Τα χειρότερα Πανεπιστήμια στον Πλανήτη....

oh-bondageupyours.blogspot.gr...
Στο protagon.gr ανέβηκε ένα άρθρο με τίτλο «το πιο ταξικό σύστημα εκπαίδευσης του κόσμου». Από τον τίτλο παρακινήθηκα να το διαβάσω. Το έχει γράψει η Άννα Δαμιανίδη.
Αυτό που λέει ουσιαστικά σε λίγες γραμμές είναι ότι τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία της χώρας είναι αριστεροαναρχοκρατούμενα και οι φοιτητές δεν μπορούν να τελειώσουν γρήγορα τις σπουδές τους, οι αναρχοαριστεροί φοιτητές κάνουν καταλήψεις και καταστρέφουν τα πάντα στο διάβα τους και οι αριστεροαναρχικοί καθηγητές κοιτάνε μόνο τα συνδικαλιστικά.

Από την άλλη, μας λέει, η κ. Δαμιανίδη ότι στα πανεπιστήμια στην Αγγλετέρα όλα δουλεύουν ρολόι. Όλα είναι άψογα. Και επειδή υπάρχει εντατικοποίηση των σπουδών οι φοιτητές είναι χαρούμενοι που τους  πιέζουν να βγάλουν την σχολή γιατί από την πολύ πίεση δουλεύουν και αποδίδουν. Όταν τελείωσα την ανάγνωση του κειμένου μου ήρθε μια αηδία για την τόση ξετσίπωτη προπαγάνδα που κάνουν μερικοί δημοσιοκάφροι.

Τα δημόσια ΑΕΙ σίγουρα δεν είναι τα καλύτερα του κόσμου, σίγουρα όμως δεν είναι και χειρότερα του πλανήτη. Ειδικά οι Πολυτεχνικές σχολές των δημόσιων ΑΕΙ έχουν πετύχει πολλές διακρίσεις σε διεθνείς αξιολογήσεις και διαγωνισμούς. Αλλά ας δούμε λίγο τα ζητήματα που έθεσε η αρθρογράφος: καταλήψεις, απεργίες και τι προβλήματα δημιουργούν αυτές οι αγωνιστικές πρακτικές στο σύνολο των φοιτητών/μαθητών, πλούσιων και φτωχών.

Ας ξεκινήσουμε λίγο αντίστροφα την αποδόμηση των όσων λέει η κ. Δαμιανίδη…

Κυρία Δαμιανίδη αφού τα δημόσια σχολεία είναι τόσο χάλια, μπορείτε να μου πείτε γιατί τα παιδιά που πάνε σε ιδιωτικά σχολεία, στα οποία οι καθηγητές δεν απεργούν και οι μαθητές δεν κάνουν καταλήψεις, πηγαίνουν επίσης σε φροντιστήρια και ξοδεύουν ατελείωτες ώρες σε ιδιαίτερα ή στην λεγόμενη «μελέτη» εντός των σχολικών τειχών; Θα ήθελα πολύ να μου το απαντήσετε αυτό….

Πάμε τώρα στο ζήτημα της ανώτατης εκπαίδευσης, το οποίο λόγο ιδιότητας(Κοινωνιολογίας φοιτητής) το γνωρίζω λίγο καλύτερα από ότι γνωρίζετε εσείς ως μητέρα φοιτητών που βλέπετε τα πράγματα απ’έξω και διατυπώνετε αξιολογικές κρίσεις για το επίπεδο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, δίχως όμως να το έχετε ψάξει και καθόλου, όπως θα έκανε άλλωστε και ο κάθε μικρός κακής ποιότητας γκεμπελίσκος.

