Μια Στιγμή στον Άνεμο - Τάδε έφη…

SotosBlog...

Με τις αποσκευές του πλήρεις από κροκοδείλια δάκρυα για τις γερμανικές θηριωδίες επί Κατοχής, επισκέπτεται την Ελλάδα ο Γερμανός Πρόεδρος Γιοάκιμ Γκάουκ.
Στους μαρτυρικούς τόπους όπου θα βρεθεί,
ένας προσομοιωτής τύψεων καρφιτσωμένος στο μέρος της καρδιάς θα ορίζει τις συσπάσεις του προσώπου του. Κι ένα γονατογράφημα με ανέξοδες συγγνώμες που αποστήθισε καθ’ οδόν θα υπαγορεύει τις δηλώσεις του.
Αλλά μέχρις εκεί η καλή του διάθεση. Διότι, όπως διευκρίνισε, δεν μπορεί να αποστεί από τις θέσεις της κυβέρνησής του στο θέμα των επανορθώσεων.
Μωρέ, να γινόμουν για μια στιγμή η Μέρκελ ή ο Ρεν… Κι έτσι όπως το αίμα στους κροτάφους μου θολώνει το μυαλό, ν’ άπλωνα το χέρι και ν’ άρπαζα τα χρήματα που αντιστοιχούν σε αυτές τις εύκολες συγγνώμες. Με το ίδιο νταηλίκι με το οποίο άρπαξαν και αυτοί σε μία νύχτα μέσα τις καταθέσεις από τις τράπεζες της Κύπρου. Ή τις οικονομίες των Ελλήνων ομολογιούχων και τις αποταμιεύσεις τους από τα ασφαλιστικά ταμεία της Ελλάδας, σε συννενόηση κι εγώ με τους Αναστασιάδηδες και τους Σαμαροβενιζέλους.

Οι λέξεις και τα πράγματα..

Του Δημήτρη Υφαντή, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Κατοχή και αποικία δε γίνεται χωρίς "προγραμματική συμφωνία".

Ενδεχομένως έχουν μεγάλη σημασία οι διαγκωνισμοί μεταξύ των Γερμανών ευρωκρατών, των υπερατλαντικών ιθυνόντων του ΔΝΤ και των άλλων αποφασιστικών και δυναμικών κέντρων της διεθνούς χρηματοπιστωτικής δεσποτείας, για το πώς ακριβώς θα διευθετηθούν οι εκκρεμότητες στο «οικόπεδο» - Ελλάδα. Είναι άλλωστε αυτοί οι βασικοί εταίροι που διαφεντεύουν τα πράγματα εδώ. Επομένως δε θα έπρεπε να απομένει καμία αμφιβολία για τις λέξεις, δηλαδή για το πώς «το λέμε» ακριβώς αυτό που έχει εγκλωβίσει την πορεία της χώρας και έχει κλειδώσει το πεπρωμένο της κοινωνίας σε τέτοια ολέθρια προοπτική, ώστε χαρακτηρισμοί όπως μονόδρομος και αδιέξοδο να φαντάζουν όλο και φτωχότεροι στο να αποδώσουν την πραγματικότητα.
Δεν απαιτείται κάποια ιδιαίτερη αναλυτική ικανότητα για όσα θίγουν και απειλούν -αδύναμες οι λέξεις, να είμαστε ακριβείς- υπονομεύουν και στερούν τα πιο στοιχειώδη και πιο μύχια όχι μόνο της κοινωνικής συνοχής και της εθνικής υπόστασης, μα και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Λέμε: Ανθρωπιστική καταστροφή. Είναι αυτό… λογοτεχνικός βερμπαλισμός, όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές, προγράφεται μια ολόκληρη γενιά και οι επόμενες;
Μέρες που είναι, αυτά θυμίζουν συνθήκες πολεμικές και κατοχικές, μόνο που δεν θυμίζουν απλά. Είναι κατά κυριολεξία: πόλεμος και κατοχή. Ένας αδυσώπητος και μεθοδικός πόλεμος ξεθεμελιώνει ένα προς ένα όλα τα κεκτημένα και τα δεδομένα, με βάση τα οποία τούτη δω η χώρα υπήρχε και αναπαραγόταν στοιχειωδώς. Και ένα ιδιότυπο κατοχικό καθεστώς, ιδιότυπο μεν, κατοχικό όμως, κατεδαφίζει και «αναμορφώνει», παραπέμποντας στις πιο μαύρες σελίδες της πρόσφατης ευρωπαϊκής Ιστορίας (η επέτειος της 28ης Οκτώβρη δεν χρειάζεται για να γεννήσει τέτοιους συνειρμούς). Ένας ολόκληρος μηχανισμός ξενικής επιτροπείας και εφαρμοστικής επιτήρησης σε κάθε αρμό της κρατικής διοίκησης εξασφαλίζει την πιστή υλοποίηση του προγράμματος στην πιο αδιανόητη λεπτομέρεια.

Η ΥΠΟΥΛΗ ΚΑΤΟΧΗ ΚΙ ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟΙ..

Ιστοριες Συνωμοσιας - εναντια στο σκοταδισμο...
Η φίλη στη δουλειά με συμβούλευε φοβισμένη.

"Στο λέω για το καλό σου, μη κάνεις του κεφαλιού σου, θα χάσεις τη δουλειά σου. Σε έχουν βάλει στο μάτι. Όλοι αυτή τη στιγμή κάνουμε τα στραβά μάτια, ότι μας ζητάνε, και θα κάνουμε κι άλλα. Τι να κάνουμε? Να χάσουμε τη δουλειά μας? Θα τη κρατήσουμε ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΚΟΣΤΟΣ. Να κάνεις το ίδιο. Να σωπαίνεις και να κάνεις ότι σου ζητάνε".

Η Ελλάδα της "ιστορίας επιτυχίας" έχει σκεπαστεί από φόβο. Φόβο στις ψυχές των ανθρώπων. Τι θα απογίνουν. Άνθρωποι που εκπαιδεύονται να νοιώσουν προνομιούχοι ακόμα κι αν καταφέρουν να τσακώσουν τρία κατοστάρικα για μισθό. Άνθρωποι που θα ευγνωμονούν τη τύχη τους αν δεν πεινάνε, αν δεν ζητιανεύουν, αν δεν κοιμούνται στα παγκάκια.


Γραπωμένοι από κάθε είδους δαγκάνες, το σπίτι που θα το χάσουν αν δεν είναι εντάξει τα χαράτσια, η εφορία, η οφειλή στη τράπεζα, η δουλειά που γίνεται σπάνια και θα τη  χάνουν ακόμα κι αν κουνήσουν λίγο το δαχτυλάκι χωρίς να το επιτρέπει το αφεντικό...

Η μπάρα των απαιτήσεων έχει μηδενιστεί. Δεν υπάρχουν ούτε απαιτήσεις ούτε δικαιώματα πλέον. Μόνο υποχρεώσεις. Υποχρεώσεις που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να καλυφθούν. Η μάνα μου με κοίταξε με θλίψη και μου είπε

 "ξέρεις εγώ έζησα τη κατοχή..νομίζεις πως είμαστε καλύτερα τώρα ? Χειρότερα είμαστε παιδί μου. Ξέρω εγώ τι σου λέω. Στη κατοχή δεν είχαμε να πληρώνουμε ρεύμα. Τα νοίκια είχαν παγώσει. Όλοι οι άνθρωποι ζούσαν σε ρυθμούς πολέμου το ήξεραν. Κι οι απαιτήσεις από το κράτος ήταν μηδενικές. Η έννοια μας να βρούμε φαΐ και τέλος. Δεν απαιτούσε κανείς να πληρώσουμε τίποτα. Τώρα ένας άνεργος ζει το δικό του πόλεμο όπως τότε. Δεν έχει τίποτα κι είναι όλα εχθρικά. Κανείς δεν νοιάζεται αν θα ζήσει ή θα πεθάνει αυτός και τα παιδιά του, κι όμως του ζητάνε να πληρώσει και το ρεύμα, και τα χαράτσια, και τα δάνεια και τον απειλούν συνέχεια. Η πιο μεγάλη κατοχή δεν είναι αυτό?"

Συνειδητοποίησα όλη τη φρίκη κάτω από αυτές τις κουβέντες. Η ιστορία επιτυχίας που γίνεται παράλληλα με τη σφαγή χιλιάδων ανθρώπων, δεν θεωρείται έγκλημα πολέμου. Δεν υπάρχει πόλεμος. Δεν υπάρχει κατοχή φωνάζουν. Είναι λόγια ανεύθυνων πολιτών που δεν βλέπουν τη μάχη που δίνει η κυβέρνηση να καταφέρει να διασώσει.... τις τράπεζες....τα λεφτά των τοκογλύφων. Τη μάχη που δίνει με τους εμπόρους που θα πουλήσει τη πραμάτεια της στο μεγάλο παζάρι.

Όντως δεν είναι πόλεμος για αυτούς. Όμως δίπλα στο παζάρι της επιτυχίας, σέρνονται (στη κυριολεξία σέρνονται πια) εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες τρομοκρατημένοι, τι θα απογίνουν. Με τα νοίκια τους να τρέχουν, με τους φόρους να μετατρέπονται σε απειλή, με τους εκβιαστές να τους ξεγυμνώνουν σιγά σιγά από οποιαδήποτε δικλείδα ασφαλείας. Τη πρώτη κατοικία, το μισθό, τη σύνταξη, την ασφάλιση. Με μια μοναδική εντολή.

Μην τους δείχνετε όλους αυτούς στα κανάλια. Μην δείχνετε όσους πια δεν περπατάνε αλλά σέρνονται. Ομερτά. Όποιος μιλήσει καρατομήθηκε. Δεν πρέπει κανείς να δει τους άθλιους των Αθηνών και πάσης Ελλάδος δίπλα στα μεγάλα γκαλά των Βερσαλιών. Δεν υπάρχουν όλοι αυτοί. Δεν τους ξέρουμε.....

Το μόνο που ξέρουμε είναι πως από το ζουμί τους την ώρα που βράζουν φτιάχνουμε σούπα. Να τη προσφέρουμε στους Σάυλωκ που έχουν κηρύξει ήδη τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, με το υπερόπλο τους. Το χρέος. Βομβαρδίζουν ανελέητα πάνω στους άμαχους πληθυσμούς, συνέχεια, χωρίς έλεος.

Μα τι είναι όλα αυτά που λέω. Τι φαντασία... Είναι δυνατόν να είναι έτσι? Δεν είναι. Γιατί δεν το είπε η τηλεόραση.

Φανταστείτε πως είναι πράξη αδιανόητη πλέον να φύγεις στη ώρα σου από τη δουλειά, να απαντήσεις σε κάποιον που θα σε λέει μ@λάκα, να περάσει σαν σκέψη από το μυαλό σου να διαμαρτυρηθείς...

Σκέψου τι βαθμός κακουργήματος είναι να μην πληρώσεις.... Οι "δεν έχω να πληρώσω" δεν είναι η αλήθεια χιλιάδων ανθρώπων που τρελαίνονται σιγά σιγά, είναι ασέβεια και ύβρις προς το σύστημα. Γιατί πολύ απλά αν δεν έχεις να πληρώσεις καλύτερα να εξαφανιστείς από το χάρτη.

ΠΕΡΙΣΕΥΕΙΣ. Το μόνο που μπορεί να χρησιμεύσεις, είναι αν σου συμβεί κάτι να μαζεψουν τα όργανά σου. Τίποτα περισσότερο.

Τους κοιτάζω  να περιφέρουν το θράσος τους στα κανάλια και σκέφτομαι, είναι λογικό... Τι μπορεί να καταλάβει αυτό το ανθρωπάκι που ζει σε παράλληλο σύμπαν με τους υπόλοιπους. Πως να συνειδητοποιήσει σε τι έγκλημα συμπράττει μέσα στη μωροδοξία του. Εχει μπροστά του ένα χαρτί που γράφει οδηγίες. Αριθμούς. Πλάνα με χρονοδιαγράμματα που πρέπει να πετύχει. Στατιστικές. Δεν υπάρχει κανένα ονοματεπώνυμο αυτοκτονημένου εκεί μέσα. Κανένα ονοματεπώνυμο άνεργου που δεν έχει ούτε να δώσει φαί στο παιδί του, άρρωστου που παλεύει χωρίς φάρμακα, χωρίς ελπίδα, νέου που τα όνειρά του είναι ένα συνεχές κενό, ζητιάνου που στέκεται στην ουρά για ένα πιάτο φαί, τρελαμένου που δεν έχει ύπνο πια ούτε γαλήνη πουθενά.... Δεν  υπάρχουν όλα αυτά.

Είναι αόρατα.

Το άρθρο του Μανώλη Γλέζου στη γερμανική εφημερίδα «Die Welt»...

μεσω periodista.gr...

Τον προσεχή Σεπτέμβριο κλείνω τα 91. Αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο 72 χρόνια ακριβώς από τη μέρα που είδα τους Γερμανούς, πάνοπλους, με μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα, να μπαίνουν στην Αθήνα.
Ήταν 27 Απριλίου του 1941. Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας ήταν τότε αγέννητοι. Όμως εγώ ήμουν ήδη 19 χρόνων. Δεν έχω καιρό, λοιπόν, ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες. Θα ήθελα να σας είχα κοντά μου, έναν-έναν, να σας μιλήσω γι' αυτά που έζησα, που άκουσα, που είδα. Θα αρκεστώ, ωστόσο, να μοιραστώ από εδώ, μαζί σας, μόνο κάποια από αυτά. Μετά, ίσως μπορούμε να κοιταχτούμε αναμεταξύ μας με διαφορετικό βλέμμα...

