Δεν θέλω να με λένε Γιάννη αλλά Μέγα Ναπολέοντα, να ζητήσω την άδεια των γάλλων;...

Τρυπιο Ευρω...

Στην Ελλάδα δεν μας αρέσει να λύνουμε τα προβλήματα. Προτιμούμε είτε να τα αφήνουμε άλυτα πάνω στο τραπέζι είτε να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί, με την ελπίδα πως με ένα θείο θαύμα θα επιλυθούν. Κι αυτό δεν το κάνουμε μόνο για τα σοβαρά ζητήματα, αλλά και με τα γελοία.
Γιατί γελοίο είναι, για παράδειγμα, να μην έχουμε καταλήξει ακόμα σε συμφωνία με τη Δημοκρατία τής Μακεδονίας για την ονομασία της. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να σκαλίζουμε κι από πάνω αυτό το θεματάκι για μικροκομματικές σκοπιμότητες. Ποιός ξένος μπορεί να μας πάρει στα σοβαρά όταν του λέμε πως κινδυνεύει η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας από ένα κρατίδιο με το μισό από τον ελληνικό πληθυσμό, το οποίο μάλιστα είναι διχασμένο ανάμεσα σε σλάβους κι αλβανούς;

Η καταλυτική παρουσία της Αριστεράς στη Θράκη...

του Μουσταφά Μουσταφά, απο τα Ενθεματα...

H Aριστερά πορεύεται στη Θράκη ανάμεσα σε Συμπληγάδες. Έτσι πορεύθηκε μέχρι τώρα και στάθηκε όρθια. Και έτσι θα πορευθεί και από δω και πέρα.

Η δράση της Αριστεράς στη Θράκη, ανεξάρτητα από το μέγεθος της δύναμής της, κατά καιρούς υπήρξε καταλυτική. Είναι η δύναμη που είχε το κουράγιο να αρθρώνει πολιτικό λόγο, τον ίδιο πολιτικό λόγο σε διαφορετικές γλώσσες και να απευθύνεται σε όλη την κοινωνία της Θράκης.

Μαρκ Σαγκάλ, “Πάνω από την πόλη”, 1918

Αντιστάθηκε και αντιστέκεται σε λογιών λογιών εθνικισμούς, προκαταλήψεις, αγκυλώσεις, σε πολιτικές εκμετάλλευσης των ιδιαίτερων προβλημάτων της περιοχής, σε εκλογικίστικους τακτικισμούς. Δεν έκλεισε και δεν κλείνει το μάτι πονηρά, προς τη μία ή την άλλη ομάδα που συνυπάρχουν στην περιοχή, αλλά απευθύνεται προς όλη την κοινωνία, με αρχές, με προγραμματικό λόγο, με προτάσεις, προωθώντας την ενότητα της κοινωνίας, την ομαλότητα στην περιοχή, τη νηφάλια συζήτηση, τον ειλικρινή διάλογο μέσα στην κοινωνία για τα μικρά και μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν χρόνια την περιοχή.

στη μέγγενη των δύο εθνικισμών...

Λάμπρος Μπαλτσιώτης, απο το Περιοδικο Χρονος...

Με αφορμή τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Οι Ρομά της  Θράκης και οι πολιτικές απέναντί τους.
Η ιστορία
Σε όλα τα Βαλκάνια στις αρχές του 20ού αιώνα διαβιούσαν και συνεχίζουν να ζουν ομάδες που ετεροκαθορίζονται από τις γειτονικές τους ως γύφτοι και/ή τσιγγάνοι.
Ο χαρακτηρισμός με αυτούς τους δύο ετυμολογικά όρους διατρέχει λίγο-πολύ όλες τις βαλκανικές γλώσσες, από τα τουρκικά μέχρι τα αλβανικά και ακόμη βορειοδυτικότερα. Οι ομάδες που αναφέραμε δεν ήταν απαραίτητα μετακινούμενες αλλά μπορεί να ήταν και εδραίες ή να εδραιοποιήθηκαν σταδιακά με το πέρασμα του καιρού. Υπήρχαν δηλαδή ομάδες που ετεροπροσδιορίζονταν με τις ίδιες ονομασίες αλλά με εξαιρετικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.¹ Πέραν τούτων, διαφοροποιούνταν τόσο θρησκευτικά (ορθόδοξοι χριστιανοί, μουσουλμάνοι σουνίτες και μουσουλμάνοι ετερόδοξοι) όσο και γλωσσικά.
Οι γύφτοι/τσιγγάνοι των Βαλκανίων μιλούσαν και μιλούν όχι μόνο τη ρομανί αλλά και όλες τις άλλες βαλκανικές γλώσσες (ως μητρικές): αλβανικά, βουλγαρικά/μακεδονικά, ελληνικά, ρουμανικά, τουρκικά. Η ρομανί που μιλούν δεν είναι ενιαία, αλλά ανάλογα την περιοχή και τον απώτερο τόπο προέλευσης εμφανίζονται διαφορετικές διάλεκτοι, με μεγαλύτερη ή μικρότερη αλληλοκατανόηση.² Όσοι ομιλούν τη ρομανί είναι αυτοί που συνήθως και αυτοπροσδιορίζονται, και σε αρκετές περιπτώσεις πλέον στην κυρίαρχη και επίσημη κάθε φορά γλώσσα, ως Ρομά. Άλλες ομάδες εξακολουθούν και σήμερα να αυτοπροσδιορίζονται με ονομασίες γύφτοι/τσιγγάνοι ή και άλλες (π.χ. ντόπιοι κ.λπ.) και στην Ελλάδα αλλά και στα Βαλκάνια. Η χρήση ή μη της ρομανί δεν είναι πάντα δείκτης ενσωμάτωσης: κάποιες ομάδες ελληνόφωνων «Χαλκιδαίων» είναι μετακινούμενες και σαφώς λιγότερο ενταγμένες από ρομανίφωνους γύφτους της περιοχής νότια των Σερρών, εδραίους αγρότες και δύσκολα κατηγοριοποιήσιμους σαν κάτι «διαφορετικό». Αν συνδυαστεί όμως η κοινή με την κυρίαρχη εθνική ομάδα γλώσσα και θρησκεία (λόγω της σημασίας της τελευταίας στη συγκρότηση των βαλκανικών εθνικισμών), εδραίοι γύφτοι/τσιγγάνοι αρχίζουν να θεωρούν αυτή την εθνική ομάδα ως ομάδα τους, αλλά και η κυρίαρχη ομάδα να τους θεωρεί μέλη της.

Άδωνις. Τώρα και στο Λονδίνο...

του Δημητρη Παπανικολαου, απο τα Ενθεματα...

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ IMPERIAL

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα σε ένα αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής στην Αθήνα. Στον τοίχο δέσποζε μία (και μοναδική) αφίσα. «Οι Νέοι Ορίζοντες στον Βασίλη Καρρά». Από κάτω τιμές φιάλης, στοιχεία για δηλώσεις συμμετοχής. Μέσα στο αμφιθέατρο όλα αυτά – Αθήνα, μέρες του 2014.

Οι Νέοι Ορίζοντες, για όποιον δεν το γνωρίζει, είναι φοιτητικό σχήμα της Φιλοσοφικής. Ξεκίνησε ως νεολαία της πάλαι ποτέ Πολιτικής Άνοιξης,

και παραμένει μέχρι σήμερα ενεργό ως αυτόνομο δεξιό σχήμα, στηρίζοντας, εκτός από τον Βασίλη Καρρά και τις εκδρομές στη Μύκονο, κάθε εθνικιστικό και λαϊκιστικό σχέδιο του Αντώνη Σαμαρά ειδικώς, και της ελληνικής Δεξιάς γενικότερα. Είναι επίσης το σχήμα με το οποίο συνδέθηκε κατά τη διάρκεια των μακρόχρονων βασικών σπουδών του στη Φιλοσοφική ο Άδωνις Γεωργιάδης, αλλά και κοντινοί του συνεργάτες και πολιτικοί του φίλοι.

Την αφίσα τη θυμήθηκα όταν λίγες μέρες μετά ο υπουργός Υγείας Γεωργιάδης βρέθηκε σε ένα άλλο αμφιθέατρο, στο Imperial College του Λονδίνου. Χωρίς αφίσες του Βασίλη Καρρά μεν, τριγυρισμένος όμως από κάποια μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών του Κολεγίου που τον κάλεσαν για να συζητήσουν μαζί του σε εκδήλωση υπό τον εθνολυρικό τίτλο «Αντιστρέφοντας το κλίμα: Η ελληνική εθνική προσπάθεια για έξοδο από την κρίση». Το τι έγινε στην εκδήλωση είναι λίγο πολύ γνωστό. Ο Άδωνις μπορεί να πήγε καλεσμένος από πολιτικούς του φίλους, βρέθηκε όμως εντέλει αντιμέτωπος με ένα εχθρικό περιβάλλον. Άλλες ομάδες φοιτητών και εργαζομένων είχαν εκδώσει ανακοινώσεις εναντίον του, μια από τις οποίες διαβάστηκε· και πολλοί είχαν έρθει στην αίθουσα αποφασισμένοι να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για την παρουσία του εκεί. Τον διέκοπταν επί ένα εικοσάλεπτο, υιοθετώντας την ίδια πρακτική στην οποία ο ίδιος έχει βασίσει όλη του την πολιτική καριέρα. Όπως έγραψε αργότερα πολύ εύστοχα η σκηνοθέτις Ζωή Μαυρουδή, «το “κοινό” σου, Υπουργέ, θα σε σεβαστεί όσο το σέβεσαι κι εσύ».

Για τη «μικρή πολωνοεβραία που ήθελε να καταστρέψει τη Γερμανία»....

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Ο τρόπος με τον οποίο το κεφάλαιο κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη μετά τον πόλεμο, δείχνει να έχει φτάσει στα όριά του. Mε λιγότερο κομψή διατύπωση, αυτο το είδος της “αιώνιας ειρήνης” οδηγεί σήμερα σε έναν καινούριο, βαθύτερο διχασμό. Το επισημαίνει η Άγκελα Μέρκελ, απειλώντας κυνικά για ένα “νέο 1914”. Το λένε με τον τρόπο τους οι Financial Times, ανατρέχοντας κι αυτοί στη χρονιά που ξέσπασε ο “ευρωπαϊκός εμφύλιος πόλεμος”. Το δείχνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες, αναλαμβάνοντας το ρίσκο η Ευρωπαϊκή Ένωση να συνεχίσει να αποτελεί, λόγω της πολιτικής της, τον υπ΄ αριθμόν ένα παράγοντα ευρωσκεπτικισμού. Και προσπαθούν να το αρνηθούν, μετατρέποντας τις ευρωεκλογές σε δημοψήφισμα “υπέρ ή κατά της Ευρώπης” γενικώς, νεοφιλελεύθεροι και ακροδεξιοί.

