Without reason or rhyme...
«Συγχωριανοί, εκπρόσωποι Τοπικών Αρχών, όλοι γνώριζαν τις συνθήκες διαβίωσης του θύματος», λέει η κ. Γκλεγκλέ. «Κανείς τους, όμως, δεν αναρωτήθηκε εάν ο τρόπος ζωής του είχε στοιχεία εξαναγκασμού, εάν η συναίνεση να ζεί με αυτόν τον τρόπο ήταν αληθής, καθώς όλοι τους ήταν «ταγμένοι» υπέρ των συγχωριανών τους. Πολλοί από το ακροατήριο ήταν πελάτες του θύματος. Το θύμα πάλεψε ενάντια σε μια ολόκληρη κοινωνία που την κακοποιούσε ξανά και ξανά χωρίς έλεος και χωρίς δισταγμό, χωρίς αμφιβολία και χωρίς ενδοιασμούς».
Όχι, αυτή η περιγραφή δεν προέρχεται από την υπόθεση της μικρής Μαρίας. Προέρχεται από μία άλλη υπόθεση, διαφορετική αλλά με ένα περίεργο τρόπο, παρόμοια. Μόνο που εκεί ο τηλεοπτικός χρόνος δεν χαρίστηκε αφειδώς, δεν είδαμε φωτογραφίες. Δεν μάθαμε κάν το όνομα του θύματος.
Κι όμως, αυτή η ιστορία ήταν κοινό μυστικό της μικρής κοινωνίας που «ζούσε» το θύμα. Μέχρι να γίνει η στραβή, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, κανείς δεν λυπήθηκε, κανείς δεν αναστατώθηκε και κανείς δεν το κουβέντιαζε. Τέτοια πράγματα ποτέ δεν κουβεντιάζονται. Τα ξέρουν όλοι, τα βλέπουν όλοι, αλλά δεν μιλάει κανείς. Γιατί πρόκειται για «ξένους». Τέτοιες ιστορίες, όπως της εν λόγω «ξένης» ή της μικρής Μαρίας, θάβονται κάτω από χαλιά και κρύβονται πίσω από κλειστά παράθυρα. Είναι ιστορίες εκμετάλλευσης αόρατων ζωών. Αυτό που δεν κρύβεται είναι η υποκρισία. Αυτή περισσεύει.
Για την μικρή Μαρία δεν ξέρουμε ακόμα πολλά. Ίσως να είναι προϊόν εμπορίας ανθρώπων όπως η (πολύ πιθανώς επίσης ξανθιά) Ουκρανή.
Όχι, αυτή η περιγραφή δεν προέρχεται από την υπόθεση της μικρής Μαρίας. Προέρχεται από μία άλλη υπόθεση, διαφορετική αλλά με ένα περίεργο τρόπο, παρόμοια. Μόνο που εκεί ο τηλεοπτικός χρόνος δεν χαρίστηκε αφειδώς, δεν είδαμε φωτογραφίες. Δεν μάθαμε κάν το όνομα του θύματος.
Κι όμως, αυτή η ιστορία ήταν κοινό μυστικό της μικρής κοινωνίας που «ζούσε» το θύμα. Μέχρι να γίνει η στραβή, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, κανείς δεν λυπήθηκε, κανείς δεν αναστατώθηκε και κανείς δεν το κουβέντιαζε. Τέτοια πράγματα ποτέ δεν κουβεντιάζονται. Τα ξέρουν όλοι, τα βλέπουν όλοι, αλλά δεν μιλάει κανείς. Γιατί πρόκειται για «ξένους». Τέτοιες ιστορίες, όπως της εν λόγω «ξένης» ή της μικρής Μαρίας, θάβονται κάτω από χαλιά και κρύβονται πίσω από κλειστά παράθυρα. Είναι ιστορίες εκμετάλλευσης αόρατων ζωών. Αυτό που δεν κρύβεται είναι η υποκρισία. Αυτή περισσεύει.
Για την μικρή Μαρία δεν ξέρουμε ακόμα πολλά. Ίσως να είναι προϊόν εμπορίας ανθρώπων όπως η (πολύ πιθανώς επίσης ξανθιά) Ουκρανή.


