Ο Αλτουσέρ, το ΕΑΜ και ο ΣΥΡΙΖΑ: μια αστάθμητη συνάντηση...

του Σταυρου Παναγιωτιδη, απο τα Ενθεματα...

Ποιες είναι οι συνθήκες που ευνοούν σήμερα την προοπτική της κυβέρνησης της Αριστεράς; Θα έλεγα, μεταξύ άλλων, δύο που αφορούν το ίδιο το υποκείμενο της, τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτον, ότι δεν είναι κομμάτι των βασικών σχέσεων εξουσίας και των πελατειακών δικτύων, με την ευρύτερη έννοια, που όριζαν ως τώρα τις πολιτικές αποφάσεις.
Άρα, δεν έχει βεβαρυμμένο πολιτικό «ποινικό μητρώο», αλλά κυρίως δεν έχει τις αντίστοιχες δεσμεύσεις. Δεύτερον, ότι καλείται να κυβερνήσει μέσα σε ένα πεδίο πολύ μεγάλης κρίσης της ιδεολογικής ηγεμονίας των αντιπάλων του, που με κατάλληλες κινήσεις και πρακτικές μπορεί να ρευστοποιηθεί τόσο πολύ που να εδραιώσει στοιχεία μιας νέας ιδεολογικής ηγεμονίας πολύ πιο γρήγορα από όσο φανταζόμαστε.

Όλα αυτά θυμίζουν, τηρουμένων των πολλών αναλογιών, τις συνθήκες ισοπέδωσης της ελληνικής κοινωνίας, υπό τις οποίες το ΚΚΕ ανέλαβε με το ΕΑΜ την πρωτοβουλία της Αντίστασης και της οικοδόμησης νέων σχέσεων εξουσίας και καθημερινότητας στις περιοχές που απελευθέρωνε. Για να το πούμε αλλιώς, τις συνθήκες μέσα στις οποίες η Αριστεράμε τις πρακτικές της έδωσε τον αγώνα για τα μυαλά των ανθρώπων.

Ο Αλτουσέρ και ο Ηγεμόνας του Μακιαβιέλι

Μας παραπέμπουν μάλιστα σε αυτό που πολύ ωραία μας λέει ο Αλτουσέρ μιλώντας για τον Ηγεμόνα του Μακιαβέλι:

«Το πιο εκπληκτικό με τον Μακιαβέλι, στη θεωρία του για τον Νέο Ηγεμόνα που οφείλει να θεμελιώσει τη Νέα Ηγεμονία, είναι ότι αυτός ο νέος άνθρωπος πρέπει να είναι ένας άνθρωπος του τίποτε, χωρίς παρελθόν, χωρίς τίτλους και φορτία, ένας ανώνυμος, μόνος και γυμνός (δηλαδή στην πραγματικότητα ελεύθερος, χωρίς προκαθορισμούς που θα βάραιναν επάνω του και θα μπορούσαν να παρακωλύσουν την ελεύθερη άσκηση της αρετής του).

Η ελπίδα απέναντι στον κακό μας εαυτό...

Γιώργος Αρβανίτης, EcoLeft...Είναι κάτι φορές που ο κακός μας εαυτός, το εγώ, υπερβαίνει το εμείς και βάζει στην άκρη τη συλλογικότητα και την ανάγκη των πολλών.

Είναι κάτι στιγμές που η εσωτερική ανάγκη να εκφραστούμε και να πούμε αυτό που νιώθουμε, δεν λογαριάζει το αποτέλεσμα για τους υπόλοιπους.

Αλλά είναι και κάτι ώρες που αυτά που λέμε, μόνο πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσουν και τότε μάλλον είμαστε εκτός των ορίων που όλοι μας έχουμε συμφωνήσει.

Ήρθε πριν από μερικούς μήνες ο λαός και ακούμπησε την ελπίδα του επάνω στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, γιατί πίστεψε ότι αυτό που λέει είναι αληθινό, γιατί ένοιωσε ότι μπορεί να το κάνει πράξη, γιατί απελευθερώθηκε από δεσμά χρόνων και ένοιωσε δυνατός, γιατί, γιατί, γιατί………πολλά γιατί και κανείς μας δεν έχει δικαίωμα ούτε να τον απογοητεύσει ούτε να τον κάνει να απολογείται δεξιά και αριστερά, στον περίγυρό του, στη γειτονιά του, στη δουλειά του.

Του είπαμε του λαού συγκεκριμένα πράγματα όσο καλύτερα μπορούσαμε, καθαρές κουβέντες και λόγια μετρημένα, αυτά άκουσε, αυτά πίστεψε, αυτά τίμησε και με το παραπάνω!

Του είπαμε ότι θα σταματήσουμε την πολιτική της φτώχειας, της λιτότητας και των μνημονίων και είπε ΝΑΙ

Του είπαμε ότι θα αγωνιστούμε και θα παλέψουμε με πολύ δύσκολους όρους για να πετύχουμε και είπε ΝΑΙ

Του είπαμε ότι θα αποκαταστήσουμε τις αδικίες, θα φτιάξουμε δίκαιο φορολογικό σύστημα και ότι έχουμε πρόγραμμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για να μπορέσει να βρει δουλειά και να αμείβεται σαν άνθρωπος, και είπε ΝΑΙ

Του είπαμε ότι θα βαθύνουμε τη δημοκρατία και τη συμμετοχή όλων , ότι θα διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού το περιβάλλον που δανειστήκαμε από τις επόμενες γενιές και είπε ΝΑΙ

Δεν του είπαμε αυτού του λαού ότι θα προσπαθούμε κάθε τρεις και λίγο να τον μπερδεύουμε και να τον αποσυντονίζουμε.

