατί φταίμε. Κι όσο κάτι σημειώματα σαν αυτό τα αντιμετωπίζουμε ως γραφικά και μακριά από μας, τόσο η κοινωνία μας βαδίζει όλο και πιο κάτω, όλο και πιο χαμηλά, χωρίς ίχνη επανάκαψης, χωρίς ελπίδα σωτηρίας.
Ναι είναι δυσβάστακτη η εποχή του θερισμού, γιατί οι πρώτοι που θα εκπλαγούν, θα είναι οι φιλήσυχοι, οι σιωπηλοί, οι νοικοκυραίοι που ακόμη και τώρα, χωρίς ντροπή με ελαφρότητα, ομολογούν και σχολιαζουν ότι ένα παιδί 20 χρονών είναι εγκληματίας και τρομοκράτης κι αυτοί τα αθώα ανυπεράσπιστα θύματα του.

Ως πρωταγωνιστής κάπου τα έχασε...

Τελλος Φιλης, απο την Παραλλαξη...

Είναι η πρώτη φορά που βγήκε χωρίς να δηλώσει πως «Τα ψέματα τελείωσαν» . Άψογα ντυμένος με διπλοβερνικωμένα τα παπούτσια του, σαν κάθε sex symbol που σέβεται τον εαυτό του, σταύρωσε τα χέρια όπως οι μαθητές του κατηχητικού κι άκουσε την αγόρευση του Εισαγγελέα. Γύρω του φίλοι που δεν πιστεύουν λέξη, που έπεσαν από τα σύννεφα Σαν χορός μιας αρχαίας τραγωδίας, με τον ίδιο μαρτυρικό πρωταγωνιστή, δεν τον πτόησαν ούτε στιγμή. Ανέκφραστος άκουσε ως το τέλος την εισαγγελική αγόρευση και το μόνο που θυμήθηκε να πει ήταν «Όλα αυτά είναι μια τρέλα...».
Συνηθισμένος στις ηρωικές δηλώσεις του, χρόνια τώρα, στην εξαιρετική φροντίδα για την εικόνα του, στην αξιοθαύμαστη υπακοή του στον κομματικό ιστό της πόλης και των επιθυμιών της, στην αγάπη του για τα ακριβά προάστια και την άγνοια του για το κέντρο της πόλης, βολεμένος στην εικόνα που ο ίδιος φρόντιζε ανελλιπώς να ενισχύει, του αγνού αθλητή, του ξεχωριστού αλλά καταδεκτικού πρωταθλητή, του μοναδικού , unique το λένε μερικοί, που όμως παραμένει ευπροσήγορος ως προς τον «κοσμάκη» που τοv ψηφίζει τόσα χρόνια, σαν άρχοντα της πόλης του, περίμενα κάτι πιο γκραντέ ομολογώ.
Απογοητεύτηκα με αυτή τη σιωπή. Γιατί ακυρώνει μια ολόκληρη συμπαγή τοπική παράταξη, που έφερε την πόλη μου στα άκρα ενός συντηρητισμού που γέννησε τέρατα για συμπεριφορές, δημιούργησε υπερφίαλο παραδημοτικό κράτος εν κράτει, δικαίωσε τη τσογλανιά και έδωσε στα δημοτικά πράγματα της πόλης μια ατμόσφαιρα χουλιγκανισμού, έφτασε στα άκρα εν μέσω δημοκρατίας το δόγμα, οι δικοί μας και οι άλλοι.Ναι περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό από την σιωπή με τα σταυρωμένα χέρια μπροστά στον εισαγγελέα.
Ναι κάτι σαν το επικό «Αν βρεθεί έστω και ένα ευρώ σε τράπεζα του εξωτερικού , θα πέσω από τον Λευκό Πύργο» . Ίσως ο βοηθός σκηνοθέτης ξέχασε να του δώσει το σκριπτ, της μέρας, ίσως κουράστηκε να δηλώνει βρε αδελφέ, το ξέρω ακόμη κι οι πιο καλοί ηθοποιοί θέλουν μια στιγμή να ξεκουραστούν, να ηρεμήσουν, να βγουν από τον ρόλο. Να γίνουν ανθρώπινοι. Όμως τα σύμβολα , πρέπει να ξέρουν να τελειώνουν ως σύμβολα. Δεν υπάρχουν παρασκήνια γι’αυτους, παραμένουν «ρόλος» ακόμη και μετά την παράσταση, ναι είναι δύσκολο να παραμένεις «πρωταγωνιστής με την αγάπη του λαού» χρειάζεται δύναμη, αλήθεια και αρχές. Κι αυτά τελικά προφανώς δεν τα διέθετε, η κι αν κάποτε τα περιείχε, μες την συνάφεια των διαπλοκών για την διατήρηση τόσα χρόνια στην μαρκίζα ως πρωταγωνιστής κάπου τα έχασε.
Γι αυτό σου λέω περιμένω μια συμβολική αποφώνηση, αυτό το τελευταίο στάσιμο όπως σε κάθε αρχαία τραγωδία που βάζει στη θέση του τον άνθρωπο που θέλησε να γίνει αναμάρτητος κριτής των θεϊκών εντολών , τόσα χρόνια στο θέατρο, δεν μπορεί, κάτι θα του αφήσαν.
*Διαβάστε ακόμα:
Το τέλος ενός πρώην δημάρχου
Υπεροψία και μέθη