Είμαι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Κοινωνιολογίας στη Μυτιλήνη. Στο τμήμα μου, σε διαδικασία ανέλιξης αριστερού καθηγητή και συνδικαλιστή σε ανώτερη βαθμίδα ακούστηκαν οι εξής φράσεις ,από άλλους «καλούς» καθηγητές, ως αιτιολογία καταψήφισης της ανέλιξης του: «είναι αριστερός» και «δημοσιεύει τα συγγράμματα του, σε αριστερούς εκδοτικούς οίκους των Εξαρχείων» . Για πείτε μου κυρία Δαμιανίδη, το πρόβλημα εδώ ποιο είναι; Ο συνδικαλισμός ή έλλειψη ακαδημαϊκότητας από συγκεκριμένη γκρούπα καθηγητών, φίλα προσκείμενη στην κυβερνητική εξουσία;

Στο ίδιο Ίδρυμα πάλι, έγινε πάρτι ρεμούλας πολλών χιλιάδων ευρώ, την ώρα μάλιστα που οι εστίες για άπορους φοιτητές μειώνονται και μπήκε και τέλος στην δωρεάν σίτιση των φοιτητών. Στο Ίδρυμα που φοιτώ λοιπόν, τα μέλη της Πρυτανείας και μερικοί υπάλληλοι της Επιτροπής Ερευνών έτρωγαν από χίλιες πλευρές, την ώρα που συμφοιτητές μου πεινούσαν και δεν είχαν «που την κεφαλήν κλίναι». Είναι αυτός αιτία για να κάνω κατάληψη; Ή δεν είναι;

Στο Ίδρυμα που φοιτώ, όπως και σε όλα τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, η κυβέρνηση αποφάσισε να διώξει τους συμβασιούχους καθηγητές, που είναι γνωστοί ως καθηγητές ΠΔ 407. Σε πολλά τμήματα του Ιδρύματος μου, το πρόγραμμα σπουδών δεν θα βγαίνει καθόλου ή θα έχει τρομερές ελλείψεις. Στο τμήμα μου, για να βγει ολοκληρωμένο το πρόγραμμα σπουδών, η Επιτροπή Προγράμματος Σπουδών, ανέθεσε σε έναν μόνον καθηγητή την διδασκαλία 7 μαθημάτων. Είναι δυνατόν ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος να έχει εξειδίκευση σε 3 διαφορετικά αντικείμενα; Και εάν είναι δυνατόν να συμβεί αυτό, προϋπόθεση είναι να έχει και 3 διαφορετικά διδακτορικά, πράγμα που στην προκειμένη δεν ισχύει. Για την ακρίβεια ο καθηγητής αυτός μήνυσε μεταπτυχιακούς φοιτητές του επειδή οι τελευταίοι έγραψαν μια επιστολή παραπόνων προς τον πρόεδρο του τμήματος, λέγοντας πως δεν είναι συνεργάσιμος και πολλές φορές και προσβλητικός. Για πείτε μου, είναι λόγος για κατάληψη, η επαναπρόσληψη των καθηγητών μου; Είναι λόγος για κατάληψη η καλύτερη ποιότητα των σπουδών μου και των καθηγητών μου;

Αυτά που ανέφερα είναι τα απλά περιστατικά και κάθε Ίδρυμα έχει τα δικά του αντίστοιχα συμβάντα. Οι καταλήψεις όμως, όπως και οι απεργίες, έχουν σοβαρότερους λόγους. Ο κυριότερος λόγος είναι οι συνεχείς προσπάθειες υποβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης από τις κυβερνήσεις. Ο περίφημος νόμος Αρβανιτόπουλου δίνει το δικαίωμα στις κεφαλές των ιδρυμάτων να περνάνε από πειθαρχικά συμβούλια μέλη των Ιδρυμάτων(φοιτητές,καθηγητές και υπαλλήλους) εάν η δημόσια και ιδιωτική ζωής τους προσβάλει τα ήθη του Ιδρύματος. Από και ως που η κεφαλή ενός Ιδρύματος έχει τέτοιο δικαίωμα; Μπορώ να εξοργίζομαι όταν καταπατάται η δηκτικότητα της ζωής μου;