Δεν του είπαμε ότι θα λέμε ο καθένας ότι θέλει, χωρίς να το έχουμε συμφωνήσει και να είναι η συλλογική μας άποψη, το πρόγραμμα μας, οι θέσεις μας.

Δεν του είπαμε ότι θα τον φορολογήσουμε επειδή πιστεύει στο Θεό, λες και δεν έχει άλλο χαράτσι να πληρώσει. Ούτε ότι με περίσσια ευκολία θα αυτοπροσδιοριζόμαστε αναρχικοί ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας, την ώρα που κάθε κουβέντα μας τη βλέπουμε να γίνεται λάστιχο και να χρησιμοποιείται εναντίον μας, μέσα στη μπερδεμένη ατμόσφαιρα, που μας έχει επιβληθεί. Προφανώς βέβαια και δεν του είπαμε ότι θα τον ενημερώνουμε και για τις ερωτικές μας επιδόσεις έστω και σαν «απάντηση» στον οποιονδήποτε.

Είναι πολύ απλό, αυτά δεν τα έχουμε συμφωνήσει, δεν είναι η συλλογική μας απόφαση.-

Και επειδή ο σοφός λαός μας όταν μεγαλούργησε στο πρόσφατο παρελθόν με την πρωτοπορία, τη καθοδήγηση και την ανθρωποθυσία της Αριστεράς και των ανθρώπων της, έβαλε τα πράγματα σε σειρά, τα ταξινόμησε χρονικά στο μυαλό του και έθεσε προτεραιότητες, βήμα 1, βήμα 2, βήμα 3 κ.λ.π. αξίζει να θυμηθούμε τον ύμνο του ΕΑΜ που με τη μαγεία της απλότητας απάντησε και απαντάει ακόμη και σήμερα σε όλους και σε όλα:

Το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα
Θα μας σώσει τώρα απ’ τη σκλαβιά
Έχει πρόγραμμα λαοκρατία
Η ελπίδα θα νικήσει τον κακό μας εαυτό !

Γιώργος Αρβανίτης

Μέλος της Γραμματείας του ΣΥΝ Κορυδαλλού

Μέλος του Συντονιστικού του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Κορυδαλλού

Γελαει η Ιστορια με μας...

Κατινα Τεντα - Λατιφη... στο TVXS...

…Γελάει η ιστορία με μας, γιατί τώρα όσο ποτέ άλλοτε, το πατριωτικό μας καθήκον επιβάλλει το «Εμείς» υπεράνω κάθε είδους «Εγώ». Κι αν δεν το αντιληφθούμε, τότε «Ναι» στις παρελάσεις των μαθητών που δίνουν χρώμα και ζωντάνια στις επαρχίες και τα χωριά με τις οικογένειες να καμαρώνουν τα παιδιά τους και να τους θυμίζουν τις εθνικές επετείους, αλλά το πατριωτικό αίσθημα δεν καλλιεργείται μόνον με το «Ταμ, ταμ, ταρατατάμ» κύριε Διευθυντά…» η αντιστασιακή μαχήτρια, Κατίνα Τέντα-Λατίφη, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο του tvxs.

Αρχές Σεπτέμβρη ακούσαμε τυμπανοκρουσίες στο δάσος που βρίσκεται μπροστά στο σπίτι μας. Ταμ-ταμ, ταρατατάμ, τάμ – τάμ – τάμ. Με το που διερωτηθήκαμε τι να είναι, θυμηθήκαμε ότι μετά από ενάμιση μήνα και πλέον, θα είναι ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου, και όπως χρόνια τώρα, το

Σχολείο που είναι επίσης απέναντι, στέλνει μαθητές των μεγάλων τάξεων να προετοιμασθούν για την παρέλαση.
Απ’ τις αρχές του Φλεβάρη ετοιμάζονται για την 25η του Μάρτη και από τις αρχές του Σεπτέμβρη για την 28η του Οχτώβρη. Είναι μια μικρή ομάδα μαθητών που εκπαιδεύονται σχεδόν καθημερινά στα ταμπούρλα. Δενσταματούν ούτε τις Κυριακές και πολλές φορές παραβιάζουν και τις ώρες της κοινής ησυχίας, κάτι που ενοχλεί τους γύρω κατοίκους κι αυτό προκάλεσε ένα τηλεφώνημα στο διευθυντή του Σχολείου.
- Κύριε, η απάντηση του Διευθυντή, πρέπει να διαπαιδαγωγηθούν τα παιδιά με την αγάπη για την πατρίδα, δεν πειράζει που είναι τόσες οι μέρες γιατί και μ’ αυτόν τον τρόπο ενστερνίζονται το εθνικό πνεύμα – είπε και άλλα, και μ’ όλο το σεβασμό προς το κίνητρό του, η βάση της νοοτροπίας και της σκέψης δυσκόλεψε την επικοινωνία.
Ποιός αμφιβάλλει ότι ύψιστο χρέος μας είναι να μάθουν οι νέοι να αγαπούν την πατρίδα μας, αυτή την εύμορφη μεσογειακή χώρα μας, που πέρασε τα μύρια απ’ τις επιδρομές και τις επεμβάσεις των ξένων για να την κάνουν δική τους, αλλά αυτή ορθώθηκε σε θεριό που φουσκώνει και γίνεται ηρωικός γίγαντας για να υπερασπισθεί τον εαυτό της;
Να την μάθουν την ιστορία της, αλλά να τους την μάθουμε ολόκληρη κι αληθινή, με όλους τους τρόπους, ακόμη και με τα ταμπούρλα.
Ας έρθουμε στην 28η Οχτωβρίου, επέτειο της ίδιας ημερομηνίας του 1940, όταν ο διχτάτορας της Ιταλίας, φασίστας Μουσολίνη, εισέβαλε ξαφνικά στην χώρα μας απ’ τα ελληνο-αλβανικά σύνορα, ενώ πριν από δύο μήνες είχε βυθίσει πολύ ύπουλα το ελληνικό αντιτορπιλικό «Έλλη».