Η κατά Βενιζέλον "ετερογονία των σκοπών"....

Ν. Φίλης, απο την Αυγη...

Όχι μία, όχι δύο, όχι τρεις, αλλά τέσσερις φορές, ο Ευ. Βενιζέλος, κατά τη διάρκεια της ιδιόρρυθμης απολογίας του, προχθές, στην Ολομέλεια της Βουλής, επανήλθε στην κατηγορία κατά του ΣΥΡΙΖΑ περί “ετερογονίας των σκοπών”. Παρέπεμψε μάλιστα σε φράση “παλαιού πολιτικού ηγέτη” για να εξηγήσει τον όρο αυτόν.
Το βράδυ της Παρασκευής, σε εγκωμιαστικό άρθρο στο vima.gr, που υπογράφει η δημοσιογράφος Δημ. Κρουστάλλη,
διαβάζουμε (σαν να ακούμε τον ίδιο τον απολογούμενο!): “Επιπλέον, καμιά αντίδραση δεν είχε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και στην επανάληψη της φράσης 'ετερογονία των σκοπών' από τον κ. Βενιζέλο. Πρόκειται για μια αριστοτελική έννοια, που καταδεικνύει τις απροσδόκητες εξελίξεις στην πορεία μιας ιδέας ή μιας πολιτικής. Την έννοια αυτή χρησιμοποιούσε συχνά ο πρόεδρος της ΕΔΑ, Ηλίας Ηλιού, για να επισημάνει ότι για άλλους σκοπούς ξεκινάει ο αδέξιος φορέας της ιστορικής στιγμής και στο αντίθετο αποτέλεσμα καταλήγει”. Καταρχήν, τα πραγματολογικά - ετυμολογικά. Σύμφωνα με την αποθησαυρισμένη εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας, ο όρος παραπέμπει στον μεγάλο Γερμανό ψυχολόγο Βουντ και μόνον ο καθηγητής Θ. Βερέμης επικαλείται τον Αριστοτέλη σε άρθρο του προ ετών στην “Καθημερινή”. Αντιγράφω από το εγκυκλοπαιδικό λεξικό Ελευθερουδάκη, που κυκλοφόρησε τον Μεσοπόλεμο. “Ετερογονία των σκοπών. Ούτω καλεί ο Βουντ τον ψυχικόν νόμον της εξελίξεως καθ' ον πάσα πράξις επάγεται αποτελέσματα μη προοραθέντα υπό του πράττοντος υποκειμένου, άτινα παράγουν πάλιν ελατήρια εις νέας ενεργείας”. Στο λήμμα που υπογράφει ο διαπρεπής καθηγητής της Ορθοδόξου Δογματικής, Χρ. Ανδρούτσος, αναφέρεται και ιστορικό παράδειγμα με κοινωνική σημασία: “Τα μεγάλα κοινωνικά αποτελέσματα άτινα επήγαγε η εις την Ασίαν του Μεγάλου Αλεξάνδρου εκστρατεία, καταλύσασα τους υφισταμένους εθνικούς φραγμούς, ου μόνον δεν προωράθησαν αλλ' εξ εναντίας και αντέκειντο άντικρυς εις τας τότε κρατούσας ελληνικάς αντιλήψεις”.
Αυτά, ως προς την πατρότητα και τη σημασία του όρου. Προφανώς ο κ. Βενιζέλος δεν έχει διαβάσει Αριστοτέλη. Αποδεικνύεται όμως εφημεριδογέννητος, για να θυμηθούμε τη φράση του διαπρεπούς νομικού και δασκάλου του, του αείμνηστου Δημήτρη Ευρυγένη.