Ο ίδιος νόμος καταργεί το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων. Εξωτερικοί παράγοντες αναλαμβάνουν την διοίκηση. Άνθρωποι που προέρχονται από τον επιχειρηματικό κόσμο κάνουν τσιφλίκι τους τα Πανεπιστήμια και προωθούν αλλαγές τέτοιες έτσι ώστε να έρθει σιγά σιγά η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι εξωτερικοί παράγοντες συγκροτούν το Συμβούλιο Ιδρύματος, το οποίο πχ θα μειώσει τον προϋπολογισμό(που είναι ήδη μειωμένος),το Υπουργείο θα συμφωνήσει και τότε τα  τμήματα του Ιδρύματος θα πρέπει να βρουν ιδιωτική χρηματοδότηση ή να μπουν δίδακτρα. Για πείτε μου λοιπόν, τα δίδακτρα είναι ταξικό μέτρο ή όχι; Αποκλείουν τους φτωχούς από τις σπουδές ανώτατου επιπέδου; Και για τους ιδιώτες… επειδή κανείς ιδιώτης δεν είναι ηλίθιος να δίνει λεφτά για την ψυχή της μάνας του, θα ζητήσει ανταλλάγματα ανάλογα με το συμφέρον του. Έτσι στο τμήμα Κοινωνιολογίας πχ ο ιδιώτης θα θέλει περισσότερους απόφοιτους με ειδίκευση στην Εμπειρική Έρευνα, άρα τέρμα οι ολοκληρωμένοι απόφοιτοι κοινωνιολογίας, εμπρός για κάτι που θα μοιάζουν με κοινωνιολόγους. Πείτε μου λοιπόν, μπορώ να κάνω κατάληψη για να μην ξεπουληθεί το πανεπιστήμιο μου αλλά και η επιστήμη που σπουδάζω; Για να μπορούν να σπουδάζουν όλοι οι φτωχοί αυτής της χώρας σε αξιοπρεπές επίπεδο; Μπορώ;

Επίσης απολύουν διοικητικούς υπαλλήλους. Πολλούς διοικητικούς υπαλλήλους οι οποίοι κρατάνε όρθια όλα αυτά τα χρόνια τα ιδρύματα. Έχουν δικαίωμα αυτοί οι άνθρωποι να αγωνίζονται να κρατήσουν την εργασία τους και την αξιοπρέπειά τους; Το έχουν προφανώς. Ταυτόχρονα όμως αγωνίζονται για να μην ξεπουληθούν και τα δημόσια Ιδρύματα και γίνουν βορά στα χέρια κάθε επίδοξο επιχειρηματία που θα θέλει αναλώσιμους εκπαιδευμένους σκλάβους.

Γιατί γκρινιάζετε λοιπόν που ο γιόκας σας έχασε μια εξεταστική επειδή οι συμφοιτητές του πάλευαν για να έχει αξία το πτυχίο του και όχι να είναι ένα κουρελόχαρτο, για να μπορείτε εσείς τώρα να κομπάζετε για τα κατορθώματα του;

Τα φιλιά μου,
Ο Άκρατος

το βαθύ κράτος...

Herr K....

Θα θυμάστε από τον περασμένο Μάιο την υπόθεση Δαμιανίδη, περισσότερο γνωστή ως υπόθεση Δημουλά: Μια συστημική δημοσιογράφος εγκαλούσε για ρατσισμό μία ποιήτρια με καθεστωτικές προτιμήσεις. Μέρος της διαδικτυακής κοινής γνώμης, αντί να καταγγείλει τη δημοσιογράφο (Α. Δαμιανίδη) για διαστρέβλωση, τσίμπησε και κατήγγειλε την ποιήτρια (Κ. Δημουλά)
Η Ε.Πατρικίου μιλούσε τότε για “αποκαρδιωτική αναισθησία των αριστεροειδών που επιβιώνουν ως τάχα διανοούμενοι με μόνο ‘διανοούμενο’ χαρακτηριστικό τους τη βολική τους σύμπλευση με την Αριστερά”. Ενδεχομένως να έχετε αντιρρήσεις για τον χαρακτηρισμό.
Εάν ναι, δύσκολα θα μαντέψετε σε ποιάν γνωστή αντιρατσίστρια πρότεινε χτες η κυβέρνηση να συμμετάσχει στο “εποπτικό συμβούλιο” της νέας ΕΡΤ. Εκπληξη, ε;
(το βαθύ κράτος είναι χαρακτηρισμός του Τζίμη Πανούση για τον παλαιότερο Συνασπισμό – ελπίζω τώρα ο χαρακτηρισμός να ισχύει κυρίως για την ΔΗΜΑΡ)

Ένας ξένος στο παγκάκι μου...

