Αυτοκριτική σε 366 λέξεις...

 Του Κώστα Αρβανίτη απο το AlterThess...

Στο καθημερινό σοκ που ο καθένας μας υφίσταται παρακολουθώντας τη βίαιη επίθεση λόγων και μέτρων, έρχεται δυναμικά η αναγκαιότητα επανατοποθέτησης προτεραιοτήτων, αξιών, αναγκών και σχέσεων.

Στον καταιγισμό αποφασίζεις ποιοι πρέπει να είναι αντάμα και προς ποιο προορισμό.

Ποιοι σε αντέχουν και ποιους αντέχεις.

Ποιους αγαπάς και ποιοι θα ήθελες να σε αγαπούν.

Σε πόσα «πρέπει» πρέπει να χωρέσεις.

Στην κρίση καλείσαι -καλούμαστε- να επιλέξεις όχι μόνο στρατόπεδο, αλλά στάση και θέση που θα καθορίσει την ποιότητα και τον προσανατολισμό του νέου περιβάλλοντος.

Μάθαμε να μιλάμε χωρίς να ακούμε, να ζητάμε χωρίς να δίνουμε, να ασκούμε σκληρή κριτική χωρίς αυτοκριτική.

Μερικές φορές νιώθω ότι οι ιδεολογικές προσεγγίσεις ήταν εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς. Με μια άμετρα εγωιστική θέση ισχύος από μερικά βιβλία που διαβάσαμε ή ακόμα και από τις νεανικές διαδρομές σε οργανώσεις που κουτσά στραβά μάς «έμαθαν» να αποκωδικοποιούμε πιο εύκολα γεγονότα και καταστάσεις.

Είμαστε πολύ θυμωμένοι με αυτούς που δεν κατάλαβαν ή καθυστέρησαν να καταλάβουν. Είμαστε συχνά περισσότερο θυμωμένοι με τους αδύναμους κρίκους του συμβιβασμού, αντί για τους πραγματικά ένοχους.

Το συμφέρον έπαιζε ρόλο προεπιλογής των ανθρώπων που είχαμε κοντά μας, ενώ το «θέλω» περιοριζόταν ηττημένο στις παρυφές του γραφικού. Η πολιτική του άθλιου παρόντος μάς έβαλε ξεκάθαρα στον δικό της στενό χώρο, σε μια αντιπαράθεση κενού.

Οι υπεύθυνοι τοποθετούνται…

Οι χαμένοι αλληλοσπαράσσονται…

Σε μια πόλη όπου οι άνθρωποι κυκλοφορούν εδώ και καιρό με σκυμμένο κεφάλι.

Από την ήττα…

Ισως από ντροπή…

Ισως για να μην βλέπουν τα πρεζάκια που αργοσβήνουν…

Τους άστεγους που κρυώνουν…

Τους φασίστες που χτυπούν…

Τους αστυνόμους που παρατηρούν…

Την ουρά των ανέργων που μεγαλώνει και ίσως ξαφνικά φωνάξει το όνομά σου…

Θαρρώ ότι σε μια τέτοια απόφαση ζωής, μόνος δεν μπορείς να πας.

Αξίζει να αρχίσεις πάλι να μοιράζεσαι τα μικρά «θέλω», αλλά και τα μεγάλα όνειρα που θα χωρούν πολλούς, τους περισσότερους.

Για να αρχίσει πάλι ο χορός που σταμάτησε ξαφνικά στο μεσοδιάστημα της εφηβείας με την «ωριμότητα».

Εκεί που το «εγώ» προσπαθούσε να συναντήσει το «εμείς».

Και ο καθένας, πριν πάει στη συνάντηση, στο συμπόσιο της γιορτής, οφείλει να έχει ξεκαθαρίσει, πριν απαιτήσει τις αλλαγές στη στάση του άλλου.

Αλλάζω για να τα αλλάξω όλα…

Ηταν απλά μια μικρή προσπάθεια αυτοκριτικής σε 366 λέξεις.


*Δημοσιογράφος, διευθυντής του «105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ»
Πηγή: Εφημερίδα των συντακτών

Παιχνίδια δυσφήμησης δημοσιογράφων...

του Κωστα Εφημερου απο το The Press Project...

Πριν από λίγους μήνες, όταν το Reuters απέστειλε ερωτηματολόγια σε εκδότες σχετικά με ρεπορτάζ που ετοίμαζε για τα ελληνικά ΜΜΕ, το «ΕΘΝΟΣ» και το «Πρώτο Θέμα» ανέλαβαν τη βρόμικη δουλειά της δυσφημιστικής καμπάνιας
Στα ρεπορτάζ τους (του Πρώτου Θέματος το υπέγραφε δημοσιογράφος φάντασμα) έγινε προσπάθεια να εμφανιστούν οι έλληνες ρεπόρτερ που συνεργάζονταν με τα διεθνή πρακτορεία ως «γερμανοτσολιάδες» ή γραφικοί άνεργοι απογοητευμένοι δημοσιογραφίσκοι.
Σήμερα το ΕΘΝΟΣ ανεβαίνει επίπεδο. Με πρωτοσέλιδο χτύπημα σχετικά με τη λίστα των ελεγχόμενων 355 φυσικών προσώπων για το «πόθεν έσχες» που απέστειλε ο αντεισαγγελέας του Άρειου Πάγου, Παναγιώτης Νικολούδης, ο ανώνυμος επιμελητής του άρθρου δεν εστιάζει σε κρατικούς υπαλλήλους και αιρετούς (329 ελεγχόμενοι) αλλά στους δημοσιογράφους και μάλιστα σε κάποιους συγκεκριμένους που «συνεργάζονται με το Reuters» ή «είχαν τηλεοπτική εκπομπή στην πρωινή ζώνη με έντονα αριστερό προφιλ».
Για να γίνει πιο δραματικό το ρεπορτάζ παρακάτω διαβάζουμε ότι το δημοσίευμα βασίζεται στην έκθεση της «Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και της Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου των Δηλώσεων της Περιουσιακής Κατάστασης». Δηλαδή οι ελεγχόμενοι δημοσιογράφοι προφανώς έχουν νομιμοποιήσει έσοδα από εγκληματικές δραστηριότητες. Ααα, όχι περιμένετε, μπορεί και να είναι και τρομοκράτες. Αααααα όχι, υπάρχει και μια μικρή περίπτωση να ελέγχονται απλά για τις δηλώσεις «πόθεν έσχες», ας πούμε επειδή τις κατέθεσαν εκπρόθεσμα λίγες ημέρες...
Σύμφωνα με τις δηλώσεις του κύριου Νικολούδη (που φυσικά δεν βρίσκονται στο σημερινό δυσφημιστικό δημοσίευμα) στη λίστα βρίσκονται φυσικά πρόσωπα που «έχουν διατηρήσει τις θέσεις τους στον κρατικό μηχανισμό. Πρόκειται κυρίως για τους αιρετούς, μέλη αθλητικών ομοσπονδιών, μεγαλοτραπεζίτες, τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, τους διευθυντές του ΕΣΥ, αλλά και δημοσιογράφους ή μετόχους εταιρειών ΜΜΕ».
Το σημερινό όμως δημοσίευμα φωτογραφίζει ένα δημοσιογράφο συνεργάτη του Reuters, τον επικεφαλής ενός ασφαλιστικού οργανισμού, ένα δημοσιογράφο πρωινής ζώνης στην κρατική τηλεόραση, ένα διευθυντικό στέλεχος αντιμνημονιακής εφημερίδας, δύο αθλητικούς δημοσιογράφους, δύο δημοσιογράφους τηλεοπτικού σταθμού, ένα πρώην πρόεδο ΠΑΕ και ένα εφοπλιστής. Δηλαδή το δημοσίευμα δεν ασχολείται με 36 Δημάρχους, 8 Γενικούς Γραμματείς, 64 Διευθυντές του ΕΣΥ, 9 μετόχων ΜΜΕ, 62 Προέδρων Αξιολόγησης Διαγωνισμών αλλά με τους αριστερούς και αντιμνημονιακούς δημοσιογράφους που προφανώς δεν έχουν αρκετό μέλι να χώσουν τα δάχτυλά τους.

Είναι φυσικά αυτονόητο ότι ο αριστερός δημοσιογράφος που συνεργάζεται με το Reuters είναι μεγαλύτερος κίνδυνος για τον δημόσιο τομέα και έχει πολλές πιθανότητες να έχει νομιμοποιήσει παράνομα έσοδα σε σχέση π.χ. με 64 προέδρους αξιολόγησης διαγωνισμών του δημοσίου.

Χθες έγινε γνωστή η εισαγγελική παρέμβαση βάσει της οποίας διετάχθη έρευνα για το περιβόητο δάνειο των 98 εκατομμυρίων του MEGA. Κάτι πρέπει να πήγε πολύ στραβά στο αμερόληπτο ΕΘΝΟΣ και κανείς δεν φαίνεται να άκουσε κάτι σχετικό. Ας περιμένουμε μέχρι αύριο όμως. Σίγουρα θα είναι πρωτοσέλιδο χτύπημα.

Η ελπίδα απέναντι στον κακό μας εαυτό...