Ας έρθουμε τώρα στην παραπομπή Βενιζέλου στον αείμνηστο Ηλία Ηλιού. Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε στο google, ο ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς χρησιμοποίησε τον όρο με τρόπο που τον διαστρέφει η χρήση Βενιζέλου. Είπε ο Ηλ. Ηλιού (εφ. “Μακεδονία”, 13.04.1978): “Η κυβέρνηση δεν πρέπει να ξεχνά τον νόμο της ετερογονίας των σκοπών, που λειτούργησε στην περίπτωση του ΑΝ 509 που έγινε για τους Αριστερούς και η Χούντα τον χρησιμοποίησε και δίωξε και συντηρητικούς δημοκράτες”.
Στο google, στην αναζήτηση “ετερογονία” σχολιάζουν την προχθεσινή αναφορά του κ. Βενιζέλου στον Ηλ. Ηλιού με μία λέξη: “Ψέμματα!”. Ας δούμε όμως σε ποιον απευθύνεται ο ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς. Πρόκειται για σοφή και νηφάλια υπογράμμιση που αφορά την τότε κυβέρνηση Καραμανλή. Αν ο Βενιζέλος ήθελε να βρει αναλογίες με τη σημερινή πραγματικότητα, τότε θα έπρεπε να ξανασκεφτεί τη “θεωρία των άκρων” που με τόσην επιπολαιότητα και πολιτική ιδιοτέλεια χρησιμοποιούν αυτός και οι συνεταίροι του. Πού οδηγεί ιστορικά η σπίλωση της Αριστεράς, ότι συνιστά ένα από τα δύο άκρα, δηλαδή η εξομοίωσή της με τον ναζισμό; Στον διχασμό του λαού, στην καλλιέργεια εμφυλιοπολεμικού κλίματος, στην ενίσχυση αντιδραστικών ιδεολογημάτων και στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Ιδού επίκαιρο παράδειγμα “ετερογονίας των σκοπών”.
Η ίδια η προχθεσινή κοινή στάση των τριών κυβερνητικών συνεταίρων για το θέμα της λίστας Λαγκάρντ μπορεί να ερμηνευτεί με βάση “τον ψυχικόν νόμον της ετερογονίας των σκοπών”. Ο Σαμαράς και ο Κουβέλης διέσωσαν τον Βενιζέλο για να διασωθεί η κυβέρνησή τους, αλλά έχουν εκτεθεί για συγκάλυψη στη λαϊκή συνείδηση, εξέλιξη η οποία “επάγεται αποτελέσματα μη προοραθέντα”. Και ο Βενιζέλος απέφυγε την παραπομπή, αλλά παραμένει πολιτικός όμηρος του Σαμαρά, δηλαδή πολιτικά νεκρός.
Υπάρχει και ένα θέμα ύφους. Ο Βενιζέλος είναι δεινός ρήτορας, αλλά συχνά παρασύρεται από τον ακράτητο ναρκισσισμό του και προδίδεται η αλαζονεία του. Με αυτή την έννοια προσλαμβάνει άλλη διάσταση ο τίτλος του άρθρου - διαφημιστικής καταχώρησης στο vima.gr με τίτλο: "Ο Βενιζέλος βρήκε τον... εαυτόν του στη Βουλή".
