Η «εργασία» απελευθερώνει…

του Παναγιωτη Θεοδωροπουλου, απο τον Ημεροδρομο...

Περίπου 1.200.000 εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, λαμβάνουν τον μισθό τους με καθυστέρηση από 3 έως 12 μήνες! Εργοδότες απασχολούν εργαζόμενους χωρίς μισθό με «ανταμοιβή» δωρεάν διαμονή και σίτιση!

Αλυσίδες «σούπερ μάρκετ» και μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις καταβάλλουν μέρος του μισθού των υπαλλήλων τους σε κουπόνια αγοράς προϊόντων από τα ράφια των καταστημάτων τους! Νέοι άνθρωποι μέχρι 25 χρονών «δουλεύουν» για 2,5 ευρώ τη μέρα! Εργοδότες στερούν παράνομα σε πάνω από 1.000.000 εργαζόμενους το επίδομα αδείας! Αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία για τις συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας, βρίσκονται στη διάθεση του Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ και παρουσιάστηκαν σήμερα από την εφημερίδα «Τα ΝΕΑ».

Εργαζόμενοι, σαν σύγχρονοι «δουλοπάροικοι», με καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, μένουν για μήνες απλήρωτοι, «πουλούν» την εργατική τους δύναμη στην κυριολεξία για ένα πιάτο φαγητό και ένα κρεβάτι, «ζουν» για μήνες απλήρωτοι και δέχονται να λάβουν σαν «άποροι» κουπόνια και να υπογράψουν συμβάσεις εργασίας με καθαρό «μισθό» 180 ευρώ το μήνα.

Αυτός ο εργασιακός μεσαίωνας, είναι αντανάκλαση των πολιτικών που συνθλίβουν τους εργαζόμενους για να διασφαλίσουν την «ανταγωνιστικότητα» των επιχειρήσεων. Είναι απόρροια όλων των αντεργατικών νόμων – πριν και μετά την έλευση των μνημονίων – που ψήφισαν οι κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και οι συγκυβερνήσεις τους, με τις όποιες επέβαλαν την μερική απασχόληση, την εκ' περιτροπής εργασία, ανέτρεψαν το καθεστώς των συλλογικών και κλαδικών συμβάσεων, γκρέμισαν μισθούς και μεροκάματα.

Ο καλύτερος παίρνει τη δουλειά...

Απ'όλα (με sos)...

Φοράς τα καλά σου για να πας στη συνέντευξη.
Κοιτάς τους υπόλοιπους που βρίσκονται στον χώρο για τον ίδιο λόγο με εσένα, έχετε την ίδια ηλικία, τα ίδια προβήματα, τα ίδια πτυχία,
κι όμως θεωρείς πως είσαι καλύτερος απο εκείνους.
Για έναν περίεργο λόγο ξεχνάς πως είστε ίδιοι. Θυμάσαι πόσο κόπιασες στις πανελλήνιες, θυμάσαι τα οικονομικά που έμαθες στη σχολή σου, θυμάσαι πως ζεις σε ενα σκληρό ανταγωνιστικό περιβάλλον, και πως πρέπει να αγωνιστείς για τη θέση εργασίας που σου προτείνουν.
Στην αίθουσα αναμονής τσεκάρεις τους σκληρούς αντιπάλους σου απο την κορφή ως τα νύχια προσπαθώντας να βγάλεις συμπεράσματα. Τους αποδομείς, δεν νοιώθεις ούτε για μια στιγμή οτι ΕΣΥ μπορεί να έχεις κάτι κοινό με εκείνους.
Μα πως θα ήταν ποτέ δυνατόν; Εκείνοι δεν ντύθηκαν όπως θα έπρεπε. Κάποιοι έχουν γένια και μακριά μαλλιά, και η κοπέλα που κάθεται δίπλα σου είναι άσχημη. Πως θα μπορούσαν όλοι αυτοί να στεριώσουν σε μια τόσο σημαντική δουλειά; Με τόσες ευθύνες και τόσα καθήκοντα, απαιτείται εξυπνάδα, σβελτάδα, μόρφωση και καλλιέργεια.
Σίγουρα θα είσαι ο επικρατέστερος υποψήφιος. Το ξέρεις. Το νιώθεις. Μένει μόνο να μπεις στο γραφείο του μελλοντικού εργοδότη σου και να τον καταπλήξεις με την ενδιαφέρουσα ολιγόλεπτη συζήτηση που θα κάνετε. Περιμένεις πως και πως να κάνεις τις προτάσεις σου και να πεις τις ιδέες σου, σκέφτεσαι πως θα μπορέσεις να χωρέσεις όλα τα ενδιαφέροντα πράγματα που έχεις να πεις μέσα σε λίγα λεπτά.

Ξανά ο γυάλινος κόσμος...

Της Μαριαννας Τζιαντζη...

Η γυάλινη οροφή (glass ceiling) είναι ένας γνωστός όρος σε όσους έστω και ελάχιστα έχουν ασχοληθεί με το γυναικείο ζήτημα: είναι το ταβάνι που βρίσκουν οι γυναίκες εργαζόμενες και το οποίο τις καθηλώνει χαμηλά στην  ιεραρχία. Είναι μια αόρατη, άτυπη οροφή που δεν επιτρέπει στις γυναίκες να γίνουν διευθυντικά στελέχη και ας έχουν τα προσόντα, ένα φράγμα χτισμένο από προκαταλήψεις αιώνων μέσα στις ανδροκρατούμενες κοινωνίες. Έτσι λένε οι κοινωνιολόγοι.