Α. Η Μάχη της Κρήτης. Για τη Μάχη της Κρήτης έχουν γράψει πολλοί. Είναι εύκολο να βρείτε σε βιβλία Ιστορίας τι έγινε. Θα διαβάσετε για άντρες, γυναίκες και παιδιά που, με τσουγκράνες και ραβδιά για όπλα, υπερασπίστηκαν τη γη τους και τη γη των προγόνων τους. Απέναντί τους είχαν τον καλύτερο στρατό του κόσμου, τη Βέρμαχτ. Και ο ουρανός έβρεχε αδιάκοπα αλεξιπτωτιστές... Όταν η Μάχη τέλειωσε, ο στρατός είχε νικήσει. Μα οι γυναίκες των ηττημένων, που είχαν χάσει παιδιά, αδέρφια, πατεράδες ή συζύγους, κατέβηκαν στο γιαλό, σκαρφάλωσαν στα βουνά και, όπου βρήκαν νεκρό σώμα εχθρού, το τίμησαν: το έπλυναν και το έθαψαν, όπως του έπρεπε. Ο νεκρός δεν ήταν πια εχθρός. Ήταν ο άταφος αδελφός. Κι αυτές ήταν οι εγγονές της Αντιγόνης, που έκαναν το χρέος τους απέναντι στους νεκρούς. Την ίδια ώρα, οι νικητές έμπαιναν στην Κάνδανο. Στην περιοχή γύρω από το χωριό είχαν χάσει 27 άντρες. Και τότε, ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ, πήραν μια πρωτοφανή ‒ακόμα και για καιρό πολέμου‒ απόφαση: σκότωσαν όσους από τους κατοίκους βρήκαν και ξεθεμελίωσαν το χωριό. Φεύγοντας, περήφανοι για το έργο τους, άφησαν και σχετικές πινακίδες! Αναζητήστε τις στο διαδίκτυο...

Β. Καισαριανή, 10 Μάη 1944. Οι Ναζί εκτελούν τον 19χρονο αδελφό μου. Αν είχε ζήσει, θα γινόταν δάσκαλος. Μαζί του εκτελούν άλλους ογδόντα έναν άντρες και δέκα γυναίκες. Στον ίδιο τόπο, εννιά μέρες νωρίτερα, τη μέρα της Πρωτομαγιάς, είχαν εκτελέσει διακόσιους ακόμα Έλληνες πατριώτες.

Γ. Αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, ξεκίνησα αγώνα για να επιστρέψει η Γερμανία στην Ελλάδα όσα της όφειλε. Τα γνωρίζετε. Πρόκειται για το αναγκαστικό δάνειο, τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές της χώρας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Μάλιστα, το 1995, είχα την ευκαιρία να εκθέσω το όλο ζήτημα στο γερμανικό λαό, τόσο μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας DieZeit, όσο και σε μια αλησμόνητη εκδήλωση στο Ανόβερο.

Αν το πέρασμα των χρόνων ακύρωνε αρχές και αξίες, αν μετέβαλε το ΗΘΟΣ των ανθρώπων, τότε οι τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου ή του Ευριπίδη δεν θα έλεγαν σήμερα τίποτα σε κανέναν. Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που δεν μπαγιατεύουν, που δεν παραγράφονται, που δεν γερνούν καν. Και το δίκαιο είναι ένα από αυτά. Αν σήμερα, με όλο το βάρος των 90 χρόνων μου, συνεχίζω αυτόν τον αγώνα, είναι γιατί θεωρώ δίκαιο και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα να επιστρέψει η πρώτη όσα οφείλει στη δεύτερη. Και προσέξτε κάτι. Δεν θα με ακούσετε ποτέ να μιλάω για ΕΚΔΙΚΗΣΗ.

Εμείς, που χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, δεν νιώθουμε μίσος για τον γερμανικό λαό και δεν επιζητούμε εκδίκηση. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να το κάνουμε. Όσοι βγήκαμε ζωντανοί από τον πόλεμο, είχαμε χρέος να ζήσουμε και για λογαριασμό των νεκρών μας. Να αγαπήσουμε για κείνους, να χορέψουμε για κείνους, να κολυμπήσουμε στη θάλασσα για κείνους. Μάθαμε, έτσι, να εκτιμάμε και να αγαπάμε τη ζωή. Και το μίσος σε εμποδίζει να αγαπήσεις τη ζωή. Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, γνώρισα πολλούς Γερμανούς. Χαίρομαι βαθιά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να τους συναντήσω και οι συζητήσεις μαζί τους είναι πάντα καλή τροφή για σκέψη.

Όλοι αυτοί, αφού άκουσαν με προσοχή τα επιχειρήματά μου, συμφώνησαν για το δίκαιο των αιτημάτων της Ελλάδας. Έτσι, στάθηκαν επανειλημμένα στο πλευρό μου, βοηθώντας με να επικοινωνήσω με τον γερμανικό λαό. Αλλά δεν αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τη στάση τους. Αισθάνομαι φιλία για τους ίδιους. Κι αυτό είναι πολύ πιο πολύτιμο, πολύ πιο ακατάλυτο, πολύ πιο ανθρώπινο, πολύ πιο ισότιμο. Κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι ποτισμένη με αίμα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά τις θεωρίες των ανωτέρων φυλών και των εθνικών κρατών.

Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης. Και η αναγνώριση των όσων η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα εξυπηρετεί απολύτως αυτήν την Ευρώπη. Αυτή η Ευρώπη, άλλωστε, θα άρεσε και στον Σίλλερ και στον Γκαίτε και στον Μπρεχτ

Η ιστορία αφήνει μνήμες ανεξίτηλες...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Στις 6 Απριλίου 1941 επιτίθενται οι Γερμανοί στην Ελλάδα. Στις 27 Απριλίου εισβάλλουν στην Αθήνα. Tον Δεκέμβρη η στρατιωτική τους ηγεσία ζητά τη μεγάλη αίθουσα του Πανεπιστημίου Αθηνών για να γιορτάσουν την Πρωτοχρονιά.
Ο πρύτανης Μπαλής εισηγείται στον κατοχικό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Παιδείας Λογοθετόπουλο να μη δοθεί. Εκείνος όμως, φανατικός γερμανόφιλος, τη δίνει. Η εικόνα του πρωτοχρονιάτικου τραπεζιού που στήθηκε στην αίθουσα έχει σωθεί και καταγραφεί στα αρχεία της ΕΡΤ. Επάνω στο κέφι τους οι Γερμανοί στρατιωτικοί βγαίνουν στα προπύλαια και αποκεφαλίζουν τα αγάλματα που και σήμερα βρίσκονται μπροστά στο κτίριο του ιδρύματος. Ο Ελληνας δημοσιογράφος Κώστας Παράσχος φωτογραφίζει και διασώζει την εικόνα των ακέφαλων αγαλμάτων που οι κατακτητές αποκατέστησαν τις επόμενες μέρες για να προλάβουν αντιδράσεις. Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. (Στο σάιτ «Αθεόφοβος» μπορεί κανείς να βρει τη συνέχεια.) Ομως εγώ δεν θέλω να μιλήσω για τη συνέχεια αυτή, αν και η ιστορία, ακόμα και όταν μοιάζει να διακόπτεται, συνεχίζεται και με μια έννοια επαναλαμβάνεται με άλλους τρόπους.
Θέλω να μιλήσω για την επαναβίωση ενός τραύματος που είναι αυτό της κατοχής της χώρας μας. Μπορεί η Γερμανία να μην είναι αυτή του Χίτλερ, η αντίληψη του οποίου για την ανωτερότητα της άριας «καθαρής» φυλής έχει για πολλούς με έναν απλουστευτικό και επικίνδυνο τρόπο καταχωριστεί στον χώρο του παραλόγου. Μπορεί σήμερα να βλέπουμε τον Χίτλερ να μιλά σαν νευρόσπαστο και να αναρωτιόμαστε πώς ήταν δυνατόν τόσα πλήθη κόσμου να υπνωτίζονται από αυτόν. Δεν αναρωτιόμαστε ωστόσο τι απέγιναν όσοι από τα πλήθη αυτά δεν έχουν ακόμη πεθάνει, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους. Η έκθεση για τα εγκλήματα της Βέρμαχτ που έγινε το 1996 στη Βιέννη αποκάλυψε μέσα από το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ ότι ήταν πολλοί εκείνοι, αν όχι οι περισσότεροι, που δεν πίστευαν ότι τα ναζιστικά εγκλήματα είχαν διαπραχθεί. Στον χώρο των καλλιτεχνών βέβαια, οι Βιεννέζοι αξιονιστές του ’60, ο Μπόις και πολλοί άλλοι έχουν ενσωματώσει την ενοχή στο έργο τους και στο ίδιο τους το σώμα, λειτουργώντας ως μάρτυρες με τη διττή σημασία του όρου.

Ομως το ερώτημα παραμένει για τον περίφημο «κοινό» ή «μέσο» άνθρωπο, τον άνθρωπο δηλαδή που δεν υπάρχει παρά μόνον ως στατιστικός κανόνας για να επιβάλλονται στους λαούς ως πολιτικές εξόντωσης τα εκάστοτε στατιστικά λάθη.

Αυτοί που επαίρονται ότι γράφουν την ιστορία στο όνομα του «μέσου ανθρώπου» επιτάσσουν τη λήθη ή αυτό που στην ιδιόλεκτο των υπολογιστών αποκαλείται «ολική διαγραφή». Οσοι όμως δεν έχουμε παραιτηθεί από τη διεκδίκηση της ελευθερίας μας διαλέγουμε τις μνήμες μας ή μάλλον εκείνες μας διαλέγουν, ανάμεσα σε γεγονότα που είχαν ή δεν είχαν μια έκβαση ευτυχή. Επιμένουμε να θυμόμαστε το ιστορικό τραύμα, όπως επιμένουμε να τραγουδάμε λυπημένα τραγούδια. Το τραύμα είναι ένα ακόμα τραγούδι για την απώλεια. Η απώλεια είναι μια ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ.

Οσες απαγορεύσεις και αναθεωρήσεις και να επιχειρηθούν, αυτή η ατέλειωτη ιστορία λειτουργεί στους υποδόριους ιστούς, πλημμυρίζει τους νευρώνες, διοχετεύεται στα κύτταρα. Επιμένει.

Οι Λιστοπαρέες (και οι παρίες)...

Στάθης στον eniko...

Εφυγε ο κ. Βενιζέλος απ’ το Υπουργείο Οικονομικών και πήρε τη λίστα μαζί του!!!
Κι ύστερα, όταν «έσφιξαν τα γάλατα», την έστειλε στον κ. Σαμαρά πεσκέσι. Θεσμικά πράγματα. Βεβαίως ο κ. Σαμαράς δεν άνοιξε το «παγιδευμένο δεματάκι», αλλά το πάσαρε αρμοδίως στον εισαγγελέα.
Παρά ταύτα, σήμερα ο κ. Σαμαράς υπερασπίζεται τον κυβερνητικό του συνέταιρο, Βενιζέλο, τον οποίον καταγγέλλει ακόμα κι ο κυρ Πάγκαλος. «Ομορφος κόσμος ηθικά, αγγελικά πλασμένος» που έλεγε και ο ποιητής, πριν να βελτιωθεί αυτός ο κόσμος ακόμα περισσότερο.
Η υπόθεση Παπακωνσταντίνου βγάζει στο φως ένα αξεδιάλυτο κουβάρι τη γνωστή διαπλοκή όπου εμπλέκονται πολιτικοί, συγγενείς, κολλητάρια, κόμματα, δημοσιογράφοι, ΜΜΕ, με μαύρο χρήμα, off shore, ΜΚΟ, διασυνδέσεις με ξένα κέντρα, άσκηση επιρροής σε κρίσιμους τομείς όπως η Παιδεία και η εξωτερική πολιτική, με εμπόρους όπλων, δάνεια, θέσεις σε ΔΣ κρατικών εταιρειών, σχέσεις με κρατικοδίαιτες ιδιωτικές εταιρείες, ένας «θαυμαστός γενναίος κόσμος»  ο κόσμος του εκσυγχρονισμού, ο κόσμος του Γιωργάκη, όπου, όποιο σκάνδαλο κι αν ανοίξεις, μέσα θα βρεις ΜΚΟ, offshore, διαύγεια, τυχάρπαστους τύπους, τυχοδιώκτες  κι όλα τα άλλα λουλούδια του συστήματος. Τα άνθη του σοσιαλισμού και του νεοφιλελευθερισμού.
Αίφνης νομική σύμβουλος στο ΤΑΙΠΕΔ η κυρία Ελένη Παπακωνσταντίνου – εκεί που κόβεται η χώρα σε φιλέτα! – τυχαίο;
Εμποροι όπλων, εξαδέλφες, μίζες οπλικών συστημάτων, Υπουργός Οικονομικών ο ένας, Αμύνης ο άλλος, άκρες της μιας   κυρίας με το περίφημο ΕΛΙΑΜΕΠ, μαραζωμένα τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, αεροπλάνα που δεν πετάνε, υποβρύχια που γέρνουν και στο τέλος, ως αποτέλεσμα, ένα στράτευμα που διαθέτει βενζίνη μόνον για τα ποδήλατα.