Προχθές ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ συμπεριφέρθηκε ως νέος Λουδοβίκος, ισχυριζόμενος ότι όλα όσα έχουν γίνει “για τη σωτηρία της πατρίδος” την εποχή του Μνημονίου οφείλονται σε αυτόν, αυτός είναι το κράτος και νομιμοποιείται να υπεξαιρεί στικάκια! Μέχρι και τα απόρρητα στρατιωτικά σχέδια της χώρας είπε ότι “φυλάσσει” στο σπίτι του. Αγνοεί, άραγε, το πρωτόκολλο του ΝΑΤΟ, που για λόγους ασφαλείας απαγορεύει την ιδιωτική φύλαξη πολύτιμων εγγράφων; Αν, π.χ., είχε πράξει αναλόγως και ο πρώην υπ . Άμυνας Άκης Τσοχατζόπουλος, ποιος θα τολμούσε να εγείρει θέμα ποινικών ευθυνών και να τον οδηγήσει στον Κορυδαλλό;
Μήπως, λοιπόν, δεν ξέφυγε στον αλαζόνα Βενιζέλο η αναφορά του στα “απόρρητα σχέδια”, αλλά αποτελεί μήνυμα με αποδέκτες, που αυτός γνωρίζει, και απευθύνεται εντός και εκτός Ελλάδος; Τι νόημα είχε, επίσης, η όψιμη επίθεσή του προς τις γερμανικές επιχειρήσεις, με τις οποίες συνεργάστηκε μια χαρά ως υπουργός επί τόσα έτη; Αισθάνεται ότι μετά την απώλεια της πολιτικής αξιοπιστίας του, στυμμένη λεμονόκουπα πια, εγκαταλείπεται και από το διεθνές σύστημα προστασίας που επί τόσα χρόνια υπηρέτησε με πολιτική νομιμοφροσύνη;
Μπορεί η “ετερογονία των σκοπών” να είναι άλλο ένα λεκτικό εφεύρημα, ένα πυροτέχνημα του Βενιζέλου, για να σκεπάσει με λέξεις την ουσία της ενοχής του. Μπορεί... Αλλά υπάρχει πάντοτε και η εξήγηση, σύμφωνα με την οποία, πανικόβλητος ο Βενιζέλος, απευθύνεται στην ουσία ικέτης στο διεθνές σύστημα προστασίας του και τους προειδοποιεί, επισείοντας το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η ανακίνηση και από εξωτερικούς παράγοντες θεμάτων, όπως η λίστα Λαγκάρντ και το σκάνδαλο Siemens, μπορεί να οδηγήσει σε αποτελέσματα “μη προοραθέντα υπό του πράττοντος υποκειμένου". Και υποδεικνύει να ζητήσουν από τον ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή να τον παγιδέψουν) να προσυπογράψει το Μνημόνιο εν όψει της νέας δόσης! Και κατά τούτο είναι εξαιρετικά εύστοχη η άμεση - αποστομωτική απάντηση Τσίπρα: "Εμάς δεν μας κρατάνε και δεν θα μας αναγκάσουν να υπογράψουμε!".