Τι συμβαίνει όμως όταν, άνδρες και γυναίκες, πατάνε σε ένα γυάλινο πάτωμα; Σήμερα το γυάλινο πάτωμα της εργασίας γίνεται θρύψαλα καθώς εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα και αλλού (εργαζόμενοι και μη, νέοι και συνταξιούχοι) χάνουν το όποιας στερεότητα μεταπολεμικό έδαφος κάτω από τα πόδια τους.

Οι απολυμένες (και δικαστικά δικαιωμένες) καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών δεν τράκαραν στη γυάλινη οροφή: το πάτωμα κατέρρευσε, όμως αυτές στέκονται ορθές πάνω στα σπασμένα, στα αιχμηρά σαν ξυράφι γυάλινα θραύσματα και διεκδικούν το αυτονόητο: το δικαίωμα να υπάρχουν ως καθαρίστριες, να εργάζονται και να ζουν με αξιοπρέπεια.

Φτηνή, ακόμα πιο φτηνή επιδιώκει η κυβέρνηση και ευρωπαϊκό διευθυντήριο να καταντήσουν την ανθρώπινη εργασία καθώς οραματίζονται μια Ελλάδα ξεπουλημένη με ανθρώπους γονατισμένους, που θα πουλάνε ψήφο και συνείδηση για μια αόριστη υπόσχεση απασχόλησης.

«Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης», λέει ο ποιητής, «ήμουν κι εγώ στη Σουηδία καθαριστής», θυμάται ο Γιώργος Παπανδρέου που τότε οι Σκανδιναβοί τον έλεγαν υποτιμητικά «Μαυροκέφαλο». Μόνο που ο Μαυροκέφαλος και όσοι τον διαδέχτηκαν στην κυβερνητική εξουσία φρόντισαν να κάνουν μαύρη τη ζωή των πολλών.

Γυναίκες, εργάτριες, περήφανες...

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Τις προάλλες μπήκα σ” ένα μαγαζί στη γειτονιά. “Τι γράφει η μπλούζα;”, με σταμάτησε το παιδί που το δουλεύει. “595 καθαρίστριες καθαρίζουν για σας”, διάβασε. “Τι σχέση έχεις εσύ μ” αυτές;”. Είπα λοιπόν να εξηγήσω.

Και τα τρία παιδιά της οικογένειας μας μεγάλωσαν παππούς και γιαγιά. Η γιαγιά, λοιπόν, ήταν εργάτρια. Στην αρχή, το ’42, στα φορτηγά του πατέρα της. Εκείνη την εποχή στην Καισαριανή, στον προσφυγικό συνοικισμό, καθ’ότι από τα Βουρλά η μάνα της, τα γράμματα ήταν πολυτέλεια. Ήταν δεν ήταν δέκα χρονών, λοιπόν, η γιαγιά έσερνε τις καρότσες με τα ζαρζαβατικά στη Λαχαναγορά – και κάθε τόσο έτρωγε και μερικές, μπας και ξεστραβωθεί και το κάνει όπως πρέπει.

Συμβαίνει ήδη: Ο καπιταλισμός καταστρέφει το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό και περνάει στο επόμενο στάδιο...

του system failure...

Προκύπτουν όλο και πιο εφιαλτικά σενάρια αν συνδέσει κανείς τα κομμάτια του παζλ. Η επόμενη φάση του καταστροφικού καπιταλισμού είναι η πλήρης αντικατάσταση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού με ρομποτικές μηχανές, ή αλλιώς, η υπερ-αυτοματοποίηση. Μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη και κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν γνωρίζει τι θα σημάνει η ολοκλήρωσή της.

 

Η πραγματική διάσταση της ανεργίας

 

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 102(!) εκατομμύρια Αμερικανών, σε ηλικία εργασίας, που δεν έχουν δουλειά και το 20% των οικογενειών στις ΗΠΑ δεν έχουν ούτε ένα μέλος που να εργάζεται(!) Η κυβέρνηση παρόλα αυτά ανακοινώνει ότι η ανεργία έπεσε στο 6.3%. Πώς είναι δυνατόν; Η απάντηση βρίσκεται στα "μαγικά" που κάνουν οι κυβερνήσεις και την αναθεώρηση του ορισμού της ανεργίας. Για παράδειγμα, μόνο τον τελευταίο μήνα, η Αμερικανική κυβέρνηση "θεώρησε" απλά, ότι άλλοι 988.000 Αμερικανοί δεν ανήκουν στην εργατική δύναμη.

 

http://www.presstv.ir/detail/2014/05/04/361323/27-million-americans-are-unemployed/

 

Φαίνεται υπερβολικός ο αριθμός των πραγματικά άνεργων Αμερικανών σύμφωνα με το PressTV; Ίσως όχι, αν διαβάσει κανείς την ιστορία που ακολουθεί, με μάρτυρα τον Γιάννη Βαρουφάκη.