Κι όμως ο λαμπρός αυτός κόσμος  έχει αξιοθαύμαστη δικτύωση.
Διαθέτει πλάτες που ανοίγουν όλες τις πόρτες.
Κι εσένα ο υιός σου μνέσκει άνεργος. Διότι «μαζί τα φάγατε»! Μαζί με τον αξιότιμο κύριο Ρωσσώνη (της εξαδέλφης Μαρίνας), μαζί με τον Γιωργάκη που σε έλεγε διεφθαρμένο και τεμπέλη,  μαζί με τον κ. Παπακωνσταντίνου που αποκάλεσε τη χώρα «Τιτανικό» και την «έβγαλε» απ’ τις αγορές, για να τη σκλαβώσουν στα Μνημόνια,  αυτός κι όλο μαζί το παρεάκι όσων ακολούθησαν, Σαμαράς – Βενιζέλος – Κουβέλης.
Εκατομμύρια τα Ευρώ σε Ιδρύματα (και πάντα σε ΜΚΟ) κι εσύ, αν πεις κρυώνω, είσαι λαϊκιστής και θα σε βάλει στη θέση σου το όποιο Mega, σκάσε και κρύωνε, σκάσε και πλήρωνε,  για να θρέψεις τους λογαριασμούς όχι μόνον της Λίστας Λαγκάρντ, αλλά μιας ολόκληρης κάστας που ζει σε πενήντα τέτοιες λίστες κι απομυζά τη χώρα χρόνια τώρα. Διότι  «σόι πάει το βασίλειο».
Ο παππούς Παπακωνσταντίνου, δωσίλογος και γερμανοντυμένος, γνωστός στην εποχή του ως «μποτάκιας», πήρε άδεια απ’ την «κυβέρνηση» Τσολάκογλου για εκμετάλλευση ηλεκτρικού σταθμού (τον οποίον αργότερα εθνικοποίησε μέσω ΔΕΗ ο πρεσβύτερος Κωνσταντίνος Καραμανλής).
(σημείωσις: Ω ναι! οι...ιδιωτικοποιήσεις ανθούσαν κι επί Κατοχής!) – όμως θα παραδεχθώ ότι δεν υπάρχει «οικογενειακή ευθύνη» (παρά μόνον στη ναζιστική ιδεολογία και πρακτική), συνεπώς δεν φταίει ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου για τις βρωμοδουλειές του δωσίλογου και γερμανοντυμένου παππού του. Φρόντισε να έχει  ο ίδιος τις ίδιες εαυτού ευθύνες για την υπαγωγή της Ελλάδας σε μια νέα κατοχή.
(Δεν πρόκειται περί τραγικής ειρωνείας, αλλά λογικής αλληλουχίας).
Μέρκελ – Παπακωνσταντίνου.
Μέρκελ – Βενιζέλος.
Μέρκελ – Σαμαράς.
Μέρκελ – Κουβέλης,
αυτός ο «θαυμαστός κόσμος», ο «όμορφα κι αγγελικά πλασμένος» ο «νόμιμος και ηθικός», αυτός ο «χορός των καταραμένων» που «υμνεί της πατρίδας τον χαμό» με ψεύτικα λόγια, με δουλικές συνθήκες (όπως τα Μνημόνια), με αποτρόπαιους εφαρμοστικούς «νόμους», αυτοί που έχουν κάνει τη διάκριση ανάμεσα σε πολιτικές και ποινικές ευθύνες τσιγαρόχαρτο ή μάλλον, συγκοινωνούν δοχείο, αυτοί που έσπρωξαν το ένα τρίτον του εργατικού δυναμικού στην ανεργία, αυτοί που κλείνουν μαγαζιά και σπίτια,  αυτοί που διέσυραν και σκλάβωσαν τη χώρα, οι ίδιοι που ακόμα χαλκεύουν δεσμά για το μέλλον, οι ίδια που χαμογελούν στις κοσμικές φωτογραφίες, που έχουν βίλες (με μισθό βουλευτή μόνον για τους κηπουρούς τους), αυτοί που βγαίνουν στις οθόνες μας, μας κοιτούν ανερυθρίαστοι στα μάτια και μόνον μαλάκες δεν μας λένε, τι ευθύνες έχουν;
Τι ευθύνες έχει η πολιτική Στουρνάρα για τις αυτοκτονίες που συνεχίζονται; Τι ευθύνες έχουν αυτοί που δεν πιάνουν το λαθρεμπόριο καυσίμων και βάζουν τον κοσμάκη να πληρώσει την ανικανότητα ή τον δόλο τους;
Ποιος ευθύνεται για έναν πολίτη (δηλαδή εκατομμύρια πολιτών) που είναι σήμερα 25-30 χρονώ και σε δέκα χρόνια θα του έχει «φύγει» η ζωή με άλλο τρένο;
Που κατοικούν αυτές οι ευθύνες;
Μόνον στη Λίστα Λαγκάρντ ή και στα Πρωθυπουργικά γραφεία; Δεν ήξερε τίποτα ο κ. Καραμανλής, παρά μόνον να αποκαλεί «αρχιερέα της Διαπλοκής» τον κ. Σημίτη, για να κάνει στη συνέχεια η Ν.Δ. ακριβώς τα ίδια με τον σημιτισμό; Ο οποίος
τώρα μάλιστα μεταμορφίζεται σε Στουρνάρα! Μεταμορφίζεται και επανέρχεται στο στρατηγικό (τρομάρα του) σχέδιο Σαμαρά για αναδιάταξη των «αστικών δυνάμεων» της χώρας.
Ποιων «αστικών δυνάμεων»; των εφοπλιστών που δεν δίνουν δίφραγκο για την Ψωροκώσταινα; Των Τραπεζιτών που τη βυζαίνουν; Των κομπραδόρων που βγάζουν μίζες απ’ τα οπλικά συστήματα; Των φοροφυγάδων; - ποιων «αστικών δυνάμεων»;
 Η φάρσα έχει λάβει τέλος! Ολοι αυτοί οι καλοί σοσιαλιστές, Γιάννος, Ακης, Γιωργάκης, Πάγκαλος, Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου, Λοβέρδος, Σημίτης και λοιποί ερίτιμοι, έφαγαν τα ψωμιά της χώρας έως ψίχουλου.
Το ίδιο και οι νεοφιλελεύθεροι, Μητσοτάκης, Ντόρα, Καραμανλής, Αλογοσκούφης, Σαμαράς κι άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός – πιράνχας.
Ή θα αλλάξει σελίδα η Ελλάδα, έστω με κόπους, ρίσκα και θυσίες, ή αυτοί οι τύποι θα της γράψουν την τελευταία σελίδα. Σε έναν πρόχειρο τάφο (χαμηλού κόστους), με ένα άδοξο επιτύμβιο, πείτε το επίγραμμα: Ενθάδε κείται η Ελλάς, εκτός Λίστας Λαγκάρντ – άστεγη στα στερνά της η φτωχοπουτάνα...
email: stathis@enikos.gr

Ευτυχισμενα, κατοχικα, χριστουγεννα...

Καρτεσιος...

Ίσως σε κάποιους φαίνεται υπερβολή το «η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή» Μάλλον δεν τους καλύπτει η αποδοχή, εκ μέρους της τρικομματικής, του όρου των Βρυξελλών για εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών που χρωστούν. Ίσως να ήθελαν να δουν γερμανικά στρατεύματα στους δρόμους. Ίσως να ήθελαν να δουν πρησμένα από την πείνα πτώματα να μεταφέρονται πάνω σε κάρα, για να δεχτούν ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.
Δεν πειράζει, ας μην πειστούν. Δε με αφορά να πείσω. Ακούω και βλέπω. Κι έτσι, κατάλαβα ότι εκτός από την Ελλάδα, υπό κατοχή βρίσκεται και η λογική. Την έχει κατακτήσει ο παραλογισμός, ο κυνισμός, η μπουρδολογία και η αθλιότητα των βουλευτών του κυβερνητικού συνασπισμού.
Χτες προτίμησα να κάνω μία βόλτα σε τοπικά ραδιόφωνα που εκπέμπουν διαδικτυακά. Οι βουλευτές της επαρχίας επέστρεψαν στις εκλογικές τους περιφέρειες και δεν έχασαν την ευκαιρία να βγουν στα τοπικά ραδιόφωνα για να δώσουν χωρίς καμία ντροπή, σα να μην τρέχει τίποτα, τις ευχές τους για καλές γιορτές.
Συμπέρανα ακούγοντάς τους ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε άλλη χώρα. Ζουν σε άλλη εποχή. Ζουν άλλα Χριστούγεννα, εντελώς διαφορετικά από τα δικά μας. Εξηγούσαν ότι η κυβέρνηση παράγει έργο, ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο «διαδίδεται», ότι υπάρχει μεγάλη υπερβολή.
Έλεγαν αυτοί οι βουλευτές ότι οι γιορτές είναι μέρες χαράς και αισιοδοξίας γι’ αυτό δεν πρέπει να χαλάμε το κλίμα μιλώντας για πολιτική. Διαπίστωναν ότι το ποτήρι είναι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο κι ακούγοντάς τους ήθελα να τους πετάξω το ποτήρι στα μούτρα.
Δε ζήτησε ούτε ένας τους μία «συγγνώμη». Δήλωσαν όλοι υπερήφανοι που ο Σαμαράς ανακηρύχθηκε από μία γερμανική φυλλάδα «πολιτικός της χρονιάς». Εξήγησαν για ακόμη μια φορά ότι «οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονται σωστά τα πράγματα» και ότι η ανάπτυξη έρχεται γύρω στον Μάρτιο του 2013, οπότε θα ξεκινήσουν τα «μεγάλα έργα που υπολογίζεται ότι θα απασχολήσουν 30.000 άνεργους», θεωρώντας άνευ ουσίας την παρατήρηση ότι υπολογίζεται πως η πολιτική που στηρίζουν θα παράγει 300.000 νέους άνεργους.
Η λογική βρίσκεται υπό κατοχή. Κατακτήθηκε από τον παραλογισμό εκείνων των ψηφοφόρων που έστειλαν στη Βουλή όλο αυτό το θρασύτατο σκουπιδολόι. Ναι, ξέρω, δεν κάνει μια μέρα σαν αυτή να ασχολούμαι με «αυτά» και να μιλάω «έτσι». Είναι Χριστούγεννα και πρέπει να κάνω τον χαζό. Ότι δεν τρέχει τίποτα κι ότι όλα είναι μια χαρά.
Ίσως και να το έκανα αν δεν άκουγα κάποιους βουλευτές να λένε «βρίσκω την ευκαιρία να πω στους συμπολίτες μας ότι θα βρίσκομαι στο γραφείο μου σήμερα μέχρι τις 2 το μεσημέρι αλλά και το απόγευμα από τις 7 έως τις 9, ενώ θα τους περιμένω τις ίδιες ώρες την Πέμπτη και την Παρασκευή».
Να τους περιμένει γιατί; Μα για να τους ταπεινώσει κι άλλο. Για να ακούσει και να καταγράψει τα ρουσφέτια που θα του ζητήσουν. Για να τους δει να τον εκλιπαρούν. Για να τους υποσχεθεί ένα ξεροκόμματο σε κάποια γαλέρα και να νιώσει φιλάνθρωπος. Γι’ αυτό θα τους περιμένει. Άνετος αυτός, ταπεινωμένοι οι ψηφοφόροι θα πάνε να καταθέσουν την οργή και την απόγνωσή τους σ’ ένα «κύριε βουλευτά μου».
Αυτά τα Χριστούγεννα να χαρώ; Αυτά να με θαμπώσουν και να μου ζεστάνουν την ψυχή; Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι – γιορτές και μπορώ να μιλάω μαζί τους. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι – αγκαλιές και μπορώ να μοιράζομαι μαζί τους. Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν χρονοδιακόπτη φιλανθρωπίας, αλλά αντίληψη της γνήσιας αλληλεγγύης και λέω ότι κάτι σώθηκε. Κάποιοι είναι δίπλα μου, κάποιους δεν τους έχω συναντήσει ποτέ από κοντά αλλά τους νιώθω φίλους.
Τον Αντώνη, τον Βασίλη, τον Δημοσθένη, την Ξα’, τον Δάσκαλο, τη Λίλα, την Άννα, τον Γέρο, τον Άκη, τον Νίκο, την Αγάπη, τον Άρη, τον Γιώργο, τη Μαίρη, την Κατερίνα, την Ελίζα, τον Γρηγόρη, τη Χαρά, την Αμαλία, τη Χριστίνα, τον Λεωνίδα, τη Θεία Δέσπω, τον Απόστολο, τη Νάννα, την Κατερίνα, την Σταυρούλα, τον Πάνο, την Ανθή, την Αθηνά, τη Φαίη, τον Βάσκο, τον Αλοπεκή, το Φριντομάκι, την Έλβα, τη Βάντα, την Ζωή, τη Βένη, τον Ελεεινό, τον Κωστή, τη Νέφωση, τον Σώτο, τη Σοφία, τη Μονάχους, την Αφροδίτη, τον Τοκάτα, τον Ντομιάνο, την Έλενα, τον Φρίντι Μπρούνα, τον Βυτίο, τη Σμαράγδα, τη Λίνα, τη Μαριάννα και αρκετούς ακόμη. Όλοι πολύτιμοι.
Η ευχή μου είναι να γνωρίσουμε τέτοιους ανθρώπους, να γίνουμε ένα, να κάνουμε αυτό που πρέπει και τότε τα επόμενα Χριστούγεννα θα είναι σίγουρα διαφορετικά.

Και (ανεπαισθήτως;) κατοχή...

Στάθης στον eniko...