Ήμουν τότε μαθήτρια του Δημοτικού και ξαφνικά άρχισαν να χτυπάν δαιμονισμένα όλες οι καμπάνες απ’ τις τρεις εκκλησίες και από τα γύρω εκκλησάκια. Ο κόσμος πετάχτηκε στους δρόμους τρομαγμένος. «Έχουμε πόλεμο, άρχισε πόλεμος»!

Ντελάληδες καλούσαν τους νέους για άμεση γενική επιστράτευσ, και δεν πέρασαν πολλές ώρες που έφθασαν τα στρατιωτικά καμιόνια, τους πήραν, και έφυγαν για το μέτωπο.
Οι νέοι που φεύγαν τραγουδούσαν, ήταν γεμάτοι έξαρση να διώξουν τους Ιταλούς, οι οικογένειες έκλαιγαν, έκαναν τον σταυρό τους, πάνε και οι έρωτες, πάνε και οι δουλειές, έμειναν τα σπίτια και τα παιδιά χωρίς πατεράδες και χωρίς γιους.

Ερήμωσε ο τόπος, άδειασαν οι γειτονιές κι ανάθεμα, ανάθεμα τον πόλεμο!

Πολλοί πήγαν και εθελοντές απ’ τις μεγαλύτερες ηλικίες, κόσμος απλός, αλλά και επιστήμονες, και κυρίως γιατροί, όπως ο Ξενοφώντας Κοντιάδης που σκοτώθηκε ενώ χειρουργούσε, ο καθηγητής Πέτρος Κόκκαλης ο μέγιστος τότε χειρουργός της Ελλάδας, ο Κώστας Αλιβιζάτος και πολλοί άλλοι.
Οι Ιταλοί απωθούνταν με πολύ σκληρές μάχες, γιατί αυτοί είχαν όλα τα μέσα, ενώ ο δικός μας στρατός ήταν εντελώς απροετοίμαστος!
Άρχισε κι ένας βαρύτατος χειμώνας, ανυπόφορος, πάνω στα ψηλά βουνά της Πίνδου κι εμφανίστηκαν τότε σα μάστιγα τα κρυοπαγήματα απ’ τα ακατάλληλα παπούτσια και τις γκέτες των ποδιών, που έβγαλαν εκτός μάχης πολλούς στρατιώτες, και τους άφησαν ανάπηρους χωρίς πόδια.
Αρχίσαμε κι εμείς τότε στις πόλεις και τα χωριά να πλέκουμε κάλτσες, γάντια, φανέλλες, και κουκούλες για το στρατό.
Τότε δοξάστηκαν και οι γυναίκες της Ηπείρου, που κουβαλούσαν τρόφιμα και πυρομαχικά μέσα στα βαθιά χιονισμένα βουνά και η ιστορία τις κατέγραψε με τον τιμητικό τίτλο «Η μάννα της Πίνδου»!
Οι στρατιώτες μας μέσα σε 26 ημέρες είχαν απωθήσει τους Ιταλούς απ’ τα πάτρια εδάφη, τους χτυπούσαν μέσα στην Αλβανία και τους έσπρωχναν προς τη θάλασσα.

Τί υπερασπίζονταν τα ελληνόπουλα τόσο ηρωικά και θυσιάζονταν ομαδικά; Υπερασπίζονταν την πατρίδα τους, τα βουνά της, τις θάλασσές της, το λαό της, τα ζώα και τον αέρα της, τα έχοντά της, την ιστορία, τον πολιτισμό της, τη γη της.

Αν ανεβείς επάνω στην Πίνδο, στον Άη Ληά της Φούρκας, όπου και η προτομή του υπερασπιστή Δαβάκη, βαδίζεις –και το ξέρεις- ότι πατάς πάνω σε θαμμένα νιάτα, πάνω σε ηρωικά ελληνόπουλα.
Αλλά κι εκείνα, αυτή τη γης που υπερασπίζονταν, ήξεραν ότι από κάτω έκρυβε τους τάφους των προγόνων τους που πάλεψαν τους Τούρκους, τους Ρωμαίους και τους αμέτρητους εισβολείς.

Κι ενώ η νίκη ολοκληρώνονταν, από την άλλη μεριά στα ανατολικά της σύνορα, η Ελλάδα χτυπήθηκε από τις φασιστικές ορδές του Χίτλερ του αρχιτέκτονα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου που στοίχησε 70 εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα!