Ποιος μπορεί να μην είναι σήμερα τουλάχιστον σκεπτικιστής όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε το κεφάλαιο να ενώσει την Ευρώπη; Επρόκειτο για μια ένωση κρατών απέναντι σε κοινούς αντιπάλους, την ΕΣΣΔ και τη νωπή μνήμη του ναζισμού. Μια ενοποίηση με δεδομένο ότι οι εθνικοί εγωισμοί, αυτοί που οδήγησαν δύο φορές σε κοινά ερείπια, δεν μπορούν μεν να εξαλειφθούν, θα μπορούσαν όμως να μετριαστούν, ώστε να αποκλειστεί ο κίνδυνος νέων ερειπίων: ένα “αβέβαιο δημιούργημα της αγωνίας”, γράφει ο Τόνι Τζαντ.

Το ευρώ και η Αριστερά...

Του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Εάν κάποια συζήτηση διεξάγεται στους κόλπους της ευρωπαϊκής Αριστεράς, σίγουρα δεν είναι για την έξοδο από το ευρώ και εθνικές λύσεις στα ευρωπαϊκά προβλήματα, αλλά κυρίως για τη σταθεροποίηση του κοινού νομίσματος έναντι εθνικιστικών απειλών.

Στη Γαλλία και στη Γερμανία αναγνωρίζεται ότι η σταθερότητα της Ευρωζώνης υπονομεύεται όχι από το κοινό νόμισμα, αλλά από το συναγωνισμό λιτότητος ανάμεσα στις χώρες-μέλη. Εφ' όσον το 90% της ευρωπαϊκής παραγωγής καταναλώνεται εντός της Ευρωζώνης, η τελευταία είναι η μεγαλύτερη αγορά όχι μόνον για τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά επίσης για τον εαυτό της. Με τη γενίκευση της λιτότητος πλήττεται κυρίως η ίδια, όπως φυσικά ο υπόλοιπος κόσμος μαζί της. Η ανάγκη σταθεροποίησης του ευρώ και της ευρωπαϊκής οικονομίας προέχει κάθε άλλης συζήτησης και αυτό ισχύει για όλες τις πολιτικές πλευρές, της ευρωπαϊκής Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης.

Η συζήτηση αναφέρεται στις αναγκαίες σταθεροποιητικές μεταβιβάσεις πόρων από τις πλεονασματικες περιοχές προς τις ελλειμματικές, ακόμη και μέσω ευρω-ομολόγων ή δανεισμού από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι μεταβιβάσεις δεν είναι ζήτημα αριστερής πολιτικής, αλλά πρακτικής αναγκαιότητος σε συνθήκες κοινού νομίσματος.

Αυτές ισχύουν σε όλες τις περιοχές με κοινό νόμισμα, όπως οι ΗΠΑ, Καναδάς, Γερμανία, και δεν θεσπίσθηκαν από «προοδευτικές» δυνάμεις αλλά από συντηρητικές, όπως οι Ρεπουμπλικανοί στις ΗΠΑ, οι Χριστανοδημοκράτες στη Γερμανία. Το Βερολίνο σήμερα δυστροπεί στο να εφαρμόζει στην Ευρωζώνη τον κανόνα που όμως αποδέχεται στο εσωτερικό της χώρας του. Ακόμη και η ενσωμάτωση της Ανατολικής Γερμανίας, από το 1990, αποδείχθηκε εξαιρετικά δαπανηρή επιλογή του συντηρητικού καγκελάριου Κολ, με τεράστια όμως οφέλη για τη δυτική πλευρά, ενώ ο Σοσιαλδημοκράτης Βίλι Μπραντ είχε αντιταχθεί, επικαλούμενος υψηλό κόστος.

Ιστορικά στις ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί είχαν αντιταχθεί τόσο στη θέσπιση του δολαρίου ως κοινού νομίσματος μεταξύ των Πολιτειών όσο και στη λειτουργία κεντρικής τράπεζας ως τελικού πιστωτή που αναλαμβάνει πολιτειακά χρέη.

Η διαχρονική γοητεία της ΕΛΕ. Για την κοινοτοπία του (αριστερού) εθνικισμού...

Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, απο το Red NoteBook...

Παραμονές της επετείου από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, ξαναδιαβάζω ένα παλιότερο κείμενο του Μιχάλη Σπουρδαλάκη: “Ο μετριοπαθής πολιτικός λόγος, που συνήθως χαρακτηρίζει τις ιδεολογικές συντεταγμένες των πανσυλλεκτικών κομμάτων”, γράφει, “στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ εκφράστηκε με την παγίωση της γνωστής του πολιτικής διγλωσσίας”. Αν και αυτή είχε ήδη φανεί από τις παραμονές του 1977, όπως εξηγεί o ίδιος, από τότε και στο εξής θα “εμπεριέχει έντονα εθνικιστικά και τεχνοκρατικά στοιχεία”· το πλαίσιο δε, μέσω του οποίου θα στηρίζεται πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά αυτή η πανσυλλεκτική στρατηγική, θα διατυπωθεί στην πρώτη κιόλας σύνοδο της Κεντρικής του Επιτροπής μετά τις εκλογές του 1977. Και το όνομα του πλαισίου αυτού: Εθνική Λαϊκή Ενότητα (ΕΛΕ) [1].

Τι ήταν αυτή η περίφημη ΕΛΕ, που ο Σπουρδαλάκης χαρακτηρίζει “ληξιαρχική πράξη, με την οποία το ΠΑΣΟΚ αυτοκατανοείται ως κόμμα εξουσίας”; Ο ίδιος σημειώνει ότι το περιεχόμενό της δεν προσδιορίστηκε ποτέ με σαφήνεια, ακριβώς για να μπορεί να προσαρμόζεται σε αντιφατικές επιλογές, με στόχο πάντοτε “να φύγει η Δεξιά”. Με τα λόγια της Επιτροπής Διαφώτισης του κόμματος, επρόκειτο για μια “συμμαχία των τάξεων και των στρωμάτων που το σύστημα της εξάρτησης και της στρεβλής οικονομικής ανάπτυξης καταπίεζε, εκμεταλλευόταν και περιθωριοποιούσε”.

Ή με το αδιανόητο ή εναντίον του...

Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Red NoteBook...

Σε μια παλιότερη συνέντευξή του στην Εποχή, ο Αριστείδης Μπαλτάς σημείωνε ότι η επικυριαρχία του ανταγωνισμού μέχρι θανάτου, σε συνδυασμό με το εμφανέστατο δημοκρατικό έλλειμμα στη Ευρώπη και τον τρόπο που πολιτεύονται οι σημαντικότεροι ηγέτες της, είναι δυνατό να μας οδηγήσουν πολύ μακριά. «Δεν μπορούμε να ξέρουμε σήμερα πού ακριβώς», συμπλήρωνε. «Αλλά οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο  πόλεμος έχει πάψει να ανήκει στη σφαίρα του αδιανόητου». Θυμήθηκα εκείνη τη συνέντευξη διαβάζοντας, την εβδομάδα που πέρασε, τον Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, αφ’ ενός να προειδοποιεί για το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής επανάστασης στις χώρες της ευρωζώνης, αφ’ ετέρου να λέει πως ίσως «πλανάται οικτρά όποιος πιστεύει ότι δεν τίθεται πια το ερώτημα περί ειρήνης και πολέμου» στην ήπειρο.

Αν η παρούσα κρίση εγκαινιάζει όντως μια νέα εποχή πολέμων και επαναστάσεων, κι αν η Αριστερά «λογικά» έχει διαλέξει τη θέση της, μόνο ως κακό, αδιανόητα κακό αστείο διαβάζεται το πρόσφατο άρθρο του «Ετεοκλή Δουμουλάκη» στο Ποντίκι∙ εκεί, δηλαδή, όπου ο πολυετούς πείρας διπλωμάτης προειδοποιεί βλοσυρά την Αριστερά που θέλει να κυβερνήσει, να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της απέναντι στην Τουρκία: «Όποιος επιχειρήσει manu militari να εμποδίσει την άσκηση [των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο]» -συμβουλεύει ο Ε.Δ.- «θα υποστεί τα επίχειρα της αλαζονείας του».

Ραγιαδισμός ή πόλεμος
Μέχρι να διαβάσω το άρθρο του Ε.Δ., πίστευα ότι ο αριστερός εθνικισμός έχει φτάσει το ανώτατο όριό του με το να μέμφεται για «ραγιαδισμό» τα αστικά κόμματα όσον αφορά το Μνημόνιο –λες και οι κοινωνικές συμμαχίες που αυτά εκπροσωπούν, μπορούσαν αλλιώς να φανταστούν πως κάποτε η «σοβιετική Ελλάδα» θα κατέβαλλε μισθούς Βουλγαρίας. Ο Δουμουλάκης, όμως, με έπεισε ότι γίνεται και χειρότερα. Ο «ραγιαδισμός» (sic), δηλαδή η δουλοπρέπεια που προσάπτει ο ίδιος στους Φίλους του Μνημονίου, δεν αφορά πλέον μόνο τη Μέρκελ και το ΔΝΤ. «Ραγιαδισμός» είναι και ότι η παρούσα –μνημονιακή– κυβέρνηση δεν εμφανίζεται (κυριολεκτικά) ετοιμοπόλεμη μπροστά στην Τουρκία – όπως θα πρέπει, κατά τον Ε.Δ. να σταθεί η μέλλουσα κυβέρνηση της Αριστεράς. Τυχόν ανησυχία για τη στάση των ΗΠΑ επί του θέματος, αντιμετωπίζεται προληπτικά από τον ίδιο τον εμπειρογνώμονα: Τη στάση των ΗΠΑ θα την καθορίσουν, μας λέει καθησυχαστικά, «πρωτίστως [sic] η αποφασιστικότητα και η πολιτική δυναμική της λαοπρόβλητης κυβέρνησης που θα έχει κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ».

Ας κάνει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ για την ΑΟΖ ό,τι υπαγόρευε η γραμμή Σαμαρά για το Μακεδονικό το ’92 [1], ας αξιοποιήσει για «εθνικούς λόγους» το πολιτικό κεφάλαιο που θα έχει συσσωρεύσει στο έδαφος του κοινωνικού ζητήματος, κι όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.