Οι Ξένοι της Χώρας...

 Intellectum...
Τέλλος Φίλης

Ποιος είναι ο «ξένος» σ’ αυτή τη χώρα; Πόσο ξένος είναι ο Πολωνός στον τρίτο που παντρεύτηκε μια Αλβανή γέννησαν ένα αγοράκι, το βάφτισαν Απόλλωνα, και το αγαπημένο τους νησί διακοπών είναι η Σύμη γιατί εδώ «τελειώνει η χώρα;» Πόσο ξένος είναι αυτός ο Πολωνός του τρίτου, που το πρωί δουλεύει σε μανάβικο και τα απογεύματα παίρνει τον 7χρονο Απόλλωνα και γυρίζουν τις εκκλησίες της πόλης, με τα βιβλία στα χέρια και καταγράφουν τις βυζαντινές εικόνες, που ασχολείται καθημερινά σε μαθήματα αγιογραφίας, που διαβάζει για να κοιμηθεί Έλενα Ακρίτα  γιατί τον κάνει και γελά;
Πόσο ξένος είναι ο Αλή από το Πακιστάν που όνειρό του είναι να γίνει καπετάνιος και καθαρίζει τζάμια καταστημάτων το πρωί, το μεσημέρι ταΐζει τις τρεις αδέσποτες γάτες έξω από το σπίτι του και στο φτωχικό του δωμάτιο έχει μια τεράστια αφίσα της Μελίνας Μερκούρη από τις «Κραυγές Γυναικών», μιλάει καλά Ελληνικά και όταν τον ρωτάς σου λέει πως δεν τον πειράζει που δεν έχει τηλεόραση, του αρκεί που ένας πελάτης του, του έδωσε Ηρόδοτο για να διαβάζει.
Ποσό ξένη είναι η Ταμάρα που σπουδάζει Νομική, τον ελεύθερο χρόνο της , σχεδόν όλα τα Σαββατοκύριακα, πηγαίνει για πεζοπορία στον Όλυμπο, ξέρει τα πάντα για τον αρχαιολογικό χώρο του Δίον, και το όνειρό της είναι να πάει στη Δήλο και να την περπατήσει απ’ άκρη σ’ άκρη;
Πόσο ξένοι είναι όλοι αυτοί που γεννήθηκαν από Έλληνες γονείς, πήγαν σε ελληνικά σχολεία αλλά γράφουν γκρικλις (και αγνοούν τα ηγγλισινικά), ακούνε μόνο χιπ-χοπ, τρώνε χάμπουργκερ και πίνουν κόκα κόλα, με την πρώτη ευκαιρία σε οποιοδήποτε μνημείο ή δημόσιο κτίριο γράφουν με ανεξίτηλο μαρκαδόρο την ομαδάρα τους και δεν ντρέπονται να κάθονται τουλάχιστον τρεις ώρες  «για να πιουν καφέ με φίλους»;
Πόσο περισσότερο ξένοι είναι αυτοί που ήρθαν για να επιβιώσουν από άλλες χώρες εδώ κι αγάπησαν αυτόν τον τόπο, δουλεύουν αθέατα νυχθημερόν ή φέρνουν Ολυμπιακά μετάλλια για την Ελλάδα  απ’ όσους γεννήθηκαν εδώ και τον καταστρέφουν;
Θα μου απαντήσει κανείς;

Γιάνης Βαρουφάκης: Το Μνημόνιο (σφικτό ή χαλαρό) ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή...

Η Αυγή online...

Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΦΙΛΗ

 

Εδώ και πολύ καιρό από την αρχή της αιχμαλωσίας της χώρας στο σπιράλ του Μνημονίου ο καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης μίλησε τολμηρά και καθαρά για τα επερχόμενα. Δηλώνει απογοητευμένος και απαισιόδοξος από την κυβέρνηση που σχηματίστηκε από στελέχη που τους νοιάζει μόνο ή κυρίως ο υπουργικός θώκος. Εκτιμά πως η Ιταλία έχει μπει σε τροχιά χρεωκοπίας με ό,τι αυτό σημαίνει για το παρόν και το μέλλον της Ευρωζώνης.