απο το Ιστολογιο του Νικου Σαραντακου...

Μπορεί να με γελάει η μνήμη μου, αλλά πάει πολύς καιρός από την προηγούμενη φορά που έγινε “σάλος” (για να χρησιμοποιήσω το νέο κλισέ) γύρω από δηλώσεις ενός ποιητή. Στο χρονογράφημά της στην Εφημερίδα των Συντακτών η γνωστή δημοσιογράφος Άννα Δαμιανίδη, κάτοικος Κυψέλης, επέκρινε την ποιήτρια και ακαδημαϊκό Κική Δημουλά, επίσης Κυψελιώτισσα, επειδή, ως ομιλήτρια σε μια εκδήλωση στη γειτονιά τους, μιλώντας για τα περασμένα μεγαλεία της συνοικίας σε αντιδιαστολή με την τωρινή της κατάσταση, είπε ότι “δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται να βγει από το σπίτι της, α-πα-πα! χάλια”.
Στα κοινωνικά μέσα η φράση με τα παγκάκια έδωσε λαβή για άφθονα σχόλια, τα περισσότερα αρνητικά. Στη συνέχεια, η εφημερίδα “Τα Νέα” δημοσίευσε το πλήρες απομαγνητοφωνημένο κείμενο της ομιλίας της Κικής Δημουλά, στο οποίο η επίμαχη φράση για τα παγκάκια δίνεται ως εξής: Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι – πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους – και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος. Βεβαίως οι Κυψελιώτες έχουν εκτοπιστεί, αυτό είναι μια πραγματικότητα, βεβαίως τους αγάπαμε τους ξένους αφού φύγαν από εκεί για έλθουν και να ζήσουν να δουλέψουν αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι.
Ταυτόχρονα, η ποιήτρια έδωσε μια διευκρινιστική, ας πούμε, συνέντευξη στον ιστότοπο maga.gr, στην οποία δεν αναφέρεται μόνο στο περιστατικό, αλλά επεκτείνεται και στη ζήλια κάποιων ομοτέχνων της από τότε που έγινε μέλος της Ακαδημίας. Πολλοί συγγραφείς υπερασπίστηκαν την Κική Δημουλά στα κοινωνικά μέσα (κάποιοι βρίσκοντας ευκαιρία να επαναλάβουν για νιοστή φορά τις ψυχώσεις τους).
Δεν θα κατηγορήσω τη δημοσιογράφο που δεν μετέφερε με ακρίβεια τα λεγόμενα της ποιήτριας: σε έντυπο μέσο γράφει, και μάλιστα χρονογράφημα με ορισμένη έκταση, δεν μπορεί επομένως να παραθέσει κατά λέξη, και άλλωστε νομίζω ότι δεν είχε πρόσβαση σε κάποια μαγνητοφώνηση του κειμένου. Μια περίληψη έδωσε, που αδικεί ίσως την Κική Δημουλά επειδή περιέχει συμπυκνωμένες τις τοποθετήσεις της, αλλά δεν αποτελεί σκόπιμη διαστρέβλωση. Κυρίως λείπει από την περίληψη της Άννας Δαμιανίδη η μεγάλη αμηχανία που χαρακτηρίζει το πλήρες απομαγνητοφωνημένο κείμενο, όπου η ποιήτρια επανειλημμένα παλινωδεί, λέγοντας κάτι και μετά μετριάζοντάς το ή αναιρώντας το.