***

Έχει εξηγηθεί ήδη πειστικά ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ στο Αιγαίο δεν αποτελεί το κλειδί που ανοίγει τις πόρτες της παραγωγικής ανασυγκρότησης της Ελλάδας∙ έχει καταδειχτεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να προσδοκά από τα κοιτάσματά της παρά φόρους (άρα μέρος) επί των πολλαπλάσιων κερδών ιδιωτικών εταιρειών και ότι, γι΄ αυτούς και για άλλους λόγους, η χώρα (και πολύ περισσότερο η Αριστερά) είναι καλό να μην οδεύσει από το «λεφτά υπάρχουν» στο «πετρέλαια υπάρχουν». Σκοπός μου, λοιπόν, δεν είναι να προσθέσω κάτι περισσότερο σε ό,τι αφορά τα της ΑΟΖ.

Πάμε σαν άλλοτε; (Σοβινισμός σε κόκκινο φόντο)
Περισσότερο θέλω να επισημάνω ότι από τις κάθε λογής «επιστροφές» στην ιστορία του 20ου αιώνα που ενεργοποιεί η κρίση (τη μια η Βαϊμάρη, την άλλη το ΕΑΜ κ.ο.κ.), λείπει εκκωφαντικά (μολονότι δεν προσφέρεται για εύκολες χρήσεις) η σκληρή δοκιμασία της ευρωπαϊκής Αριστεράς λόγω της αναγωγής του Έθνους σε μείζονα οδηγητική αρχή της πολιτικής της. Η γνώμη μου είναι πως η ηγεμονία Δεξιάς και Ακροδεξιάς στην εξωτερική πολιτική (στα λεγόμενα «εθνικά») δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ερήμην του μαθήματος του μακρινού 1914, σε μια περίοδο που η κάθε λογής ρευστότητα, στη χώρα μας και στην Ευρώπη, κάνει τη σκέψη «στα όρια» αναγκαία, αν όχι επιβεβλημένη.

Τι γίνεται λοιπόν τότε, που μας ενδιαφέρει σήμερα; Πρόκειται για την εποχή που, όπως γράφει κάπου ο Λένιν, «η παλιά διαίρεση των σοσιαλιστών σε οπορτουνιστικό και επαναστατικό ρεύμα, διαίρεση χαρακτηριστική για την εποχή της Δεύτερης Διεθνούς (1889 - 1914), [δίνει τη θέση της] στην καινούργια διαίρεση σε σοβινιστές και διεθνιστές» [2]. Είναι τότε που η Αγγέλικα Μπαλαμπάνοβα, μετέπειτα ηγέτιδα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ζητά από τους ιταλούς συντρόφους της, που υπερασπίζονταν σθεναρά την ουδετερότητα της χώρας τους μπροστά στον πόλεμο, να μην εμπιστεύονται άκριτα τον αστικό Τύπο, που –δυστυχώς ειλικρινά– γράφει ότι η σοσιαλδημοκρατία των Μαρξ και Ένγκελς έχει υπερψηφίσει τις πολεμικές δαπάνες στη γερμανική Βουλή. Είναι, τέλος, η εποχή που αγωνιστές της Κομμούνας, όπως ο Εντουάρ Βαγιάν, μαζί με άλλα στελέχη του Γαλλικού Τμήματος της Εργατικής Διεθνούς (SFIO), ζητούν από τους ιταλούς σοσιαλιστές να αφήσουν κατά μέρος τις διεθνιστικές «αυταπάτες», ενώ άλλοι πηγαίνουν παραπέρα, και τους κατηγορούν ως «προδότες».

Στο κλίμα αυτό θα υπογραφεί στα 1916 το «Μανιφέστο των Δεκαέξι», με το οποίο οι γάλλοι αναρχικοί θα διαχωριστούν από τους ξένους. Και στο κλίμα αυτό, ο σοσιαλιστής Μουσολίνι, της αρχικά αδιάλλακτης ουδετερότητας, θα βρεθεί στο μέτωπο του πολέμου, ηγούμενος πλέον άλλης εφημερίδας και άλλης οργάνωσης. Δυστυχώς, όπως σημειώνει ο βιογράφος του, αντιστασιακός Γκέοργκ Σόιερ («Ο σύντροφος Μουσολίνι», εκδ. Φιλίστωρ), «πρώτιστη αιτία αποπομπής [από το ΙΣΚ] θεωρήθηκε η ‘αναφανδόν παράβαση της κομματικής πειθαρχίας’» με την έκδοση άλλης εφημερίδας – όχι δηλαδή η ασυμβατότητα του πολεμοκάπηλου με τις αξίες της Αριστεράς.

Μακρινές εποχές και άλλα συμφραζόμενα - καμιά αντίρρηση. Όμως το αδιανόητο ή το προλαμβάνεις στην ώρα του, ή έρχεται η ώρα που το φυσάς και δεν κρυώνει. Κι αν όντως η Αριστερά θέλει να κυβερνήσει (τουλάχιστον ως Αριστερά...), καλό είναι να θέτει έγκαιρα τα όρια.
_______________________

Σημειώσεις

[1]  Στο καλό βιβλίο του Το Μακεδονικό Ζήτημα 1962-1995. Από τη σιωπή στη λαϊκή διπλωματία», ο Γιώργος Καλπαδάκης σκιαγραφεί τον –επικίνδυνο τότε, γκροτέσκο από απόσταση, σήμερα– τυχοδιωκτισμό του Αντώνη Σαμαρά, και τον τρόπο που ο τελευταίος επιχείρησε τότε να εργαλειοποιήσει τη λαϊκή κοινή γνώμη: «Όσοι ειρωνεύονται σήμερα τα συλλαλητήρια και ισχυρίζονται ότι ‘δεν γίνεται έτσι εξωτερική πολιτική’, δεν συνειδητοποιούν ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως επιχείρημα και στην πιο κρίσιμη διαπραγμάτευση. Όταν ένας υπουργός Εξωτερικών –ακόμα και σαν τέχνασμα- στους ομολόγους του ‘δείτε την πίεση και την οργή της κοινής γνώμης’, ποιος τολμά να το αμφισβητήσει;» (σ. 184). Περιττό να σχολιαστεί η αντιστοίχηση του επιχειρήματος με την πραγματικότητα –όσο και η σημερινή απροθυμία του Σαμαρά να καταφύγει στο ίδιο τέχνασμα για να σταματήσει μια ανθρωπιστική καταστροφή σε πλήρη εξέλιξη.

[2]  Λένιν, Η χρεοκοπία της Δεύτερης Διεθνούς, Σύγχρονη Εποχή (1915/1994). Έχει ενδιαφέρον η σύνδεση που επιχειρεί ο Λένιν μεταξύ σωβινισμού, πολιτικού καιροσκοπισμού και νομιμοφροσύνης. Γράφει στο ίδιο, αναφερόμενος στις τάσεις που οδήγησαν στη σωβινιστική στροφή της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας: «Τα εργατικά κόμματα της εποχής του 1889 - 1914 όφειλαν να χρησιμοποιήσουν την αστική νομιμότητα. Όταν ήρθε η κρίση, όφειλαν να περάσουν στην παράνομη δουλειά (και ένα τέτοιο πέρασμα δεν μπορεί να γίνει παρά με τη μεγαλύτερη ενεργητικότητα και αποφασιστικότητα συνδυασμένη με σειρά από στρατηγήματα). Για να εμποδιστεί αυτό το πέρασμα, αρκεί ένας μόνο Ζίντεκουμ, γιατί τον Ζίντεκουμ τον ακολουθεί, για να μιλήσουμε ιστορικοφιλοσοφικά, όλος ο «παλιός κόσμος», γιατί αυτός, ο Ζίντεκουμ, πάντα πρόδινε και πάντα θα προδίνει στην αστική τάξη, για να μιλήσουμε πρακτικά - πολιτικά, όλα τα στρατιωτικά σχέδια του ταξικού της εχθρού».

Οι λέξεις και τα πράγματα: Σχετικά με τις δηλώσεις Γαϊτάνη για το «όνομα» των γειτόνων...

Του Δ. Χριστόπουλου,  TVXS..

Η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, Ιωάννα Γαϊτάνη, εξέφρασε την άποψη ότι η γειτονική χώρα δεν πρέπει να αποκαλείται με το όνομα της πρωτεύουσάς της αλλά με το συνταγματικό της όνομα. Επιθυμώ να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στη γυναίκα αυτή, την οποία δε γνωρίζω προσωπικά, καθώς με παρρησία εξέφρασε μια θέση που συνεχίζει, για περισσότερα από 20 χρόνια, να θεωρείται ως ο απόλυτος εφιάλτης της ελληνικής εξωτερικής στα Βαλκάνια. Μιας πολιτικής απολύτως αποτυχημένης ως προς τα αποτελέσματά της, εθνικιστικής και αυταρχικής ως προς την έμπνευσή της, της οποίας ο πρωταγωνιστής έχει όνομα και συμβαίνει να τον έχουμε και πρωθυπουργό πλέον. Καλό είναι να μη τα ξεχνάμε αυτά.

Η ελληνική πολιτική για το 'όνομα' εξέθρεψε τον ελληνικό και τον μακεδονικό εθνικισμό όσο καμία άλλη, απομόνωσε διεθνώς τη χώρα καθιστώντας την μέρος του βαλκανικού προβλήματος, κατανάλωσε απίστευτο πολιτικό κεφάλαιο σε στιγμές που η ελληνική εξωτερική πολιτική είχε πολύ σοβαρά θέματα να αντιμετωπίσει και φυσικά ακόμη και σήμερα, μια χρεοκοπημένη χώρα αντί να κλείνει μέτωπα ώστε να ασχοληθεί με διεθνείς συμμαχίες για να σωθεί, έχει και τους ανοιχτούς μακεδονικούς λογαριασμούς που μας κληροδότησε ο κ. Σαμαράς.

Έτσι έχουν τα πράγματα.

Προσωπικά πιστεύω ότι σήμερα η εξωτερική πολιτική για το 'όνομα' πρέπει να σταθεί αυτοκριτικά απέναντι στον εαυτό της (το κάνει εν μέρει ήδη) και να συμβάλει ώστε να οδηγηθούμε σε έναν τίμιο συμβιβασμό ο οποίος θα περιλαμβάνει μεν μια σύνθετη ονομασία με κάποιον επιθετικό προσδιορισμό για το κράτος, αλλά δεν θα αμφισβητεί την ύπαρξη μακεδονικού έθνους. Ας γίνει κατανοητό λοιπόν ένθεν και ένθεν ότι τη στιγμή που η Ελλάδα δεν μπορεί να υποστεί μια απόλυτη διπλωματική ήττα, οι γείτονές μας δεν μπορούν να αρνηθούν την ταυτότητά τους επειδή εμάς (η ταυτότητα αυτή) δε μας αρέσει. Εξάλλου, ο μακεδονικός εθνικισμός είναι εθνικισμός και θα παραμείνει ακόμη και αν του στερήσουμε το όνομα. Μάλλον μεγαλώνει, επειδή του το στερούμε.