Γερμανική κατοχή με αγγλικό δίκαιο.
Η πεμπτουσία της ευρωπαϊκής ιδέας. Ή μήπως της παγκοσμιοποίησης; Ή μήπως της παλιάς καλής αποικιοκρατίας;
Ετσι όπως τα εκφράζει όλα αυτά εις ό,τι αφορά τους πλούσιους φοροφυγάδες ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ δηλώνοντας ότι «δεν είναι πλέον Γάλλος αλλά Ευρωπαίος».
Ή όπως την εξέφρασε στα καθ’ ημάς ο κ. Ρέστης, απευθυνόμενος στην Αριστερά και το ενδεχόμενο φιλολαϊκής κυβέρνησης: «για να μας φορολογήσετε πρέπει πρώτα να μας πιάσετε».
Αντιθέτως, για τον πολύ κόσμο η νέα αποικιοκρατία οδηγεί ακόμα και σε εικονικά διαζύγια ορισμένα νεαρά ζευγάρια προκειμένου να μετριάσουν το άχθος των φόρων.
Οπως και να ’χει, αυτά που προέλεγαν μη ακουόμενοι ορισμένοι πολιτικοί και πολίτες για την απώλεια της ασυλίας της χώρας απέναντι στους πιστωτές της είναι πλέον γεγονός.
Οι πιστωτές της χώρας έχουν πλέον πλήρη δικαιώματα κατάσχεσης σε κάθε μορφή εθνικού πλούτου στη βάση αποφάσεων που μπορούν να εκδώσουν δικαστήρια της Βρετανίας και του Λουξεμβούργου (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, φύλλο 240, 12-12-2012).
Εσκιζε τα ιμάτιά του ο κ. Βενιζέλος στις αιτιάσεις του κ. Γιώργου Κασιμάτη, του κ. Γιώργου Κατρούγκαλου, του κ. Κωνσταντίνου Χρυσόγονου κι αρκετών άλλων ότι η Ελλάδα παραιτείται του δικαιώματος ασυλίας εις ό,τι αφορά τη δημόσια περιουσία - έσκιζε  λοιπόν τα ιμάτιά του ο κ. Βενιζέλος ότι τέτοιο θέμα δεν τίθεται και ότι όλα αυτά είναι ψέματα - ψεύτης για πολλοστή φορά βγήκε ο ίδιος. Μικρό το κακό, το μεγάλο κακό είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό (και) νομική κατοχή με υπογραφή Σαμαρά, Βενιζέλου (βεβαίως - βεβαίως) κι αυτού του κακομοίρη του Κουβέλη.
Ομως έτι ανησυχητικόν είναι και το εξής: όταν κατά πρώτον ετέθη θέμα ισχύος του αγγλικού δικαίου, έγινε μεγάλη φασαρία, έκπληκτοι κι έξαλλοι άκουγαν πολλοί Ελληνες τα ανήκουστα. Εκτοτε φαίνεται άκουσαν τόσα πολλά που όταν εν τέλει το αγγλικό δίκαιο καθιερώθηκε εις όσα αφορούν τις τυχόν απαιτήσεις των πιστωτών μας επί τη δημόσια περιουσία, δεν άνοιξε μύτη.
Μόνον ένα (εκτενές όμως και άκρως κατατοπιστικό) δημοσίευμα της «Ελλάδας Αύριο» του κ. Γιώργου Αυτιά έριχνε χθες φως στο γεγονός, καθώς και μια δήλωση του κ. Κουρουμπλή - τουλάχιστον μόνον αυτά αντελήφθη η αφεντιά μου.
Ομως, φοβάμαι ότι και χαμός να γινόταν στον μη διαπλεκόμενο Τύπο, και πάλι ο εθισμός μας στην κατοχή θα υπερίσχυε - το γεγονός δεν είναι πια τρομακτικό, αλλά συνηθισμένο (κι αυτό είναι αληθινά τρομακτικό).
Τι όμως είναι συνηθισμένο; ότι τίποτα από τον πλούτο της χώρας, απολύτως τίποτα δεν μπορεί να εξαιρεθεί από τη δυνατότητα των πιστωτών μας να το κατάσχουν με αποφάσεις ξένων δικαστηρίων -πάντα βασισμένων στο αγγλικό δίκαιο- έως το 2060!
«Ούτε το δικαιούχο κράτος (Ελλάδα), ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε κανένα απ’ τα αντίστοιχα περιουσιακά του στοιχεία εξαιρούνται, λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλον λόγο της δικαιοδοσίας κατάσχεσης (...)». Ταύτα αποφαίνεται το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Του ελληνικού κράτους εννοείται.
Με έναν λόγο, τον πρώτο λόγο για τα της Δανειακής Σύμβασης τον έχουν πλέον τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου και της Αγγλίας. Με υπογραφή Σαμαρά.
Μπορεί για ορισμένους ραγιάδες αυτό το καθεστώς κατοχής, που μάλιστα διαρκώς επεκτείνεται, να μην έχει καμιά σημασία ή για ορισμένους άλλους, στο πλαίσιο της γενίκευσης «έτσι είναι ο καπιταλισμός», να μην κάνει καμιά διαφορά η κατίσχυση του αγγλικού δικαίου ή η εγκατάσταση γερμανικής διοίκησης στην Ελλάδα.
Ομως κάνει. Στο πλαίσιο αυτής της νέας κατοχής από τη νέα Τάξη -γερμανική αυτήν τη φορά- η Γερμανία θα επιχειρήσει ακόμα και την αναδιάταξη της αστικής τάξης στη χώρα - άλλους θα «φάει», σε άλλους θα αναθέσει αυξημένα καθήκοντα διεκπεραιώσεων. Ολες αυτές οι ενδοαστικές ανακατατάξεις θα συμβούν για να χειραγωγηθεί περισσότερο ο λαός. Τη θέση πλουσίων που θα «πέσουν» άλλοι πλούσιοι θα πάρουν (από άλλες «λίστες»), αλλά έτσι ακόμα πιο οργανωμένο και φρεσκαρισμένο το σύστημα θα επιβάλει στον λαό ακόμα πιο άγρια λιτότητα, καταστολή και σκλαβιά.
Αυτήν την αναδιάταξη μιας αστικής τάξης-κάπο των Γερμανών θα ακολουθήσει και θα εκφράσει μια πολιτική αναδιάταξη των δυνάμεων του αστικού κομματικού τόξου, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, «εκσυγχρονιστών» και της Αριστεράς που πια έχει περάσει απέναντι.
Αυτή ακριβώς θα είναι η προσπάθεια Σαμαρά στο αμέσως επόμενο διάστημα, να δημιουργήσει δηλαδή ένα «νέο» κόμμα-σχήμα της Κεντροδεξιάς που με παρακολουθήματα απ’ τον κεντροαριστερό χώρο, θα μπορούν να λειτουργήσουν στο πλαίσιο της νέας κατοχής ρυθμίζοντας τις σχέσεις: α) κατακτητών -  κατεχομένων  και β) τις εσωτερικές σχέσεις του υπηρετικού προσωπικού των κατακτητών. Ποιος τρώει τι, πώς και πόσο.
Θα πείτε ίσως ορισμένοι ότι «κατοχή» είναι βαρειά λέξη. Είναι. Αλλά όταν καταλύεται το Σύνταγμα, όταν νομοθετεί καθ’ υπαγόρευσιν του Σόιμπλε η Βουλή, όταν η κυβέρνηση εκτελεί διαταγές της Τρόικας και της Μέρκελ, κι όταν η ασυλία της χώρας βρίσκεται στα χέρια Αγγλων δικαστών γερμανικών συμφερόντων, τι έχουμε;
Μόνον τη γερμανική σημαία στην Ακρόπολη δεν έχουμε (την έχουμε στο Μαξίμου, στη Βουλή, την Τράπεζα της Ελλάδος και στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους)...

email: stathis@enikos.gr

Χρόνος επίκαιρος και παραχαραγμένος χρόνος...

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΚΟΠΛΑΚΗ* απο την Αυγη...

Η Ιστορία δεν είναι και ούτε πρέπει να γίνεται πολιτικό όπλο. Ωστόσο, διαπιστώνουμε ότι στην εποχή των Μνημονίων, η λεγόμενη "αποκεντροθέτηση του ιστορικού βλέμματος" γίνεται όργανο σφετερισμού της μνήμης, για να ενσωματωθεί από τις κυρίαρχες τάξεις στο δικό τους σύστημα συμβολισμών, το οποίο καλείται να παρατείνει την κοινωνική και ιδεολογική τους κυριαρχία. Υπό αυτή την έννοια, οι κυρίαρχες τάξεις κερματίζουν την αλληλουχία του συμβάντος σε κάθετες, γενικευτικές διαιρέσεις, τις οποίες εύκολα εγκλωβίζουν στα δικά τους ιδεολογικά συμφραζόμενα. Καλούμαστε, λοιπόν, να αποσυμπλέξουμε την κοινωνική μνήμη, καθορίζοντας την ιστορική «μνήμη ως διακύβευμα» (με τους όρους του Ζακ Λε Γκοφ).
Μια τέτοια μικρή συμβολή είναι να ξεφυλλίσουμε τον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της περιόδου 1941-1944 και να σταθούμε σε λίγα εύγλωττα αποσπάσματα. Για παράδειγμα, στις 21 και 28 Δεκεμβρίου 1942, ο «Ο.Τ.» δημοσιεύει σε συνέχειες άρθρο του «τμηματάρχου δασμολογικού του υπουργείου Οικονομικών, Ι.Λ. Φράγκου», με θέμα τα είδη πολυτελείας. Διαβάζοντάς το μαθαίνουμε πως, κατά την περίοδο του φονικού λιμού, είχαν εισαχθεί στην κατεχόμενη Ελλάδα προϊόντα, όπως τα παρακάτω: «Αιθέρια έλαια και συνθετικές βάσεις αρωμάτων, φωτογραφικαί και κινηματογραφικαί μηχαναί, ψευδοκοσμήματα, ευρωπαϊκοί εμφιαλωμένοι οίνοι και οινοπνευματώδη ποτά, πολύτιμοι λίθοι και κοσμήματα εν γένει, επιτραπέζια σκεύη εκ χρυσού και αργύρου, αναπτήρες και καπνοσύριγγες, ωρολόγια και στυλογράφοι, ποικίλα καλλιτεχνικά έργα και μικροτεχνήματα εν γένει, έτοιμα εσώρουχα και ενδύματα εκ μετάξης, σισύραι (δηλ. γούνινα παλτά), καλύμματα τραπεζών και κλινών εκ βελούδου, βαρύτιμα παραπετάσματα, τάπητες» κ.λπ.
Στην πρώτη σελίδα του φύλλου 921 της 28.12.1942, ένα ευχολόγιο, με τίτλο «Φορολογική δικαιοσύνη και κοινωνική αλληλεγγύη», καταδεικνύει ότι οι στερήσεις και η φτώχεια της Κατοχής δεν αφορούσαν ολόκληρο το έθνος: «Θ' αποτελεί πράγματι, μεγάλην, από φορολογικής απόψεως, αδικίαν, εάν όλοι εκείνοι, οι οποίοι λόγω των περιστάσεων [...] είδον εξαφνικά αυξανόμενα τα κεφάλαιά των άνευ ουδενός ιδικού των κόπου, άνευ ουδεμιάς προσωπικής θυσίας, δεν εκαλούντο να μετάσχουν εις τα βάρη του δημοσίου διά να δυνηθή ο ελληνικός λαός ν' αντιμετωπίση τας σημερινάς δεινάς περιστάσεις. Είνε γνωστόν, πράγματι, ότι η αξία των μετοχών έχει πολλαπλασιασθή κατά τρόπον φανταστικόν, οι δε κάτοχοι των μετοχών αυτών αποκομίζουν πρωτοφανή κέρδη χωρίς να καταβάλουν προς τούτο και την ελαχίστην προσπάθειαν ή να υποστούν και την παραμικράν θυσίαν». Στο φύλλο 970 της 6.12.1943, μια καταχώρηση αναλαμβάνει να αναστηλώσει επιχειρηματικές υπολήψεις, ενημερώνοντας ότι «η μια μετά την άλλην, αι επιχειρήσεις κατέρχονται εις το πεδίον όχι απλώς των γενναιοδώρων χειρονομιών, αλλά αυτών των θυσιών διά να ελαφρώνουν την δυστυχίαν που τας περιβάλλει. Αναφέρομεν ως αξίαν εξάρσεως την μηνιαίαν χορηγίαν ποσού 100 εκατομμυρίων δραχμών υπό της Πειραϊκής-Πατραϊκής Α.Ε. διά τους απόρους του νομού Αχαΐας». Πάντως, σε άλλο σημείωμα του ίδιου φύλλου, διαβάζουμε πως μόνο κατά το α’ εξάμηνο του 1943 είχαν ιδρυθεί 43 ανώνυμες εταιρίες.
Τέλος, στο άρθρο του Γ.Ι. Κούτση, «Αι επιχειρήσεις ασφαλειών εν Ελλάδι» («Ο.Τ.», φ. 937, 19.4.1943), αναφέρεται ότι οι δεκαέξι προπολεμικά ασφαλιστικές εταιρείες ανέρχονταν τον Απρίλιο του 1943 σε πενήντα "και πιθανόν περισσοτέρας, με τάσεις συνεχούς αυξήσεως, διότι καθημερινώς ιδρύονται νέαι". Σύμφωνα με τον συντάκτη, θα έπρεπε να σταματήσει η ίδρυση ασφαλιστικών εταιρειών, για να αποφευχθούν «καταστρεπτικά αποτελέσματα και με γενικώτερον αντίκτυπον». Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι από τα τέλη του 1942 είχαν κατακόρυφα αυξηθεί τα τιμολόγια νοσηλίας στα αθηναϊκά νοσοκομεία, ενδέχεται να οδηγηθεί σε ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις και για το σήμερα.
Μπορούμε, λοιπόν, να επιβεβαιώσουμε, ελαφρά τροποποιημένη, τη διατύπωση του Ορατίου στις «Επιστολές»: «Αυτό που διέτρεξε εβδομήντα χρόνια είναι παλιό και σοβαρό». Ο παραχαραγμένος χρόνος αγνοεί τις ρίζες της ασυδοσίας του ελληνικού κεφαλαίου. Μόλις γίνουν αντιληπτές οι ιστορικές διαπλοκές του ελληνικού με ισχυρά ξένα κεφάλαια, οι οποίες αναπαρήγαγαν με κάθε κόστος τις κυρίαρχες σχέσεις εκμετάλλευσης και καθυπόταξης, ο χρόνος γίνεται αποκαλυπτικά επίκαιρος.

*Ο Ν. Σκοπλάκης είναι ιστορικός

Η αγωνία ενός λαού...

του Δημητρη Γληνου...