Βρίσκω καταρχήν υγιή αντίδραση την κριτική που ασκήθηκε στις θέσεις της ποιήτριας, όχι όμως την επέκταση της κριτικής στο πρόσωπό της. Το έχω ξαναγράψει, το να εκφράζει κάποιος μια άποψη που τη βρίσκουμε ρατσιστική, ή ακόμη και που είναι αναντίρρητα ρατσιστική, δεν τον κάνει αυτομάτως ρατσιστή. Θέλει προσοχή αυτό. Και πολύ περισσότερη προσοχή θέλει στις σημερινές συνθήκες, που υπάρχει στο πολιτικό τοπίο μια ναζιστική συμμορία που ανενδοίαστα καπηλεύεται τα πάντα. Δεν θα χαρίσουμε στη Χρυσή Αυγή όποιον ηλικιωμένο εκφράζει την ανασφάλεια ή το φόβο του.
Κι έπειτα, το κείμενο της Κικής Δημουλά είναι μια χαλαρή ομιλία, πιθανώς χωρίς χειρόγραφο, δεν είναι δοκίμιο, δεν είναι γραπτή τοποθέτηση σε συνέδριο, δεν είναι άρθρο σε εφημερίδα, επομένως δεν θα κριθεί με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Δεν θα ζυγιάσουμε λοιπόν την κάθε λέξη με την πλάστιγγα του φαρμακοποιού. Γι’ αυτό δεν θεωρώ κατακριτέο, όπως μια καλή φίλη, το “πρέπει να μοιραστούν οι χώροι”, που αν το πάρει κανείς τοις μετρητοίς μπορεί να σκεφτεί ότι οδηγεί σε πρακτικές απαρτχάιντ, σε Αμερική του 1950. Δεν συμφωνώ με το κείμενο, αλλά δεν κολλάω σε μια λέξη.
Ένας από τους ομοτέχνους της Κικής Δημουλά που δεν την υπερασπίστηκε, ο συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ, έγραψε στο Φέισμπουκ, μεταξύ άλλων: “Ωστόσο, όταν έχεις ασκηθεί στον γραπτό λόγο (και δη στον ποιητικό, που είναι ο πλέον αφαιρετικός και ως εκ τούτου απαιτητικός κι ‘επικίνδυνος’), όταν οι λέξεις που έχεις λειάνει και συνταιριάξει κατά τρόπο θαυμαστό έχουν τύχει τόσης προσοχής και ανάλυσης, είναι αδικαιολόγητο να μεταχειρίζεσαι τις ίδιες λέξεις με απρονοησία, επιπολαιότητα (ή και καραμπινάτη γαϊδουριά) σαν τον πρωτάρη που δεν ξέρει πώς να χειριστεί ένα πανίσχυρο όπλο”. Νομίζω πως παραείναι αυστηρός και βάζει δυσβάστακτο φορτίο στους ώμους των ποιητών: οι ποιητές είναι άνθρωποι, δεν είναι υπερφυσικά πλάσματα ούτε ρομπότ, δικαιούνται να έχουν κι αυτοί τις αδιάφορες ή τις κακές στιγμές τους. Βρίσκω αξιοπρόσεκτη την άποψη του Κορτώ αλλά, ύστερα από σκέψη, καταλήγω στο ότι συμφωνώ περισσότερο με το άρθρο του Στ. Τσαγκαρουσιάνου, που μάλιστα κάνει κάποιες σκέψεις που κι εγώ τις έχω κάνει σχετικά με την εξαφάνιση της ιδιωτικής σφαίρας στα κοινωνικά μέσα και (λέω εγώ) την ανάγκη να θεσπιστεί μια τρίτη κατάσταση, ανάμεσα στο δημόσιο και στο ιδιωτικό, για τις απόψεις που εκφράζουμε στο Διαδίκτυο, που πρέπει θαρρώ να κρίνονται με άλλα μέτρα.
Ο Τσαγκαρουσιάνος βέβαια το γενικεύει το θέμα, μια και αναφέρεται επίσης (και κυρίως, θα έλεγα) σε δηλώσεις ή εκμυστηρεύσεις, όχι πάντα καλόγουστες ή πετυχημένες, που κάνουν πνευματικοί άνθρωποι στα κοινωνικά μέσα, και μάς θυμίζει τον αγαπημένο Γιώργο Ιωάννου, για τον οποίο μπορούμε να πούμε, με μια δόση υπερβολής βέβαια, ότι είχε ιστολόγιο από τη δεκαετία του 1980! Εννοώ ότι έγραφε σχόλια για όλα όσα τον ενδιέφεραν ή τον εκνεύριζαν, και όταν μάζευε αρκετή ύλη τύπωνε και ένα τεύχος του Φυλλαδίου, που έτσι ήταν το έντυπο ισοδύναμο των ιστολογίων, φυσικά χωρίς την τωρινή αμεσότητα και επικαιρότητα. Στα σχόλια του Φυλλαδίου, τους “θυσάνους” όπως τους έλεγε, ο Ιωάννου είχε γράψει ένα σωρό κακίες εναντίον ομοτέχνων με τους οποίους είχε τσακωθεί, ενώ θυμάμαι ότι είχε εκφράσει και απαράδεκτες, ρατσιστικές ίσως, απόψεις, για τους γάμους ανάμεσα σε Έλληνες ή Ελληνίδες και  αλλοδαπές ή αλλοδαπούς (αυτά το 1983). Όμως το έργο του Ιωάννου μένει και τα ανόητα σχόλιά του έχουν ξεχαστεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συγγραφείς έχουν ασυλία στον κυβερνοχώρο ή ότι είναι υπεράνω κριτικής -απλώς ότι έχουν κι αυτοί δικαίωμα στην κοτσάνα ή στη μικροπρέπεια.
Ή στην ανακρίβεια, για να κλείσω με αυτό. Κάτι που δεν είδα να σχολιάζεται στο κείμενο της Κικής Δημουλά, είναι η διάκριση ανάμεσα σε Κυψελιώτες και σε ξένους. Αλλά ποιοι είναι οι Κυψελιώτες; Με ποια λογική, ας πούμε, δεν είναι Κυψελιώτης ένας Αλβανός που μένει 20 χρόνια στη γειτονιά, έχει αγοράσει διαμέρισμα, τα παιδιά του πηγαίνουν σε σχολείο στην περιοχή; Η μόνη διαφορά, βρίσκω, είναι ότι ο Αλβανός Κυψελιώτης δεν ψηφίζει στις τοπικές εκλογές. Ενώ αν ψήφιζαν, μπορεί και να έπειθαν τον Δήμο να φτιάξει ωραία τραπεζάκια για να παίζουν οι Αλβανοί από την Κυψέλη ντόμινο στις πλατείες, όπως υπάρχουν σε πολιτισμένες χώρες των Βαλκανίων σκακιέρες στα πάρκα, αντί να χρησιμοποιούν για το σκοπό αυτό τα παγκάκια, τα οποία, εδώ που τα λέμε, είναι άβολα για επιτραπέζιο παιχνίδι.