Τα παραπάνω τα θεωρώ αυτονόητα, ελάχιστο παρονομαστή ενός καλώς νοούμενου ρεαλισμού και αίσθησης δικαιοσύνης στις διεθνείς σχέσεις.

Σε κάποιο απόσπασμα των δηλώσεων της κυρίας Γαϊτάνη διάβασα κάτι με το οποίο όμως θα πρέπει να διαφωνήσω: "Το όνομα συνιστά απλώς άλλοθι και χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα προκειμένου να καλυφθούν άλλα πράγματα που συμβαίνουν. Αιτία για αυτό που συμβαίνει με το όνομα είναι τα συμφέροντα των Ελλήνων καπιταλιστών στη Μακεδονία". Εδώ η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ σφάλλει πολλαπλώς, θύμα ούσα ενός ευρέως διαδεδομένου οικονομισμού και αναγωγισμού στην ελληνική αριστερά.

Πηγαινοέρχομαι χρόνια τώρα στη γειτονική χώρα, έχω μιλήσει με πολλούς Έλληνες καπιταλιστές που επενδύαν εκεί και κανείς, μα κανείς δεν μου έχει πει τι ωραία που τα έχει κάνει η Ελλάδα με το θέμα του «ονόματος». Αντιθέτως, όλοι λένε πόσο λάθος (για να μην πω τη λέξη που κατά κανόνα άκουγα) ήταν αυτή η πολιτική.

Αιτία της ελληνικής μεταψυχροπολεμικής πολιτικής στο μακεδονικό είναι η αγοραία επένδυση στον εθνικιστικό λόγο. Το μακεδονικό ήταν η αρχή της μεταπολιτευτικής αναβίωσης του ελληνικού εθνικισμού που, μέσα από τις διάφορες διαδρομές του στο λόγο της πολιτείας και της εκκλησίας, κατέληξε στο κτήνος που βλέπουμε σήμερα.

Οι Έλληνες καπιταλιστές ευθύνονται για πολλά. Όχι όμως για αυτό.

Ο φετιχισμός της εθνικής σημαίας...

απο τη σελίδα του Ηλία Ιωακείμογλου..

Αν στήσω στην αυλή μου μια σημαία, τη δική μου σημαία, και επιδίδομαι καθημερινά σε πράξεις και τελετουργικά λατρείας και αφοσίωσης σε αυτήν, τότε αυτό θα παραμένει μια δική μου, ιδιωτική υπόθεση· είναι βέβαιο ότι στην περίπτωση αυτή οι γείτονές μου θα δουν τη δική μου, προσωπική σημαία σαν ένα πανί που κυματίζει. Μια σημαία, λοιπόν, αναγνωρίζεται και υπάρχει ως μαζικό σύμβολο, ως κάτι παραπάνω από ένα πανί που κυματίζει, επειδή της έχουν προσδώσει ρόλο σε μια διαδικασία κοινωνικοποίησης· αλλιώς αποτελεί αντικείμενο προσωπικής προτίμησης και ατομικής παρέκκλισης από τα καθιερωμένα.

Κοινωνικοποίηση σημαίνει, όμως, ένα παιχνίδι ανταλλαγής. Σε τι συνίσταται αυτή η ανταλλαγή; Προσφέρω το θέαμα της λατρείας της σημαίας στους άλλους, κι εκείνοι σε εμένα, ώστε να υπάρξει η αμοιβαία αναγνώρισή μας μέσα από τα συλλογικά υπονοούμενα που διακινεί το τελετουργικό της κοινής μας λατρείας. Είναι αυτή η ανταλλαγή των συλλογικών υπονοούμενων και η συνακόλουθη αμοιβαία αναγνώριση που μετατρέπει το πανί που κυματίζει σε σύμβολο, σε σημαία. Επειδή τα συλλογικά υπονοούμενα αφορούν στην έννοια του Έθνους, η αμοιβαία αναγνώριση όσων νιώθουν να ανήκουν σε αυτό μετατρέπει το ύφασμα σε εθνική σημαία. Προφανώς, κανείς δεν δακρύζει μαζί με τους Ολυμπιονίκες μιας άλλης χώρας, όταν ο εθνικός ύμνος συνοδεύει τη σημαία τους, τη δική τους σημαία, στην έπαρση της. Το παιχνίδι της αμοιβαίας αναγνώρισης, σε αυτή την περίπτωση, αφορά κάποιους άλλους, όχι τους “δικούς μας”. Άρα, η αμοιβαία αναγνώριση είναι ταυτοχρόνως και η χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής έναντι των άλλων, είναι αποκλεισμός. Η λατρεία της εθνικής σημαίας μεταπλάθει ένα απλό κομμάτι ύφασμα σε σύμβολο, επειδή ενεργοποιεί μια διαδικασία ανταλλαγής συλλογικών υπονοούμενων και αμοιβαίας αναγνώρισης όσων ανήκουν στο ίδιο «Έθνος», και αποκλεισμού όσων δεν ανήκουν σε αυτό.

Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν, η ανθρώπινη δραστηριότητα «παράγει» την εθνική σημαία· με εργαλείο της ένα τελετουργικό λατρείας που επιτρέπει την αμοιβαία αναγνώριση όσων ανήκουν στο ίδιο «Έθνος». Οι πατριώτες, όμως, δεν αντιλαμβάνονται ότι η εθνική σημαία κατασκευάζεται από τις δικές τους εκδηλώσεις λατρείας, αλλά αντιστρέφουν το βέλος της αιτιότητας και στη θέση της αιτίας τοποθετούν το αποτέλεσμα· πιστεύουν, δηλαδή, ότι η σημαία είναι ένα αξιολάτρευτο σύμβολο, επειδή εκ φύσεως, εκπροσωπεί αυτοδικαίως το «Έθνος». Εκλαμβάνουν, επομένως, τις εκδηλώσεις της λατρείας τους προς τη σημαία ως το φυσικό επακόλουθο της αξιολάτρευτης φύσης της. Λατρεύουν τη σημαία, λένε, επειδή «είναι ιερή». Στην πραγματικότητα γίνεται ιερή γι' αυτούς, επειδή αυτοί οι ίδιοι τη λατρεύουν μέσα σε ιεροτελεστίες που επιτρέπουν την ανταλλαγή συλλογικών υπονοούμενων, καθώς και την αμοιβαία αναγνώριση με τους άλλους πατριώτες. Νομίζουν ότι η εθνική σημαία είναι προικισμένη με ιδιότητες που υπερβαίνουν τη φύση της ως ένα πανί που κυματίζει, ενώ είναι η ίδια η λατρεία τους που μετασχηματίζει μια πρώτη ύλη, το ύφασμα ή το πλαστικό, σε εθνικό σύμβολο, ακριβώς όπως στις εκκλησίες ένα σταυροκόπημα μπροστά σε ένα είδωλο το μετατρέπει σε ιερή εικόνα. Εκλαμβάνουν μια κοινωνική σχέση ως αντικείμενο, δηλαδή ως φετίχ.

Ο επαναστατικός διεθνισμός, ωστόσο, υπερβαίνει τον φετιχισμό, και μετατρέπει τα πανιά που κυματίζουν σε απλά σημεία του πολύχρωμου πλήθους που αναγνωρίζει ως μοναδικό έθνος: το έθνος των ανθρώπων.

Όπου σκίζουν βιβλία, σύντομα θα σκίσουν και ανθρώπους!

Eagainst.com...