Κι ετούτη η μικρή μας χώρα τους αντιστάχτηκε ένα μήνα, καθυστερώντας την προέλασή τους ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
Μας αποκάλεσαν τότε «ήρωες», ο Τσώρτσιλ μάλιστα είπε ότι «οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες» και ο ίδιος ο Χίτλερ δεν μπόρεσε να μην δηλώσει ότι απ’ όλους τους αντιπάλους που αντιμετώπισε, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με ύψιστο ηρωισμό και με αυτοθυσία, αλλά το ερμήνευσε με τα ρατσιστικά του πιστεύω ότι οι Έλληνες είμαστε δήθεν απόγονοι των Δωριαίων, απ’ όπου κατάγονται και οι γερμανοί!
Κι έτσι η χώρα βυθίστηκε στο σκοτάδι της τριπλής κατοχής: των Γερμανών, των Ιταλών και των Βουλγάρων φασιστών.

Η μάχη τώρα πέρασε χωρίς σταματημό στο εσωτερικό της χώρας οργανώνοντας την Αντίσταση που πλάτυνε απ’ άκρη σ’ άκρη της επικράτειας, μια πραγματική εθνέγερση. Οργανώσεις με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη, την Εθνική Αλληλεγγύη, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), την Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ), τα «Αετόπουλα» και τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ). Βέβαια -εκτός από αυτές- υπήρξαν και άλλες, μικρότερης έκτασης και σημασίας, αντιστασιακές οργανώσεις.

Όλες αυτές με πρωτοβουλία του ΚΚΕ γιατί τα αστικά κόμματα κατέφυγαν στο εξωτερικό, στο Κάϊρο, όπου το ‘χε σκάσει και το παλάτι, παίρνοντας μαζί του και το χρυσό του κράτους. Όλοι τους κάτω απ’ τις φτερούγες και τη στήριξη των Άγγλων.
Κι εμείς τα μικρά, μεγαλώναμε βοηθώντας αυτήν την Αντίσταση, για να δούμε την πατρίδα μας λεύτερη. Και από ποιούς εμπνεόμασταν σ’ αυτόν τον αγώνα; Απ’ τους  προγόνους μας, κυρίως απ’ τους ήρωες του 1821. Εμείς οι κοπελίτσες θεωρούσαμε τους εαυτούς μας Μπουμπουλινίτσες.

Σε ποια όμως βιβλία των Σχολείων, αναφέρονται οι θυσίες αυτής της Αντίστασης; Σε ποιο σχολικό γράφτηκε και ποιος δάσκαλος ή καθηγητής μίλησε στους μαθητές του π.χ. για τον Αντώνη Βρατσάνο, τον μεγάλο μπουρλοτιέρη της Αντίστασης, τον νέο Μιαούλη, που τον Φλεβάρη του 1944 ανατίναξε στα Τέμπη την 53η γερμανική αμαξοστοιχία, όπου σκοτώθηκαν 450 Γερμανοί, το 1/3 αξιωματικοί, που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα σαμποτάζ της Ευρώπης κατά των Γερμανών, και που ο ίδιος παρασημοφορήθηκε από το Στραγητείο της Μέσης Ανατολής, και που έκανε συνολικά 300 σαμποτάζ με την διαταγή των Συμμάχων, όταν επρόκειτο να γίνει η απόβασή τους στη Σικελία κι έπρεπε να παραπλανήσουν τους γερμανούς;

Έχετε δει την εκπομπή της ΕΤ3 «Κυριακή στο χωριό» που συνεχίζεται χρόνια σ’ όλα τα χωριά της Ελλάδας; Έχετε ακούσει απ’ τους τοπικούς καθηγητές της ιστορίας, από τους Κοινοτικούς Προέδρους, τους Ιερωμένους, τους Νομάρχες, κ.ά., να μιλούν για την Κατοχή και την Αντίσταση;

Ξέρετε ότι η λίμνη Πλαστήρα όταν δημιουργήθηκε σκέπασε ένα απ’ τα μοναδικά αεροδρόμια, από όπου πηγαινοέρχονταν οι συμμαχικοί αντιπρόσωποι τον καιρό της κατοχής και ότι λίγο πιο πέρα στο Μοναστήρι της Πέτρας, υπήρχε το κεντρικό τυπογραφείο του Θεσσαλικού Αντιστασιακού τύπου, όπου οι Γερμανοί εκτέλεσαν καλόγερους;

Όταν, λοιπόν, η εκπομπή «Κυριακή στο χωριό» παρουσίασε αυτή την περιοχή, τίποτε δεν αναφέρθηκε γι’ αυτήν την αγωνιστική συνεισφορά και θυσία στις ομιλίες τους. Αντίθετα, απ’ τους οπλαρχηγούς του 1821 που έδρασαν εκεί, έκαναν ένα «άλμα» στην ιστορία και έφτασαν στις πίττες, στα ψητά, και στο πόσο νόστιμα μαγειρεύονται τα ψάρια της λίμνης.
Σε όλα τα μέρη όπου κι αν πήγε η συγκεκριμένη εκπομπή, πουθενά δεν υπήρξε, σύμφωνα με αυτήν, ούτε κατοχή, ούτε Αντίσταση, σαν ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος να μην πέρασε απ’ την Ελλάδα.