Γιώργος Αρβανίτης, EcoLeft...Είναι κάτι φορές που ο κακός μας εαυτός, το εγώ, υπερβαίνει το εμείς και βάζει στην άκρη τη συλλογικότητα και την ανάγκη των πολλών.

Είναι κάτι στιγμές που η εσωτερική ανάγκη να εκφραστούμε και να πούμε αυτό που νιώθουμε, δεν λογαριάζει το αποτέλεσμα για τους υπόλοιπους.

Αλλά είναι και κάτι ώρες που αυτά που λέμε, μόνο πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσουν και τότε μάλλον είμαστε εκτός των ορίων που όλοι μας έχουμε συμφωνήσει.

Ήρθε πριν από μερικούς μήνες ο λαός και ακούμπησε την ελπίδα του επάνω στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, γιατί πίστεψε ότι αυτό που λέει είναι αληθινό, γιατί ένοιωσε ότι μπορεί να το κάνει πράξη, γιατί απελευθερώθηκε από δεσμά χρόνων και ένοιωσε δυνατός, γιατί, γιατί, γιατί………πολλά γιατί και κανείς μας δεν έχει δικαίωμα ούτε να τον απογοητεύσει ούτε να τον κάνει να απολογείται δεξιά και αριστερά, στον περίγυρό του, στη γειτονιά του, στη δουλειά του.

Του είπαμε του λαού συγκεκριμένα πράγματα όσο καλύτερα μπορούσαμε, καθαρές κουβέντες και λόγια μετρημένα, αυτά άκουσε, αυτά πίστεψε, αυτά τίμησε και με το παραπάνω!

Του είπαμε ότι θα σταματήσουμε την πολιτική της φτώχειας, της λιτότητας και των μνημονίων και είπε ΝΑΙ

Του είπαμε ότι θα αγωνιστούμε και θα παλέψουμε με πολύ δύσκολους όρους για να πετύχουμε και είπε ΝΑΙ

Του είπαμε ότι θα αποκαταστήσουμε τις αδικίες, θα φτιάξουμε δίκαιο φορολογικό σύστημα και ότι έχουμε πρόγραμμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για να μπορέσει να βρει δουλειά και να αμείβεται σαν άνθρωπος, και είπε ΝΑΙ

Του είπαμε ότι θα βαθύνουμε τη δημοκρατία και τη συμμετοχή όλων , ότι θα διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού το περιβάλλον που δανειστήκαμε από τις επόμενες γενιές και είπε ΝΑΙ

Δεν του είπαμε αυτού του λαού ότι θα προσπαθούμε κάθε τρεις και λίγο να τον μπερδεύουμε και να τον αποσυντονίζουμε.

Δεν του είπαμε ότι θα λέμε ο καθένας ότι θέλει, χωρίς να το έχουμε συμφωνήσει και να είναι η συλλογική μας άποψη, το πρόγραμμα μας, οι θέσεις μας.

Δεν του είπαμε ότι θα τον φορολογήσουμε επειδή πιστεύει στο Θεό, λες και δεν έχει άλλο χαράτσι να πληρώσει. Ούτε ότι με περίσσια ευκολία θα αυτοπροσδιοριζόμαστε αναρχικοί ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας, την ώρα που κάθε κουβέντα μας τη βλέπουμε να γίνεται λάστιχο και να χρησιμοποιείται εναντίον μας, μέσα στη μπερδεμένη ατμόσφαιρα, που μας έχει επιβληθεί. Προφανώς βέβαια και δεν του είπαμε ότι θα τον ενημερώνουμε και για τις ερωτικές μας επιδόσεις έστω και σαν «απάντηση» στον οποιονδήποτε.

Είναι πολύ απλό, αυτά δεν τα έχουμε συμφωνήσει, δεν είναι η συλλογική μας απόφαση.-

Και επειδή ο σοφός λαός μας όταν μεγαλούργησε στο πρόσφατο παρελθόν με την πρωτοπορία, τη καθοδήγηση και την ανθρωποθυσία της Αριστεράς και των ανθρώπων της, έβαλε τα πράγματα σε σειρά, τα ταξινόμησε χρονικά στο μυαλό του και έθεσε προτεραιότητες, βήμα 1, βήμα 2, βήμα 3 κ.λ.π. αξίζει να θυμηθούμε τον ύμνο του ΕΑΜ που με τη μαγεία της απλότητας απάντησε και απαντάει ακόμη και σήμερα σε όλους και σε όλα:

Το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα
Θα μας σώσει τώρα απ’ τη σκλαβιά
Έχει πρόγραμμα λαοκρατία
Η ελπίδα θα νικήσει τον κακό μας εαυτό !

Γιώργος Αρβανίτης

Μέλος της Γραμματείας του ΣΥΝ Κορυδαλλού

Μέλος του Συντονιστικού του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Κορυδαλλού

Η πολιτεία έπλεε εις την μελανόλευκον...

του Στρατη Μπουρναζου απο τα Ενθεματα...

Έχω περάσει πολλές ώρες εξηγώντας σε φίλους και συντρόφους γιατί δεν πιστεύω ότι μας κυβερνά μια «χούντα», γιατί οι αναλογίες αυτές βλάπτουν παρά ωφελούν, γιατί η κατάσταση είναι μαύρη κι άραχλη αλλά όχι «χούντα». Η αλήθεια είναι ότι, τον τελευταίο καιρό, νιώθω όλο και μικρότερη διάθεση να το κάνω. Με αποθαρρύνουν, και ενίοτε με αποστομώνουν, τα πραγματικά περιστατικά. Το τελευταίο μόνο εικοσαήμερο είχαμε την κακοποίηση και τον βασανισμό αντιφασιστών στην Ασφάλεια, τις συλλήψεις του Κώστα Βαξεβάνη και του Σπύρου Καρατζαφέρη, την κατάργηση της εκπομπής του Κώστα Αρβανίτη και της Μαριλένας Κατσίμη, την παραπομπή του Αλέξανδρου Χονδρογιάννη στην Κέρκυρα για… ανατροπή του πολιτεύματος, επιδρομές Χρυσαυγιτών εναντίον μεταναστών στον Άγιο Παντελεήμονα (επίθεση στην κοινότητα των Τανζανών, και προχθές κυνήγι και σπασίματα μαγαζιών) χωρίς να συλληφθεί κανείς, το σταμάτημα των παραστάσεων στο Χυτήριο.

Τα δεδομένα βέβαια διαφέρουν (λ.χ., η εκπομπή του Κ. Αρβανίτη και της Μ. Κατσίμη ήταν ένα άνθος στο πέτρινο τηλεοπτικό τοπίο, ενώ μόνο κατ’ ευφημισμόν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω «λουλούδι» τον Σπ. Καρατζαφέρη), ωστόσο οι παραπάνω περιπτώσεις έχουν πολλά και σοβαρά κοινά. Καθώς είναι αρκετά γνωστές, θα σταθώ σε κάποιες, σημαντικές κατά τη γνώμη μου, πτυχές τους.

Στην υπόθεση του βασανισμού των αντιφασιστών διαδηλωτών, βρίσκω ανατριχιαστικό και αυτό καθαυτό το γεγονός, αλλά, ακόμα περισσότερο, τη στάση του Ν. Δένδια: όχι μόνο δεν υποσχέθηκε, έστω προσχηματικά, ότι θα ερευνήσει τις καταγγελίες, θα διατάξει ΕΔΕ κλπ., αλλά τις αρνήθηκε εκ προοιμίου οργίλος: επιτέθηκε με σφοδρότητα στον ΣΥΡΙΖΑ και την Αυγή που τις ανέδειξαν, απείλησε με μηνύσεις τον Guardian, ενώ δεν μετέβαλε στο ελάχιστο στάση όταν τον διέψευσαν καταφανώς οι ιατροδικαστικές εκθέσεις. Ας σκεφτούμε μόνο το πράσινο φως που ανάβει έτσι προς τους βασανιστές.

Στην περίπτωση της σύλληψης του Κ. Βαξεβάνη (όπως και πρωτύτερα του «Γέροντος Παστίτσιου» Φίλιππου Λοΐζου), η κατεπείγουσα κινητοποίηση των δικαστικών και διωκτικών αρχών είναι εντελώς δυσανάλογη σε σχέση με τις κατηγορίες, αλλά και την προκλητική αδράνεια των ίδιων σε άλλες περιπτώσεις. Η ψαλίδα είναι τέτοια που πλήττει ευθέως την εικόνα της ευνομούμενης πολιτείας, δημιουργώντας στους πολίτες την πεποίθηση της ύπαρξης δύο μέτρων και δύο σταθμών. Παρόμοια αίσθηση μεροληψίας δημιουργεί και η σύλληψη του Σπ. Καρατζαφέρη: ενεργοποιείται ένα παλιότερο ένταλμα και συλλαμβάνεται χαράματα, λίγες ώρες αφότου ανάγγειλε «αποκαλύψεις» για το Υπουργείο Οικονομικών.