Ο εθνικιστικός όχλος ξαναχτυπά! Σαν να μην έφταναν οι ρατσιστικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής, που επί σχεδόν καθημερινής βάσης ξυλοκοπούν μετανάστες, αγνοώντας αν είναι νόμιμοι ή παράνομοι (όχι πως έχει κάποια σημασία για εμάς), καταστρέφοντάς τους καταστήματα, πάγκους και μαγαζιά, μόλις χθες, το χριστεπώνυμο «πλήθος» (μέλη του Εθνικού Λαϊκού Σχηματισμού), μετέβη στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου και κατέστρεψε το νέο εγχειρίδιο Γραμματικής της Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού, διανέμοντας παράλληλα στους μαθητές το παλιό αντίστοιχο βιβλίο.
Μια χούφτα, λοιπόν, εθνικιστές, ψηφοφόροι που, κατά κάποιον τρόπο, αμφιταλαντεύονται μεταξύ Ανεξάρτητων Ελλήνων, ΛΑ.Ο.Σ, και Χρυσής Αυγής, που το μόνο που γνωρίζουν (και μάλιστα το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά) είναι ν’ αναμασάν μερικές Ελληνικές λέξεις, ν’ αναπαράγουν όλη την προπαγάνδα που τους είχε σερβίρει το καθεστώς του Παπαδόπουλου, ν’ ανεμίζουν γαλανόλευκες και ν΄αναρτούν σχόλια στο διαδίκτυο με βρισιές και αφορισμούς σε κάθε άρθρο που αφορά το μεταναστευτικό είτε τα εθνικά «μας» θέματα – φυσικά, γράφοντας πάντα στα κεφαλαία, ή όταν αντιληφθούν την λειτουργία και τις ιδιότητες του πλήκτρου Caps Lock, τότε γράφουν στα μικρά (πάντα χωρίς τόνους) και γεμάτα ορθογραφικά λάθη, προφανώς φοβούνται να χρησιμοποιήσουν κάποιο spell check, είτε γιατί δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν τέτοια προγράμματα, είτε διότι μπορεί να νομίζουν ότι πίσω από όλα αυτά κρύβεται ο Σατανάς (όλα να τα περιμένει κανείς απ’ αυτούς), ξαφνικά, όλοι αυτοί, σαν να πρόκειται για πεφωτισμένους Μπαμπινιώτιδες, (ανίκανοι, ωστόσο, να ξεχωρίσουν δυο βοδιών άχυρα) προκαλούν με τον χειρότερο τρόπο. Και φυσικά, οι (αν)αρμόδιοι του σχολείου δεν φαίνεται πως είναι διατεθειμένοι ν’ απομακρύνουν τους ανθρώπους αυτούς από το προαύλιο, με σκοπό να παράσχουν προστασία στους ανήλικους μαθητές από την προπαγάνδα σκοταδισμού και μίσους που εξαπολύουν ανενόχλητοι!
Πρόκειται για μια «συμβολική πράξη», ενάντια στα υποτιθέμενα σχέδια κάποιας Νέας Τάξης Πραγμάτων, που, δήθεν, έχει βάλει στόχο την Ελλάδα και ενάντια στην παγκοσμιοποίηση που γι’ αυτούς τους ανθρώπους «προκαλεί αλλοιώσεις στον εθνικό μας πολιτισμό». Δεν θα ήθελα να επεκταθώ παραπάνω στο άρθρο αυτό, να μιλήσω πάλι για την νεοελληνική υστερία της συνωμοσιολογίας, όπου η αυθαιρεσία της σκέψης και ο εθνικιστικός παροξυσμός έχουν διαβρώσει μεγάλο κομμάτι της Ελληνική κοινωνίας, να πω για το κατά πόσο μπορούμε να εμπιστευόμαστε τέτοιου είδους αναλύσεις που βασίζονται σε αληθοφανή, μα ταυτόχρονα, και ανεπιβεβαίωτα συμπεράσματα. Έχουμε ήδη πολλές φορές, τόσο εγώ, όσο και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του Eagainst.com, αναλύσει το σύγχρονο νεοελληνικό γίγνεσθαι, αναφορικά με όλες αυτές τις εθνο-λαϊκιστικές τάσεις που αργά, αλλά και σταθερά, μας οδηγούν στον ολοκληρωτισμό, καθώς το εθνικιστικό και αντιδυτικό φαντασιακό της πότε αριστεράς, πότε δεξιάς, ρητορείας, το μόνο που καταφέρνει είναι να σπρώχνει την χώρα όλο και πιο κοντά στο να μετατραπεί σε μια γεωγραφική περιοχή όπου καθεστώτα σαν αυτά του Ιράν ή του Χότζα της Αλβανίας θα επιβάλλονται με την βία στους πολίτες, όπου θα κυριαρχεί η καχυποψία πως ο εχθρός μπορεί να κρύβεται μέσα σε κάθε σπίτι, πίσω από κάθε πόρτα (όπως ακριβώς και οι θεωρίες συνωμοσίας βασίζονται σε αυτού του είδους το σκεπτικό: την καχυποψία, πως παντού πίσω από κάθε σημάδι κρύβεται ο εχθρός, είτε εθνικός, είτε ο ίδιος ο Σατανάς, οι μάγισσες και τα διαβολικά κόλπα του Βελζεβούλ). Δεν μας έφτανε η καταστολή και η περιστολή των δικαιωμάτων μας από τα ανδρείκελα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτής της θλιβερής ουτοπίας που μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο αυταρχική, μή ανεκτική, που θεσπίζει τρομονόμους (φυσικά, για να μην ενοχληθούν οι αγορές) τον έναν πίσω από τον άλλον και βυθίζει πλοιάρια μεταναστών στην Μεσόγειο, δεν μας έφταναν οι Νεοφιλελεύθεροι κρετίνοι, το Mega, οι ακριβοπληρωμένοι καταστολείς συνειδήσεων, ή οι θαυμαστές του Πολ Ποτ, του Στάλιν και του Μάο, οι διάφοροι αυτόκλητοι επαναστάτες που με Καλάσνικοφ και αυτόματα επιχειρούν να «μας λυτρώσουν από τη σκλαβιά του καπιταλισμού» θα είμαστε, όπως μάλλον δείχνουν τα πράγματα, υποχρεωμένοι, παράλληλα, να υπομείνουμε και τον ακροδεξιό όχλο, τους νοσταλγούς του Χίτλερ, του «ψωμί, ελιά και Κώτσο βασιλιά», τους Χριστιανούς σκοταδιστές και υπερασπιστές του Μέγα ΦΟΡΟΦΥΓΑ, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίοι σαν να πρόκειται για (Χριστιανο)Ταλιμπάν στη θέση των Ταλιμπάν, επεμβαίνουν σε σχολικούς χώρους, σκίζοντας βιβλία και ασκώντας προπαγάνδα μίσους σε μέρη όπου θα έπρεπε να κυριαρχεί η δημιουργία, ο διάλογος, η ατομική καλλιέργεια και η συλλογική δραστηριότητα.
Δεν έχω σκοπό, με το άρθρο αυτό, να πείσω τους συγκεκριμένους «ακτιβιστές» ν’ αλλάξουν νοοτροπία. Δεν νομίζω, έπειτα, πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό, καθώς το δάγκωμα του φιδιού έχει φτάσει μέχρι το μεδούλι (τί να πρωτοσώσει κανείς σε μια κοινωνία η οποία φλερτάρει με τον ολοκληρωτισμό όσο καμιά άλλη). Αυτό, όμως, που θα μπορούσα να τους υποδείξω είναι το εξής: εάν, όλοι εμείς που εναντιωνόμαστε στον σάπιο Νεοφιλελευθερισμό, χρησιμοποιούμε συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις [1] περί Νέων Τάξεων, Εβραίομασόνων, Σόρος, Κίσινγκερ, αν πρόκειται να μιλάμε για το υποτιθέμενο καθαρό γένος Ελλήνων, τον μακελάρη Μέγα Αλέξανδρο, προσβάλλοντας με κάθε ευκαιρία τους Αλβανούς και Μακεδόνες γείτονές μας, τότε ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ο καπιταλισμός δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Διότι, πολύ απλά, δεν έχει κανέναν σοβαρό αντίπαλο, αλλά, απεναντίας, έναν πανίσχυρο σύμμαχο: τον διχασμό των ανθρώπων με βάση την εθνικότητα, το χρώμα, τη φυλή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την θρησκεία. Αλλά και αξιακά αν το δει κανείς, ο Μαρξ κάποτε έλεγε ότι η κόλαση του καπιταλισμού μια μέρα νομοτελειακά θα καταρρεύσει και ο παράδεισος του κομμουνισμού θ’ ανατείλει, αλλάζοντας την ροπή της ιστορίας, και εξαλείφοντας κάθε είδους καταπίεσης και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο! Και, όμως, συνέβη το άκρως αντίθετο: η «προφητεία» αποδείχθηκε εσφαλμένη, καθώς, τελικά, η κόλαση ήταν ο ίδιος ο «κομμουνισμός», ενώ σε σύγκριση με τις χώρες που βρίσκονταν κάτω από το πέπλο του Σταλινισμού, η καπιταλιστική Δύση έμοιαζε με παράδεισο, (αν και στην πραγματικότητα, ο παράδεισος της Δύσης, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια περιποιημένη βιτρίνα, η οποία κρύβει την κοινωνική αλλοτρίωση, την εξαθλίωση και την ασημαντότητα). [2] Έτσι, λοιπόν, συμβαίνει και τώρα. Οι αξίες της φιλελεύθερης ολιγαρχίας σε σχέση με αυτές που πρεσβεύει ένα μέρος των ιδεολογικών της αντιπάλων, (εθνικιστές-λαϊκιστές θρησκόληπτοι, ομοφοβικοί κιτς σημαιοφόροι, παπαγάλοι των κιτρινισμένων εφημερίδων) που, έστω, και άθελά τους ονειρεύονται καθεστώτα σαν αυτά του Ιράν, της Βόρειας Κορέας και άλλων «αντι-ιμπεριαλιστικών παραδείσων», θα μπορούσαν άνετα ν’ αποδειχθούν ανώτερες. Άλλωστε, όπως έλεγε και η Χάνα Άρεντ, «μόνο ο όχλος και οι ελίτ ελκύονται από τον ολοκλητωτισμό. Οι μάζες πρέπει να κερδηθούν από την προπαγάνδα» [3]. Στην Ελληνική περίπτωση, ο όχλος είναι αυτός που χρησιμοποιεί την προπαγάνδα, εκμεταλλευόμενος την υπεραπλούστευση και τον κιτρινισμένο λαϊκισμό που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του, καθώς, έπειτα από μια δεκαετία συνεχιζόμενης απο-πολιτικοποίησης, οι αληθοφανείς και εύκολες αναλύσεις των διαφόρων συνωμοσιολόγων βρίσκουν πολύ εύκολα ώτα ευήκοα. Άλλωστε, η απο-πολιτικοποίηση και η αποξένωση είναι δύο από τα βασικά χαρακτηριστικά που οδηγούν στην επικράτηση ολοκληρωτικών κινημάτων, με βάση την Άρεντ. Οι ελίτ, από την άλλη, εύκολα μπορούν ν’ αντικατασταθούν από νέες ολιγαρχίες. Ξέρουμε πολύ καλά πού οδηγούν το μίσος, η βία, η οργή, και η αγανάκτηση, όταν δεν συνοδεύονται από την λογική, όταν δεν κυριαρχούνται από σύνεση και διάθεση για δημιουργία, όταν η άγνοια (το φυσικό επακόλουθο της πολιτικής απάθειας) και η ασημαντότητα κυριαρχούν, τότε επιβεβαιώνονται οι χειρότεροί μας εφιάλτες. Ξέρουμε, τέλος, πως η Γαλλική Επανάσταση κατέληξε σε λουτρό αίματος, πως η Ρωσική και η Κινέζικη στην φρίκη και την απανθρωπιά… Αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα θυμίζει κάτι από προ-επαναστατική Γαλλία ή Ρωσία (ή Ιράν, δεδομένου ότι έχει χάσει μεγάλο κομμάτι της εθνικής της κυριαρχίας), πού θα καταλήξει η μελλοντική και πολυπόθητη λαϊκή εξέγερση, όταν κόμματα όπως η Χρυσή Αυγή και οι ΑΝΕΛ αγγίζουν, πλέον, διψήφια ποσοστά; Όταν σκίζονται βιβλία εντός σχολικών ιδρυμάτων;
[1] Με σκοπό ν’ αποφύγω τις γνωστές αντιδράσεις μερικών, (και κυρίως αυτών που δεν θα μπουν ούτε καν στον κόπο να επισκεφθούν τους συνδέσμους που παραθέτω, αναφορικά με την κριτική μου στην συνωμοσιολογία), δεν προσπαθώ να πω σε κανέναν ότι συνωμοσίες δεν γίνονται, ή ότι δεν παίζεται τίποτα πίσω από την κουρτίνα. Υπάρχει, όμως, και ο παράγοντας λογική, τον οποίον έχουμε βγάλει εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες από το λεξιλόγιό μας. Όπως, άλλωστε, θα έλεγαν και οι ψυχολόγοι, ο άνθρωπος τείνει ν’ αντιδρά πρώτα με βάση το συναίσθημα και έπειτα με την λογική. Προκειμένου, λοιπόν, να μην μας παρασέρνει πλήρως το συναίσθημα, αλλά παράλληλα, και για ν’ αφήνουμε λιγάκι ανοιχτό χώρο στην λογική, ώστε να μπορεί ο εγκέφαλός μας να επεξεργαστεί καλύτερα αυτά που λαμβάνει, καλό θα ήταν, όλοι μας, να υιοθετήσουμε μια νέα στάση όχι μόνο απέναντι στην καθημερινότητά μας, απέναντι στην (μίκρο ή μάκρο) πολιτική, αλλά ακόμα και στην ίδια τη ζωή. Διαφορετικά, ας αφεθούμε στην αυθαιρεσία της φαντασίας μας, η οποία κάτω από την κλειστότητα του εθνικιστικού μας καβουκιού, θα μπορούσε να μας οδηγήσει σ’ έναν πραγματικό εφιάλτη.
[2] Μπορεί, σίγουρα, κάποιος εδώ να καταλογίζει ευθύνες στον Μαρξ. Ας μην, όμως, ξεφεύγουμε από το θέμα μας! Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, η Χάνα Άρεντ, ο Ερίκο Μαλατέστα (ακόμα και η σχολή της Φρανκφούρτης) ας έχουν τον πάνω λόγο σ’ αυτό το ζήτημα. Το μόνο που αξίζει να πω, κλείνοντας αυτήν την παρένθεση, είναι το εξής: ότι ο Μαρξ ουδέποτε υπήρξε Μαρξιστής. Ο Γερμανός αυτός φιλόσοφος είχε, ίσως, άδικο σε κάποια σημεία, όπως και πολλοί, αν όχι όλοι, οι φιλόσοφοι. Ο Λένιν, ο Τρότσκι, ο Μπουχάριν και ο Στάλιν ήταν όμως ΗΓΕΤΕΣ, και μάλιστα Μαρξιστές! Αυτό και μόνο αρκεί για να πάρει κανείς μερικές πρωταρχικές απαντήσεις αναφορικά με το τερατούργημα της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Έπεται η μελέτη πάνω στον Καστοριάδη, την Άρεντ, την Ρόζα Λούξεμπουργκ και τους αναρχικούς…
[3] “Only the mob and the elite can be attracted by the momentum of totalitarianism itself. The masses have to be won by propaganda.” (Hannah Arendt, The Origins of Totalitarianism, p.342, A Harvest Book)
Υ.Γ: Ο τίτλος του άρθρου είναι παραλλαγή της φράσης του Heinrich Heine: «Όπου καίνε βιβλία, σύντομα θα κάψουν και ανθρώπους!»