Είναι μετά περίεργο το γεγονός ότι η σημερινή νέα γενιά, είναι η πιο ανιστόρητη γενιά με αποτέλεσμα τα φαινόμενα που μας ανησυχούν;

Αγαπώ την πατρίδα, σημαίνει ότι την αγαπώ καθημερινά και εκτός περιόδου πολέμου, που παρ’ όλα τα ελαττώματά μας που έχουμε ως έθνος, ξεσηκωνόμαστε όλοι σαν θεριό. Την πονάω και την φροντίζω και τον καιρό της ειρήνης, γιατί σ’ αυτήν ζω κι αυτήν υπερασπίζομαι.
Γιατί τα ετήσια φεστιβάλ των νεολαιών δεν καταλήγουν σε πρακτικές δραστηριότητες, οργανωμένες, όπως η διαφύλαξη των δασών, η συνολική συμμετοχή στην κατάσβεση των πυρκαγιών, στην αναδάσωση, στον καθαρισμό των παραλιών, στο ξήλωμα απ’ τους δρόμους των διαφημιστικών επικίνδυνων πινακίδων; Γιατί χρόνια ολόκληρα δεν δόθηκε κάποιο δημιουργικό περιεχόμενο στους νέους απ’ τις πολυάριθμες ηγεσίες τους;

Και τώρα; Τώρα που ζούμε την πιο θολή, υπόγεια και αραχνοειδή κατάσταση που μας βουλιάζει στην ανεργία και την κατάρρευση, γιατί δεν μαθαίνουμε να παλεύουμε ενωμένα και σωστά αντί να ξεσπάμε την οργή μας πάνω στα μάρμαρα και τις περιουσίες των βιοπαλαιστών σα να ξεσκίζουμε κανιβαλιστικά τις ίδιες τις σάρκες αυτής της πατρίδας;

Η Γερμανία της κατοχής εκτός ότι μας υποχρέωσε να ποτίζουμε και να ταϊζουμε την στρατιά του Ρόμελ στην Αφρική και εκτός από το γεγονός ότι δεν έχει πληρώσει καμιά αποζημίωση για τα ολοκαυτώματα που διέπραξε στη χώρα μας, δανείστηκε απ’ την Τράπεζα της Ελλάδας στις 14/3/1942, με υπογραφές και με σφραγίδες, 3,5 δισεκατομμύρια δολλάρια αγοραστικής αξίας του 1938, με την υποχρέωση να τα επιστρέψει με καθορισμένες δόσεις αποπληρωμής και μάλιστε είχε δώσει δύο ή τρεις δόσεις. Μετά, όμως, σταμάτησε. Και σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια, αυτό το ποσόν ανατοκισμένο έχει αυξηθεί πάρα πολύ. Πρόκειται για τέραστιο ποσό πολλών δισεκατομμυρίων!
Τα δάνεια δεν παραγράφονται. Αν η κ. Μέρκελ θεωρεί ότι παραγράφονται, τότε να παραγραφεί το ίδιο αντίστοιχο ποσό κι απ τα δικά μας δάνεια. Γιατί, λοιπόν, δεν γεμίζουμε τώρα τις πλατείες και τους δρόμους, μόνον με αυτό το αίτημα;

Γιατί αυτό το αναμφισβήτητο δίκιο μας δεν το παίρνουμε εμείς, ο λαός, στα χέρια μας, με επιμονή και χωρίς έκτροπα μέχρι να το πετύχουμε;

Σε τι ωφελούν οι μούντζες και οι φωνές ενάντια στη βουλή που κυριαρχείται από οικογενειοκρατία την οποία εμείς εκλέξαμε όχι αξιοκρατικά, αλλά κομματικά και «επώνυμα»;
Ποιά χώρα της Ευρώπης έχει ηγεσίες που είναι γιοι, θείοι, και ανηψιοί και εγγονοί και εγγονές πολιτικών;
Γιατί δεν παραδειγματιζόμαστε απ’ τους Γάλλους που ξεσηκώθηκαν και σταμάτησαν τον γιο του Σαρκοζί όταν αυτός ανέλαβε, τί; Διευθυντής σε μια δημοτική εταιρεία έξω απ’ το Παρίσι, όπως θα λέγαμε, σε μια επιχείρηση που θα έκανε ο Δήμος Γλυφάδας. Και παρόλη την εκλογή του και τα διπλώματά του, τον αποξήλωσαν αμέσως.
Σε μας γιατί αφήσαμε και κατέβαλαν επαγγελματικές θέσεις διευθυντικές στο δημόσιο οι παίδες των πολιτικών κι εμείς «καφέ και μπαρ, και δεν βαριέσαι αδελφέ»;
Η γέννηση της μετέπειτα Ε.Ε. έγινε το 1950 απ’ τον φόβο της επιθετικής ανάπτυξης της Γερμανίας που εγκυμονούσε κινδύνους νέων πολέμων.
Βρισκόμαστε σήμερα στο 2012, δηλαδή 62 χρόνια από τότε, απ’ την Ένωση καπιταλιστικών κρατών και ως τώρα δεν έγινε -όλες αυτές τις δεκαετίες- καμιά Ένωση των λαών αυτών των χωρών.
Γιατί δεν δημιουργήθηκαν Πανευρωπαϊκοί φορείς λαϊκών αγώνων και επαγρύπνησης, μία π.χ. Συνοποσπονδία εργαζομένων με κεντρική πανευρωπαϊκή καθοδήγηση, που, αν για παράδειγμα, απεργούσαν για σοβαρά αιτήματα οι λιμενεργάτες στη Μασσαλία, θα παρέλυαν όλα τα λιμάνια της Ευρώπης, ή θα επαγρυπνούσε και θα παρενέβαινε στην πολιτική των τραπεζών;

Ίσως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που μια καπιταλιστική Ένωση πανευρωπαϊκή δεν είχε το αντίθετο λαϊκό σκέλος, το φρένο των εργαζομένων στην αχαλίνωτη αφαίμαξη των λαών.