Απέναντι σ’ αυτή τη φοβερή συμφορά, την άγρια μπόρα που ξέσπασε πάνω στη χώρα μας και καταβασανίζει το λαό μας, ποια είναι η στάση του λαού; Πώς αντιμετωπίζει ο λαός τα χτυπήματα που αναταράζουν όλη του τη ζωή; Από τη μια μεριά τα χτυπήματα της τυραννίας των ξένων καταχτητών, την αρπαγή του ψωμιού του, την ολόπλευρη στέρηση των μέσων της ζωής του, την αβεβαιότητα, την μαύρη έγνοια που τον κατατρώγει την πάσαν ημέρα, το θάνατο που τον τριγυρίζει με χίλιες μορφές την κάθε στιγμή; Και από την άλλη μεριά τα χτυπήματα της προδοσίας, την άγρια και αχόρταγη μανία της κερδοσκοπίας, την αισχρή συνωμοσία των εκμεταλλευτών της δυστυχίας του;


Από τη μια στιμή στην άλλη, όλα τα στρώματα του λαού μας είδανε να αναποδογυρίζεται και να γκρεμίζεται γύρω τους το οικοδόμημα της ζωής τους. Ο εργάτης έχασε τη δουλειά του, βρέθηκε στο δρόμο απένταρος. Μα και όποιος είχε δουλειά, το μεροκάματό του έγινε με μιας μηδενικό των μηδενικών. Ο,τι κέρδιζε όλο το μήνα δεν του έφτανε πια για να ζήσει ούτε μιαν ημέρα. Αν, πρωτήτερα, μπορούσε να τρώει αυτός και τα παιδιά του ένα κομμάτι ψωμί, λίγες ελιές, λίγα χορταρικά, τώρα χάθηκε και το ψωμί και η ελιά και το χόρτο. Το σκληρό μονοπάτι που βάδιζε πάντα, έγινε τώρα ο δρόμος του μαρτυρίου, που ωδηγούσε κι αυτόν και τη γυναίκα του και τα παιδιά του κατευθείαν στο νεκροταφείο. Στην ίδια θέση βρέθηκαν όλοι οι μισθωτοί. Ο ιδιωτικός και δημόσιος υπάλληλος, ο τραγικός αυτός αιώνιος ακροβάτης ανάμεσα στην πείνα και στην κοινωνική αξιοπρέπεια, έχασε κάθε ισορροπία. Το κρυφό μαρτύριό του έγινε τώρα πια φανερό. Σιγά - σιγά αποσκελετώθηκε αυτός και η φαμελιά του. Τα ρούχα του κυλάν από πάνω του, το πρόσωπό του εσούρωσε. Ολοι γέρασαν με μιας και στα μάτια τους ζωγραφίστηκε η μαύρη έγνοια και η αγωνία η θανάσιμη. Η διάσταση ανάμεσα στο εισόδημα και στα πιο απαραίτητα έξοδα της ζωής έγινε τρομαχτική. Ολος ο μισθός δε φτάνει για να αγοράσει τα τρόφιμα δέκα ημερών, πέντε ημερών, τριών ημερών, μιας ημέρας. Ολος ο μισθός ενός μηνός δε φτάνει για να περάσει ένα ζευγάρι σόλες στα τρύπια παπούτσια του! Και για το μισθωτό, λοιπόν, άνοιξε πλατύς ο δρόμος του νεκροταφείου, η μαύρη πύλη του θανάτου από μαρασμό, που καταπίνει τα παιδιά του, τους γονιούς του, τη γυναίκα του και αυτόν τον ίδιον. Οι συνταξιούχοι πολιτικοί και στρατιωτικοί και τα θύματα των πολέμων έπαθαν χειρότερα. Οι μικροί και μεσαίοι εισοδηματίες και πολλοί γλυκά αποκοιμισμένοι απάνω στο μαλακό προσκέφαλο της εξασφαλισμένης ζωής, ξύπνησαν τραγικά μπροστά στο τρομαχτικό φάσμα της πείνας.

Και όλοι αυτοί, εργάτες, υπάλληλοι, επαγγελματίες, βιοτέχνες, εισοδηματίες, που άνοιξε με μιας βαθύς ο λάκκος μπροστά τους, άρχισαν να ξεπουλάνε ό,τι βρισκότανε σπίτι τους. Δαχτυλίδια, βέρες, ρολόγια, έπιπλα, χαλιά, τεντζερέδια, πιατικά, παπλώματα, κουβέρτες, ρουχισμός, πήρανε το δρόμο της αγοράς. Κάθε μικροοικονομία εξανεμίστηκε. Ο,τι κρυβότανε για στήριγμα των γηρατειών, η προίκα των κοριτισιών, το κεντητό προσκέφαλο, τα νυφικά σεντόνια, όλα πήρανε το δρόμο της αγοράς. Τα καταπίνει κάθε μέρα ο σκοτεινός λάκκος και όμως το τρομαχτικό φάσμα της πείνας είναι εκεί μπροστά τους. Ε! Η ζωή είναι αβάσταχτη. Η σκλαβιά έγινε αβάσταχτη. Ο θάνατος είναι μπροστά μας. Λοιπόν τι περιμένουμε;

Τα ίδια και χειρότερα γίνονται στα χωριά, μ’ όλη τη φαινομενική υπερτίμηση των αγροτικών προϊόντων και το φαινομενικό πλούτο που συσσωρεύεται στις κασσέλες μερικών αγροτών. Εδώ βέβαια φάνηκε στην αρχή σα να ήρθε αναπάντεχα ο χρυσός αιώνας. Οι χωριάτες είδανε με μιας να τρέχουνε τα χιλιάρικα μέσα στο σπιτικό τους, να μπαίνουν από τις πόρτες και τα παράθυρα τα λεφτά, και να χρυσοπουλιέται το σιτάρι τους, τα καλαμπόκι τους, το λαχανικό τους, η πατάτα τους, η ελιά τους, το κρασί τους, το τυρί τους, το γάλα τους. Πίστεψαν πως τώρα μπορούνε κι αυτοί να ξεχρεώσουνε τα χτυπήματά τους, ν’ αγοράσουνε κι άλλα χτήματα, ν’ αγοράσουνε σπίτια στις πολιτείες, ν’ αγοράσουνε χρυσαφικά και διαμαντικά, μεταξωτές κάλτσες στις τσούπρες τους, ακόμα και πιάνα να κουβαλούνε στο χωριό. Σιγά - σιγά όμως άρχισαν να βλέπουν να λυώνει μπροστά στα μάτια τους ο θησαυρός. Για ένα ζευγάρι άρβυλα ή τσαρούχια, χρειάζουνταν τώρα σωρό τα χιλιάρικα, τα ζώα τους άρχισαν να ψοφάνε μη έχοντας τροφή, τους άρπαξαν οι ξένοι σταυρωτήδες τα πουλερικά τους και τα πρόβάτα τους. Δεν έχουνε γάλα, δεν έχουνε αυγό να φάνε. Και ήρθε το κράτος να τους πάρει και τα γεννήματα με τη βοήθεια των καραμπινιέρων. Στο τέλος στερήθηκαν και το ψωμί. Δεκάδες πεθαίνουν οι φτωχοί χωριάτες από πείνα, γυμνοί και ξυπόλητοι περπατάνε. Και στο τέλος τέλος, και κείνοι που έχουν σωριασμένα τα χιλιάρικα στις κασσέλες τους θα ιδούνε πως δε θα μπορούνε ούτε στον τοίχο να τα κολλήσουνε για ταπετσαρία γιατί θα τους λείπει η κόλλα. Είναι κοινή η συμφορά για όλους κι ας μη μας ξεγελάει ο Νιαγάρας του χαρτιού. Τα πραγματικά αγαθά, τα προϊόντα μας, ό,τι έχουμε υλικό αγαθό, αυτό εξατμίζεται, φεύγει, πάει στα ξένα χέρια και σε ξένες κοιλιές. Φτωχοί, πάμφτωχοι πρόκειται να γίνουμε όλοι, γιατί και τα σπίτια μας και στις πολιτείες και στα χωριά, και τα χωράφια μας, κι οι πέτρες ακόμα πρόκειται σε λίγο να βρεθούν σε ξένα χέρια. Ξένοι αφεντάδες πρόκειται να πάρουν όλα τα αγαθά μας, και μεις, σκλάβοι αλευτέρωτοι, είλωτες, δούλοι, γυμνοί και ξυπόλητοι και κουρελήδες και πεινασμένοι πρόκειται να χύνουμε τον ιδρώτα μας πάνω σε τούτη τη γη, για να παχαίνουμε τους ξένους αφεντάδες και να πεθαίνουμε χίλιους θανάτους κάθε μέρα. Η μοίρα που φυλάνε για μας οι ξένοι καταχτητές είναι η μοίρα των μαύρων της Αφρικής, των κούληδων και των Κινέζων κουρελήδων που ψοφάνε σαν τις μύγες στις πολιτείες και στα χωριά.

Και κανένας μας αληθινά δεν ξεγελιέται. Απέναντι σ’ αυτή τη μαύρη δυστυχία, που μας έρριξαν, και που ο μόνος σκοπός τους είναι να την μονιμοποιήσουν, μια και μόνη είναι η ψυχική στάση του λαού μας απ’ άκρη σ’ άκρη, εξόν από τους προδότες και τα τσακάλια. Μίσος άγριο κι άρνηση απόλυτη!

Οι ξένοι καταχτητές και οι ντόπιοι αιματορουφηχτάδες ένα σκοπό έχουνε: Να μας λυγίσουνε τις ψυχές κάτω από τα χτυπήματα της συμφοράς, να σπάσουνε τα ζωτικά νεύρα της ζωής μας, να τσακίσουνε την ψυχική μας αντίσταση, να μας κάνουνε να δεχτούμε τη μαύρη μοίρα που μας ετοιμάζουνε, να μας ρίξουνε στην απελπισία και στη μοιραλατρεία.

Μα ο λαός αυτός με την τρισχιλιόχρονη ιστορία, που πέρασε μέσα σε τόσες συμφορές χωρίς να χάσει ποτέ την ελπίδα και τη δύναμη της άρνησης απέναντι σε κάθε καταχτητή, δε θα λυγίσει και τώρα και δεν θα απελπιστεί. Και τώρα ολόψυχα ενωμένος θα ριζώσει στο χώμα το ελληνικό και στην ιστορία την ελληνική και με ατσαλωμένη την ψυχή θα αντιτάξει στους τυράννους το “όχι”, το “όχι” το οριστικό και αμετάκλητο. Και αυτό πραγματικά κάνει.

Δεν τον ελύγισεν η συμφορά και η παραζάλη, και τώρα συγκεντρώνει τις δυνάμεις του για να το πει το “όχι” αυτό το μεγαλόφωνο και να το στηρίξει με όλα τα κορμιά και όλες τις αδάμαστες ψυχές. Αληθινά ο φριχτότερος εχθρός μας τούτη τη στιγμή θα ήταν η παθητική αποδοχή της μοίρας μας, θα ήταν η αποκαρδίωση, η απελπισία και η μοιρολατρεία.

Η μοιρολατρεία με τις δυό τις μορφές. Τη μια που λέει: “Ο,τι έγινε, έγινε. Είμαστε πολύ αδύνατοι, δεν μπορούμε να αντισταθούμε στα θεριά που μας κατασπαράζουνε. Ας σκύψουμε το κεφάλι, ας συμβιβαστούμε με τη μοίρα μας κι έχει ο Θεός! Ας παραδοθούμε στη μεγαλοψυχία των τυράννων μας”. Είναι η φωνή της προδοσίας που τα λέει αυτά. Η φωνή του Τσολάκογλου και των καθαρμάτων σαν κι αυτόν. Κάθε συμβιβασμός, κάθε αποδοχή του μοιραίου είναι προδοσία. Ο λαός που τσακίζεται από την υπέρτερη βία για μια στιγμή, δεν είναι ακόμα σκλάβος. Σκλάβος γίνεται από τη στιγμή που ψυχικά δέχεται τη σκλαβιά. Κι αυτό κοιτάζουνε να πετύχουν οι εχθροί μας με τη φωνή των προδοτών. Και η άλλη μορφή της μοιρολατρείας είναι το ίδιο ολέθρια όταν λέει: “Ας σταυρώσουμε τα χέρια κι ας περιμένουμε να μας ελευθερώσουν άλλοι”! Γιατί και τούτη η μορφή της μοιρολατρείας είναι αποδοχή της σκλαβιάς. Οποιος δέχεται να του χαρίσουν άλλοι τη λευτεριά του, αυτός ομολογεί κιόλας πως είναι σκλάβος και το πολύ - πολύ πρόκειται ν’ αλλάξει αφέντη. Οχι! Κανένα είδος συμβιβασμό, κανένα είδος μοιρολατρεία δεν αποδέχεται ο λαός ο ελληνικός. Και το έδειξε κιόλας και το δείχνει με τη διαγωγή του. Στις πολιτείες και στα χωριά μας, εξόν από τους λίγους προδότες και τους εκμεταλλευτές, δεν υπάρχει καμμιά σκλαβωμένη ψυχή. Αγωνίζονται οι εργάτες και οι μισθωτοί στς πολιτείες, αγωνίζεται ο αγρότης. Στα βουνά της Ελλάδος αντηχεί κιόλας η γνώριμη φωνή της λευτεριάς. Η φωνή των καριοφιλιών του ‘21, η φωνή του μάνλιχερ του ‘42.

Οχι! Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή της σκλαβιάς. Ενας και μόνο δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος της ενεργητικής αντίστασης, ο δρόμος του εθνικοαπελεθερωτικού αγώνα. Αντίσταση ενεργητική. Παλλαϊκός αγώνας για την κατάχτηση την οριστική και την κατοχύρωση την οριστική της λευτεριάς. Αυτή είναι η ηρωική διάθεση του ελλληνικού λαού μέσα στην αγωνία του. Η αγωνία του ελληνικού λαού, είναι η αγωνία λαού που θέλει να ζήσει και θα ζήσει. Που θα παλαίψει όλος μαζί ενωμένος, που θα παλαίψει και θα νικήσει.

Γιατί τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νοιώθουμε όλοι ζωντανοί μέσα μας την εγερτήρια κραυγή του Ρήγα του Φεραίου, που εμψύχωσε τους προγόνους μας του ‘21.

“Καλλίτερα μιας ώρας ελεύτερη ζωή

παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!”

το παρπανω κειμενο ειναι ενα απο τα κεφαλαια του βιβλιου του Γληνου "Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο"
Δειτε ολοκληρο το βιλβλιο σε scribd
Δημήτρης Γληνός - Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ΕΑΜ [Ρήγας 1944]

Γιατί γιορτάζουμε την έναρξη και όχι τη λήξη του πολέμου;

Του Πολυμέρη Βόγλη, δημοσιευθηκε στα Νεα...

Μία ακόμη εθνική μας ιδιαιτερότητα...

Στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου 1941 ομάδες φοιτητών πορεύτηκαν στους δρόμους της κατεχόμενης πρωτεύουσας και κατέθεσαν στεφάνι στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Την επόμενη χρονιά τα στρατεύματα κατοχής ήταν προετοιμασμένα και είχαν αποκλείσει το ίδιο Μνημείο. Αλλά αυτή τη φορά το πλήθος των διαδηλωτών ήταν πολύ μεγαλύτερο και, όταν προσπάθησαν να σπάσουν τον κλοιό για να καταθέσουν στεφάνι, δεν δίστασαν να πυροβολήσουν, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να διαλύσουν το πλήθος.

Η 28η Οκτωβρίου στη συνείδηση του ελληνικού λαού είχε ήδη κατοχυρωθεί ως ημέρα που συμβόλιζε τον αγώνα κατά των κατακτητών, προτού η χώρα απελευθερωθεί και καθιερωθεί επίσημα ως εθνική επέτειος. Μπορεί στις δεκαετίες που ακολούθησαν η 28η Οκτωβρίου να μετατράπηκε σε πεδίο αντιπαράθεσης αναφορικά με το νόημα της επετείου (εορτάζουμε το «Οχι» του Μεταξά ή τον αγώνα του ελληνικού λαού κατά της ιταλικής εισβολής;), αλλά ποτέ δεν αμφισβητήθηκε η σημασία της ως επετείου.

Ωστόσο, γιατί εορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου και όχι τη 12η Οκτωβρίου, την ημέρα της απελευθέρωσης της Αθήνας, δηλαδή, και, συμβολικά, της χώρας; Οσον αφορά τον ίδιο τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, μπορεί μεν να κατέδειξε την αυτοθυσία και τον ηρωισμό των Ελλήνων απέναντι στην επίθεση της φασιστικής Ιταλίας και να συνδέθηκε με σημαντικές νίκες του ελληνικού στρατού, αλλά τελικά δεν απέτρεψε την κατάκτηση της χώρας από τις δυνάμεις του Αξονα τον Απρίλιο του 1941. Γιατί, λοιπόν, δεν εορτάζουμε το τέλος της Κατοχής, των τριάμισι χρόνων δηλαδή που σημαδεύτηκαν από την πείνα, τη βαρβαρότητα των ναζιστικών στρατευμάτων αλλά και την ανάπτυξη ενός από τα μαζικότερα και μαχητικότερα κινήματα αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη;

Ο λόγος είναι ότι μόλις σχεδόν δύο μήνες μετά την απελευθέρωση η Αθήνα μετατράπηκε σε πεδίο μιας βίαιης εμφύλιας σύγκρουσης. Τα Δεκεμβριανά επισκίασαν την ευφορία της απελευθέρωσης και στην ουσία έκλεισαν έναν κύκλο εμφύλιων συγκρούσεων που είχαν ξεκινήσει στην κατεχόμενη Ελλάδα το 1943.  Εάν θεωρήσουμε ότι στόχος των εθνικών επετείων είναι να διαμορφώνουν και να ενισχύουν την εθνική ταυτότητα, τότε αντιλαμβανόμαστε γιατί επιλέχθηκε να εορτάζεται ένα γεγονός που συνδέεται με ηρωικές στιγμές παρά ένα άλλο που συνδέεται με εξελίξεις που διαίρεσαν την ελληνική κοινωνία.

Το ίδιο, εν μέρει, ισχύει και για μια άλλη επέτειο. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες στην Ευρώπη που δεν εορτάζει την 8η Μαΐου, την ημερομηνία λήξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ενώ σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες γίνονται επίσημες εκδηλώσεις και τελετές για τον εορτασμό της λήξης του πιο αιματηρού και καταστροφικού πολέμου στην ανθρώπινη ιστορία, στην Ελλάδα η ημέρα εκείνη περνά μάλλον απαρατήρητη. Εάν επιστρέψουμε  σε εκείνη την εποχή, δηλαδή τον Μάιο του 1945, τότε θα διαπιστώσουμε ότι όταν η υπόλοιπη Ευρώπη πανηγύριζε, στην Ελλάδα επικρατούσε μια πολύ διαφορετική ατμόσφαιρα.

Στην ύπαιθρο παραστρατιωτικές ομάδες είχαν ήδη εξαπολύσει ένα κύμα βίας και τρομοκρατίας κατά των μελών της εαμικής Αντίστασης, ενώ στην Αθήνα η κοινή γνώμη έμενε εμβρόντητη από τη σκανδαλώδη ευμένεια που επεδείκνυε η Δικαιοσύνη και ο αστικός πολιτικός κόσμος απέναντι στους «μεγάλους» δωσίλογους Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλο, Ράλλη κ.ά. Εκείνη την εποχή η Ελλάδα σταδιακά διολίσθαινε σε έναν νέο κύκλο πόλωσης, που οδήγησε τελικά στον εμφύλιο πόλεμο.

Ετσι, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη η επέτειος της λήξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σηματοδοτούσε την αρχή μιας νέας εποχής ειρήνης και ανοικοδόμησης, δεν ίσχυε το ίδιο και για την Ελλάδα. Εάν στην υπόλοιπη Ευρώπη ο πόλεμος είχε τελειώσει, στην Ελλάδα ένας νέος πόλεμος επρόκειτο σύντομα να ξεκινήσει.

Υπάρχει και ένας άλλος λόγος που δεν εορτάζεται στην Ελλάδα η 8η Μαΐου.

Γενικά, οι εθνικές επέτειοι συνδέονται με γεγονότα της εθνικής Ιστορίας. Συμβαίνει, όμως, συχνά η εθνική Ιστορία να διαπλέκεται με την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια, όπως στην περίπτωση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Κατοχή και η Αντίσταση, η «μαύρη αγορά» και οι στερήσεις, τα ναζιστικά αντίποινα και η εξόντωση των Εβραίων αποτελούν κοινή εμπειρία και κοινή συλλογική μνήμη των περισσότερων χωρών της Ευρώπης. Στην Ελλάδα, όμως, δεν υπάρχουν επέτειοι που να αναδεικνύουν το κοινό παρελθόν που συνδέει τους Ελληνες με άλλους λαούς της Ευρώπης, που να υπενθυμίζουν ότι εκτός από τους Ελληνες και άλλοι λαοί αγωνίστηκαν, δοκιμάστηκαν, υπέφεραν την ίδια εποχή και για τους ίδιους λόγους.

Ακόμη κι όταν καθιερώθηκαν τέτοιες επέτειοι, ποτέ δεν απέκτησαν τη βαρύτητα των «εθνικών επετείων». Αραγε πόσοι Ελληνες γνωρίζουν ότι η 27η Ιανουαρίου είναι ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ανάμεσά τους και δεκάδων χιλιάδων ελλήνων Εβραίων;

Οι επέτειοι στην Ελλάδα απηχούν και συνεχίζουν να καλλιεργούν την αντίληψη της «εθνικής ιδιαιτερότητας», ακόμη και όταν πρόκειται για γεγονότα που αφορούν την Ιστορία που μοιραζόμαστε με άλλους λαούς της Ευρώπης. Η 28η Οκτωβρίου 1940 αφορά αυτή την κοινή Ιστορία. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη ιστορική περίοδο που ξεκίνησε το 1939 και τελείωσε το 1945 και αποτελεί την κοινή κληρονομιά όλων εκείνων που αγωνίστηκαν κατά του φασισμού και του ναζισμού. Είναι καιρός να δούμε το παρελθόν μας ως κομμάτι της ευρύτερης ευρωπαϊκής Ιστορίας πέρα από τα διχοτομικά σχήματα «εμείς» και οι «άλλοι», και είναι αναγκαίο πλέον να δούμε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου όχι ως ευκαιρία εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης αλλά ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε τι προκάλεσαν ο φασισμός και ο ναζισμός στη χώρα μας αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο Πολυμέρης Βόγλης είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας...

Επίσκεψη σε κατακτημένη χώρα...

του Γιώργου Δελαστίκ απο το Πριν...

Ηλεκτροσόκ για τον ελληνικό λαό αποτέλεσε η είδηση ότι μεθαύριο θα επισκεφθεί την Αθήνα η καγκελάριος της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ. Συναισθήματα οργής και εθνικής ντροπής κυριάρχησαν στον κόσμο, καθώς όλοι συνειδητοποίησαν ότι πρόκειται για επιθεώρηση κατακτημένης χώρας από τον ηγέτη των δυνάμεων κατοχής. Αντιθέτως, αμόκ δουλοφροσύνης κατέλαβε τους σύγχρονους «γερμανοτσολιάδες» της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, με τους δύο τελευταίους να κινούν γη και ουρανό προκειμένου να καταδεχθεί η Μέρκελ κάπως να τους συναντήσει κι αυτούς στο περιθώριο των συζητήσεών της με τον πρωθυπουργό αυτής της άθλιας επαρχίας του Τέταρτου Ράιχ.


Η αιφνιδιαστική ανακοίνωση της επίσκεψης Μέρκελ στην Ελλάδα τρεις μόλις ημέρες πριν πραγματοποιηθεί αποβλέπει σίγουρα στο να μη δοθεί χρόνος στους Έλληνες να οργανώσουν κολοσσιαίες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας εναντίον της γερμανικής πολιτικής, μεγαλύτερες από εκείνες που είχαν λάβει χώρα κατά την επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα πριν από δεκατρία χρόνια και έχουν αφήσει ιστορία. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Δεν νομίζουμε ότι η επίσκεψη είχε προαποφασιστεί και απλώς την ανακοίνωσαν την τελευταία ώρα φοβούμενοι τις λαϊκές αντιδράσεις. Έχουμε την εντύπωση ότι η ημέρα πραγματοποίησης της επίσκεψης αποφασίστηκε από την καγκελαρία την Πέμπτη ή νωρίς το πρωί της Παρασκευής μετά την εισβολή των οργισμένων εργατών των ναυπηγείων Σκαραμαγκά στο Πεντάγωνο. Τότε οι Γερμανοί συνειδητοποίησαν καλύτερα ότι η κυβέρνηση των πολιτικών Κουίσλινγκ της Αθήνας, δεν έχει κύρος ούτε καν στο στρατό και δεν ελέγχει τίποτα πέρα από ορισμένες ομάδες πραιτωριανών συμμοριών. Μπορεί οι καραγκιόζηδες υπουργοί της κυβέρνησης του ομοίου τους Σαμαρά να επιχειρούν να ρίξουν τις ευθύνες σε δήθεν ...«υπονομευτική δράση»(!) του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, αλλά οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες ξέρουν πολύ καλά ότι ο κύριος όγκος των εργατών των ναυπηγείων είναι σκληροπυρηνικοί ΠΑΣΟΚτζήδες, όπως το ξέρει κι όλος ο Πειραιάς και πάμπολα κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη.

Η μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά (όπως και των κυβερνήσεων Παπαδήμου και Γιωργάκη που προηγήθηκαν) την έχει οδηγήσει σε πλήρη ρήξη ακόμη και με τα πιο πιστά φερέφωνα του συστήματος. «Δεν είναι μόνο ότι διέλυσαν τη ζωή μας. Διέλυσαν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα», δήλωσε μέχρι και ο πολιτικά κατάπτυστος ΠΑΣΟΚος πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος. Όσο για τη ΔΑΚΕ, τη συνδικαλιστική παράταξη της ΝΔ, η σύγκρουσή της με την κυβέρνηση προσλαμβάνει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις παρά τις αλλεπάλληλες καθαιρέσεις και καρατομήσεις των ηγετών της από τους «γερμανοτσολιάδες» ομοϊδεάτες τους. «Το κράτος, δυνάστης των πολιτών και προστάτης των εργοδοτών για μια ακόμη φορά, αντί να δώσει λύση στο θέμα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, ξυλοκόπησε και συνέλαβε τους εργαζόμενους που διαμαρτύρονται γιατί είναι απλήρωτοι εδώ και έξι μήνες. Ο αγώνας τους επιβάλλεται να γίνει αγώνας όλων μας. Σε αυτή τη λαίλαπα, όλοι για έναν και ένας για όλους!» αναφέρει μεταξύ άλλων η ΔΑΚΕ(!) στην ανακοίνωσή της για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο προαύλιο του υπουργείου Άμυνας. Κάτι τέτοια είδαν στο Βερολίνο, αντιλήφθηκαν την πλήρη απροθυμία των στρατιωτικών του Πενταγώνου να έρθουν σε αντιπαράθεση με τους πολίτες που είχαν εισβάλει στο στρατόπεδό τους και κατάλαβαν ότι η δουλόφρων μεν, αλλά ταυτόχρονα ...«σούργελο» κυβέρνηση των Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη δεν ελέγχει τίποτα και έτσι μπορεί πολύ εύκολα να ανατραπεί, αν αυξηθεί η κοινωνική αντίσταση εναντίον της.

Κατά τη γερμανική αντίληψη, η επίσκεψη Μέρκελ συνιστά ενίσχυση της κυβέρνησης Σαμαρά – και ομολογουμένως έτσι είναι σε ό,τι αφορά τη στάση της ελληνικής αστικής τάξης, ιδίως της μεγάλης, η οποία μπορεί βάσιμα να ελπίζει σε κάποια χρηματοδότηση από την ΕΕ για να σταθεροποιηθεί κάπως το σύστημα. Η Μέρκελ θα έρθει, θα πει ότι θέλει την Ελλάδα στην ευρωζώνη, θα πει ότι ματώνει η καρδιά της με τα όσα υποφέρουν οι Έλληνες εξαιτίας της πολιτικής που η ίδια τους επέβαλε, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας πέρα από τη φτώχεια και μόλις φύγει τα φερέφωνα των Γερμανών στην κυβέρνηση και στα μέσα ενημέρωσης θα πανηγυρίζουν ότι δήθεν σωθήκαμε, ότι αναγνωρίστηκαν οι θυσίες των Ελλήνων και ότι διασφαλίστηκε η παραμονή στο ευρώ, ασχέτως του αν αυτό σημαίνει αιώνια δυστυχία των Ελλήνων εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας, των συνταξιούχων. Γερμανικό, ευρωπαϊκό και ελληνικό κεφάλαιο διακατέχονται από τέτοια επιθετική βουλιμία που είναι και πάλι έτοιμοι να ορμήσουν για να φάνε τα δώρα των συνταξιούχων των 360 ευρώ του ΟΓΑ! Ο ΟΟΣΑ, ο οργανισμός των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών, έχει καταλάβει τους κινδύνους που απειλούν το σύστημα, καθώς οι άνεργοι στους κόλπους τους έχουν φτάσει τα 48 εκατομμύρια. «Η έκταση και το βάθος της κρίσης είναι πλέον ορατά στους δρόμους των ευρωπαϊκών χωρών, όπου οι κοινωνικές εντάσεις είναι πολύ υψηλές. Η εισοδηματική ανισότητα στις χώρες μέλη βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο του τελευταίου μισού αιώνα και αυξάνεται. Αυτός ο δρόμος δεν είναι βιώσιμος», προειδοποίησε ο γ.γ. του ΟΟΣΑ, Άνχελ Γκουρία, μιλώντας στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Τα άρματα και τα χρήματα....

kathimerini.gr...