Ένας μικρός θρίαμβος...

Της Άννας Δαμιανίδη απο τον Insider ...

Το καλύτερο μου το 2011 ήταν το ταξίδι των τριών παιδιών από τα Πομακοχώρια στην Αθήνα. Δεν τα ξέρω τα παιδιά, και δεν τα συνάντησα. Την ιστορία την έμαθα συμπτωματικά, από μια φίλη μου που είναι καθηγήτρια Μαθηματικών στο Γυμνάσιο της Σμίνθης. Χρόνια τώρα μας διηγείται τις εμπειρίες της από την καθημερινή μάχη που δίνουν με τις προκαταλήψεις, τη φτώχεια, τα στερεότυπα, το παρελθόν αυθαιρεσίας της ελληνικής πολιτείας, με το κλείσιμο των μειονοτήτων στον μικρό καταπιεσμένο κόσμο τους, με τις ανισότητες κάθε είδους με δυο λόγια, για να μπορέσουν να κάνουν το σχολείο τους να λειτουργήσει κανονικά σε δύσκολες συνθήκες. Ένα Γυμνάσιο όπου φοιτούν παιδιά από όλα τα γύρω χωριά, χωριά φτωχά, χωριά όπου μέχρι τη δεκαετία του 90 μπορούσες να τα προσεγγίσεις περνώντας φρουρούμενες μπάρες. Δυσάρεστες ιστορίες, που δεν αφήσαμε να μας απασχολήσουν εδώ κάτω εμάς τους έχοντες και κατέχοντες τον λόγο και τις δημοκρατικές ανησυχίες. Θα μας έθιγαν την εικόνα της ευρωπαϊκής χώρας στην οποία νομίζουμε ότι ζούμε, θα μας ξύπναγαν φόβους που δεν έχουμε αντιμετωπίσει ποτέ ξεκάθαρα κι ανοιχτά, με πλήρη ειλικρίνεια.