Κι όπως είναι γνωστό, τα λάθη και οι ελλείψεις πληρώνονται ακριβά.

Πολλές δραστηριότητες δημιουργικών αποτελεσμάτων μπορούν να γίνουν για να μειώσουν την τραγικότητα των ημερών και την γρηγορότερη έξοδό μας απ’ αυτήν, απαιτείται όμως ενότητα και σοφή στοχοπροσήλωση.

Τίποτε δεν μπορεί να γίνει αν άλλοι απεργοί πάνε Ομόνοια, και άλλοι στο Πεδίον του Άρεως, με αλληλοβρισιές και αλληλοκατηγορίες.

Γελάει η ιστορία με μας, γιατί τώρα όσο ποτέ άλλοτε, το πατριωτικό μας καθήκον επιβάλλει το «Εμείς» υπεράνω κάθε είδους «Εγώ». Κι αν δεν το αντιληφθούμε, τότε «Ναι» στις παρελάσεις* των μαθητών που δίνουν χρώμα και ζωντάνια στις επαρχίες και τα χωριά με τις οικογένειες να καμαρώνουν τα παιδιά τους και να τους θυμίζουν τις εθνικές επετείους, αλλά το πατριωτικό αίσθημα δεν καλλιεργείται μόνον με το «Ταμ, ταμ, ταρατατάμ» κύριε Διευθυντά.

Κατίνα Τέντα-Λατίφη

Η αγωνία ενός λαού...

του Δημητρη Γληνου...

Απέναντι σ’ αυτή τη φοβερή συμφορά, την άγρια μπόρα που ξέσπασε πάνω στη χώρα μας και καταβασανίζει το λαό μας, ποια είναι η στάση του λαού; Πώς αντιμετωπίζει ο λαός τα χτυπήματα που αναταράζουν όλη του τη ζωή; Από τη μια μεριά τα χτυπήματα της τυραννίας των ξένων καταχτητών, την αρπαγή του ψωμιού του, την ολόπλευρη στέρηση των μέσων της ζωής του, την αβεβαιότητα, την μαύρη έγνοια που τον κατατρώγει την πάσαν ημέρα, το θάνατο που τον τριγυρίζει με χίλιες μορφές την κάθε στιγμή; Και από την άλλη μεριά τα χτυπήματα της προδοσίας, την άγρια και αχόρταγη μανία της κερδοσκοπίας, την αισχρή συνωμοσία των εκμεταλλευτών της δυστυχίας του;


Από τη μια στιμή στην άλλη, όλα τα στρώματα του λαού μας είδανε να αναποδογυρίζεται και να γκρεμίζεται γύρω τους το οικοδόμημα της ζωής τους. Ο εργάτης έχασε τη δουλειά του, βρέθηκε στο δρόμο απένταρος. Μα και όποιος είχε δουλειά, το μεροκάματό του έγινε με μιας μηδενικό των μηδενικών. Ο,τι κέρδιζε όλο το μήνα δεν του έφτανε πια για να ζήσει ούτε μιαν ημέρα. Αν, πρωτήτερα, μπορούσε να τρώει αυτός και τα παιδιά του ένα κομμάτι ψωμί, λίγες ελιές, λίγα χορταρικά, τώρα χάθηκε και το ψωμί και η ελιά και το χόρτο. Το σκληρό μονοπάτι που βάδιζε πάντα, έγινε τώρα ο δρόμος του μαρτυρίου, που ωδηγούσε κι αυτόν και τη γυναίκα του και τα παιδιά του κατευθείαν στο νεκροταφείο. Στην ίδια θέση βρέθηκαν όλοι οι μισθωτοί. Ο ιδιωτικός και δημόσιος υπάλληλος, ο τραγικός αυτός αιώνιος ακροβάτης ανάμεσα στην πείνα και στην κοινωνική αξιοπρέπεια, έχασε κάθε ισορροπία. Το κρυφό μαρτύριό του έγινε τώρα πια φανερό. Σιγά - σιγά αποσκελετώθηκε αυτός και η φαμελιά του. Τα ρούχα του κυλάν από πάνω του, το πρόσωπό του εσούρωσε. Ολοι γέρασαν με μιας και στα μάτια τους ζωγραφίστηκε η μαύρη έγνοια και η αγωνία η θανάσιμη. Η διάσταση ανάμεσα στο εισόδημα και στα πιο απαραίτητα έξοδα της ζωής έγινε τρομαχτική. Ολος ο μισθός δε φτάνει για να αγοράσει τα τρόφιμα δέκα ημερών, πέντε ημερών, τριών ημερών, μιας ημέρας. Ολος ο μισθός ενός μηνός δε φτάνει για να περάσει ένα ζευγάρι σόλες στα τρύπια παπούτσια του! Και για το μισθωτό, λοιπόν, άνοιξε πλατύς ο δρόμος του νεκροταφείου, η μαύρη πύλη του θανάτου από μαρασμό, που καταπίνει τα παιδιά του, τους γονιούς του, τη γυναίκα του και αυτόν τον ίδιον. Οι συνταξιούχοι πολιτικοί και στρατιωτικοί και τα θύματα των πολέμων έπαθαν χειρότερα. Οι μικροί και μεσαίοι εισοδηματίες και πολλοί γλυκά αποκοιμισμένοι απάνω στο μαλακό προσκέφαλο της εξασφαλισμένης ζωής, ξύπνησαν τραγικά μπροστά στο τρομαχτικό φάσμα της πείνας.