Όσον αφορά την «Πρωινή Ενημέρωση», η παρέμβαση είναι πρωτοφανής στα μεταπολιτευτικά χρονικά: δύο έγκυροι δημοσιογράφοι, σε μια εξαιρετικά επιτυχημένη εκπομπή, καρατομούνται επειδή δεν συνεμορφώθησαν προς τας κυβερνητικάς υποδείξεις και τόλμησαν να αναφερθούν στο δημοσίευμα της Guardian για τα βασανιστήρια. Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν τηρήθηκε κανένα πρόσχημα, ας πούμε να σταματήσει η εκπομπή σιωπηλά λίγους μήνες μετά, όταν θα έληγε η σύμβαση του Κ. Αρβανίτη. Ο πέλεκυς έπεσε αμέσως, βαρύς. Έχει κι αυτό τη σημασία του.

Όσο για την υπόθεση Χονδρογιάννη, αρκεί να δούμε τις εικόνες που ανάρτησε στο facebook. Η πραγματικότητα βοά: για κάποιες φωτογραφίες ανδρών των ΜΑΤ και Χρυσαυγιτών (έχουμε δει εκατοντάδες ανάλογες, και πολύ χειρότερες) διώκεται για «διάδοση ψευδών ειδήσεων με σκοπό την ανατροπή του πολιτεύματος», «παραβίαση προσωπικών δεδομένων» και «έργω εξύβριση»…

Τέλος, στην παράσταση του Corpus Christi το κράτος δεν θέλησε να προστατέψει ένα βασικό δικαίωμα: την ελευθερία της έκφρασης και της τέχνης. Απρόθυμα, λες και δεν το αφορούσε, και μόνο μετά από επίμονες παρεμβάσεις βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (και κάποιων της ΔΗΜΑΡ) έστελνε τα ΜΑΤ, εξαιτίας της παρουσίας των οποίων οι «διαμαρτυρόμενοι» δεν μπόρεσαν να κάνουν τουλούμι στο ξύλο ηθοποιούς και θεατές· ωστόσο, την ίδια στιγμή, το κράτος αρνιόταν στην πράξη να διασφαλίσει τη συνέχιση της παράστασης.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά εντάσσονται σε ένα οργανωμένο σχέδιο, αν υπάρχει πολιτικό κέντρο από το οποίο εκπορεύονται ή πώς διαπλέκονται με προσωπικές στρατηγικές (λ.χ. στην περίπτωση της «Πρωινής Ενημέρωσης» με την προσωπικότητα του γεν. διευθυντή της ΕΡΤ Αιμίλιου Λιάτσου). Ας μείνουμε στο αποτέλεσμα, το οποίο συνοψίζεται σε δύο σημεία:

Πρώτον, πλήττονται στον πυρήνα τους βασικά δικαιώματα, με πρώτο την ελευθερία της έκφρασης. Ενώ ανάλογα περιστατικά υπήρχαν ασφαλώς και τα προηγούμενα χρόνια, η διαφορά είναι ότι σήμερα τα κρούσματα είναι καταιγιστικά και απροσχημάτιστα. Η ελεύθερη έκφραση ποινικοποιείται, καταστρατηγείται ή τίθεται εν αμφιβόλω — όταν συρρικνώνεται ο χώρος άσκησής της, είτε αυτός είναι η δημόσια τηλεόραση είτε ο Τύπος είτε το ίντερνετ. Είναι πολύ εμφανές, γι’ αυτό δεν θα επιμείνω σε τούτο το ζοφερό σκηνικό, που δεν αναιρεί η –σημαντική βέβαια– αθώωση Βαξεβάνη.

Δεύτερον, κλείνουν σιγά-σιγά οι λίγες χαραμάδες αντιλόγου που είχαν απομείνει στο επίσημο τοπίο της ενημέρωσης, ενώ παράλληλα επιχειρείται να ελεγχθούν τα social media. Ένα πεδίο δηλαδή το οποίο, σε αντιπαράθεση με την επίσημη μονοφωνία, είχε αναδειχθεί σε τόπο και τρόπο ανεξάρτητης ενημέρωσης, ειδικά για τη νεολαία. Ας σκεφτούμε μόνο πόσα περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας αναδείχθηκαν στο διαδίκτυο. Η αξία του μέσου αυτού είναι ότι ο οιοσδήποτε, επώνυμος ή μη, επώνυμα ή ανώνυμα, στο κέντρο της Αθήνας ή στο τελευταίο χωριό, μπορούσε να ανεβάσει ένα σχόλιο, να πει μια γνώμη και, κυρίως, μια πληροφορία ή ένα στοιχείο. Παρά τα προβλήματά του, το διαδίκτυο σήμερα συνιστά ένα πολύτιμο πεδίο ελευθερίας. Οι διώξεις Φ. Λοΐζου και Α. Χονδρογιάννη στοχεύουν σε αυτό ακριβώς: οι ελεύθεροι χρήστες να τρομοκρατηθούν, να «συμμορφωθούν», να το σκεφτούν καλά όποτε θελήσουν να χλευάσουν την καθεστηκυία τάξη ή να ανεβάσουν μια φωτογραφία-τεκμήριο.

***

Προσπερνώντας επιμέρους σοβαρές πτυχές (λ.χ. πώς η προστασία των προσωπικών δεδομένων μετατρέπεται σε όχημα για την προστασία της κρατικής αυθαιρεσίας και την περιστολή της ελευθερίας της έκφρασης) τελειώνω με μια παρατήρηση. Η εμπέδωση της αίσθησης ατιμωρησίας και αδικίας, της εικόνας ενός διεφθαρμένου, αυθαίρετου και άδικου κράτους (παγκινητοποίηση για τη σύλληψη Παστίτσιου ή Βαξεβάνη, τη στιγμή που κουκουλώνεται επισήμως το σκάνδαλο Siemens· σύλληψη και παραπομπή στο αυτόφωρο τυροπιτά στη Λάρισα επειδή μετέφερε τέσσερις τυρόπιτες χωρίς παραστατικά, ενώ η λίστα Λαγκάρντ μένει προκλητικά αναξιοποίητη) αποτελεί γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη της «τιμωρού» ναζιστικής ακροδεξιάς. Αυτό, κανονικά, δεν θα έπρεπε να ανησυχεί μόνο την Αριστερά — παρεμπιπτόντως, ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε το παρών σε όλες τις περιπτώσεις αυτές. Αν εξαιρέσουμε όμως την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τους ανθρώπους της, που δίνουν καθημερινά σοβαρές μάχες για τα ζητήματα αυτά, η σιωπή πολλών άλλων (φορέων, θεσμικών, δημοκρατών, εκσυγχρονιστών και μεταρρυθμιστών) είναι απογοητευτική. Και ενδεικτική: στον νυν υπέρ πάντων (υπέρ Μνημονίου) αγώνα υποτάσσονται τα πάντα.

Επιστρέφω στο σημείο όπου ξεκίνησα. Δεν έχω αλλάξει ακόμα γνώμη: εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν έχουμε χούντα. Όπως έλεγα όμως, βρίσκω όλο και μικρότερο κουράγιο να επιχειρηματολογώ επ’ αυτού — και, κυρίως, βρίσκω όλο και λιγότερους πρόθυμους συνομιλητές να ακούσουν τις «πολυσύνθετες» και «νηφάλιες» αναλύσεις μου. Γιατί είναι δύσκολο να ακούγονται τέτοιες αναλύσεις, όταν η κατάσταση έχει ξεφύγει. Το γεγονός ότι το σύνθημα «Τόση ελευθερία είχαμε να δούμε από τη Χούντα» ή ο στίχος «Χούντα δε θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία» αποτελούν πλέον εδραία πεποίθηση για ολοένα και περισσότερους ανθρώπους σημαίνει πολλά.

Σχέδιο του Μίνω Αργυράκη, από το λεύκωμα «Η πολιτεία έπλεε εις την μελανόλευκον».

Μαύρες Σημαίες σε Λευκές Οθόνες – Η Ελευθερία του Λόγου στη Σύγχρονη Ελλάδα...

Αλέξης Καζαντζίδης, Intellectum...