Ολυμπιαρχία...

noumero11888...

Απόσπασμα από το βιβλίο του Έρνεστ Μπόρνεμαν “Πατριαρχία”

Είναι ενδεικτικό για το ενιαίο χαρακτήρα της πατριαρχικής παράδοσης ότι η αστική πατριαρχία της εποχής μας αναζήτησε το πρότυπο και τη δικαίωσή της ίσα ίσα στον ελληνικό θεσμό των ολυμπιακών αγώνων, γιατί σ’ αυτό το θεσμό συναντάμε την αρχή της επίδοσης με εξιδανικευμένη μορφή. Εδώ οι άριστοι του κόσμου, επιλεγμένοι έπειτα από αναρίθμητες προκριματικές δοκιμασίες, με τη μορφή της “παιδιάς” που χρησιμεύει μόνο στην προσωπική ευχαρίστηση του αθλητή χωρίς υλικό κέρδος και χωρίς την ελπίδα του υλικού κέρδους, πετυχαίνουν τις μεγαλύτερες επιδόσεις και ανταμείβονται γι’ αυτό με δόξα και τιμή.
Αυτό είναι ο μύθος που καλλιεργείτε για τις ολυμπιάδες, και με αυτόν τον τρόπο θέλει η αστική κοινωνία να αντιμετωπίζονται οι επιδόσεις της αφρόκρεμάς της (…).

Οι αγώνες αυτοί μόνο το χαρακτήρα της “παιδιάς” δεν έχουν. Γιατί οι ιδέες του παιχνιδιού και της επίδοσης αποκλείονται αμοιβαία. Το παιχνίδι είναι κάτι υγιές, κάτι που ψυχαγωγεί, αναζωογονεί, δυναμώνει. Ο αθλητισμός των ρεκόρ, αντίθετα, είναι καταστροφικός, φθοροποιός, εμφορείται από φθόνο και επιθετικότητα, είναι βλαβερός τόσο για το σώμα όσο και για την ψυχή. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να “νικήσει” έναν άλλο χωρίς να τον συντρίψει. Αυτό είναι σαδισμός. Η επιθυμία να κάνει κανείς κάτι “καλύτερα” από έναν άλλο πηγάζει από ένα άρρωστο, ανασφαλές Εγώ, που θέλει να προβληθεί με την καταστροφή του άλλου Εγώ και μόνο στα βάσανα του άλλου μπορεί να βρει την ευτυχία του (…).

Ο δημιουργικός άνθρωπος δεν επιζητεί την συντριβή άλλων δημιουργικών ανθρώπων, γιατί όλες οι δυνάμεις του είναι αφιερωμένες στην δημιουργία. Δεν υποφέρει ούτε από φόβο μπροστά στον διπλανός του ούτε από άγχος μήπως είναι ο ίδιος κατώτερος – άγχος που αργά η νωρίς θα οδηγήσει αναπόφευκατα στην επιθετικότητα και στην δικαιολόγηση της βίας. Εκεί όμως οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η αρχή της επίδοσης, γιατί είναι η κατ’ εξοχή αρχή της βίας: βλέπει κάθε άνθρωπο να βρίσκεται σε ανταγωνισμό με όλους τους άλλους και, με το πρόσχημα ότι πρέπει κανείς να αμύνεται, οδηγεί αναπόδραστα στην επίθεση εναντίον του διπλανού (…).

Έλληνας με το μέτρο ...

Red NoteBook ....
Της Άντας Ψαρρά

«Είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες» (Πάνος Καμμένος)

«Υπάρχει Έλληνας (ακροατής) που να θύμωσε επειδή έβρισε (σ.σ. ο Τράγκας) τη Μέρκελ (σ.σ. ο χαρακτηρισμός ήταν ξεκωλιάρα), την περίοδο που μας ξεφτιλίζει η Γερμανία...;» (Νίκος Χατζηνικολάου) [1]

«Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009[…] Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν» (Μίκης Θεοδωράκης)

Μετά το βαρόμετρο, το θερμόμετρο, το πιεσόμετρο, το βυθόμετρο και το ποτενσιόμετρο, η ελληνική κοινωνία ανακάλυψε και καθιέρωσε το ελληνόμετρο. Το ελληνόμετρο είναι εύχρηστο, φτηνό, αποτελεσματικό και διατίθεται σε διάφορες συσκευασίες. Το Χημείο του Κράτους δεν έχει δώσει ακόμα επίσημα στοιχεία, αλλά είναι βέβαιο, εκ του αποτελέσματος, ότι το ελληνόμετρο περιέχει συντηρητικά και τοξικές ουσίες.

Η πλούσια παράδοση του χαρακτηρισμού των κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων τους σαν προδότες και ανθέλληνες, αλλά και το ιστορικό υποσυνείδητο του έλληνα ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, βοήθησαν καθοριστικά στην κατασκευή αυτής της σύγχρονης μοντέρνας συσκευής, η οποία δεν χρειάζεται καν οδηγίες χρήσης. Την βάζεις στην πρίζα και μετράς τον διπλανό σου χωρίς καν να χρειάζεται η γνώμη του για τη μέτρηση. Το ελληνόμετρο καθιερώθηκε αρχικά για να μετράει την ελληνικότητα παιδιών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς. Με ελληνόμετρο είχε μετρηθεί, για παράδειγμα, ο αριστούχος αλβανός μαθητής Τσενάι, αλλά και πολλοί άλλοι.

Το ελληνόμετρο χρησιμοποιήθηκε επίσης πρόσφατα εναντίον όλων εκείνων των ιστορικών, διανοουμένων, δημοσιογράφων, πολιτικών, οργανώσεων και πολιτών που τόλμησαν τις τελευταίες δεκαετίες να εκφράσουν διαφορετικές απόψεις από την τρέχουσα κοινή γνώμη των δελτίων των οκτώ - και όχι μόνο.

Χρήση του ελληνόμετρου έκαναν με απόλυτο τρόπο στο πρόσφατο παρελθόν οι φορείς των πιο ακραίων ρατσιστικών και μισαλλόδοξων αντιλήψεων - οργανώσεις σαν την Χρυσή Αυγή, διάφορες ενώσεις αποστράτων αλλά και πολλοί αθλητικοί συνδέσμουι. Μια πιο λελογισμένη χρήση του ελληνόμετρου υιοθετήθηκε, εξάλλου, σαν αντίδωρο στην ταύτιση εγκληματικότητας και μετανάστευσης. Παράγοντες της εκκλησίας, τηλεπαρουσιαστές, δήμαρχοι και πολιτικοί έκαναν συχνά χρήση του ελληνόμετρου σε διάφορες φάσεις (Ίμια, παράδοση Οτσαλάν, «Μακεδονικό», ελληνοσερβική φιλία κ.α.), ενώ το ελληνόμετρο ένωσε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους χρήστες. Ενδεικτικά αναφέρουμε κινήσεις όπως το Δίκτυο 21, κόμματα όπως η Πολιτική Άνοιξη και το κόμμα Παπαθεμελή, έντυπα όπως το Νέμεσις και η Ρήξη, αλλά και πλήθος επιχειρηματιών και απλών πολιτών που αποφάσισαν να συστηματοποιήσουν τη χρήση, αν και ακόμα βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο. Ακόμα και ιδιοκτήτες αυθαιρέτων χτισμένων μέσα σε δάση άρχισαν να στολίζουν τα σπίτια τους με τεράστιες ελληνικές σημαίες, διότι κατάλαβαν ότι το ελληνόμετρο ίσως τους γλύτωνε από τα πρόστιμα.

Η οικονομική κρίση, το μνημόνιο, η ανάλγητη πολιτική των μειώσεων μισθών και συντάξεων, χωρίς καν ένα άγγιγμα όσων πλούτισαν παράνομα ή όχι, όσων κερδοσκόπησαν και καταχράστηκαν το ελληνικό δημόσιο και όσων σώπαιναν μπροστά στη σκανδαλώδη διαχείριση των δημόσιων αγαθών και του πλούτου της χώρας, μετέτρεψαν το ελληνόμετρο, από τη μια στιγμή στην άλλη, σε απόλυτο κριτή αλλά και συνεκτικό κρίκο απολύτως διαφορετικών πολιτικών διαδρομών.