Και όλοι αυτοί, εργάτες, υπάλληλοι, επαγγελματίες, βιοτέχνες, εισοδηματίες, που άνοιξε με μιας βαθύς ο λάκκος μπροστά τους, άρχισαν να ξεπουλάνε ό,τι βρισκότανε σπίτι τους. Δαχτυλίδια, βέρες, ρολόγια, έπιπλα, χαλιά, τεντζερέδια, πιατικά, παπλώματα, κουβέρτες, ρουχισμός, πήρανε το δρόμο της αγοράς. Κάθε μικροοικονομία εξανεμίστηκε. Ο,τι κρυβότανε για στήριγμα των γηρατειών, η προίκα των κοριτισιών, το κεντητό προσκέφαλο, τα νυφικά σεντόνια, όλα πήρανε το δρόμο της αγοράς. Τα καταπίνει κάθε μέρα ο σκοτεινός λάκκος και όμως το τρομαχτικό φάσμα της πείνας είναι εκεί μπροστά τους. Ε! Η ζωή είναι αβάσταχτη. Η σκλαβιά έγινε αβάσταχτη. Ο θάνατος είναι μπροστά μας. Λοιπόν τι περιμένουμε;

Τα ίδια και χειρότερα γίνονται στα χωριά, μ’ όλη τη φαινομενική υπερτίμηση των αγροτικών προϊόντων και το φαινομενικό πλούτο που συσσωρεύεται στις κασσέλες μερικών αγροτών. Εδώ βέβαια φάνηκε στην αρχή σα να ήρθε αναπάντεχα ο χρυσός αιώνας. Οι χωριάτες είδανε με μιας να τρέχουνε τα χιλιάρικα μέσα στο σπιτικό τους, να μπαίνουν από τις πόρτες και τα παράθυρα τα λεφτά, και να χρυσοπουλιέται το σιτάρι τους, τα καλαμπόκι τους, το λαχανικό τους, η πατάτα τους, η ελιά τους, το κρασί τους, το τυρί τους, το γάλα τους. Πίστεψαν πως τώρα μπορούνε κι αυτοί να ξεχρεώσουνε τα χτυπήματά τους, ν’ αγοράσουνε κι άλλα χτήματα, ν’ αγοράσουνε σπίτια στις πολιτείες, ν’ αγοράσουνε χρυσαφικά και διαμαντικά, μεταξωτές κάλτσες στις τσούπρες τους, ακόμα και πιάνα να κουβαλούνε στο χωριό. Σιγά - σιγά όμως άρχισαν να βλέπουν να λυώνει μπροστά στα μάτια τους ο θησαυρός. Για ένα ζευγάρι άρβυλα ή τσαρούχια, χρειάζουνταν τώρα σωρό τα χιλιάρικα, τα ζώα τους άρχισαν να ψοφάνε μη έχοντας τροφή, τους άρπαξαν οι ξένοι σταυρωτήδες τα πουλερικά τους και τα πρόβάτα τους. Δεν έχουνε γάλα, δεν έχουνε αυγό να φάνε. Και ήρθε το κράτος να τους πάρει και τα γεννήματα με τη βοήθεια των καραμπινιέρων. Στο τέλος στερήθηκαν και το ψωμί. Δεκάδες πεθαίνουν οι φτωχοί χωριάτες από πείνα, γυμνοί και ξυπόλητοι περπατάνε. Και στο τέλος τέλος, και κείνοι που έχουν σωριασμένα τα χιλιάρικα στις κασσέλες τους θα ιδούνε πως δε θα μπορούνε ούτε στον τοίχο να τα κολλήσουνε για ταπετσαρία γιατί θα τους λείπει η κόλλα. Είναι κοινή η συμφορά για όλους κι ας μη μας ξεγελάει ο Νιαγάρας του χαρτιού. Τα πραγματικά αγαθά, τα προϊόντα μας, ό,τι έχουμε υλικό αγαθό, αυτό εξατμίζεται, φεύγει, πάει στα ξένα χέρια και σε ξένες κοιλιές. Φτωχοί, πάμφτωχοι πρόκειται να γίνουμε όλοι, γιατί και τα σπίτια μας και στις πολιτείες και στα χωριά, και τα χωράφια μας, κι οι πέτρες ακόμα πρόκειται σε λίγο να βρεθούν σε ξένα χέρια. Ξένοι αφεντάδες πρόκειται να πάρουν όλα τα αγαθά μας, και μεις, σκλάβοι αλευτέρωτοι, είλωτες, δούλοι, γυμνοί και ξυπόλητοι και κουρελήδες και πεινασμένοι πρόκειται να χύνουμε τον ιδρώτα μας πάνω σε τούτη τη γη, για να παχαίνουμε τους ξένους αφεντάδες και να πεθαίνουμε χίλιους θανάτους κάθε μέρα. Η μοίρα που φυλάνε για μας οι ξένοι καταχτητές είναι η μοίρα των μαύρων της Αφρικής, των κούληδων και των Κινέζων κουρελήδων που ψοφάνε σαν τις μύγες στις πολιτείες και στα χωριά.

Και κανένας μας αληθινά δεν ξεγελιέται. Απέναντι σ’ αυτή τη μαύρη δυστυχία, που μας έρριξαν, και που ο μόνος σκοπός τους είναι να την μονιμοποιήσουν, μια και μόνη είναι η ψυχική στάση του λαού μας απ’ άκρη σ’ άκρη, εξόν από τους προδότες και τα τσακάλια. Μίσος άγριο κι άρνηση απόλυτη!