Ο φασισμός, παρέα με το παρακράτος, φαίνεται ότι έχει άκρες στο υπουργείο Δημοσίας Τάξης. Εκεί, όπου γνωρίζουν πριν από τον κ. Δένδια τι θα κάνει ο κ. Δένδιας. Και έτσι, στη ΝΕΤ παύουν, πατώντας κάτω, τούς -έτσι κι αλλιώς προγραμμένους- Αρβανίτη και Κατσίμη, διότι… σχολίασαν!
Η Ελλάδα του νόμου Γκεϋσώ. Ενός νόμου, όπως τον αποκαλούν οι Γάλλοι, που ποινικοποιεί τη γνώμη. Ο νόμος-ρετσινιά για έναν πολιτισμό που θέλει να ισχυρίζεται ότι έλκει την καταγωγή του απ’ τον διαφωτισμό, αναγνωρίζει… εγκλήματα γνώμης, προτείνοντας για την καταστολή τους τη λογοκρισία. Αλλά, όπως φαίνεται, και τις ποινικές καταδίκες.
Νόμους, σαν τον νόμο Γκεϋσώ, διαθέτουν μπόλικες κεντροευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία και η Αυστρία, που τους καθιέρωσαν υπό το κράτος της ενοχής τους για το Ολοκαύτωμα. Μια ποινικοποίηση της σκέψης, αλλά και της ιστορικής έρευνας, που στην αρχή τουλάχιστον είχε την υποστήριξη ενός μεγάλου μέρους προοδευτικών ανθρώπων, των οποίων για μια ακόμη φορά οι καλές τους προθέσεις οδήγησαν τσιφ στην Κόλαση.
Πού ακούστηκε, λοιπόν, δημοσιογράφοι να σχολιάζουν; Να παπαγαλίζουν και να μηρυκάζουν θα έπρεπε. Οι δημοσιογράφοι είναι προτιμότερο να κάνουν αγωγές σε δημοσιογράφους, όπως η Τρέμη στον Βαξεβάνη –για… τρία εκατομμυριάκια ευρώ- λες και η Τρέμη δεν έχει το δημόσιο βήμα για να μιλήσει, να υπερασπισθεί τον εαυτό της, εκτός, βέβαια, κι αν έχει μεν το δημόσιο βήμα, αλλά δεν έχει τι να πει.
Πόσο υποκριτές είναι, επομένως, όλοι εκείνοι, οι οποίοι παρεπιδημούν στα Μέσα και σκούζουν για λογοκρισία, κάθε φορά που στάζει η ουρά του γαϊδάρου, ενώ, αντιθέτως ποιούν  την νήσσα, όταν η λογοκρισία εμφανίζεται ως πολιτικώς ορθή (διότι βολεύει τους παπαγαλοτρόφους).
Έτσι, στην κομματικοκρατική τηλεόραση της ΝΕΤ λογοκρίνουν δημοσιογράφους και στα ιδιωτικά κανάλια δημοσιογράφοι-φερέφωνα λογοκρίνουν ειδήσεις, πληροφορίες, επιδίδονται σε πλύση εγκεφάλου που όλα τα λευκαίνει, σαν τα λευκά κελιά για το μυαλό.
Παραδίπλα, απολύονται και άλλοι δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί που εργάζονται στον Τύπο. Και αντί μιας σιδερένιας ενότητας στον κλάδο, κυριαρχούν όχι μόνο συνδικαλιστικές ιδιοτέλειες κι έριδες, μα και ανοησίες.
Στον ΔΟΛ, για παράδειγμα, προχώρησαν προ μηνών σε περικοπές 20% και 40% με την υπόσχεση ότι δεν θα κάνουν απολύσεις. Τρίχες υπόσχεση. Τώρα, εξαγγέλλουν 80 απολύσεις. Οι επικεφαλής των τμημάτων -άλλος Μάριος κι άλλος Σύλλας- αναζητούν ποιον θα προγράψουν. Το απαιτούν, λέει, οι Τράπεζες. Το μέτρο είναι αναγκαίο για τη «βιωσιμότητα της επιχείρησης». Έγινε ο θάνατος του εργαζόμενου προϋπόθεση βιωσιμότητας του τρόπου ζωής των εργοδοτών κι όμως! Στις ίδιες εφημερίδες του ομίλου, ουκ ολίγοι αρθρογράφοι επιχειρηματολογούν υπέρ αυτής της πολιτικής, συκοφαντούν και καθηλώνουν τους πολίτες. «Αυτοί φταίνε», «τίποτα καλύτερο δεν τους αξίζει», και κόβει στους ίδιους τον μισθό το αφεντικό. Λοιδορούν και χλευάζουν τους εργαζόμενους και τους στύβει το αφεντικό. Στέλνουν στο εκτελεστικό τους απόσπασμα όποιον αντιστέκεται και τους απολύει το αφεντικό.
Η ελευθερία του λόγου (για την οποία μάλλον αδιαφορούν μόνο όσοι δεν τη μετέρχονται), ακόμη και η ελευθεριότητα, η παρεκτροπή ή η υπερβολή είναι προτιμότερες για τη δημοκρατία απ’ τη σιωπή των διαταγμάτων και των διατεταγμένων. Όπως η σύλληψη από λόχο αστυνομικών του Κώστα Βαξεβάνη. Με μια τεράστια ομάδα φρουρών της τάξης και έναν εισαγγελέα να ψάχνουν νωρίτερα, μέσα στη νύχτα από σπίτι σε σπίτι στη βάση πληροφοριών των μυστικών υπηρεσιών έναν δημοσιογράφο που κατηγορείται για… πλημμέλημα!
Λες και οι πολίτες δεν μπορούν να κρίνουν. Και για την όποια κρίση, προϋπόθεση δεν είναι παρά η δημοσίευση. Ίσως όσο πιο πολύ φοβούνται την κρίση και την κριτική, τόσο πιο πολύ θα δίνουν τον χώρο στην ανατροπή τους. Αν μπορούν να εννοήσουν τη διαφορά.

Ειναι ετοιμος να κυβερνησει ο Συριζα;

John Shaft
Αναρωτιέμαι, αν η συγκυβέρνηση δεν είχε το σταθερό χέρι της μέρκελ και της τροικας να καθοδηγεί και να υπαγορεύει κάθε κίνηση και απόφαση, θα ήταν πιο "έτοιμη" να κυβερνήσει από τον συριζα? γιατί πραγματικά έχω βαρεθεί αυτή την ασύμετρη σύγκριση περί κυβερνητικής ετοιμότητας..
Εχουμε από τη μια ένα κόμμα, που "πρέπει" να βρει ένα σχέδιο που θα επιτρέψει την ανατροπή των σχεδίων των δανειστών μας και ένος πανίσχυρου διεθνούς κατεστημένου,  χωρίς να επιφέρρει την κατάρευση της χώρας και από την άλλη μια σειρά από (-) κόμματα που το μόνο που "πρέπει" να καταφέρουν είναι να κάνουν τις μαριονέτες του παραπάνω συμπλέγματος συμφερόντων χωρίς να καταρεύσουν και χωρίς να φαγωθούν μεταξύ τους για τα κόκαλα της εξουσίας και συγκρίνουμε την "ετοιμότητα" τους να ανταποκριθούν..
Εγώ πάντως θα ανησυχούσα πολύ περισσότερο αν ο συριζα δήλωνε σύσωμος ότι είναι καθ' όλα έτοιμος να κυβερνήσει και να βγάλει τη χώρα από το βούρκο..  τότε θα ήταν σύγουρα καταδικασμένος να αποτύχει ή κρυφά αποφασισμένος να μην προσπαθήσει καν..

Κάπου εδώ εξηγείται και η άνοδος της ΧΑ η οποία θα συνεχιστεί όσο απαξιώνονται οι εναλλακτικές λύσεις "ριζοσπαστικοποίησης" των ανθρώπων που χάνουν την ελπίδα τους..

Τέλος σχετικά με τους αρβανίτη και κατσίμη η συμβουλή μου είναι η ακριβώς αντίθετη.. όπως έχει πολλές φορές επισημανθεί η οικονομία (από όπου αρχίσε και τροφοδοτείται η γενικότερη κρίση) είναι κατά το ήμισι ψυχολογία και η ύφεση δεν μπρορεί να υποχωρήσει όσο κυριρχούν η απαισιοδοξία και η απογοήτευση..

Οι ισλανδοί δεν πήραν την χώρα τους στα χέρια τους με κατεβασμένα μούτρα και την ουρά στα σκέλια, την πήραν με χαμόγελο, αισιοδοξία, θυμό και αυτοπεποίθηση.. Το δόγμα του σοκ που εφραμόζεται με μεγάλη επιτυχία στην ελλάδα αυτό κάνει.. πνίγει τους ανθρώπους στην δυστυχία και την απογοήτευση καθιστώντας τους παθητικούς και μοιρολάτρες..

Λίγος χαβαλές (επίκαιρος, πολιτικός και καυστικός -όπως ο διάλογος περι δένδια σε "μπλαζέ" ύφος-) είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να μπουν τα πράγματα στην πραγματική τους προοπτική..

Για να δούμε όλους αυτούς τους πανίσχυρους δυνάστες ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μικρά ασήμαντα ανθρωπάκια που εύκολα μπορούμε να κάνουμε στην άκρη οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουμε..

υγ: δυο γενιές είναι 50 χρόνια, τα επόμενα 50 χρόνια στα οποία η ανθρωπότητα θα έρθει αντιμέτωπη με τα πιο δύσκολα και απειλητικά προβλήματα της καταγεγραμμένης ιστορίας της.. υπερπληθυσμός, γήρανση, εξάντληση ενεργειακών και άλλων πόρων, υπερθέρμανση του πλανήτη, γεωπολιτική ανακατάταξη και πόσα ακόμα.. δεν θα ρισκάριζα καμία πρόβλεψη για τίποτα σε αυτή την περίοδο..

Το παραπανω κειμενο ειναι σχολιο σε ενα αρθρο του κ. Γιωργου Πηττα που δημοσιευθηκε στο TVXS...  Το αναδημοσιευω αφενος γιατι διαβαζεται και αυτονομα και αφ' ετερου με εφραζει πολυ περισσοτερο απο το αρχικο...  Ο τιτλος ειναι δικος μου... Α.Κ.