* Ποιο είναι το κοινωνικό κλίμα την επομένη των εκλογών; Τι έχει απομείνει από τον φόβο που τελικώς καθόρισε το αποτέλεσμα των εκλογών;
Έχει μείνει το συναίσθημα που προκαλείται όταν απογοητεύουμε τον εαυτό μας. Η αίσθηση που αποκομίζουμε όταν δειλιάζουμε, αποφεύγοντας τη σύγκρουση με τις δυνάμεις του κακού επειδή, την τελευταία στιγμή, πρυτάνευσε ο φόβος που νιώθει ο Δαβίδ μπροστά στον Γολιάθ του κατεστημένου. Καθώς αποχωρήσαμε, ως λαός, από τις κάλπες, με τα κεφάλια σκυφτά, και υπό τους πανηγυρισμούς ενός κατεστημένου το οποίο υποτίθεται ότι είχε μπει στο περιθώριο, συναισθανόμαστε τις εξελίξεις ως επιβεβαίωση ότι, τελικά, αποδειχθήκαμε, τόσο δειλοί και φαύλοι όσο ήταν εκείνοι τους οποίους ψέγαμε για τη συλλογική μας κατάντια.

* Τι σηματοδοτεί η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στο 27%;
Ένα μεγάλο, μετέωρο, όμως βήμα προς την απελευθέρωση από τον φόβο.

* Σχηματίστηκε μια τρικομματική κυβέρνηση, ευρείας πλειοψηφίας. Πώς βλέπετε το μέλλον της;
Πολύ καλό. Τα στελέχη της θα έχουν άλλη μια ευκαιρία να στρογγυλοκαθίσουν στους θώκους της εξουσίας (το μόνο που τους νοιάζει άλλωστε) και, όταν έρθει η απαξίωση που θα φέρει η κατάρρευση, θα κρυφτούν πίσω από το επιχείρημα ότι δεν μπορούσαν να κάνουν και πολλά, δεδομένων των εξελίξεων προ της ορκωμοσίας τους.

* Η κυβέρνηση θεωρεί ότι διαθέτει προίκα από τους δανειστές και εννοεί κάποια χαλάρωση του χρονοδιαγράμματος εφαρμογής του Μνημονίου. Πόσο θα επηρεάσει αυτό τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις;
Το Μνημονιακό χρονοδιάγραμμα έχει καταργηθεί από την οικονομική πραγματικότητα έτσι κι αλλιώς. Οπότε η «χαλάρωσή του» είναι νομοτελειακά δεδομένη. Όμως μια τέτοια χαλάρωση ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή. Κι αυτό επειδή αν μειωθεί η δοσολογία της δηλητηριώδους «θεραπείας» θα επιμηκυνθεί ο θάνατος της κοινωνικής οικονομίας, φέρνοντάς μας στην απόλυτη εξαθλίωση αργότερα απ’ ό,τι οι σημερινοί όροι του Μνημονίου. Τουλάχιστον, αν το Μνημόνιο έμενε ως έχει, η Ευρώπη θα αναγκαζόταν μια ώρα αρχύτερα είτε να αλλάξει τη «θεραπεία» είτε να διαλύσει την Ευρωζώνη. Η παράταση της πορείας προς την πλήρη κατάρρευση απλώς εξασφαλίζει ότι όταν έρθει, η κατάρρευση, οι αντοχές της Ελλάδας θα είναι πλέον μηδαμινές.

* Ποια είναι τα νέα στοιχεία της ευρωπαϊκής κρίσης και πώς εκτιμάτε ότι αυτή θα επηρεάσει το ελληνικό πρόβλημα;
Αυτή την στιγμή, η Ιταλία έχει χάσει την παρτίδα με την πτώχευση. Η φυγή κεφαλαίων από τις ιταλικές τράπεζες είναι μόνο μία διάσταση των εξελίξεων. Η άλλη, και πιο σημαντική, είναι η ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων από μεγάλες εταιρείες και η άμεση μεταφορά του ρευστού προς Ελβετία, Γερμανία, Λονδίνο και Ν. Υόρκη. Δεδομένου ότι αυτή η διαδικασία έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, η Ιταλία έχει χρεωκοπήσει ουσιαστικά. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό καθιστά την ελληνική «περίπτωση» ως μια ενοχλητική υποσημείωση στην ατζέντα των Ευρωπαίων.