 

Καλή σας νύχτα, από τον ΟΟΣΑ...

Cogito ergo sum...

Δεν με εξέπληξε το γεγονός ότι πριν συμπληρωθούν ένα εικοσιτετράωρο από την ανάρτηση του χτεσινού σημειώματος, ήρθε να με επιβεβαιώσει ο Γερούν Ντάισενμπλουμ, αυτή η σκατόφατσα που βρίσκεται επί κεφαλής τού Γιούρογκρουπ (δηλαδή, του συμβουλίου των υπουργών οικονομικών τής Ευρωζώνης). Σταχυολογώ -και υπογραμμίζω- μερικά δημοσιεύματα από διάφορα μέσα:

-  Βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος στην Ελλάδα διαπιστώνει ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, υπογραμμίζοντας παράλληλα την ανάγκη τόνωσης των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

- Ο κ. Ντάισελμπλουμ υπογράμμισε την ανάγκη τόνωσης των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στις χώρες που βρίσκονται σε πρόγραμμα, υποχρέωση που όμως, όπως είπε, δεν θα πρέπει να περιορίζεται σε αυτές. Τόνισε δε, ότι η προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα και για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, ακόμα και αν δεν δέχονται πιέσεις από τις αγορές.

- Ο πρόεδρος του Eurogroup (...) κάλεσε την Ελλάδα και την τρόικα να πράξουν τα μέγιστα προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση το συντομότερο δυνατόν. Ο Γ. Ντάισελμπλουμ διευκρίνισε ακόμη ότι μόνο όταν υπάρξει θετική ολοκλήρωση της αξιολόγησης το ελληνικό ζήτημα θα επανεξεταστεί στο Eurogroup, και άρα και το ενδεχόμενο εκταμίευσης κάποιας δόσης.

Οχι, δεν είναι παραλογισμός...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος....

Μάλλον η μοναδική ριζική αλλαγή, που έχουν φέρει με συνέπεια σε πέρας οι μνημονιακές κυβερνήσεις, είναι η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων. Υπέρ του κεφα­λαίου και σε βάρος της εργασίας. Σ' αυτή την πορεία όλα πολιτικά και οικονομικά «αδικήματα» διαπράχτηκαν εν ονόματι της αντιμετώπισης του δημόσιου χρέους και της ανάπτυξης. Μόνο που ανάπτυξη, όπως δείχνουν σύμπαντα τα επίσημα στοιχεία, σημειώνει αποκλειστικά το πρώτο. Από το 127% έχει σκαρφαλώσει στο 173%.
Τα αυτονόητα συμπεράσματα για κάθε πολίτη από την πραγματικότητα αυτή δεν διασκεδάζονται με τα φθηνά ιδεολογήματα των απολογητών της λιτότητας και των μνημονίων. Είναι ανόητο, τουλάχιστον, το επιχείρημα ότι το άλμα οφείλεται στην ελεύθερη πτώση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Επειδή δεν υπάρχει άλλη μορφή ύπαρξης και διαφορετικός τρόπος μέτρησης του χρέους. Είτε το ΑΕΠ είναι 100 είτε 1.000 το 127% ή το 173% είναι ισοδύναμα. Ας αφήσουμε, όμως, τ' αυτονόητα και στοιχειώδη, κρατώντας μόνο ότι «οι θυσίες» ως τώρα δεν ήταν απλώς μάταιες, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Ανθρωποθυσίες ήταν, που πρόσφερε το σύστημα στον θεό-Ευρώ...
Ας πάμε στην ανάπτυξη. Για να επιστρέψει εκεί η χώρα, απαιτείται να εκτινάσσεται η ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη, να προε-λαύνει η φτωχοποίηση του πληθυσμού, να καταρρέει κάθε παραγωγική δομή της χώρας, να χρεοκοπούν μαζικά επιχειρήσεις. Ολα αυτά, μαζί με κείνα που συνθέτουν την Ελλάδα της ανθρωπιστικής κρίσης, είναι απαραίτητα για να έλθει η ανάπτυξη. Οταν επέλθει, θ' αντιμετωπιστούν αυτά ακριβώς τα οποία παράγονται στη διαδικασία για την επίτευξή της!

όταν η απορρύθμιση εκτοπίζει τη ρύθμιση...

Άγγελος Στεργίου, απο το περιοδικο Χρονος...

Εργασία και φτώχεια στα χρόνια της κρίσης

Μια τραγική πραγματικότητα, μια ομολογία ενοχής. Πρόσφατη Έκθεση της
Κομισιόν (European Commission, Employment and social developments in
Europe 2013) επιβεβαιώνει ότι το να βρει κανείς δουλειά στην Ευρώπη και
ιδιαίτερα στις δημοσιονομικά δοκιμαζόμενες χώρες δεν σημαίνει ότι θα
ξεφύγει και από τη φτώχεια. Μόνο στο 50% των περιπτώσεων η εξεύρεση
εργασίας αποτέλεσε τη λύση για τη φτώχεια.