Το μνημόνιο, πέρα από τα καταστροφικά οικονομικά του αποτελέσματα, έδωσε στο ελληνόμετρο μεγαλύτερη βαρύτητα ακόμα και από εκείνη του άγριου καπιταλισμού που σαρώνει τα πάντα. Όλοι πλέον μετράνε την ελληνικότητά τους και την ελληνικότητα του διπλανού τους σε ένα επικίνδυνο μπρα-ντε-φερ.

Η τοξική επίδραση αυτής της συσκευής αποδεικνύεται με πολλά παραδείγματα στην πρόσφατη επικαιρότητα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί για παράδειγμα ότι:

- Οι αγανακτισμένες εικόνες που προβλήθηκαν κατά κόρον από τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, ήταν κυρίως οι μούτζες με τις ελληνικές σημαίες;
- Ο Λουκάς Παπαδήμος κρίνεται μη επαρκώς έλληνας από τον εκδότη της Αυριανής, τον εκδότη της Βραδυνής, τους εκπροσώπους της ακροδεξιάς, αλλά ακόμα και από τον Αλέξη Τσίπρα;
- Τα μέλη φασιστικών και ναζιστικών ομάδων κατηγορούν τη Μέρκελ επειδή είναι γερμανίδα, ενώ δημοκρατικές ενώσεις προπαγανδίζουν μποϊκοτάζ σε γερμανικά προϊόντα, την ώρα που γερμανοί πολιτικοί και πολίτες στέκονται στο πλευρό των εργαζόμενων ελλήνων;
- Το «είμαστε όλοι έλληνες» των δημοκρατικών πολιτών άλλων χωρών, που αλληλέγγυοι διαμαρτύρονται, γίνεται αμέσως και σύνθημα των πιο μισαλλόδοξων εκφραστών του πολιτικού φάσματος ακόμα κι εκείνων που μαχαιρώνουν μετανάστες στους δρόμους;
- Οι παράνομες καταθέσεις στο εξωτερικό, οι παράνομες βίλες, ο παράνομος πλουτισμός, το λαθρεμπόριο καυσίμων και τα αφορολόγητα υπερκέρδη εφοπλιστών υποβαθμίζονται, με μια και μόνο δήλωση ελληνοσύνης;

Η συσκευή αυτή πρέπει τώρα αμέσως να καταργηθεί, να αποσυρθεί από την κυκλοφορία, να σταματήσει τους αλλόκοτους διαχωρισμούς και τις ακόμα πιο αλλόκοτες συμμαχίες. Το ελληνόμετρο οδηγεί στη βαθιά βαρβαρότητα, στην απομόνωση και, κυρίως, στην έλλειψη μιας διαφορετικής πολιτικής που να βασίζεται στην αλληλεγγύη, την υπεράσπιση των κοινωνικά περιθωριοποιημένων και τη δημοκρατική εκπροσώπηση των πολιτών.

Ο Λάτσης, ο Λαυρεντιάδης, ο Κουρής, ο Μίκης, ο Βενιζέλος, η Κανέλλη, ο Τζιμάκος, ο Λαζόπουλος, ο Πρετεντέρης, ο Μιχαλολιάκος, ο νεαρός κουκουλοφόρος, η Δαμανάκη, ο ΜΑΤατζής, ο Σκυφτούλης, ο Κρανιδιώτης, ο μανάβης, ο Κουφοντίνας, ο Βαρδινογιάννης κι εγώ είμαστε όλοι έλληνες.

Ε, και;

Ένας μικρός θρίαμβος...

Της Άννας Δαμιανίδη απο τον Insider ...

Το καλύτερο μου το 2011 ήταν το ταξίδι των τριών παιδιών από τα Πομακοχώρια στην Αθήνα. Δεν τα ξέρω τα παιδιά, και δεν τα συνάντησα. Την ιστορία την έμαθα συμπτωματικά, από μια φίλη μου που είναι καθηγήτρια Μαθηματικών στο Γυμνάσιο της Σμίνθης. Χρόνια τώρα μας διηγείται τις εμπειρίες της από την καθημερινή μάχη που δίνουν με τις προκαταλήψεις, τη φτώχεια, τα στερεότυπα, το παρελθόν αυθαιρεσίας της ελληνικής πολιτείας, με το κλείσιμο των μειονοτήτων στον μικρό καταπιεσμένο κόσμο τους, με τις ανισότητες κάθε είδους με δυο λόγια, για να μπορέσουν να κάνουν το σχολείο τους να λειτουργήσει κανονικά σε δύσκολες συνθήκες. Ένα Γυμνάσιο όπου φοιτούν παιδιά από όλα τα γύρω χωριά, χωριά φτωχά, χωριά όπου μέχρι τη δεκαετία του 90 μπορούσες να τα προσεγγίσεις περνώντας φρουρούμενες μπάρες. Δυσάρεστες ιστορίες, που δεν αφήσαμε να μας απασχολήσουν εδώ κάτω εμάς τους έχοντες και κατέχοντες τον λόγο και τις δημοκρατικές ανησυχίες. Θα μας έθιγαν την εικόνα της ευρωπαϊκής χώρας στην οποία νομίζουμε ότι ζούμε, θα μας ξύπναγαν φόβους που δεν έχουμε αντιμετωπίσει ποτέ ξεκάθαρα κι ανοιχτά, με πλήρη ειλικρίνεια.

Εκεί λοιπόν. Στα μέρη που δεν μπορείς να ονομάσεις καλά-καλά, γιατί ως γνωστόν τα ονόματα είναι η ψυχή μας. Έχουμε κλείσει την ψυχή μας στα ονόματα όπως ο γίγαντας του παραμυθιού είχε κλείσει την καρδιά του σε ένα αυγό κότας. Στη Σμίνθη που μπορεί να τη λέγανε κάπως αλλιώς, αλλά τώρα τη λένε Σμίνθη. Στους Πομάκους που μιλάνε βουλγαρικά αλλά τα λέμε πομακικά, γιατί οι Βούλγαροι λένε πομάκους τους άπιστους που έγιναν μουσουλμάνοι επειδή ήταν εδώ οθωμανοί, που δεν τους λέμε τούρκους ακόμα κι όταν είναι, αν και μαθαίνουν τούρκικα υποχρεωτικά, τα οποία υποτίθεται ότι μιλάνε, αλλά δεν τα ξέρουν.

Βγάλατε άκρη; Κι αυτό δεν είναι παρά η εισαγωγή σε ιστορίες που θα μπορούσαν να τραβήξουν για πολλή ώρα και να φαίνονται πολύ περίπλοκες. Ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο απλές. Τα παιδιά σ’ αυτά τα χωριά δεν έχουν τις ευκαιρίες να μορφωθούν που έχουν τα άλλα. Δεν ξέρουν καλά ελληνικά, και δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο με την πολυγλωσσία. Τα χωριά είναι ορεινά, με χίλιες δυσκολίες πάνε στο σχολείο. Κι ωστόσο κατάφεραν να πάρουν μέρος σε έναν πανελλήνιο διαγωνισμό με θέμα την παρουσίαση πειραμάτων Φυσικής και να έρθουν πρώτα. Κι αυτό ενώ διαγωνίζονταν μαζί με παιδιά από τα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας.

Η φυσικός του Γυμνασίου Σμίνθης Αλεξάνδρα Κίτσιου ήταν που έμαθε για τον διαγωνισμό αυτό. Το Βρετανικό Συμβούλιο καλούσε τα σχολεία να παρουσιάσουν σε ένα βίντεο τα δικά τους πειράματα. Κι επειδή έχει μερικά αστέρια στις τάξεις της, αποφάσισε να τα ενθαρρύνει να πάρουν μέρος. Τα παιδιά δούλεψαν πολύ, αλλά δεν περίμεναν ότι το βιντεάκι τους θα ήταν ανάμεσα στα πρώτα δέκα. Κατέβηκαν στην Αθήνα, για πρώτη φορά στη ζωή τους, και τελικά ήρθαν πρώτα. Τώρα η Αϊτούλ, ο Εμράχ και η Γκιουλμπαχάρ ετοιμάζονται να πάνε στο Λονδίνο και πετάνε στα σύννεφα από χαρά.

Είναι σπουδαίο πράγμα να αμείβονται με τέτοιο τρόπο οι κόποι του εκπαιδευτικού. Είναι σπουδαίο να δίνει η πολιτεία ευκαιρίες να αντιμετωπίζεται η ανισότητα στη μόρφωση, και βλέπετε, το κάνει. Δεν είναι απλό, δεν είναι αυτόματο, οι άνθρωποι που διδάσκουν εκεί πάνω έχουν να αντιμετωπίσουν χίλιες δυο δυσκολίες και επιθέσεις απ’ όλες τις πλευρές του εθνικισμού, ο οποίος σε κάθε περίπτωση προτιμά την αμορφωσιά, εξ ενστίκτου. Μερικές φορές όπως αυτή έχουν την ευκαιρία οι εκπαιδευτικοί να νιώσουν ότι οι κόποι τους άξιζαν. Μπορούμε για την περίσταση να νιώσουμε ρίγη εθνικής περηφάνιας.

Για έναν διεθνικό πατριωτισμό...

Η Αυγή online ...