Tου Παντελη Μπουκαλα

Αν τη βαριά κουβέντα την είχε πει Ελληνας πολίτης που βρήκε την ευκαιρία να ξεσπαθώσει στην κάμερα και να γίνει κι αυτός ήρωας της μιας μέρας, δεν θα δυσκολευόμασταν να βρούμε μια κάποια εξήγηση: «Καλά τώρα. Αφού είναι γνωστό τοις πάσι ότι από τον πρωτόγονο αντιαμερικανισμό, που παρίστανε επί χρόνια τον ώριμο αντι-ιμπεριαλισμό, περάσαμε πια στον πρωτόγονο αντιγερμανισμό. Συναίσθημα, πολύ συναίσθημα, και καθόλου κρίση, καθόλου σκέψη, Σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ και οι αντιγερμανιστές μας, αντιδρούν μόλις ακούσουν το παραμικρό που ν’ αρχίζει από γερ-, ακόμα κι αν πρόκειται για τα γεράνια ή τους γερανούς». Κάτι τέτοια σοφά τα συνηθίζουμε. Τον βαρύ λόγο ωστόσο δεν τον είπε αγανακτισμένος Ελληνας αλλά Ισπανός «ομότιμός» του. Ενας ανώνυμος και αναλώσιμος Ισπανός που βλέπει με πόνο και θυμό ότι, όσο κι αν επέμεναν οι ηγέτες του πως «η Ισπανία δεν θα γίνει ποτέ Ελλάδα», τώρα γεύεται τη μοίρα του Ελληνα. Τι είπε; Κάτι που λέγεται κι εδώ, χαμηλόφωνα και κάπως ένοχα ή φωναχτά: «Την πρώτη φορά οι Γερμανοί ήρθαν με τα όπλα. Τώρα έρχονται με τα χρήματα»... Και ο Ισπανός και ο Ελληνας, αλλά κι ο Ιταλός ή ο Πορτογάλος που ίσως σκέφτονταν την ίδια φράση, ξέρουν ότι τα πράγματα διαφέρουν ριζικά. Ξέρουν πως είναι ανήθικο να εξομοιώνεται η Γερμανία του Χίτλερ, του καταστροφέα κάθε ελευθερίας, με τη σημερινή Γερμανία, που δεν είναι μόνο της Αγκελα Μέρκελ, η οποία δέχεται πολλά πυρά (όχι «συναισθηματικά» ή «πρωτόγονα») μέσα στο ίδιο το σπίτι της. Ξέρουν πως είναι άκρως προσβλητικό για τη μνήμη των εκατομμυρίων που σφαγιάστηκαν, σαπωνοποιήθηκαν ή λιμοκτόνησαν, να εξισώνονται τα μη εξισούμενα. Ο,τι θέλει ο Ισπανός ή ο Ελληνας, δεν είναι να υβρίσει τη μνήμη νεκρών αλλά να δώσει κάποια φωνή στο μούδιασμα και τον φόβο που του προκαλεί ο κερδοσκοπικός κυνισμός της γερμανικής άρχουσας τάξης, η αδιαφορία της για το ισχνό έστω δημοκρατικό κεκτημένο της Ευρώπης και για την οικονομική μοίρα των εταίρων της. Θέλουν να ηγεμονεύσουν; Κατανοητό. Αλλά με τέτοια πολιτική, η ηγεμονία τους εμπνέει τρόμο, όχι οράματα. Και εν πάση περιπτώσει, δεν διαθέτουν και κανένα σοβαρό ηθικό πλεονέκτημα: Ποια άλλη δυτική χώρα είδε δύο απανωτούς Προέδρους να παραιτούνται, ο Χορστ Κέλερ και ο Κρίστιαν Βουλφ, επειδή σκανδάλισαν με δηλώσεις ή πράξεις τους; Ούτε δικαιούνται να υποδύονται τους προτεσταντικά άμωμους: Οι φοροφυγάδες τους δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους Ελληνες «ομοϊδεάτες» τους. Οξύτερα και σαφέστερα απ’ όλους πάντως τα είπε ο επικεφαλής του Γιούρογκρουπ Ζαν-Κλοντ Γιουνγκέρ, που δεν θα τον έλεγες και θιασώτη του «πρωτόγονου αντιγερμανισμού»: «Για ποιον λόγο η Γερμανία επιτρέπει στον εαυτό της την πολυτέλεια να εξυπηρετεί συνεχώς την εσωτερική της πολιτική χρησιμοποιώντας το ζήτημα του ευρώ; Για ποιον λόγο μεταχειρίζεται η Γερμανία την Ευρωζώνη σαν να είναι υποκατάστημά της;» Και απάντηση δεν έλαβε.

«Να κάνουμε τα βήματα»...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
του Γιωργου Βελτσου 

Ο Ιμρε Κέρτες (βραβείο Νομπέλ 2002) στο βιβλίο του «Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου χωρίς πεπρωμένο» αφηγείται ότι, όταν επέστρεψε στην πατρίδα από τα στρατόπεδα των ναζιστών, τον ρώτησαν με αγωνία οι εναπομείναντες τι θα μπορούσαν να κάνουν.

«Τίποτα, φυσικά» τους απάντησε. «Τίποτα, ή έστω κάτι που θα ήταν εξίσου ανόητο όπως και το ότι δεν κάναμε τίποτα, φυσικά».

Και ο Κέρτες, νιώθοντας να εξοργίζεται όλο και περισσότερο από την ερώτηση αυτών που επιβίωσαν, επειδή είχαν κρυφτεί, συνέχισε: «Να κάνουμε τα βήματα».

Aλήθεια, πόσα βήματα έχουμε κάνει εδώ και δυο χρόνια που είμαστε περίπου υπό κατοχή;

Προχθές, ο επίορκος εφοριακός στην Ηλιούπολη. Χθες - ή μάλλον πριν από χρόνια - οι δύο πρώην υπουργοί, οι δύο πρώην βουλευτές και η νυν βουλευτής - (τους ξέρουμε) με τη διαπιστωμένη δυσαναλογία ανάμεσα στα περιουσιακά τους στοιχεία και το «πόθεν έσχες». («Το Βήμα» 15.7.2012). Αλλά και αύριο, και κατ' εξακολούθησιν, και κατά τεκμήριο, άλλοι - πολιτικοί, γιατροί, δικηγόροι - και προφανώς όλοι οι άλλοι -αετονύχηδες, φοροφυγάδες, brokers, σύμβουλοι εταιρειών που προσφέρουν επενδυτικές λύσεις στους πολιτικούς, τους γιατρούς, τους δικηγόρους.

«Στο μεταξύ», γράφει πάλι ο Κέρτες, «μου διηγήθηκαν ότι και εδώ στην πατρίδα τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. (...) Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η κουραστική επανάληψη μιας λέξης με την οποία περιέγραφαν κάθε αλλαγή: έτσι "ήρθαν" λόγου χάρη τα σπίτια με το εβραϊκό αστέρι, "ήρθε" η 15η Οκτωβρίου, "ήρθαν" οι φασίστες, "ήρθε" το γκέτο, "ήρθε" η απελευθέρωση. Λες και δεν μπορούσαν πια να αντιληφθούν τις λεπτομέρειες, δεν εκτυλίσσονταν όλα με τη συνηθισμένη διαδοχή λεπτών, ωρών, ημερών και μηνών, αλλά κατά κάποιον τρόπο μεμιάς, κάπως μέσα σε μια δίνη».

Μεμιάς, κάπως μέσα σε μια δίνη, χωρίς να την αντιλαμβανόμαστε πλήρως και χωρίς να μπορούμε να ξεχωρίσουμε περιόδους, πράξεις, ευθύνες, παραλείψεις που την προκάλεσαν, εγκαταστάθηκε μοιρολατρικά η κρίση. Γιατί», γράφει ο Κέρτες, «όταν υπάρχει μοίρα, τότε η ελευθερία είναι αδύνατη. Οταν όμως υπάρχει ελευθερία, θα πει ότι η μοίρα είμαστε εμείς οι ίδιοι».

Ξέρω έναν άνθρωπο που ορίζει τη μοίρα του. Ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός. Είδε και απόειδε εδώ και διέπρεψε έξω.

Δοκίμασα τις προάλλες, στο Φεστιβάλ Αθηνών, για μια ακόμη φορά την ιδέα μου γι' αυτόν τον μετα-αριστοτελικό άνθρωπο. Εστησε πάνω στο Insenso του Δημητριάδη μια α-νόητη, αναίσθητη (insenso) όπερα, χωρίς μελωδία, εκτός τόπου (όχι στην αίθουσα αλλά σε μια τεχνητή λίμνη πίσω από την Πειραιώς) και κυρίως εκτός χρόνου. Και με μια ανάλογη κίνηση του Μπρεχτ, που έβαζε βρεγμένα ρούχα στο πανέρι της ηθοποιού για να έχει ο γοφός της τη σωστή κίνηση της αλλοτριωμένης πλύστρας, ο Μαρμαρινός απέδειξε πως εκείνο που μετρά στον έρωτα δεν είναι ο Αλλος αλλά το «μερικό αντικείμενο». Και όπως στον Μπρεχτ, εκείνο που βαραίνει στο πανέρι δεν είναι τα ασπρόρουχα αλλά η Ιστορία, έτσι και στον Μαρμαρινό, εκείνο που ζητά ο έρωτας δεν είναι το νόημα αλλά το insenso.

Οταν το καταλάβουν όλοι οι πικραμένοι θεωρητικοί μιας εύκολης οντολογίας, θα έχουμε κάνει τα βήματα.

Αριστεράς: Κατοχή; Χούντα; Κάτι χειρότερο…

ΠΡΙΝ ...
του Γιάννη Ελαφρού

Αν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να μην μπορούν να σχηματίσουν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό», το «πρόγραμμα βοήθειας» είναι στον αέρα, απείλησε ο πρόεδρος της ευρωζώνης, ο «γίγαντας» του μικροσκοπικού Λουξεμβούργου, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Κοινώς, εάν δεν ψηφίσετε ό,τι μας αρέσει, τότε δεν έχει δάνειο!

Ιδού λοιπόν το δημοκρατικό πρόσωπο της ευρωζώνης, που δεν διαφέρει πολύ απ’ αυτό ενός άξεστου τοκογλύφου. Δεν ήταν η μόνη επίδειξη επικυριαρχίας από τους οικονομικούς δολοφόνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του γερμανικού Δ’ Ράιχ. Ο Γιουνκέρ πάλι πρότεινε το διορισμό ειδικού Επιτρόπου για την Ελλάδα (για την ...ανάπτυξή μας): «Πρέπει να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι την εφαρμογή», γιατί «η ελληνική κυβέρνηση δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα». Η πρόταση δεν υιοθετήθηκε προς το παρόν, αλλά υπάρχει ήδη η άμεση εποπτεία και επιτροπεία της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ, με την παρουσία δεκάδων υπαλλήλων της «δύναμης κρούσης» στην Ελλάδα. Επιπλέον, έπεσε η ιδέα να έρθουν στην Ελλάδα γερμανοί εφοριακοί (πότε και γερμανοί αστυνομικοί;), ενώ ο πρόεδρος της γερμανικής ομοσπονδιακής Bουλής Νόρμπερτ Λάμερτ (στη χώρα που παραιτήθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατηγορούμενος για διαφθορά) έστειλε επιστολή στον Φ. Πετσάλνικο ζητώντας εξηγήσεις για το πού έχουν τα χρήματά τους οι έλληνες βουλευτές! Και ο ανεκδιήγητος Πετσάλνικος απολογήθηκε...

Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι μιλούν για καθεστώς κατοχής, για νέα χούντα. Τι έχουμε λοιπόν; Κατοχή; Χούντα; Δυστυχώς κάτι χειρότερο... Στην Ελλάδα έχουν κάνει κατοχή στα εργατικά δικαιώματα, στο δημόσιο πλούτο, στο μέλλον νέων και μεγαλύτερων, τα συμφέροντα των δανειστών - τοκογλύφων, του κεφαλαίου ντόπιου και ξένου. Και ναι, στην Ελλάδα κυβερνά μια «χούντα», πολιτικο-επιχειρηματική - μιντιακή, μια «ευρω-χούντα» που δεν μπορεί να κουνήσει βήμα χωρίς να ρωτήσει την ΕΕ. Αλλά τα πράγματα είναι πιο δύσκολα απ’ ό,τι το 1941-44 ή το 1967-73. Γιατί το θέμα δεν είναι απλώς να φύγει η τρόικα, οι Γερμανοί, οι σύγχρονοι δοσίλογοι και τότε οι Έλληνες θα τα βρούμε μεταξύ μας. Ούτε να φύγουν τα τανκς και οι συνταγματάρχες. Είναι σημαντικό να δούμε ποιους έχουμε απέναντί μας, δίπλα στην τρόικα. Τώρα είναι οι μπανκς και όχι τα τανκς. Οι γραβατωμένοι του ευρώ και της ΕΕ και όχι ο στρατός κατοχής. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, οι εγχώριοι κατασταλτικοί μηχανισμοί, η δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, η ελληνική ολιγαρχία. Απέναντι στο λαό ορθώνεται απειλητική μια νέα Ιερά Συμμαχία, στην οποία συνεταιρίζονται, όχι ισότιμα, το ευρωπαϊκό - διεθνές και το ελληνικό κεφάλαιο, η ΕΕ, τα ηγεμονικά αστικά κράτη της Ευρώπης και το ελληνικό αστικό κράτος.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δοκιμάζονται πλευρές ενός νέου αντιδραστικού καθεστώτος, μιας σύγχρονης δικτατορίας του κεφαλαίου (διεθνούς και εγχώριου), που αποτελεί τομή στην εξέλιξη της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και που προορίζεται για όλους τους λαούς. Πρόκειται για ένα αντιδραστικό καθεστώς που έρχεται από το μέλλον του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας.