Η εργασία και η φτώχεια ήταν μέχρι πρόσφατα δύο διαφορετικοί κόσμοι.
«Κι αυτό γιατί η απασχόληση αποτελούσε το κύριο μέσο φυγής από την
κατάσταση της ένδειας». Τα τελευταία χρόνια αναδεικνύεται μια ανάστροφη
–με δυναμική– τάση, σύμφωνα με την οποία η ίδια η εργασία συντηρεί πλέον
μέρος της φτώχειας. Η έκταση του φαινομένου αποδεικνύει από μόνη της
την εντροπία του εργατικού δικαίου, καθώς και την εν μέρει αποτυχία
(ανεπάρκεια) των κοινωνικών μεταβιβάσεων.

«Οι εργαζόμενοι φτωχοί δεν είναι νέο φαινόμενο». Στις νεωτερικές
κοινωνίες συναντούσαμε πάντα εργαζομένους που, παρά την εργασία τους,
δεν απέφευγαν τη θλιβερή μοίρα της φτώχειας. Εδώ, ανήκαν εργάτες με
σπέρματα αμοιβής η οποία δεν εγγυόταν ένα επαρκές επίπεδο διαβίωσης για
τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Αφήστε τους Ελληνες να δουλέψουν!

του κ. Νικου Ξυδακη...

Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν ό,τι σωρεύει η
καθημερινή εμπειρία: το ρεύμα μετανάστευσης αυξάνεται εντυπωσιακά. Από
το 2009 έως το 2011, η μετανάστευση Ελλήνων προς χώρες της Ευρωπαϊκής
Ενωσης αυξήθηκε κατά 170%. Το 2012, ένας στους τέσσερις Ελληνες
επιθυμούσε να μεταναστεύσει μόνιμα, το 4% το σχεδίαζε για τον επόμενο χρόνο.

Μόνο στη Γερμανία, την τελευταία τριετία μετανάστευσαν 25.000
Ελληνες, πολλοί εκ των οποίων είναι γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευμένοι
επιστήμονες και επαγγελματίες. Προ μηνών υπουργός του κρατιδίου Β.
Ρηνανίας – Βεστφαλίας μου περιέγραφε την κατάσταση στην κοιλάδα του
Ρουρ, την βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας· πώς προσπαθούν να κάνουν πιο
άνετη και ενδιαφέρουσα τη ζωή στις κωμοπόλεις της περιοχής για να
προσελκύσουν εργαζόμενους στη βιομηχανία. Θέλουμε πολύ να έρθουν
τεχνικοί απ’ όλη την Ευρώπη, η Γερμανία αντιμετωπίζει οξύ δημογραφικό
πρόβλημα, ο πληθυσμός της γερνάει. Παρατήρησα ότι πολλοί νέοι Ελληνες
αναζητούν εργασία στη Γερμανία, ιδίως οι πολυπροσοντούχοι επιστήμονες.
Αχ, θέλουμε πολύ να έρθουν! απάντησε. Και η επίσης γερασμένη Ελλάδα, με
το τρύπιο ασφαλιστικό σύστημα, τι θ’ απογίνει; ρώτησα. Εχετε δίκιο, αλλά
τι να κάνουμε; Κι εμείς τους χρειαζόμαστε πολύ, απάντησε. Ηταν
ειλικρινής και ευγενέστατη. Εργαζόταν με θέρμη για το μέλλον της
πατρίδας της.

Kαι αν το Μνημόνιο δεν είναι λάθος;

απο το barikat.gr...

Ο Στουρνάρας δέχτηκε πιέσεις από το ΔΝΤ να προχωρήσει σε νέο κούρεμα του
χρέους. Αρνήθηκε. Σύμφωνα με αυτά που υποστήριξε,

δεν του το επέτρεψε οΣόιμπλε. Το ερώτημα είναι: τι μαθαίνουμε από αυτή την ιστορία; Η πρώτη
αυθόρμητη απάντηση που κυκλοφορεί στα χείλη της πλειοψηφίας είναι ότι ο
Στουρνάρας είναι «υπάλληλος των Γερμανών» (στην καλή περίπτωση) ή
προδότης. Έστω ότι δεν ανήκουμε σε αυτή τη κατηγορία και ξαναθέτουμε το
ερώτημα: γιατί να αρνείται την διαγραφή χρέους που του προτείνει το ΔΝΤ;


Ας βάλουμε μερικά ερωτήματα ακόμα. Πως εξηγούμε ότι τρία χρόνια με
μέτρα ενάντια στο χρέος, το χρέος έχει φτάσει από 120% (ως ποσοστό του
ΑΕΠ) στο 170%; Τι ακριβώς σημαίνει ότι βασικός στόχος του προγράμματος
εσωτερικής υποτίμησης είναι, μετά από δέκα χρόνια αναδιάρθρωσης, το 2020
το χρέος να βρίσκεται στο 120%; Δηλαδή εκεί που βρισκόταν όταν η Ελλάδα
έμπαινε στον μηχανισμό στήριξης. Και από πού ακριβώς τεκμηριώνεται ότι
το 120% συνιστά τα όριο βιωσιμότητας του χρέους;

Οι πίτσες είναι εντάξει;;

εργάτες εργάτριες σε κουζίνα και διανομή στη pizza fan...