Εκεί λοιπόν. Στα μέρη που δεν μπορείς να ονομάσεις καλά-καλά, γιατί ως γνωστόν τα ονόματα είναι η ψυχή μας. Έχουμε κλείσει την ψυχή μας στα ονόματα όπως ο γίγαντας του παραμυθιού είχε κλείσει την καρδιά του σε ένα αυγό κότας. Στη Σμίνθη που μπορεί να τη λέγανε κάπως αλλιώς, αλλά τώρα τη λένε Σμίνθη. Στους Πομάκους που μιλάνε βουλγαρικά αλλά τα λέμε πομακικά, γιατί οι Βούλγαροι λένε πομάκους τους άπιστους που έγιναν μουσουλμάνοι επειδή ήταν εδώ οθωμανοί, που δεν τους λέμε τούρκους ακόμα κι όταν είναι, αν και μαθαίνουν τούρκικα υποχρεωτικά, τα οποία υποτίθεται ότι μιλάνε, αλλά δεν τα ξέρουν.

Βγάλατε άκρη; Κι αυτό δεν είναι παρά η εισαγωγή σε ιστορίες που θα μπορούσαν να τραβήξουν για πολλή ώρα και να φαίνονται πολύ περίπλοκες. Ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο απλές. Τα παιδιά σ’ αυτά τα χωριά δεν έχουν τις ευκαιρίες να μορφωθούν που έχουν τα άλλα. Δεν ξέρουν καλά ελληνικά, και δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο με την πολυγλωσσία. Τα χωριά είναι ορεινά, με χίλιες δυσκολίες πάνε στο σχολείο. Κι ωστόσο κατάφεραν να πάρουν μέρος σε έναν πανελλήνιο διαγωνισμό με θέμα την παρουσίαση πειραμάτων Φυσικής και να έρθουν πρώτα. Κι αυτό ενώ διαγωνίζονταν μαζί με παιδιά από τα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας.

Η φυσικός του Γυμνασίου Σμίνθης Αλεξάνδρα Κίτσιου ήταν που έμαθε για τον διαγωνισμό αυτό. Το Βρετανικό Συμβούλιο καλούσε τα σχολεία να παρουσιάσουν σε ένα βίντεο τα δικά τους πειράματα. Κι επειδή έχει μερικά αστέρια στις τάξεις της, αποφάσισε να τα ενθαρρύνει να πάρουν μέρος. Τα παιδιά δούλεψαν πολύ, αλλά δεν περίμεναν ότι το βιντεάκι τους θα ήταν ανάμεσα στα πρώτα δέκα. Κατέβηκαν στην Αθήνα, για πρώτη φορά στη ζωή τους, και τελικά ήρθαν πρώτα. Τώρα η Αϊτούλ, ο Εμράχ και η Γκιουλμπαχάρ ετοιμάζονται να πάνε στο Λονδίνο και πετάνε στα σύννεφα από χαρά.

Είναι σπουδαίο πράγμα να αμείβονται με τέτοιο τρόπο οι κόποι του εκπαιδευτικού. Είναι σπουδαίο να δίνει η πολιτεία ευκαιρίες να αντιμετωπίζεται η ανισότητα στη μόρφωση, και βλέπετε, το κάνει. Δεν είναι απλό, δεν είναι αυτόματο, οι άνθρωποι που διδάσκουν εκεί πάνω έχουν να αντιμετωπίσουν χίλιες δυο δυσκολίες και επιθέσεις απ’ όλες τις πλευρές του εθνικισμού, ο οποίος σε κάθε περίπτωση προτιμά την αμορφωσιά, εξ ενστίκτου. Μερικές φορές όπως αυτή έχουν την ευκαιρία οι εκπαιδευτικοί να νιώσουν ότι οι κόποι τους άξιζαν. Μπορούμε για την περίσταση να νιώσουμε ρίγη εθνικής περηφάνιας.