Οι ξένοι καταχτητές και οι ντόπιοι αιματορουφηχτάδες ένα σκοπό έχουνε: Να μας λυγίσουνε τις ψυχές κάτω από τα χτυπήματα της συμφοράς, να σπάσουνε τα ζωτικά νεύρα της ζωής μας, να τσακίσουνε την ψυχική μας αντίσταση, να μας κάνουνε να δεχτούμε τη μαύρη μοίρα που μας ετοιμάζουνε, να μας ρίξουνε στην απελπισία και στη μοιραλατρεία.

Μα ο λαός αυτός με την τρισχιλιόχρονη ιστορία, που πέρασε μέσα σε τόσες συμφορές χωρίς να χάσει ποτέ την ελπίδα και τη δύναμη της άρνησης απέναντι σε κάθε καταχτητή, δε θα λυγίσει και τώρα και δεν θα απελπιστεί. Και τώρα ολόψυχα ενωμένος θα ριζώσει στο χώμα το ελληνικό και στην ιστορία την ελληνική και με ατσαλωμένη την ψυχή θα αντιτάξει στους τυράννους το “όχι”, το “όχι” το οριστικό και αμετάκλητο. Και αυτό πραγματικά κάνει.

Δεν τον ελύγισεν η συμφορά και η παραζάλη, και τώρα συγκεντρώνει τις δυνάμεις του για να το πει το “όχι” αυτό το μεγαλόφωνο και να το στηρίξει με όλα τα κορμιά και όλες τις αδάμαστες ψυχές. Αληθινά ο φριχτότερος εχθρός μας τούτη τη στιγμή θα ήταν η παθητική αποδοχή της μοίρας μας, θα ήταν η αποκαρδίωση, η απελπισία και η μοιρολατρεία.

Η μοιρολατρεία με τις δυό τις μορφές. Τη μια που λέει: “Ο,τι έγινε, έγινε. Είμαστε πολύ αδύνατοι, δεν μπορούμε να αντισταθούμε στα θεριά που μας κατασπαράζουνε. Ας σκύψουμε το κεφάλι, ας συμβιβαστούμε με τη μοίρα μας κι έχει ο Θεός! Ας παραδοθούμε στη μεγαλοψυχία των τυράννων μας”. Είναι η φωνή της προδοσίας που τα λέει αυτά. Η φωνή του Τσολάκογλου και των καθαρμάτων σαν κι αυτόν. Κάθε συμβιβασμός, κάθε αποδοχή του μοιραίου είναι προδοσία. Ο λαός που τσακίζεται από την υπέρτερη βία για μια στιγμή, δεν είναι ακόμα σκλάβος. Σκλάβος γίνεται από τη στιγμή που ψυχικά δέχεται τη σκλαβιά. Κι αυτό κοιτάζουνε να πετύχουν οι εχθροί μας με τη φωνή των προδοτών. Και η άλλη μορφή της μοιρολατρείας είναι το ίδιο ολέθρια όταν λέει: “Ας σταυρώσουμε τα χέρια κι ας περιμένουμε να μας ελευθερώσουν άλλοι”! Γιατί και τούτη η μορφή της μοιρολατρείας είναι αποδοχή της σκλαβιάς. Οποιος δέχεται να του χαρίσουν άλλοι τη λευτεριά του, αυτός ομολογεί κιόλας πως είναι σκλάβος και το πολύ - πολύ πρόκειται ν’ αλλάξει αφέντη. Οχι! Κανένα είδος συμβιβασμό, κανένα είδος μοιρολατρεία δεν αποδέχεται ο λαός ο ελληνικός. Και το έδειξε κιόλας και το δείχνει με τη διαγωγή του. Στις πολιτείες και στα χωριά μας, εξόν από τους λίγους προδότες και τους εκμεταλλευτές, δεν υπάρχει καμμιά σκλαβωμένη ψυχή. Αγωνίζονται οι εργάτες και οι μισθωτοί στς πολιτείες, αγωνίζεται ο αγρότης. Στα βουνά της Ελλάδος αντηχεί κιόλας η γνώριμη φωνή της λευτεριάς. Η φωνή των καριοφιλιών του ‘21, η φωνή του μάνλιχερ του ‘42.

Οχι! Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή της σκλαβιάς. Ενας και μόνο δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος της ενεργητικής αντίστασης, ο δρόμος του εθνικοαπελεθερωτικού αγώνα. Αντίσταση ενεργητική. Παλλαϊκός αγώνας για την κατάχτηση την οριστική και την κατοχύρωση την οριστική της λευτεριάς. Αυτή είναι η ηρωική διάθεση του ελλληνικού λαού μέσα στην αγωνία του. Η αγωνία του ελληνικού λαού, είναι η αγωνία λαού που θέλει να ζήσει και θα ζήσει. Που θα παλαίψει όλος μαζί ενωμένος, που θα παλαίψει και θα νικήσει.

Γιατί τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νοιώθουμε όλοι ζωντανοί μέσα μας την εγερτήρια κραυγή του Ρήγα του Φεραίου, που εμψύχωσε τους προγόνους μας του ‘21.

“Καλλίτερα μιας ώρας ελεύτερη ζωή

παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!”

το παρπανω κειμενο ειναι ενα απο τα κεφαλαια του βιβλιου του Γληνου "Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο"
Δειτε ολοκληρο το βιλβλιο σε scribd
Δημήτρης Γληνός - Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ΕΑΜ [Ρήγας 1944]