Ελευθερία λόγου και κυβέρνηση συγκρούονται πια...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος...

Eξέπληξε προφανώς τη διοίκηση της κρατικής τηλεόρασης η θύελλα αντιδράσεων που προκάλεσε η απόφασή της να κόψει εντελώς τους δημοσιογράφους Κώστα Αρβανίτη και Μαριλένα Κατσίμη από την καθημερινή ενημερωτική εκπομπή «Πρωινή Ενημέρωση». Δεν της ήταν προδήλως αρκετό ότι ήδη από τον Σεπτέμβρη είχε ακρωτηριάσει την εκπομπή τους κατά το δίωρο 8 με 10 το πρωί, παρά την υψηλή και άκρως ασυνήθιστη για κρατικό κανάλι τηλεθέασή της. Το ότι οι δύο προαναφερθέντες δημοσιογράφοι δεν είναι κυβερνητικά φερέφωνα δεν μπορεί να αποτελέσει αιτία «απόλυσης» τουλάχιστον δημοσίως. Δεν θα υποκριθούμε ότι δεν γνωρίζουμε βεβαίως πως αυτή είναι η πραγματική αιτία που η κυβέρνηση έδωσε εντολή να απομακρυνθούν από την εκπομπή οι δύο παρουσιαστές της, οι οποίοι συνέτειναν επί σειρά ετών με τη δημοσιογραφική δουλειά τους στη θεαματική βελτίωση της εικόνας της κρατικής τηλεόρασης στα μάτια των Ελλήνων πολιτών - σε βαθμό που να εισαχθεί ο όρος «δημόσια» τηλεόραση χωρίς να προκαλεί καγχασμό, σαρκαστικά σχόλια και απαξιωτικές ειρωνικές παρατηρήσεις.
Nομίζουμε ότι η διοίκηση της ΕΡΤ και εκείνοι οι υπουργοί και κυβερνητικοί παράγοντες που την πίεσαν προς την κατεύθυνση αυτή διέπραξαν μεγάλο λάθος ακόμη και για τα στενά κομματικά τους συμφέροντα. Λύση υπάρχει και είναι απλή: Να ανακαλέσει η διοίκηση της ΕΡΤ την εσφαλμένη απόφασή της και να επαναφέρει τους δύο παρουσιαστές στην εκπομπή τους. Δεν καταλαβαίνουμε τι μπορεί να ωφεληθεί ο Αντώνης Σαμαράς επαναφέροντας την ΕΡΤ στο καθεστώς της... ΥΕΝΕΔ επί χούντας. Ούτως ή άλλως πληθώρα δημοσιογράφων στο κυβερνητικό κανάλι μεταφέρει με ενθουσιασμό τις κυβερνητικές θέσεις, όσο απεχθείς και αν είναι αυτές, στον ελληνικό λαό. Επιπροσθέτως, πρέπει να επανέλθει στο ρεπορτάζ από το «ψυγείο» στο οποίο τοποθετήθηκε ακαριαία ο δημοσιογράφος της ΕΤ3 Χρήστος Δάντσης επειδή τόλμησε να πει ότι η Θεσσαλονίκη έμοιαζε με αστυνομοκρατούμενη πόλη, πράγμα εντελώς αληθινό, κατά την επίσκεψη εκεί του πρωθυπουργού την ημέρα του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος μάλιστα αποδοκιμάστηκε από κάποιους Θεσσαλονικείς.
H ανοχή της κυβέρνησης Σαμαρά στην ελευθερία του λόγου των μέσων ενημέρωσης έχει υποστεί βαρύτατο πλήγμα, ενδεχομένως ανεπανόρθωτο και σε διεθνές επίπεδο εξαιτίας της σύλληψης από... λόχο αστυνομικών του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη επειδή δημοσίευσε στο περιοδικό «Hot Doc» τη διαβόητη «λίστα Λαγκάρντ». Πρωτοσέλιδο κορυφαίο θέμα στην παγκόσμια έκδοση των «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Κορυφαίο επτάστηλο θέμα στη δεύτερη σελίδα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, λεπτομερής ανταπόκριση στη γαλλική «Λε Μοντ», και πάει λέγοντας. Τα σχόλια καθόλου κολακευτικά για την κυβέρνηση Σαμαρά. «Η διογκούμενη σαν χιονοστιβάδα υπόθεση εγείρει ερωτήματα γύρω από την ελευθερία του Τύπου και την προθυμία της Ελλάδας να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή», γράφουν χαρακτηριστικά οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και συνεχίζουν: «Από τη σύλληψη και την απελευθέρωσή του την ίδια μέρα ο κ. Βαξεβάνης έχει γίνει λαϊκό σύμβολο ως σταυροφόρος εναντίον ενός διεφθαρμένου συστήματος, στο οποίο οι πολιτικοί θεωρούνται ότι προστατεύουν τα συμφέροντα της επιχειρηματικής ελίτ εις βάρος των απλών Ελλήνων που υποφέρουν από χρόνια λιτότητα».
H αμερικανική εφημερίδα θέτει και ένα άλλο σοβαρό θέμα. «Η υπόθεση προκάλεσε επίσης έναν διάλογο γύρω από το αν ένας δημοσιογράφος έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την ελευθερία του Τύπου εις βάρος της ιδιωτικής ζωής ενός ατόμου», γράφει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ» έχει πολλές πλευρές, κάποιες από αυτές σκοτεινές. Αυτές είναι θέμα άλλης συζήτησης. Το βέβαιο όμως είναι ότι στα μάτια των Ελλήνων φαντάζει εξωφρενικό μια τεράστια ομάδα αστυνομικών και ένας εισαγγελέας να ψάχνουν μέσα στη νύχτα από σπίτι σε σπίτι στη βάση πληροφοριών μυστικών υπηρεσιών έναν δημοσιογράφο που κατηγορείται για... πλημμέλημα!!!

Μόνο «ζήτω» και «δόξα σοι»;

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Πολλοί και σοβαροί λόγοι επιβάλλουν τη λειτουργία της κρατικής τηλεόρασης - και ας μας επιτρέψουν οι πολιτικοί διοικητές της να την αποκαλούμε κρατική και όχι «δημόσια», όπως επιθυμούν οι ίδιοι· έχει και η τεχνική του ευφημισμού τα όριά της, δεν τα αγιάζει όλα. Ενας βασικός λόγος είναι η καλλιέργεια και η συντήρηση κάποιας συλλογικής μνήμης, που έστω και πρόχειρα αν γίνεται είναι προτιμότερο από το να μη γίνεται καθόλου. Ενα παράδειγμα: Οσα ψεγάδια και αν έβρισκε κάποιος στο πολυήμερο αφιέρωμα της ΕΤ-1 στο ’40, την ανισότητά του λ.χ. ή την επανεκμετάλλευση γνωστών εκπομπών, και πάλι θα αναγνώριζε ότι καλώς υπήρξε. Θα του ήταν πάντως δύσκολο να θυμηθεί πότε και ποιο εμπορικό κανάλι χρησιμοποίησε σαν πραγματική αφορμή μια εθνική επέτειο για να παρουσιάσει κάτι παραπάνω από ένα δίλεπτο με στιγμιότυπα της παρέλασης. Ολα μαζί τα ιδιωτικά κανάλια, στην πολυετή λειτουργία τους, πρόσφεραν πάνω από είκοσι εκπομπές μνήμης άξιες να επαναπροβληθούν κάποτε; Θα πείτε, δεν είναι αυτός ο ρόλος τους, εκ συστάσεως, και στο κάτω κάτω δεν μας χρωστάνε τίποτα, ενώ την ΕΡΤ την πληρώνουμε. Μα δεν μας χρωστάνε την ίδια τους τη συχνότητα, που συνεχίζουν να τη χρημιμοποιούν νομιμοπαράνομα; Την ΕΡΤ λοιπόν την πληρώνουμε. Υποχρεωτικά. Ως εκ τούτου οι προϊστάμενοί της λογοδοτούν σε όλους μας. Δεν δικαιούνται λοιπόν να αυθαιρετούν με το τέλος που καταβάλλουμε διά της ΔΕΗ (όπως έπραξε ο κ. Σίμος Κεδίκογλου, που ανέβηκε ήδη στην κορυφή της κλίμακας της αλαζονείας, απ’ όπου κάνουν τα προς τον λαό κηρύγματά τους οι κυβερνητικοί εκπρόπωποι). Δεν δικαιούνται επίσης να παραχαράξουν ακόμα βιαιότερα και βαθύτερα τον ήδη αλλοιωμένο χαρακτήρα της ΕΡΤ, γιατί, εκτός από τους ευφημισμούς, έχουν και οι αντοχές της δημοκρατίας τα όριά τους.
Αν οι υπουργοί έχουν μάθει στην κολακεία, αν έχουν μάθει να περιμένουν μόνο τον λιβανωτό που αντιστοιχεί στην τόση τους αξία, καιρός να ξεμάθουν. Καιρός να αποδεχτούν ότι ο ρόλος της δημοσιογραφίας που τιμά το όνομά της είναι ο έλεγχος και η κριτική, όχι η εθελόδουλη δοξολόγηση των ισχυρών. Κι αυτό, ας μη γελιόμαστε, οφείλουν να το θυμηθούν και όσοι δημοσιογράφοι, ευγνωμονώντας τους ισχυρούς που ίσως τους εξασφάλισαν μια θεσούλα στο Δημόσιο, πέταξαν στον σκουπιδοφάγο το αλφαβητάρι της δουλειάς τους: την ελευθερία τους. Δηλαδή την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους.
Οποιοι κι αν κυβερνούν αντιμετωπίζουν την κρατική τηλεόραση σαν μαγαζάκι τους. Διορίζοντας μαζικά ημετέρους και απαιτώντας υπακοή. Χειραγωγώντας και λογοκρίνοντας, όπως τώρα, με την αποπομπή του Κώστα Αρβανίτη και της Μαριλένας Κατσίμη, επειδή τόλμησαν να σκεφτούν ότι τις υπουργικές ανακοινώσεις δεν τις συγγράφει ο Αλάθητος Πάπας. Ούτε ο κ. Κεδίκογλου νεωτερίζει λοιπόν ή ο κ. Δένδιας, ούτε ο κ. Λιάτσος. Παλιά τους τέχνη κόσκινο. Αλλά η ΔΗΜΑΡ; Εχει κανέναν λόγο να το χρεωθεί ακόμα και αυτό; Ακόμα και την πολιτική δίωξη δημοσιογράφων;