Πρόσφατα, διανομέας από το κατάστημα pizza fan Κυψέλης είχε τροχαίο εν ώρα εργασίας με αποτέλεσμα να τον τραυματισμό του που τον έθεσε εκτός δουλειάς. Όταν κάλεσε στο μαγαζί για να ενημερώσει, το πρώτο πράγμα που τον ρώτησε η υπεύθυνη ήταν αν χάλασαν οι πίτσες από τη πτώση. Συνάδελφός του που έσπευσε στο σημείο του ατυχήματος για συμπαράσταση, δέχτηκε παρατηρήσεις από την υπεύθυνη: «Φύγε από εκεί, κρυώνουν οι πίτσες» και «οι πελάτες κάνουν παράπονα».
Συνήθως, σε περίπτωση ατυχήματος, ο πρώτος που καταφτάνει είναι το αφεντικό ή το τσιράκι του. Όχι τόσο για να τσεκάρει την υγεία του υπαλλήλου αλλά για να βγάλει το κουτί από το μηχανάκι. Στην καλύτερη, φροντίζει να συνοδεύσει τον εργαζόμενο ως το νοσοκομείο για να μη του ξεφύγει κουβέντα για εργατικό ατύχημα. Το παραπάνω εργατικό ατύχημα δεν έχει δηλωθεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα στην pizza fan (και όχι μόνο). Καθώς τα αφεντικά πιέζουν τους/τις εργαζόμενους-ες να μη τα δηλώσουν ως τέτοια. Και συνήθως αυτό γίνεται με την απειλή της απόλυσης.
Πάντως, δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που έχουμε ακούσει ή βιώσει αντίστοιχη μεταχείριση. Τέτοιες φράσεις δείχνουν πως οι συνάδελφοί μας χάνουν την ίδια τους την ανθρωπιά πάνω στο φόρτο της δουλειάς.

Κύριε Τέλλογλου, Μετά από τέσσερα χρόνια κρίσης ούτε μένω ούτε φεύγω από την αγορά εργασίας. Λέω να την ανατρέψω...

pnevmantilogias...

Με ρωτάει το τρέιλερ της εκπομπής του Τέλλογλου: “Μετά από 4 χρόνια κρίσης μένεις ή φεύγεις από την αγορά εργασίας”; Αφενός μου απευθύνει άμεσα τον λόγο κι αφετέρου δεν λέει: “μένεις ή φεύγεις από τη χώρα;” ή ακόμα πιο εθνομελό: “μένεις ή φεύγεις από την πατρίδα;”.
Ήταν μια πραγματικά ευχάριστη έκπληξη το ότι ο Τέλλογλου του ΣΚΑΙ_ΝΑΖΙ και των φακέλων του Παπαγελάς λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Φυσικά, δεν έχει πλέον πρόβλημα, αφού τα πράγματα έχουν τόσο πολύ χάσει την όποια επίφασή τους, που η επίκλησή τους αφορά πλέον μόνο τύπους σαν τον σαμαροβενιζέλο, το φασιστικό παρεάκι τους και κάτι κιτς φιγούρες όπως ο Αυτιάς, όταν απευθύνονται στην αγελαία πελατεία τους για να αποδεχτεί ησύχως, ίσως και με ανακούφιση, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εξαίρεσης.
Μου ορίζει λοιπόν απερίφραστα ο Τέλλογλου τι ακριβώς είμαι: εμπόρευμα στην αγορά εργασίας. Και με ρωτά τι  ακριβώς σκοπεύω να κάνω με αυτό το ιδιότυπο εμπόρευμα που κουβαλάω στο μυαλό μου ή στα χέρια μου. Πού με συμφέρει να το πουλήσω; Πού εκτιμώ ότι θα πιάσω την καλύτερη δυνατή τιμή;  Θα μείνω ή θα φύγω από την «αγορά»; Σε αυτό το θέμα είμαι μόνος μου μέσα στον πλανήτη και καλά θα κάνω να αποφασίσω σύντομα και ορθά.

Ο Άρης ο βαφέας, το τέλος της εργασίας και ο τρίτος γύρος...

της Ειρήνης Μ., απο τη Λεσχη...

Ο κύριος Άρης είναι αυτό που λέμε μάστορας. Στη γειτονιά τον ξέρουν σαν μπογιατζή αλλά άμα η ζωή τα φέρει έτσι, μαθαίνεις να κάνεις τα πάντα. Όταν του λένε ότι είναι καλός μάστορας και τα μπορεί όλα, αυτός λέει ότι άμα στο λέει ο άλλος έχεις κι εσύ εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και το κάνεις. Στην Ελλάδα είναι κοντά 25 χρόνια, με δυο παιδιά μεγάλα και μια ζωή στο μεροκάματο και τα μαλλιά του δεν άσπρισαν, ούτε όταν περνούσε τα σύνορα από την Αλβανία για να έρθει ως εδώ. Σήμερα ήρθε να μας φτιάξει το παντζούρι που χάλασε. Έχει δυνατό χαρακτήρα, μου λέει, μπορεί να πει όχι στο τσιγάρο. 

-Ναι, φτιάξε μου αλλά μη σε βάζω σε κόπο. Γλυκό τον πίνω. Είναι πολύ ωραίο να σε προσέχουν άμα δουλεύεις. Υπάρχουν μερικοί που δε νοιάζονται, άντε να κάνεις τη δουλειά και φύγε. Κι άλλοι όμως που με εμπιστεύονται, μου δίνουν το κλειδί και πάω και το φτιάχνω ό,τι είναι και φεύγω. Αλλά εσύ κορίτσι μου τι σπούδασες; Γιατί δε δουλεύεις; Δασκάλα, ε; Α, για δημοτικό…

Δεκέμβρης 2008: Να μην ξεχάσουμε την Κωνσταντίνα ...

