Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Εκανε κρύο έξω από τη ΓΑΔΑ τη Δευτέρα το πρωί. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί εκεί δεν καταλάβαινε τι ακριβώς είχε συμβεί. Στο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην Υποδιεύθυνση Κρατικής Ασφαλείας είχαν κληθεί για να ερωτηθούν έπειτα από εισαγγελική εντολή τα μέλη του προεδρείου της γενικής συνέλευσης απεργών του ΕΚΠΑ. Ενα δημοσίευμα μιας εφημερίδας περί μιας καταγγελίας, που υποτίθεται έγινε σε μία συνέλευσή τους, περί δήλωσης ψευδών στοιχείων από κάποιους υπαλλήλους προκειμένου να μη βγουν σε διαθεσιμότητα στην περίφημη αυτό-απογραφή τους, στάθηκε η αφορμή για την παρέμβαση αυτή της Ασφάλειας –κατόπιν εισαγγελικής εντολής– στα εσωτερικά ενός συνδικαλιστικού οργάνου που λειτουργεί δημοκρατικά.
Τι ήθελε η Ασφάλεια σε μια διαδικασία λειτουργίας ενός συνδικαλιστικού οργάνου και κατά πόσον το ζήτημα είχε να κάνει με την προστασία του κράτους και του δημοκρατικού πολιτεύματος; Ποιοι αλήθεια ήταν αυτοί που είχαν καταγράψει τα όσα είχαν διαμειφθεί στη συνέλευση; Να ήταν άραγε αφελείς, εν κρυπτώ διαφωνούντες με τη γραμμή της συνέλευσης ή «επαγγελματίες» που είχαν έργο να βρουν ή να εφεύρουν στοιχεία που θα εξέθεταν τους συνδικαλιστές στην οργή του νόμου; Ενας τρόμος βαραίνει όλο και πιο φανερά πάνω σε όσους τολμούν να αμφισβητούν τον ζόφο. Και για μια ακόμη φορά το δίκαιο γίνεται κάτι το όλο και πιο διαφορετικό από τα ουσιαστικά ανθρώπινα δικαιώματα που συνθλίβει ο νεο-φιλελευθερισμός.
Εκανε κρύο έξω από τη ΓΑΔΑ τη Δευτέρα το πρωί. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί εκεί δεν καταλάβαινε τι ακριβώς είχε συμβεί. Στο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην Υποδιεύθυνση Κρατικής Ασφαλείας είχαν κληθεί για να ερωτηθούν έπειτα από εισαγγελική εντολή τα μέλη του προεδρείου της γενικής συνέλευσης απεργών του ΕΚΠΑ. Ενα δημοσίευμα μιας εφημερίδας περί μιας καταγγελίας, που υποτίθεται έγινε σε μία συνέλευσή τους, περί δήλωσης ψευδών στοιχείων από κάποιους υπαλλήλους προκειμένου να μη βγουν σε διαθεσιμότητα στην περίφημη αυτό-απογραφή τους, στάθηκε η αφορμή για την παρέμβαση αυτή της Ασφάλειας –κατόπιν εισαγγελικής εντολής– στα εσωτερικά ενός συνδικαλιστικού οργάνου που λειτουργεί δημοκρατικά.
Τι ήθελε η Ασφάλεια σε μια διαδικασία λειτουργίας ενός συνδικαλιστικού οργάνου και κατά πόσον το ζήτημα είχε να κάνει με την προστασία του κράτους και του δημοκρατικού πολιτεύματος; Ποιοι αλήθεια ήταν αυτοί που είχαν καταγράψει τα όσα είχαν διαμειφθεί στη συνέλευση; Να ήταν άραγε αφελείς, εν κρυπτώ διαφωνούντες με τη γραμμή της συνέλευσης ή «επαγγελματίες» που είχαν έργο να βρουν ή να εφεύρουν στοιχεία που θα εξέθεταν τους συνδικαλιστές στην οργή του νόμου; Ενας τρόμος βαραίνει όλο και πιο φανερά πάνω σε όσους τολμούν να αμφισβητούν τον ζόφο. Και για μια ακόμη φορά το δίκαιο γίνεται κάτι το όλο και πιο διαφορετικό από τα ουσιαστικά ανθρώπινα δικαιώματα που συνθλίβει ο νεο-φιλελευθερισμός.
Ενώ οι συνυπεύθυνοι υπουργοί κ. Αρβανιτόπουλος και Μητσοτάκης έχουν αναλάβει, τοις τρόικας ρήμασι πειθόμενοι, να στείλουν στον κάδο της ανεργίας τους διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων, ο «ανεύθυνος» πρύτανης του Καποδιστριακού Πελεγρίνης παίζει θέατρο στο Παρίσι. Αυτή είναι η είδηση όπως έχει παραχθεί από την αγία οικογένεια των Μνημονίων και αναπαράγεται από όλες τις ζώνες του τηλεοπτικού λυκόφωτος. Από τη μια πλευρά οι νοικοκυραίοι του δωσιλογισμού και από την άλλη ένας άνθρωπος που αποφάσισε να μην εξανδραποδιστεί πειθαρχώντας στα κελεύσματα διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου. Ο πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης, ως γνωστόν, αρνείται να συνεργήσει στην απόλυση εκατοντάδων διοικητικών υπαλλήλων του ιδρύματος, αρνείται δηλαδή να προσυπογράψει τον φυσικό θάνατο του πανεπιστημίου. Για τούτο εγκαλείται και διασύρεται από το βαθιά άμουσο πολιτικό προσωπικό που έχει αναλάβει ως υπεργολαβία των δανειστών να εγκαθιδρύσει το εργασιακό καθεστώς της απόλυτης βαρβαρότητας.
Σκηνή 1η: Συζητήσεις παντού, με τους φίλους μου, με τους γνωστούς μου. Όλοι με ρωτάνε αυτό το αδιάφορο, εκνευριστικό ερώτημα: «Μα τι θα γίνει επιτέλους; Θα ανοίξει το Πανεπιστήμιό σας;». Όλοι έμαθαν να μιλούν αδιάφορα, αγνοώντας το τι πραγματικά σημαίνει να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια τώρα. Όλοι έμαθαν να βγαίνουν στα κανάλια με το προσωπείο του «αγανακτισμένου», του «ανένταχτου φοιτητή» και να λένε ό,τι διψά να ακούσει το αυτί του πνιγμένου στα συμφέροντα μεγαλοδημοσιογράφου. Να φωνάζουν για το άνοιγμα των σχολών, σα να είναι κάτι εφικτό, σα να μην ξέρουν τι συνεπάγεται αυτό. Σα να μη γνωρίζουν ότι πίσω από το «αθώο» αυτό αίτημα βρίσκονται 1.349 διαθεσιμότητες ανθρώπων που τόσα χρόνια λειτουργούσαν το Πανεπιστήμιο.