Μη βρεθούμε και με χειροπέδες...

Του Θανάση Καρτερού, απο την Αυγη...

Σημείο των καιρών: Την ίδια ώρα που στην Ευελπίδων ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης καθόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τη δημοσιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ, οι δημοσιογράφοι Κώστας Αρβανίτης και Μαριλένα Κατσίμη έπαιρναν μέσω του αρχισυντάκτη της εκπομπής τους τη διαταγή της Κομαντατούρας ειδήσεων και ενημέρωσης της ΕΡΤ. Η εκπομπή τους στην κρατική τηλεόραση κόβεται μέχρι νεωτέρας για απαράδεκτους υπαινιγμούς κατά του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Νίκου Δένδια, οι οποίοι συνιστούν καταπάτηση στοιχειωδών κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
Πρόκειται για σκαστές περιπτώσεις δίωξης της ελεύθερης έκφρασης, του δικαιώματος στη δημοσίευση, της δυνατότητας των δημοσιογράφων να ασκούν χωρίς τον φόβο του Ιαβέρη το λειτούργημά τους. Η επιχείρηση φίμωσης μάλιστα γίνεται ακόμα πιο σαφής αν συνυπολογίσει κανείς ότι: Ο Βαξεβάνης είχε υποστεί μια «προειδοποιητική» απόπειρα εναντίον του πριν από λίγο καιρό, ενώ συνελήφθη σαν κοινός εγκληματίας προχτές για τη δημοσιοποίηση της λίστας.
Οι Αρβανίτης και Κατσίμη είχαν επίσης «προειδοποιηθεί» με την εξορία της εκπομπής τους στη ζώνη του λυκόφωτος -έξι με οχτώ το πρωί. Ενώ στη κρατική ΕΡΤ τα παιδιά με τα γκρι κοστούμια έχουν κάνει κατάληψη σε θέσεις κλειδιά και με καλά λεφτά.
Υπάρχει βέβαια κάτι ανατριχιαστικά φαιδρό στο γεγονός ότι οι σμπίροι του Κεδίκογλου εμφανίζονται να σέβονται, και μάλιστα απολύτως, τους κανόνες της ελευθεροτυπίας, στην ίδια ανακοίνωση με την οποία αποκεφαλίζουν τους Αρβανίτη και Κατσίμη. Και κάτι εντελώς δεξιό, αποκρουστικό και γελοίο στο γεγονός ότι ο Αιμίλιος Λιάτσος εμφανίζεται ως υπερασπιστής των κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
Για να αποδειχτεί με όλα αυτά και άλλα τόσα ότι η σημερινή Δεξιά του Σαμαρά δεν επιστρέφει μόνο στην εθνικοφροσύνη του φον Γιοσμά, αλλά και στην ειλικρίνεια του Γκοτζαμάνη και στη δημοκρατική ευαισθησία του Εμμανουηλίδη και των φίλων τους. Στη λογική της Καρφίτσας του εξήντα.
Έχει κανείς αμφιβολίες για το ποιος διατάζει τις διώξεις δημοσιογράφων; Ποιοι και γιατί επιδιώκουν να επιβάλουν κλίμα ζόφου στην ενημέρωση και στην κοινωνία; Ποιοι κρύβονται πίσω από την κρατική καταστολή και τον παρακρατικό της βραχίονα στην ενημέρωση; Ποιοι επιστρέφουν στην πολιτική του τρίκυκλου σε συνθήκες δημοκρατίας του μνημονίου; Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων δηλώνουμε ότι: Δεν εννοούμε τον Κεδίκογλου, τον Δένδια και τον ίδιο τον Σαμαρά -μη βρεθούμε και με χειροπέδες…

Όχι, ΔΕΝ έχουμε χούντα...

Πολυφημος...

Ρώτησε ο ειδικός επί των κομμουνιστικών θεωριών, ταγματάρχης Καραβίδης, τον κακόμοιρο στρατιώτη Καραμαζόφ στο μάθημα πολιτικών φρονημάτων των φαντάρων του: “Ατομικές ελευθερίες έχουν; Μπορείς να βγεις στην Ερυθρά Πλατεία και να πεις ο σύντροφος Μπρέζνιεφ είναι μαλάκας;”.

Ούτε 30 χρόνια δεν πέρασαν από την Λούφα και Παραλλαγή του Νίκου Περάκη και η ίδια απορία με αυτήν του "Φον Κανάρη" στο προαύλιο του στρατοπέδου δεν έχει σήμερα απαντηθεί. Ή μήπως έχει;

Απολαμβάνεις τις ατομικές σου ελευθερίες; Μπορείς να βγεις στην πλατεία Συντάγματος και να πεις “Ο Αντώνης Σαμαράς είναι μαλάκας;”. Μπορείς. Χιλιάδες το κάνανε. Και μαλάκα τον είπανε και κλέφτη και χίλια δυο πράγματα. Όχι μόνο το Σαμαρά, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα.

Άρα κανείς μας δεν έχει πρόβλημα με τις ατομικές του ελευθερίες. Όσοι μιλούν για χούντα και απολυταρχία είναι γραφικοί. Σωστά; Πολύ σωστά.

Η χούντα των συνταγματαρχών απαγόρευε οποιαδήποτε κατηγορία εναντίον του σύστηματος. Οι καταδότες θα μαρτυρούσαν μια αντικαθεστωτική κουβέντα και μέσα σε λιγότερο από μια ώρα θα βρισκόσουν σε κάποιο υπόγειο να μετράς σπασμένα πλευρά και χαμένα δόντια.

Βασανισμοί “αντιφρονούντων”, όμως, δεν υπάρχουν πια. Η δικαιοσύνη έχει εκπολιτιστεί και όποιος συλλαμβάνεται να παρεκτρέπεται οδηγείται στα δικαστήρια, σύμφωνα πάντα με τις νόμιμες διαδικασίες ενός σύγχρονου δημοκρατικού πολιτεύματος.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με αυτούς που εκφράζουν δημόσια τη γνώμη τους. Είναι ικανοί επαγγελματίες, και μέσα από την τέχνη, τη δημοσιογραφία ή την ερασιτεχνική τους ενασχόληση με το ίντερνετ και τα νέα μέσα, εκφράζουν την άποψη τους.

Όπως δεν βασανίζονται άνθρωποι, έτσι ακριβώς δεν φιμώνονται φωνές. Η πένα κάθε αρθρογράφου, η γλώσσα κάθε παρουσιαστή, το πληκτρολόγιο κάθε μπλόγκερ και η παράσταση κάθε δημιουργού είναι ελεύθερη να παρουσιάσει στο κοινό αυτό που πιστεύει και πρεσβεύει. Γιατί στη δημοκρατία, ο κόσμος είναι εκείνος που θα αποδεχτεί ή θα εξοστρακίσει την παραφωνία.

Τι γίνεται, όμως, αν όντως διαδηλωτές βασανίζονται, άνθρωποι της τέχνης διώκονται, φωτογράφοι κακοποιούνται, συλληφθέντες διαπομπεύονται και συντάκτες βλέπουν τη φωνή τους ή τα γραπτά τους να λογοκρίνονται; Τι συμβαίνει όταν τα λόγια ενός δημόσιου προσώπου ενοχλούν κάποιο μέλος της πολιτικής ηγεσίας και κάποιον επιχειρηματία ή απειλούν την τραπεζική σταθερότητα;

Το πρόσωπο αυτό θα χάσει τη δουλειά του. Μικρό το κακό, θα πει κάποιος, σε σύγκριση με τα βασανιστήρια των ΕΑΤ ΕΣΑ, των ταγματασφαλιτών και των λοιπών σαδιστικών δυνάμεων της χούντας των συνταγματαρχών.