απο το barikat...

Ο Δεκέμβρης του 2008 για μια σειρά από λόγους ήταν εικόνα από το μέλλον. Για αυτούς που ήθελαν να δουν. Ο Δεκέμβρης είχε δύο πρόσωπα. Το πρώτο ήταν το πρόσωπο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Το δεύτερο ήταν το πρόσωπο της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Ήταν μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου 2008. Η 44χρονη  Κωνσταντίνα Κούνεβα επέστρεφε στο σπίτι της, στα Άνω Πετράλωνα, από τη δουλειά, όταν δέχτηκε επίθεση. Την περιέλουσαν με βιτριόλι, ενώ της άνοιξαν με την βία το στόμα, ποτίζοντάς την με το καυστικό υγρό, προκαλώντας της σοβαρότατες ζημιές σε ζωτικά όργανα.
Όλα αυτά έγιναν το 2008. Τότε που ακόμα δεν είχαμε μνημόνιο. Τότε που οι εργασιακές σχέσεις στις  εργολαβίες έμοιαζαν να αποτελούν μια μικρή εξαίρεση. Τότε που αυτοί που μίλησαν για χαμένη γενιά αντιμετωπίστηκαν σαν τρελοί. «Στην υγειά των τρελών» λοιπόν. Αυτών που επιλέγουν να μην ξεχάσουν. Αυτών που επιλέγουν να μην τη θεωρήσουν ως άλλη μία σταγόνα στον ωκεανό του καθημερινού βουλιάγματος στον βούρκο που έχει φτιάξει η ελεύθερη αγορά.

Voucherοσύμβαση και άλλα κακόγουστα αστεία… (με την ευγενική χορηγία ΕΣΠΑ και ΚΕΚ)...

v for voucherades...

Συγχαρητήρια είσαι «ωφελούμενος» voucher! Και τώρα;

Έχεις στα χέρια σου την «επιταγή εισόδου στην αγορά εργασίας».Σου δίνεται η ευκαιρία τις δύσκολες αυτές μέρες να ξεκινήσεις την εργασία σου στη θέση που «επιθυμείς». Συγχαρητήρια για αυτό, αλλά ποια είναι η πραγματικότητα;

Στην ουσία, ανήκεις σε μια διαφορετική ομάδα, που δεν έχει κανένα εργασιακό δικαίωμα. Παρόλο που παράγεις έργο, δεν θεωρείται ότι εργάζεσαι, αλλά ότι επωφελείσαι. Έτσι, σου προσδίδεται η ιδιότητα του πρακτικάριου με σεμιναριακή - πρακτική άσκηση, ώστε όσα πτυχία και να έχεις, είτε διπλώματα, είτε μεταπτυχιακά, είτε διδακτορικά, παίρνεις μισθό ανειδίκευτου  εργάτη χωρίς να έχεις καν τα δικαιώματά του.

Άρα τι δικαιώματα  έχεις;

 Ουσιαστικά κανένα. Αυτό που σου προσφέρεται είναι ιατροφαρμακευτική κάλυψη και όχι συντάξιμα ένσημα, ενώ διατηρείς την κάρτα ανεργίας του ΟΑΕΔ. Παρά ταύτα, αν αρρωστήσεις πάνω από 10 μέρες (σύνολο 60 ώρες) χάνεις τις παροχές και βγαίνεις από το πρόγραμμα, όσο καιρό και αν έχεις δουλέψει. Και για να μην ξεχνιόμαστε η «ωφέλεια» χάνεται εξ ολοκλήρου και δεν πληρώνεσαι τίποτα, επίσης μη λαμβάνοντας υπόψη πόσο καιρό δούλεψες.

Πώς και πόσα πληρώνεσαι;

  Όσον αφορά τις αποδοχές, αφενός υπάρχει 23% φόρος και αφετέρου, είναι «θολό το τοπίο» γύρω από τις ημερομηνίες των πληρωμών.

Δουλειά του σκοτωμού...

Barikat...

Μία νεαρή κοπέλα πεθαίνει μετά από 30 ώρες δουλειάς. Δούλευε ως κειμενογράφος σε διαφημιστική εταιρία. Στις 21 Αυγούστου 2013 ένας 21χρονος Γερμανός φοιτητής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, που έκανε την πρακτική του άσκηση στην τράπεζα «Bank of America» στο Λονδίνο, βρέθηκε νεκρός μετά από 72 ώρες συνεχούς εργασίας.