Σε τι συνίσταται αυτή η αντιδραστική τομή; Το πρώτο στοιχείο, η κοινωνική βάση που καθορίζει το χαρακτήρα της, είναι η απίστευτη μέχρι πριν λίγο καιρό απογείωση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, με την ταπείνωση της αξίας της εργατικής δύναμης, την καταβαράθρωση των μισθών, την εξάπλωση της φτώχειας, της ανεργίας, την απόλυτη πλέον εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του λαού. Πρόκειται για την προσπάθεια του κεφαλαίου να ξεπεράσει την κρίση του με καύσιμη ύλη τους εργαζόμενους. Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι στις χώρες –όπως η Ελλάδα– που βρίσκονται σε πιο αδύναμη θέση (και σε τάση παραπέρα υποβάθμισης) σε σχέση με τις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, υφίστανται και διπλή εκμετάλλευση, καθώς σημαντικό μέρος της κλεμμένης υπεραξίας, των κομμένων μισθών τους και της λεηλατημένης δημόσιας περιουσίας, μέσω του μηχανισμού εξυπηρέτησης του χρέους (αλλά όχι μόνο) ληστεύεται και φεύγει στα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Το δεύτερο στοιχείο, είναι η ταχύτερη και πιο αποκρουστική μετάλλαξη της αστικής δημοκρατίας, σε ένα σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό με βασικό στόχο να αναιρέσει –υπό τα σκήπτρα της ΕΕ– το αναφαίρετο δικαίωμα στη λαϊκή κυριαρχία, δηλαδή στο δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για το μέλλον του. Η παραχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι καινούργιο στοιχείο, έχει γίνει και παλιότερα στην πορεία ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει περάσει μάλιστα και στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001. Η ελληνική αστική τάξη προχώρησε σε αυτή για να συνεταιριστεί –από χαμηλότερες θέσεις– με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, να οχυρωθεί και να αναβαθμισθεί κοινωνικο-οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτικά απέναντι στον «εχθρό λαό». Σήμερα όμως η τάση κατάργησης της λαϊκής κυριαρχίας αποκτά πιο άμεσο και συνολικό χαρακτήρα, καθώς η ίδια η ΕΕ (εκφράζοντας τα συμφέροντα των πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων, των αγορών, του ευρώ και των τραπεζών) προχωρά παραπέρα στην αντιδραστική Οικονομική Διακυβέρνηση, καταξεφτιλίζοντας ακόμα και το αστικό πολιτικό προσωπικό, που υποχρεώνεται σε γραπτές εγγυητικές επιστολές (όπως ξέρουν οι τραπεζίτες). Επιπλέον, καταργείται η τυπική ισότητα των κρατών μέσα στην ΕΕ και διαμορφώνονται κράτη - ηγεμόνες (όπως η Γερμανία) και κράτη - παρίες, με ανεύθυνους λαούς, όπως η Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες, όπου η οικονομική κατάσταση (χρέος - έλλειμμα) και η ταξική πάλη δεν συμμορφώνονται προς τις αυστηρές ντιρεκτίβες που θεσπίζει το νέο αποκρουστικό Δημοσιονομικό Σύμφωνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επικυρώθηκε μόλις προχθές στις Βρυξέλλες. Πρόκειται για το σύγχρονο δημοκρατικό κι εθνικό ζήτημα, που ακριβώς λόγω του χαρακτήρα του δεν απαντιέται από εθνικοαπελευθερωτικά και αστικοδημοκρατικά μέτωπα, αλλά απαιτεί αντικαπιταλιστικό, αντιΕΕ και σύγχρονο δημοκρατικό περιεχόμενο.

Δεν πρόκειται για προσωρινά μέτρα, ούτε για κάποιου είδους εκτροπή, αλλά για το μέλλον της ΕΕ, όπως διαμορφώνεται από το νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Βασικά συστατικά του είναι η κινεζοποίηση των μισθών και ο δρακόντειος έλεγχος της δημοσιονομικής σταθερότητας. Αποκαλυπτικό είναι πρόσφατο άρθρο του Ζαν Κλοντ Τρισέ, πρώην προέδρου της ΕΚΤ, στο δίκτυο ΕΒR, όπου σημειώνει ότι «οι χώρες που έχουν επανειλημμένα αποτύχει στους δημοσιονομικούς στόχους εισέρχονται σε ένα δεύτερο στάδιο, όπου οι αρχές της ευρωζώνης θα διαδραματίσουν έναν πολύ πιο ουσιαστικό και επίσημο ρόλο στη διαμόρφωση των δημοσιονομικών πολιτικών των χωρών αυτών. Αυτό μας οδηγεί πέρα από το υπάρχον πλαίσιο, το οποίο αφήνει όλες τις αποφάσεις στα χέρια της κάθε χώρας. Αντίθετα, δεν θα είναι μόνο δυνατό, αλλά και υποχρεωτικό, για τις ευρωπαϊκές αρχές να λάβουν άμεσα αποφάσεις»! Καλεί μάλιστα ο πρώην αρχιτραπεζίτης για την «αποδοχή μιας νέας αντίληψης της εθνικής κυριαρχίας, δεδομένων των πολύπλοκων σχέσεων αλληλεξάρτησης μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης».

Δεν μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα αντιδράσει σε αυτή τη νέα αντιδραστική πραγματικότητα η ελληνική αστική τάξη, που έχει δεσμούς αίματος με την ΕΕ και στηρίζει στα «προγράμματα διάσωσης» τη διάσωσή της (με ακριβό τίμημα και μίζα στα ισχυρότερα κεφάλαια) και την εξασφάλιση ισχυρότερης θέσης απέναντι στην εργατική τάξη. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, μόνη πατρίδα του είναι το ποσοστό κέρδους. Το έθνος το θυμάται μόνο για να καθυποτάξει το λαό.

Γι’ αυτό δεν έχουν καμία τύχη πατριωτικά μέτωπα και λογικές εθνικής ενότητας, μαζί με την αστική τάξη και τις κορυφές της κρατικής γραφειοκρατίας. Ένα «αντικατοχικό μέτωπο», που αφήνει «για μετά» την εμφύλια ταξική αντιπαράθεση, που θέλει «και το λαό και το Κολωνάκι», που δεν κοιτά ιδεολογικές διαφορές σε Δεξιά και Αριστερά, ούτε πρέπει, ούτε μπορεί ποτέ να σχηματιστεί, γιατί η ταξική αναμέτρηση οξύνεται. Αλήθεια, πώς μπορεί να βρεθεί στο ίδιο μετερίζι ο εργάτης με τον πετσοκομμένο μισθό ή ο απολυμένος, με το αφεντικό του; Και τι αξιοπιστία έχουν «αντικατοχικά» μέτωπα που δεν παλεύουν για να σπάσουν οι αλυσίδες που κρατούν δεμένη τη χώρα στην ΕΕ, που δεν ζητούν αποδέσμευση από την ΕΕ; Απεναντίας, την ώρα της δραματικής ταπείνωσης του λαού σε όλα τα επίπεδα, το ζητούμενο είναι η εργατική τάξη και η Αριστερά να διεκδικήσει με αυτοπεποίθηση την ηγεμονία στον αγώνα για την αποτίναξη του ζυγού της νέας τυραννίας. Γιατί βεβαίως δεν αποτελεί αριστερή και ανατρεπτική απάντηση η αγνόηση της συγκεκριμένης αντιδραστικής τομής στο επίπεδο της πολιτικής κυριαρχίας, από έναν δήθεν πούρο αντικαπιταλισμό, τον οποίο μπορεί να «χωνεύει» ακόμα και ο αθεράπευτα ευρωπαϊστής Συνασπισμός, που ακόμα ονειρεύεται μια μεταρρύθμιση εντός ΕΕ.

«Αποτελεί καθήκον και ευκαιρία για την Αριστερά να συνδέσει θαρραλέα τον αγώνα για ψωμί (λαϊκή επιβίωση ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και κρίση), δημοκρατία (με νέους εργατικούς και λαϊκούς θεσμούς οργάνωσης και ανατροπής, ενάντια στον εκφυλισμό των αστικών θεσμών) και απελευθέρωση (από τη δικτατορία των αγορών, των τραπεζών, των πολυεθνικών, της ΕΕ, του ΔΝΤ, με το διεθνισμό μεταξύ ελεύθερων λαών και χωρών ενάντια στον ιμπεριαλισμό)», σημείωνε πρόσφατα η Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ. Πρόκειται για αγώνα στενά συνδεδεμένο με την πάλη για την επαναστατική ανατροπή του συστήματος, για μια εργατική δημοκρατία νέου τύπου, για τον κομμουνισμό της εποχής μας.

Ο αγώνας ενάντια στην ευρω-χούντα και την οικονομική κατοχή των πολυεθνικών διεξάγεται πρωτίστως σε εθνικό επίπεδο, αλλά είναι βαθιά και ολοκληρωμένα διεθνιστικός, όχι εθνικός. Εχθρός μας δεν είναι «οι Γερμανοί», απεναντίας ο γερμανικός λαός της άγριας λιτότητας είναι εν δυνάμει σύμμαχός μας, στον κοινό αγώνα ενάντια στην ιμπεριαλιστική Γερμανία, στην ολοκληρωτική ΕΕ, στην ελληνική ολιγαρχία της εξαθλίωσης.

Στο εργαστήριο του δόκτορος Καλιγκάρι...

Ο Στάθης στον eniko...

Παίχθηκε επ’ ολίγον το παιχνίδι του «καλού και του κακού μπάτσου», στον ρόλο του κακού ο Σόιμπλε, στον ρόλο της (ολίγον) καλής η κυρία Μέρκελ...
...καρυκεύθηκε κάπως κι ο λάκκος της φάβας με μια μυτιά Ολλανδικόν σκεπτικισμό, Φινλανδική ανησυχία κι Αυστριακές επιφυλάξεις κι ύστερα υπεγράφη το Διάταγμα

θεραπείας του Έλληνος ασθενούς. Το ίδιο δηλητήριο. Αλλά σε ισχυρότερες δόσεις.
Κι όμως, την ίδια ώρα που η Τρόικα, ως άλλος Δόκτωρ Θάνατος πανηγύριζε για την επιτυχία της συνταγής (αν το ασθενής δεν τα τινάξει έως το 2020 ή νωρίτερα) την ίδια ακριβώς στιγμή
η Τρόικα πάλι, σε μυστική της έκθεση αποφαινόταν ότι η «δανειακή σύμβαση δεν θα τελεσφορήσει»! Με έναν λόγο: ο ασθενής σίγουρα θα τα κακαρώσει. Εκτός αν τινάξει τα πέταλα.
Ως εκ τούτου, σύντομα θα χρειαστεί να ληφθούν εκ νέου νέα μέτρα ώστε ο θάνατος του μαλάκα να αποβεί κατά το δυνατόν επωφελής.
Συνελόντι ειπείν: η επόμενη μέρα από την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης (θα) είναι η προηγούμενη μέρα από τη λήψη νέων μέτρων.
Θεϊκό ε;
Βεβαίως! Και γι’ αυτό το λατρεύουν με στεναγμούς ανακούφισης οι παρ’ ημίν βαλεδολακέδες της Τρόικας
οι ίδιοι, που υπηρετώντας τη διαπλοκή έφεραν τη χώρα δεμένη χειροπόδαρα στο κουρείο (διάβαζε σφαγείο), στο νέο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, όπου ο καθένας θα έχει πλέον τη θέση που του αναλογεί. Μαμ, κακά και νάνι οι εργαζόμενοι, κέρδη κι άλλα κέρδη οι καπιταλιστές,
είτε της ελεεινής μορφής (αεριτζήδες, λαμόγια, νταβατζήδες) είτε οι καθωσπρέπει (Ζήμενς, Τοκογλύφοι, Γκόλντμαν Σακς κι άλλοι).
Αυτοί που υπηρέτησαν τη Διαπλοκή και τώρα υπηρετούν την Τρόικα,
αυτοί που παρέλαβαν κράτος κι αφού το έκαναν σαν τα μούτρα τους χάριν των κρατικοδίαιτων ιδιωτών «κυβερνούν» τώρα ένα προτεκτοράτο
υπό την Επιτροπεία των Φράγκων
με το Σύνταγμα πεταγμένο στα σκυλιά
αυτή η κυβέρνηση των παρανόμων, που δεν διαθέτουν τη Δεδηλωμένη, των πραξικοπηματιών του δοτού Παπαδήμου, είναι έωλη και αίολη.
Καμιά νομιμότητα η υπογραφή τους - κι ας έκαναν τόση φασαρία για δαύτη. Καμιά νομιμότητα! Μόνον δήλωση. Δήλωση υποταγής. Για την οποίαν, αν η Ελλάδα επιζήσει (και θα επιζήσει) θα δώσουν λόγο.
Η πορεία που ξεκίνησε ο Γιωργάκης ο Δόσων πηγαίνοντας την Ελλάδα σφαχτάρι στο ΔΝΤ και την Τρόικα, ολοκληρώθηκε τώρα με τη συνενοχή του κ. Σαμαρά κι όλων των Μνημονιακών καμποτίνων.
Η μαύρη νύχτα της Κατοχής που έχει απλωθεί στη χώρα θα κρατήσει πολύ ή λίγο, πάντως όχι για πάντα.
Ο λαός δεν πρόκειται να αυτοκτονήσει, πρόκειται να αντισταθεί...

ΣΤΑΘΗΣ Σ.