Φυσικά και είναι μικρό το κακό. Στη μία περίπτωση ο άνθρωπος γινόταν σταχτοδοχείο ενώ στην άλλη βρίσκεται απλά χωρίς κανένα οικονομικό πόρο να συντηρήσει τον εαυτό του και την οικογένεια του.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν ζεις μέσα σε μια πολιτεία που σου επιτρέπει να πεις τον σύντροφο Αντώνη μαλάκα, χωρίς όμως αυτό να σου εγγυάται το βιοποριστικό σου μέλλον;

Τι γίνεται όταν απορείς αν μια λίστα καταθετών ή μια δημόσια δέσμευση μηνύσεων ή μια “πλαστή” καταγγελία βασανιστηρίων δεν είναι τελικά όσο αθώα νομίζεις;

Όχι δεν έχουμε χούντα. Το λέω ειλικρινά. ΔΕΝ έχουμε χούντα. Ακόμη μπορούμε να μαζευτούμε πάνω από τρία άτομα και να φωνάξουμε είστε κλέφτες. Ακόμη μπορώ να γράψω σε ένα μπλογκ ότι ο Άδωνις είναι μαλάκας.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν το κάνω επώνυμα;

Τι γίνεται όταν ο Αντώνης ή ο Άδωνις ή ο κάθε Δένδιας αποφασίσουν να ασχοληθούν μαζί μου, γιατί αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν να προδικάζεις ιατροδικαστικές αναφορές και να τις συνοδεύεις με μηνυτήριες εξαγγελίες κατά παντός υπευθύνου;

Πώς με αντιμετωπίζουν όταν δημοσιεύω μια καθόλα αθώα λίστα που είχε την τάση να εξαφανίζεται από υπουργό σε υπουργό;

Πού θα καταλήξω αν πω όχι πια στα τάγματα εφόδου μαυροντυμένων δολοφόνων;

Θα λογοκριθώ. Θα συλληφθώ. Θα απολυθώ. Θα βασανιστώ. Θα διαπομπευτώ. Θα στιγματιστώ.

Όχι λοιπόν, δεν έχουμε χούντα. Απλά δεν μπορούμε να πούμε αυτό που πιστεύουμε δημόσια. Τουλάχιστον όχι στην “κρατική τηλεόραση”. Αλλά ούτε και στην ιδιωτική σελίδα του facebook. Μηδέ στη θεατρική παράσταση, αλλά ούτε και στον ιδιωτικό δανειοδοτημένο σταθμό. Όχι από τη Σταδίου μέχρι την Ομόνοια και τους παράπλευρους δρόμους της πλατείας Συντάγματος, ούτε μπροστά από τα “λουλουδάδικα”.

Δεν έχουμε χούντα. Όσο μπορώ και το λέω αυτό, δεν έχουμε. Φτάνει να μην αρχίσω να ψιθυρίζω κάτι άλλο δεξιά κι αριστερά. Τότε ίσως και να έχουμε.

(“Αυτοί είναι η ενημέρωση” ήταν το σλόγκαν της εκπομπής Αρβανίτη - Κατσίμη που με εντολή Λιάτσου κόπηκε εξαιτίας (;) ενός σχολίου για το Νίκο Δένδια. Ναι, όντως. ΑΥΤΗ είναι η ενημέρωση. Αρκεί να περιορίζεται στο δίλημμα “το πουλί ή τον βασιλιά”).

ΕΥΚΑΙΡΙΑ...

του Κώστα Αρβανίτη απο τη φυλη των φιλων...

Τι χαρά σʼ αυτό το μέρος  / Φταίει για τούτο ο Βολταίρος  / Κι αν δεν ξανασηκωθώ  / Είναι λάθος του Ρουσώ
(Γαβριάς, λίγο πριν πέσει από τα βόλια των στρατιωτών)

Τι είναι η Πατρίδα μας; Μην είναι ένα σύστημα που πέφτει , ένας μπάτσος που στην πέφτει,
ένας κρατικός υπάλληλος που στα παίρνει, ένας βουλευτής που συναινεί  ένας υπουργός που αυθαιρετεί,  ένας γιατρός που σε πεθαίνει, ένας νεκροθάφτης που σε ανασταίνει και ένας πρωθυπουργός που σε τιμωρεί... Όλα Πατρίδα μας…

Το ευτυχές είναι ότι, εκτός του πρωθυπουργού που είναι ΕΝΑΣ, και οι υπόλοιποι παράγοντες είναι μοναδικοί...  Ευτυχώς, διότι για φαντάσου να είχαμε δύο Σαμαράδες , δύο Βενιζέλους, δύο Κουβέληδες... Πόσο μεγαλύτερο θυμό και εκνευρισμό θα είχαμε… Αν προσπαθήσεις να βάλεις στην ελληνική πραγματικότητα ήρωες του παραμυθιού για να αντιστρέψουν το κλίμα, υπάρχει φόβος ορατός να φέρεις άπαντες σε πλήρες αδιέξοδο καθώς…

Ο ΤΕΝ-ΤΕΝ θα γινόταν εκδότης διαπλεκόμενος , ο Γιάννης Αγιάννης  εφοριακός, ο Φερναδιέρος υπουργός, ο Ιαβέρης παπάς  και ο Άβερελ διασπασμένος αριστερός.  Ο Σκρουτζ αρχιεπίσκοπος, ο Χιούι Χρυσαυγίτης, ο Λούκυ Λουκ manager πολυεθνικής, η Τιτίκα πόρνη, ο Μάριος έμπορος ναρκωτικών, ο Πλούτο ματατζής και ο Ποπάυ ματάκιας.    Η δυσοσμία των τελευταίων ημερών παίρνει τα πάντα και τους πάντες και δεν αφήνει κανέναν έξω, δίνοντας την εντύπωση ότι μια ολόκληρη χώρα, μια ολόκληρη κοινωνία βρίσκεται στη σήψη και τη διαφθορά. Στον εκβιασμό και τη συνενοχή. Στο διαμελισμό του συναισθήματος, στον εξευτελισμό της αξιοπρέπειας… 

Ο "μαζί τα φάγαμε" άλλωστε  άφησε για λίγο την εξουσία και πήρε εκπομπή παίζοντας πιο δυναμικά το ρόλο του διαμορφωτή... 
Αν ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα και η τηλεόραση μας δίνει μέρος της αλήθειας που δεν θέλουμε να δούμε, στρουθοκαμηλίζουμε σε ένα πλασματικό μικρόκοσμο. Με τους φίλους μας, τους αγαπημένους και τους μισητούς μας. Με τους δικούς μας.

Αν μέσα από χρώματα και φράσεις με αποκλειστικό όπλο τις ηλεκτρονικές εικόνες προσπαθούσα να περιγράψω τον τόπο μου, θα αδυνατούσα λόγω της ελλείψεως ορίων, ακόμα και στο άθλιο της υπερβολής. Αποκορύφωμα ήταν η  παρακμιακή παρουσίαση του κατασταλτικού μηχανισμού με ή σε… πλήρη εξάρτηση. (Τη λέξη «εξάρτηση» μπορείς να την χρησιμοποιήσεις κατά το δοκούν) Η συμμαχία των ΜΑΤ με τα μέλη της Χρυσής Αυγής ήταν ίσως η πιο λογική εικόνα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.  Η αγαστή συνεργασία των δυνάμεων καταστολής του Κράτους με τις δυνάμεις καταστολής της αξιοπρέπειας. Μαχαίρια, λοστάρια και τσεκούρια τυλιγμένα και καλυμμένα μέσα στα ΜΑΤ και τις ελληνικές σημαίες.
Σήμερα, το κυρίαρχο ερώτημα είναι αν αποδέχεσαι τη συμμετοχή σου σε αυτό το πάρτι της μιζέριας, αν θεωρείς τον εαυτό σου μέρος του προβλήματος, αν είσαι με τον πλασματικό προβληματισμό ,της μη εναλλακτικής πρότασης .  Η κρίση τελικά για το πόσο διαφθαρμένοι είμαστε δεν στοιχειοθετείται από τη δράση και τη στάση μιας μικρής ομάδας εξουσίας, αλλά από την αποδοχή των κινήσεών τους από την πλειοψηφία.  Και από το αν η πλειοψηφία χαρακτηρίζεται από πολίτες ή ιδιώτες.
Πρέπει να πάρουμε θέση… Σήμερα διαλέγουμε στρατόπεδο!  Με εμάς ή με τους άλλους ...  και εμείς δεν είμαστε ...οι άλλοι.