* Διαβλέπετε τον κίνδυνο ανοιχτής αντιπαράθεσης των ευρωπαϊκών εθνικισμών λόγω της αδιέξοδης πορείας του ευρώ; Ποιες αναλογίες υπάρχουν με τον Μεσοπόλεμο;
Ήδη το γενικευμένο μίσος στη Γερμανία εναντίον των Ελλήνων (αλλά και των υπόλοιπων Μεσογειακών) και, παράλληλα, ένα αντίστοιχο μίσος για τη Γερμανία εδώ στην Ελλάδα, αντανακλούν το βασικό μάθημα που έπρεπε να μας είχε διδάξει ο Μεσοπόλεμος: Μετά από μια κατάρρευση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, το πρώτο αποτέλεσμα είναι η αποδόμηση των «κοινών» νομισματικών συστημάτων (του Κανόνα του Χρυσού το 1930 και του ευρώ σήμερα). Αμέσως μετά, η αγορά εργασίας αποτελματώνεται, οι κοινωνίες στρέφονται εναντίον του εαυτού της η κάθε μία, το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται και, τέλος, οι εθνικές διαμάχες έρχονται να αντικαταστήσουν το κατεστραμμένο πλέον διεθνές οικονομικό σύστημα.

* Μέσα στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, ποια εναλλακτική πολιτική θα μπορούσε να ακολουθήσει η κυβέρνηση, αν ήθελε να ξεφύγει από τα χνάρια του Μνημονίου; Τι θα μπορούσε να ζητήσει ο Αντ. Σαμαράς από τη Σύνοδο Κορυφής, αν υποτεθεί ότι ξαναθυμόταν τον αντιμνημονιακό εαυτό του;
Πρώτον, τα κεφάλαια που πηγαίνουν στις τράπεζες για ανακεφαλαιοποίησή τους, να μην καταγράφονται στο ελληνικό δημόσιο χρέος και να μην χρειάζεται η αποπληρωμή τους από το ελληνικό δημόσιο. Αντίθετα, να πηγαίνουν κατ’ ευθείαν από το EFSF-ESM στις τράπεζες με το πρώτο να λαμβάνει ως αντάλλαγμα κοινές μετοχές τους, και, σε συνεργασία με την ΕΚΤ και την EBA (European Banking Authority), να επιβλέπει την εξυγίανση των τραπεζών.
Δεύτερον, moratorium των αποπληρωμών προς την τρόικα για ένα έτος και για όσο καιρό ο ρυθμός μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας είναι κάτω του 2%. Όταν ο ρυθμός αυτός ξεπεράσει το 2%, τότε οι αποπληρωμές ξεκινούν και πάλι σταδιακά για όσο χρονικό διάστημα απαιτείται.
Τρίτον, άμεσες ξένες επενδύσεις σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα από consortium της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Επενδύσεων (ΕΤΕν) (με έμφαση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις) - και με χρηματοδότηση που θα προκύψει από έκδοση ομολόγων των δύο αυτών οργανισμών, ασφαλιζόμενων αν χρειαστεί από έκδοση ασφαλιστηρίων από το EFSF-ESM (υπέρ των ομολογιούχων).

Η μύγα που τσίμπησε τον ΓΑΠ...

Η Αυγή online...

Φίλης Ν.