Δουλειά κειμενογράφου σε διαφημιστική και πρακτική σε κεντρική τράπεζα στο Λονδίνο. Δουλειές γραφείου. Αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Είναι αρκετό για να μας δώσει μια ικανοποιητική εικόνα των συνθηκών εργασίας ότι αναφερόμαστε σε τέσσερεις τοίχους ενός γραφείου; Είτε αναφερόμαστε στο 2013 είτε αναφερόμαστε στο 1863 κάποια πράγματα φαίνεται να μην έχουν αλλάξει:
«Τις τελευταίες εβδομάδες του Ιούνη 1863 όλες οι εφημερίδες του Λονδίνου δημοσίευσαν μια είδηση με την “εντυπωσιακή” επικεφαλίδα: “θάνατος απλώς και μόνο από υπερβολική εργασία". Επρόκειτο για τον θάνατο της καπελούς Μαίρης-Άννας Ουέλκλυ, ηλικίας 20 χρονών, που εργαζόταν σε ένα πολύ αξιοσέβαστο κατάστημα μόδας, που το εκμεταλλευόταν μια κυρία με το χαριτωμένο όνομα Ελίζα, προμηθεύτρια της Αυλής. Έτσι ανακαλύφθηκε ξανά η παλιά χιλιοειπωμένη ιστορία, ότι τα κορίτσια αυτά εργάζονται κατά μέσο όρο 16,5 ώρες, και στην περίοδο της σαιζόν συχνά 30 ώρες συνεχώς. Για να τονώσουν την εργατική τους δύναμη που τα εγκαταλείπει, τα δίνουν που και που κρασί σέρρυ, πορτό ή καφέ. Και ήταν ίσα-ίσα η σαιζόν στο φόρτε της. Έπρεπε στο άψε-σβήσε να ετοιμαστούν ως δια μαγείας οι λαμπρές τουαλέτες που θα φορούσαν οι ευγενείς κυρίες στο χορό που δινόταν προς τιμήν της νεοφερμένης από το εξωτερικό πριγκίπισσας της Ουαλίας. Η Μαίρη-Άννα Ουέλκλυ εργάστηκε 26,5 ώρες χωρίς διακοπή μαζί με άλλα 60 κορίτσια, από 30 σε κάθε δωμάτιο που είναι ζήτημα αν χωρούσε το 1/3 των απαραίτητων κυβικών σε αέρα, ενώ τη νύχτα κοιμούνταν δυο-δυο σένα κρεβάτι σε μια από τις πιο βρωμερές τρώγλες όπου σκαρώνουν υπνοδωμάτια χωρισμένα με σανίδια …

Σφυροδρέπανο...

Ορφανό κείμενο Νο2, απο τον Κιμπι...

Τρίτη πρωί, με ξυπνάει ο παρηγορητικός, γουργουριστός ήχος ενός σφυροδράπανου που τρυπάει έναν τοίχο σε διπλανό διαμέρισμα. Ο ήχος του εναλλάσσεται με τους κρότους ενός σφυριού που χτυπάει πιθανότατα τον ίδιο τοίχο. «Ίσως ήρθε η ανάπτυξη», σκέφτομαι, αν και το αστείο ξέρω πως είναι κοινότοπο πια. Όχι, δεν ξέρω αν ήρθε η ανάπτυξη, που ο Προβόπουλος τη βλέπει ήδη σε συσκευασία πρωτοχρονιάτικου δώρου του 2014, αλλά τουλάχιστον κάποιος θα βγάλει ένα εικοσάρικο μεροκάματο. Και κάποιος έχει να δαπανήσει ένα εικοσάρικο που δεν προορίζεται αποκλειστικά για την επιβίωση, τα χαράτσια, τους λογαριασμούς και τη βενζίνη για να πάει μέχρι τη δουλειά. Αν πάντως πράγματι έρθει πράγματι η ανάπτυξη κάπως έτσι θα ’ναι: σφυριά στους τοίχους, τρυπάνια στα μπετά, εκσκαφείς, φορτηγά, μπετονιέρες, ταινίες μεταφοράς προϊόντων, αλυσίδες παραγωγής, περισσότερος θόρυβος στους δρόμους, γεωτρύπανα, γερανοί, ικριώματα, μπουλντόζες στο ΙΧ πρώην εθνικό οδικό δίκτυο, ασφαλτοτάπητες, πυκνότερα δρομολόγια ντελιβαράδων, κι άλλα νέα καταστήματα «ψωμί, γλυκό, καφές», σουβλατζίδικα και καταστήματα πρόχειρου φαγητού,

Στα ζάρια η γαλοπούλα των απλήρωτων...

Της Μαριαννας Τζιαντζη...

Και τότε ρίξανε τον κλήρο /να δούνε ποιος-ποιος θα πληρωθεί /οέ οέ οέ οέ...

Με κλήρωση πληρώθηκαν εργαζόμενοι σε έναν δημόσιο παιδικό σταθμό στην ιταλική πόλη Πράτο της Τοσκάνης. 

Οι απλήρωτοι ήταν 18 έκτακτοι εκπαιδευτικοί και καθαρίστριες και το σχολικό ταμείο  είχε μόνο 5.000 ευρώ. Αν πληρώνονταν και οι 18, ο καθένας θα έπαιρνε μόλις 277 ευρώ. Έτσι, ο διευθυντής αποφάσισε να κάνει κλήρωση. Οι πέντε τυχεροί, όπως διαβάζουμε στο Βήμα
(http://www.tovima.gr/world/article/?aid=549601), ήταν τέσσερις εκπαιδευτικοί και μια καθαρίστρια. Οι άτυχοι πρέπει να περιμένουν τον προϋπολογισμό του 2014 για να λάβουν τον οφειλόμενο μισθό του Δεκεμβρίου.
Φέτος στον Αϊ-Βασίλη δεν θα στείλουν γράμμα μόνο τα παιδιά των ανέργων ζητώντας «μια δουλειά για τον μπαμπά». Θα γράψουν και τα παιδιά των απλήρωτων εργαζομένων που θα παρακαλούν τον άγιο να πληρωθεί ο γονιός τους.