Στην εθνική ενότητα είμαστε προδότες,

alterthess ... 
του Λευτέρη Αρβανίτη

Όταν σε ανθρώπους με εμπειρία, επαγγελματίες πολιτικούς, με στρατιές συμβούλων και καθαρή εντολή να σχηματίσουν μια νέα κυβέρνηση «τεχνοκρατών», παίρνει περίπου 10 ημέρες να καταλήξουν στο νέο πρωθυπουργό, δεν μπορεί κανείς να περιμένει από τους από τα κάτω, άμεσα αντανακλαστικά. Απόλυτα φυσιολογικά λοιπόν δεν είδαμε κόσμο στις πλατείες και τους δρόμους, δεν είχαμε οργισμένες ανακοινώσεις συνδικάτων, ούτε την κύρηξη ανένδοτου από την πολιτική αριστερά. Ας τα αφήσουμε λοιπόν όλα στους από πάνω, γιατί αυτοί ξέρουν. Ξέρουν ακόμη και να χτίζουν το κίνημα που πιθανόν θα τους κατεδαφίσει, με όρους κοινωνικού αυτοματισμού.
Τι συνέβη τελικά;
Αν κάποιος μπορεί να εξάγει με βεβαιότητα ένα συμπέρασμα από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι ότι επιτάχυναν και καθόρισαν κοινωνικούς μετασχηματισμούς ετών, που εκφράστηκαν παράλληλα με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο.

• Το αστικό μπλοκ εξουσίας ολοκλήρωσε τη συγκρότηση του στη σφαίρα του πολιτικού, όπως αυτή ξεκίνησε από την εποχή των ολυμπιακών αγώνων και φάνηκε να κορυφώνεται στην κοινή μνημονιακή πολιτική.
• Το κεφάλαιο για πρώτη φορά περνά σε μια αδιαμεσολάβητη διακυβέρνηση, επιβάλλοντας μάλιστα στους δουλοπρεπείς αστούς πολιτικούς την επιλογή και συγκεκριμένων προσώπων. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια διαδικασία που ξεκίνησε από το εκσυχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και την ιδέα της εξουσίας των τεχνοκρατών, έναντι του πολιτικού. Της ιδέας δηλαδή του μη λαικού ελέγχου επί θεμάτων υψηλής πολιτικής. Ακόμη και όταν προτάθηκε η «θεσμική» λύση του Φίλιππου Πετσάλνικου, το σύστημα αντέδρασε, παρεμβαίνοντας στις διαπραγματεύσεις των πολιτικών αρχηγών και επιβάλλοντας το δικό του άνθρωπο. Τη δική του απόλυτη νίκη, έναντι της της ατικής δημοκρατίας.
• Το βελούδινο πραξικόπημα, που ξεκίνησε με την υπογραφή του μνημονίου, τη θέσπιση αντιλαικών μέτρων και την πλήρη αποδιοργάνωση του κοινωνικού ιστού, χωρίς έστω μια στιγμιαία λαική νομιμοποίηση ολοκληρώνεται με το σηματισμό μια κυβέρνησης δίχως τη λαική εντολή. Για πρώτη φορά ένας πρωθυπουργός λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης, που μεταφράζεται σε εντολή παραίτησης, αλλά με εξασφάλιση της διάδοχης κατάστασης.
• Τέλος η μη αναφορά σε άμεση διενέργεια εκλογών, μετατρέπει ένα κοινοβουλευτικό και πολιτικό πραξικόπημα σε πολιτειακό. Από σήμερα έχουμε μια διορισμένη κυβέρνηση που αρνείται να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Μάλιστα ο φόβος της εκφρασμένης ήδη λαικής βούλησης διατυπώθηκε τις τελευταίες ημέρες πολλές φορές. Από τις αναφορές στη βουλή του κ.Βενιζέλου σε μια κοινή γνώμη που κρίνει τα πράγματα λάθος, μέχρι το φόβο του δημοψηφίσματος και τον τρόμο για τα αποτελέσματα των εκλογών.
• Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας. Και εδώ τίθεται το ερώτημα για το ποιοι συγκροτούν το ενιαίο όπως παρουσιάζεται εθνικό κοινωνικό σύνολο. Η μεταπολίτευση κατήργησε το διαχωρισμό παράνομης και νόμιμης κοινωνίας στη βάση της διαιρετικής τομής αριστερά-δεξιά. Πλέον επαναδημουργούνται όροι νομιμότητας και παρανομίας ή ανυπαρξίας αν προτιμάτε, με απόλυτο ταξικό πρόσημο αυτή τη φορά.

Η εργατική τάξη
Η δράση όμως φέρνει αντίδραση. Η συγκρότηση με τέτοιους όρους του αστικού μπλοκ εξουσίας, η πλήρης κυριαρχία των αγορών έναντι του πολιτικού και δημοκρατική εκτροπή δεν μπορεί να μην αγγίξουν την κοινωνία, να περάσουν αθόρυβα και να εγκαταστήσουν ένα νέο σύστημα εξουσίας στη βάση μιας νέας συσσώρευσης του κεφαλαίου και πλήρους πολιτικής ηγεμονίας μιας λούμπεν αστικής και καθόλου χορτάτης αστικής τάξης.

• Η συγκρότηση του αστικού μπλοκ εξουσίας, αυτόματα προυποθέτει την επανασυγκρότηση του αντίπαλου πόλου. Ενός ταξικά συγκροτημένου μετώπου που από την ίδια του τη φύση θα εκφράζει αυτό που δεν κατάφερε με σαφήνεια να εκφράσει η μεταπολιτευτική αιστερά στην Ελλάδα. Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.
• Η πλήρης κυριαρχία των τεχνοκρατών έναντι του πολιτικού, η άνευ όρων επιβολή των αγορών στους λαούς και δίχως έλεγχο εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής θα αποτελούσε ακόμη και στα πλαίσια μιας «καλής» αστικής δημοκρατίας, στοιχείο όξυνσης του κοινωνικού ανταγωνισμού. Στις σημερινές συνθήκες δημιουργεί συνθήκες άγριας σύγκρουσης με όρους επιβίωσης.
• Οι συνθήκες όξυνσης της οικονομικής κρίσης, η εξαθλίωση πλατιάς μάζας του πληθυσμού και η αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους θα μας φέρουν πιο κόντα. Τα ζητήματα της κοινωνικής αλληλεγγύης θα βρεθούν στο επίκεντρο, όχι μόνο ως η συμβολικοποιημένη έκφραση των αντιστάσεων μας, αλλά και ως η δική μας, πλήρης πρόταση εξουσίας.
• Η χυδαία πραξικοπηματική διαδικασία συγκρότησης της κυβέρνησης, αποτελεί ακραία επιλογή του συστήματος, που επιφέρει ακραίες αντιδράσεις. Ειδικά στην Ελλάδα τα κοινωνικά αντανακλαστικά σε τέτοιου τύπου πολιτικές εκτροπές είναι ακαριαία.
• Αν υπήρχε μια πιθανότητα ταύτισης της σωτηρίας της πατρίδας, με την επιβίωση ενός λαού, χάθηκε με την πλήρη ήττα του πολιτικού. Πλέον όλοι και όλες στην εθνική ενότητα δηλώνουμε προδότες, προβοκάτορες και έτοιμοι να οδηγήσουμε το καράβι στον πάτο.

Αγαπούλα πούλα
Κάπως έτσι φαντάζομαι ήταν η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης που πήρε ο τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος. Πρώτος στόχος για να πετύχουν τα εφαρμοστικά μέτρα και η δανειακή σύμβαση είναι το ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας. Αυτό είναι και το τελευταίο ανάχωμα αντίστασης στην πραξικοπηματική κυβέρνηση των τραπεζιτών. Ακόμη και αν ο λαικός παράγοντας δεν μπει άμεσα και βίαια στο παιχνίδι, ακόμη και αν η απόλυτη ηγεμονία της κυρίαρχης ιδεολογίας, οδηγήσει πρόσκαιρα πολίτες να πληρώνουν διπλό χαράτσι για να σωθεί η πατρίδα, η οργανωμένη κοινωνία, οι συντεχνίες του συνδικαλιστικού ΠΑΣΟΚ και οι προνομιούχοι εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ, οφείλουν σε ένα μήνα να κατεβάζουν διακόπτες, να ξηλώνουν πεζοδρόμια και να εκτροχιάζουν τρένα.
Ψωμί, παιδεία, ελευθερία
Πριν όμως φτάσουμε σε αυτό το σημείο, η πολιτική αριστερά οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες αντίστασης και ανυπακοής.Να δημιουργήσει με πολιτική εντολή τους όρους για την πρόκληση κοινωνικού χάους από την επόμενη εβδομάδα. Να αποδομήσει πλήρως την εικόνα της πολιτικής σταθερότητας που εγγυάται η νέα κυβέρνηση και να επιβάλλει την εικόνα μιας βίαιης κοινωνικής έντασης σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση πρέπει να παρθεί με τους πρόθυμους βουλευτές εγκλωβισμένους στο έκπτωτο κοινοβούλιο, την ίδια στιγμή που ο λαός θα γιορτάζει στο Σύνταγμα την επανοικιοποίηση του πολιτικού έναντι της κυριαρχίας των οικονομικών ελίτ.
Το δεύτερο από μια σειρά ραντεβού είναι η επέτειος του πολυτεχνείου, που η αριστερά έχει την τελευταία ευκαιρία να βγάλει από τα μουσεία και να τη μεταφέρει στους δρόμους. Να επαναοικιοποιηθούμε τα σύμβολά του παρελθόντος και να μετατρέψουμε την επέτειο σε λαική γιορτή.
Γιατί η εξέγερση ή θα είναι γιορτή ή τίποτα