Η εξαγγελία από τον πρωθυπουργό της διπλής πρωτοβουλίας (ψήφο εμπιστοσύνης και δημοψήφισμα) δεν αναστέλλει τη σοβούσα πολιτική κρίση. Διακυβεύεται η συνοχή της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ο πρωθυπουργός αυτοεγκλωβίζεται στην εξουσιομανία και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις του, η χώρα χάνει πολύτιμο χρόνο για να αντιμετωπίσει την κρίση. Η οικονομική μετατρέπεται σε πολιτική κρίση. Όπως εξ αρχής ήταν, αλλά αποκρυπτόταν.
Χθες το ευρώ υποχώρησε σε ασυνήθιστα επίπεδα έναντι του δολαρίου, τα διεθνή χρηματιστήρια χόρεψαν "κόκκινο" στον ρυθμό Παπανδρέου. Η πρωτοβουλία του Έλληνα πρωθυπουργού είχε πολλαπλούς αντικτύπους, δυσμενείς και επικίνδυνους, εντός και εκτός της Ελλάδας. Είναι δυνατόν ο κ. Παπανδρέου να αποφάσισε μια τόσο σημαντική κίνηση χωρίς να συμβουλευτεί το κυβερνητικό επιτελείο, χωρίς να ενημερώσει τους Ευρωπαίους ηγέτες, χωρίς να υποψιάζεται ότι αποδεσμεύει τα τελώνια;
Η γαλλική "Μοντ" διερωτάται στο χθεσινό κύριο άρθρο της "ποια μύγα τσίμπησε τον κ. Παπανδρέου". Το πιθανότερο είναι ο Έλληνας πρωθυπουργός να υπέκυψε στα τσιμπήματα πολλών εντόμων. Επί του παρόντος να επισημάνουμε τη χρονική σύμπτωση. Η εξαγγελία Παπανδρέου εκτοξεύτηκε την παραμονή της Συνόδου των G20, οι οποίοι σήμερα στις Κάννες θα συζητήσουν για την ευρωπαϊκή κρίση και την πιθανότητα να συμμετάσχουν πλεονασματικές χώρες, όπως η Κίνα, στη χρηματοδότηση του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους. Η κίνηση Παπανδρέου πίεσε την ισοτιμία του ευρώ έναντι του δολαρίου. Πρόκειται, λοιπόν, για σύμπτωση;
Η κρίση που διανύουμε έχει γεωπολιτικές διαστάσεις. Λίγο απέχει από το να ξεσπάσει παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος. Με όχημα το νόμισμα, χτίζονται ζώνες επιρροής. Η Ουάσιγκτον και γενικότερα ο αγγλοσαξονικός κόσμος καλοβλέπει (ή και γλεντάει...) την κίνηση Παπανδρέου διαπιστώνοντας ότι "εξ αντικειμένου" συνιστά αιχμή στην Ευρωζώνη, που παραπαίει εξαιτίας της γερμανικής δογματικής προσήλωσης στον νεοφιλελευθερισμό.
Η Ελλάδα αποδεικνύεται πειραματόζωο με παγκόσμια αναφορά. Αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 ο κ. Παπανδρέου πήγε στον Άγιο Δομήνικο και συμφώνησε με τον τότε κραταιό Στρος Καν να αποβιβαστεί το ΔΝΤ στην Ε.Ε., με πρώτο σταθμό την Ελλάδα. Σήμερα είναι προσκεκλημένος στις Κάννες. Λίγη υπομονή για να αντιληφθούμε σε ποιο έργο θα παίξει ως διακεκριμένος κομπάρσος.
Δεν ξεχνάμε ότι η εμμονή Παπανδρέου για δημοψήφισμα εξ αρχής συνδέθηκε με σενάρια επιχειρηματικών κύκλων για έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή. Δεν ξεχνάμε ότι δημοψήφισμα με δίλημμα "ευρώ ή δραχμή" πρότεινε ο ΣΕΒ πέρυσι τον Μάιο.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε ποια μύγα, τελικώς, υποκύπτει ο πρωθυπουργός.