ΤΟΥ ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ
Μήνες τώρα ακούμε πως οι Μάγια πίστευαν ότι το 2012 θα έρθει το τέλος του κόσμου. Δεν ξέρω για τον κόσμο, ίσως όμως το 2012 σημάνει την κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι οπαδοί της ευρωπαϊκής (καπιταλιστικής) ολοκλήρωσης φαντάζονταν μια Ευρώπη ισότιμων εθνών, μία ήπειρο ευημερίας και ειρήνης. Η πραγματικότητα διέψευσε τις προσδοκίες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αυτοδιαλυθεί ως συνέπεια της ανισότιμης ανάπτυξης και των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών ή θα μετατραπεί σε ένα περισσότερο συγκεντρωτικό και αυταρχικό μόρφωμα υπό την ηγεμονία του γερμανικού κεφαλαίου; Και η Ευρώπη του Σένγκεν, η Ευρώπη - φρούριο, θα γίνει για άλλη μια φορά φυτώριο του ρατσισμού και των επί μέρους εθνικισμών;
Η κρίση της Ε.Ε. είναι η χρονικά και τοπικά συγκεκριμένη μορφή της δομικής κρίσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, ο οποίος, έχοντας φτάσει στα ιστορικά του όρια, γεννά νέες μορφές πολέμων, εκμετάλλευσης και φτώχειας και νέες μορφές φενακισμού της συνείδησης.
Συγκεκριμένα: Ορισμένοι ιδεολόγοι της αστικής τάξης είχαν πιστέψει ότι ο αστικός διαφωτισμός θα σήμαινε τον θάνατο των θεών. Αλλά οι θεοί, αείζωοι, επιστρέφουν στη «μετα-νεωτερική» εποχή μας, μορφές της αλλοτριωμένης συνείδησης των αντινομιών του σημερινού κόσμου. Αντίστοιχα, σύμφωνα πάντα με τους ιδεολόγους της αστικής τάξης, η λεγόμενη (οικονομικο-τεχνική) παγκοσμιοποίηση θα σήμαινε την υπέρβαση του έθνους - κράτους και των εθνικών συγκρούσεων. Η κρίση, οι παγκοσμιοποιημένες αντιθέσεις και οι πόλεμοι της Νέας Τάξης διεύψευσαν τα διαφωτιστικά σχήματα.
Η νεοαποικιακή εκμετάλλευση και οι πόλεμοι της Νέας Τάξης γεννούν νέες μορφές εθνικισμών και φονταμενταλισμών. Αλλά σήμερα πρέπει να διακρίνουμε ανάμεσα στον αντιδραστικό αντιαμερικανισμό και τον αντιδραστικό εθνικισμό από τη μία και τον υγιή πατριωτισμό από την άλλη, όπως επίσης ανάμεσα στις σκοταδιστικές μορφές του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και τα θετικά του αστικού διαφωτισμού, υπέρβαση του οποίου αποτελεί η μαρξιστική φιλοσοφία και ανθρωπολογία. Ο καπιταλισμός, όπως έγραψαν οι Μαρξ και Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, διέλυσε τις ρομαντικές αυταπάτες των προκαπιταλιστικών κοινωνιών μετατρέποντας τις ανθρώπινες σχέσεις στην αισχρή ανταλλαγή «τοις μετρητοίς».
Και η Ελλάδα; Εκποιείται. Η γη, ο δημόσιος τομέας της οικονομίας, ο ορυκτός πλούτος και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, στο πλαίσιο ενός νεο-αποικιακού πειράματος. Αλλά η εκποίηση προκαλεί νέες συνειδησιακές διεργασίες. Πολλοί μιλούν για νέα κατοχή και για νέο ΕΑΜ. Άλλοι γίνονται φορείς εθνικιστικών και ρατσιστικών ιδεολογιών. Αλλά: «αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Κανείς ξένος στρατός δεν έχει εισβάλει στην Ελλάδα. Δεν έχουμε ούτε κατοχή ούτε νέα κατοχή. Όπως ξανάγραψα, κανείς Άρης δεν θα κηρύξει την επανάσταση στα ελληνικά βουνά. Σήμερα έχουμε μια ιδιότυπη οικονομικο-πολιτική κατοχή, επιλογή της κυρίαρχης τάξης μας. Κατά συνέπειαν ο αγώνας εναντίον της νέας χούντας και των επικυρίαρχων είναι σήμερα βασικά ταξικός: αντικαπιταλιστικός και αντιιμπεριαλιστικός.
Και το εθνικό; Το πατριωτικό; Πριν απαντήσουμε, ας θέσουμε το ερώτημα: Τι σημαίνει πατρίδα; Πατρίδα είναι η γη, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, προπαντός οι άνθρωποι, οι επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις, ο λαϊκός πολιτισμός, οι βιώσιμες πολιτιστικές μορφές που δημιούργησε η αστική τάξη. Όλα αυτά εκποιούνται σήμερα.
Η αριστερά είναι εξ ορισμού πατριωτική. Ένας αριστερός πατριωτισμός θα έχει σήμερα ως περιεχόμενο την υπεράσπιση της πατρίδας, με την ευρύτατη έννοια. Αλλά ένας τέτοιος πατριωτισμός, στοιχείο της μαρξιστικής ιδεολογίας, είναι, εξ ορισμού, διεθνιστικός. Επιστρέφουμε λοιπόν στο πρόβλημα της Ευρώπης: Έξω από την Ε.Ε., επιστροφή στο έθνος - κράτος; Ή αγώνας του ελληνικού λαού σε συντονισμό με το εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, για την Ευρώπη των ενωμένων σοσιαλιστικών δημοκρατιών;
Ουτοπία; Πιθανόν. Αλλά η ουτοπία του σήμερα (το μη εισέτι ον) μπορεί να γίνει ο τόπος της συναδέλφωσης των λαών της Ευρώπης. Εδώ βρίσκεται και η ιστορική ευθύνη και της δικής μας αριστεράς, η οποία, πολυδιασπασμένη και χωρίς στρατηγική, συνεχίζει τον αδιέξοδο εμφύλιο.

Πλαστοί Εθνικισμοί και η μόνη Πατρίδα ...

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

Ξύπνησαν πολλών ειδών ‘εθνικισμοί’ τα δυο αυτά χρόνια. 10 περίπου εκατομμύρια από δαύτους υποθέτω. Ο Παπανδρέου ομολογούσε στην αρχή πως ‘το έλλειμμα μειώνει την εθνική μας κυριαρχία’ και ο κ. Πετσάλνικος καλούσε ενοχλημένος τον Γερμανό Πρέσβη (για καφέ προφανώς) μετά το ..σηκωμένο δάχτυλο της Αφροδίτης της Μήλου. Η ‘εθνική οργή’ χρωμάτισε όλες σχεδόν τις πτέρυγες της Βουλής, σαν όλα τα κόμματα να ‘είχαν τον Καρατζαφέρη τους’. Ξεχείλισε στα τηλεοπτικά πάνελς, όση περίσσευε, γέννησε ακόμη και ολόκληρη νέα συχνότητα ! Πούλησε πρωτοσέλιδα εφημερίδων, συσκοτίζοντας όσο περισσότερο μπορούσε την ήδη σύνθετη πραγματικότητα. Δεν αγνόησε καθόλου το internet, έφτασε ακόμη και στις …σχολικές γιορτές ! Με τις άστοχες δηλώσεις του, την πότισε, το τελευταίο διήμερο, ο επονομαζόμενος (ρατσιστικά οφείλω να σημειώσω) ‘Βιετναμέζος’, κύριος Ρέσλερ.

Ο ‘νέο-εθνικισμός’ ετούτος, βέβαια, δεν πρόκειται να ‘αναγεννήσει’ κανένα έθνος. Η γνωστή ατάκα του Σολομού (περί εθνικού και αληθινού) μοιάζει απόρθητη ως τις μέρες μας, αλλά ετούτοι όλοι οι σημερινοί ‘χρήστες’, απλά τσιμπολογάει ο καθένας τους το κομματάκι εκείνο της αλήθειας που τον βολεύει. Είτε για να κρύψει την ασχημοσύνη του, είτε να αναδείξει τα όποια του …κάλλη. Αλήθεια λέει ο Παπανδρέου, αλήθεια κι ο Σαμαράς ! Αλήθεια ο Καρατζαφέρης, αλήθεια και η Ντόρα. Αλήθεια ο Ανδριανόπουλος κι ο Ανδρουλάκης (τι ζευγάρι !). Ο κομαντάντε ..Κουίκ κι ο δοσίλογος …Πρετεντέρης ! Πολλοί φουκαράδες για τόσο ..παλιό βαγόνι !

Όλες αυτές οι διαφορετικές αλήθειες καμιά σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Την οποία επίτηδες συσκοτίζουν, μπερδεύουν, αποκρύπτουν: To ..έθνος που υποθέτουν έχει ..αποδημήσει εδώ και πολύ καιρό.

Το ενεχυρίασε πρώτος ο εθνάρχης (ιστορική ειρωνεία), τότε που ανήκαμε στη Δύση, μην τύχει και ξεστρατίσουμε προς την Σοβιετική ανατολή. Πήρε τη στροφή μετά ο ..λαοπλάνος. Τότε που εν μία νυκτί το ΠΑΣΟΚ του ‘τρίτου δρόμου για τον σοσιαλισμό’ μας ..αποκαλύφθηκε σαν ‘ο καλύτερος εγγυητής της Ευρωπαϊκής Πορείας της χώρας’. Πανηγυρίσαμε -όλοι μαζί οφείλω να πω-, τέλος, όταν ο ‘καθηγητής’ εκσυγχρόνιζε τις ‘κοινωνικοποιήσεις’ σε ‘αποκρατικοποιήσεις’ για να μας συνδέσει με τον ‘στενό πυρήνα’, που τώρα αποδεικνύεται όχι και τόσο σκληρός ! Πολύ καιρό, αναρωτιέμαι, τι σκατά θα γράψει στο τέλος η Ιστορία. Θα αναφέρει καν την Ελλάδα στο κεφάλαιο για την ‘Ευρωπαϊκή Διάλυση’;;…

Ευτυχώς, η καπιταλιστική σήψη (παγκόσμια) μοιάζει τόσο βαθειά, που σε λίγο όλοι αυτοί οι κενοί περιεχομένου ‘εθνικισμοί’ δεν θα μπορούν να κρύψουν τη μπόχα. Σε λίγο οι λαοί –κι εμείς ίσως πρώτοι- θα καταλάβουν το πώς και το γιατί. Κι αυτοί οι λαοί, ο καθένας ξεχωριστά κι όλοι μαζί, θα γεννήσουν τον μόνο πραγματικό ‘εθνικισμό’ που θα μπορούσε στην καμπή ετούτη, να γυρίσει προς τα μπροστά τη σελίδα της Ιστορίας..

Τον ‘εθνικισμό’ εκείνο, των εργαζομένων απέναντι στα αφεντικά. Που θα γεννήσει την ‘πατρίδα’ του παραδοσιακού και ανθρωπιστικού πολιτισμού (μόνου πραγματικά παγκόσμιου), απέναντι στην πολιτιστική σούπα-ναρκωτικό της παγκοσμιοποίησης. Που θα φέρει την αλληλεγγύη του απενοχοποιημένου χρώματος, απέναντι στους κίβδηλους φράχτες του ρατσισμού τους. Που θα σώσει έναν πλανήτη χωρίς σύνορα και θα ακυρώσει την οικολογία-εμπόρευμά, που πληρώνει φόρους στα τελωνεία. Που θα αφήσει, τέλος, τον άνθρωπο να απολαύσει την πανέμορφη πολυμορφία των θεών του, απέναντι στην τουλάχιστον βολική νέο-καθολική ‘αθεΐα’ τους.