Στον κλήρο λοιπόν, στα ζάρια κρίνεται πια αν κάποιοι θα κάνουν «κανονικά» Χριστούγεννα. Παμπάλαιη τακτική. Στα ζάρια πια κρίνεται ποιοι θα απολυθούν, αφού ήδη έχει αποφασιστεί το «πόσοι», στον κλήρο κρινόταν κάποτε, στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, πόσοι Έλληνες έπρεπε να εκτελεστούν σε αντίποινα για κάποια αντιστασιακή ενέργεια.

Ποιος δεν άκουσε τον Νιλς Μούιζνιεκς;

του Δημοσθενη Παπαδατου-Αναγνωστοπουλου, απο τα Ενθεματα...

Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες της Αυγής που διέτρεξαν τις εξήντα δύο σελίδες της Έκθεσης Μούιζνιεκς,[1] πιθανότατα βρήκαν εκεί πράγματα που ήδη ήξεραν. Οι πιο αυστηροί ίσως είδαν στα διάφορα «πρέπει» του επιτρόπου ένα ευχολόγιο, ακυρωμένο την ίδια κιόλας μέρα από τον θάνατο της Σάρας, σ’ ένα από τα χιλιάδες σπίτια δίχως ρεύμα. Κι όμως, παρά την (προφανή, αλλά δεδομένη) απουσία ριζοσπαστικής διάθεσης, παρά την «αποστασιοποίηση» του συντάκτη της, και παρά την απεύθυνση συστάσεων σε ώτα επιλεκτικά ακουόντων, η Έκθεση Μούιζνιεκς αποτελεί μια σημαντική παρέμβαση. Σκέφτομαι πέντε λόγους:

Φράνσις Μπέικον, “Σπουδή για ένα πορτρέτο του Βαν Γκογκ”, 1957

586 μεικτά...

part II...

Οι προτάσεις δουλειάς μου προκαλούν θλίψη. Ναι, είναι θλίψη. Είναι σίγουρα θλίψη αυτό που αισθάνομαι.
Παλιά ήταν άγχος. Θα μου αρέσει; θα μπορέσω; Θα είναι όπως το φαντάστηκα όπως θα ήθελα; Στην αρχή είχε και λίγο χαρά. Σκεφτόμουν πως με αυτή τη δουλειά θα μπορέσω να μάθω αυτό ή θα μπορέσω να κάνω το άλλο. Όνειρα ξεπατικοτούρες από τις ταινίες. Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβαινε ήταν να βρίσκεσαι στο τέλος της ημέρα σκισμένος. Ή στην καλύτερη διψασμένος για λίγο ενδιαφέρον, λίγη ζωή. Η δουλειά μου προκαλεί θλίψη.
Το ήξερες πως ο βασικός έχει φτάσει στα 586 ευρώ μεικτά; Το κοίταξα πριν από λίγο. Σήμερα σε μια βόλτα στη Σόλωνος, η Χ. μου έλεγε για μια γνωστή της που της πρότειναν δουλειά ως γραφίστρια με πλήρες ωράριο για 500 ευρώ. Κάτω από τον βασικό μισθό. Για πλήρες ωράριο. Μεικτά κι αυτά. Όλα τελικά έφτασαν στο να παίρνεις 700 ευρώ και να λες καλά είσαι. Όλα έφτασαν στο να έχεις δουλειά και να λες πάλι καλά. Πάλι καλά που τι;
Πάλι καλά που έχω και αυτά τα 586 ευρώ (μεικτά). Άνθρωποι μένουν χωρίς ρεύμα και τα παιδιά τους πεθαίνουν από τις αναθυμιάσεις των μαγκαλιών. Άνθρωποι, φίλοι μας, εμείς, τη βγάζουμε με 400 ή 200 ευρώ το μήνα και λέμε πάλι καλά που έχουμε κι αυτά. Έπαψαν πια κι αυτές οι σκέψεις περί αναλογίας σπουδών με μισθό και τα λοιπά.
Είναι σίγουρα θλίψη αυτό που αισθάνομαι. Μου προκαλούν θλίψη  τα 586 ευρώ (μεικτά) για να κάνεις μια δουλειά που δε σκέφτηκες ποτέ πως θα ήθελες να κάνεις. 586 ευρώ (μεικτά) για κάτι που δεν ονειρεύτηκες ποτέ. Δεν έχει σημασία τι ονειρεύτηκες. Σημασία έχει τι ανάγκες έχεις. Τι προσπαθείς να καλύψεις, τι λογαριασμούς έχεις να πληρώσεις. Δουλεύουμε για να πληρώνουμε. Και έτσι κυλάει η ζωή. Στα διαλείμματα κάνουμε γρήγορο σεξ, διακοπές σε ξενοδοχεία και φεύγουμε τριήμερα για συναυλίες.