Όταν την ελπίδα την προσωποποιείς, ήδη έχεις γίνει φασίστας....

Κρυσταλία Πατούλη... Όταν την ελπίδα την προσωποποιείς, ήδη έχεις γίνει φασίστας. Όταν ψηφίζεις για το τομάρι σου και μόνο, τότε ήδη έχεις γίνει φασίστας. Όταν για χρόνια έκανες το ίδιο στο παρελθόν, τότε ήδη ήσουν από τότε φασίστας. Ο φασισμός δεν είναι μόνο ο ναζισμός, είναι η κάθε εκδήλωση αδιαφορίας προς τον ΑΛΛΟΝ,
εκτός από την κακοποίηση του άλλου με οποιονδήποτε τρόπο http://tvxs.gr/news/ti-na-kanoyme/e-fasistes-ti-den-katalabainete-tis-krystalias-patoyli , μικρό έως μεγάλο και εγκληματικό, επιθετικό ή παθητικό. Δεν έχουμε ακόμα καταλάβει τι είναι ο φασισμός, και ψάχνουμε να τον αντιμετωπίσουμε! ε, δεν πρόκειται, μέχρι να το αντιληφθούμε, πως φασισμός είναι οτιδήποτε που δεν λαμβάνει υπόψιν του την κοινωνία σε σύνολο, αλλά μόνο το προσωπικό και οικογενειακό συμφέρον του οποιουδήποτε.
Το πελατειακό σύστημα που στηρίζεται στην παραπάνω …φιλοσοφία ζωής, είναι θεόρατο και έχει εμπλακεί με τα δύο κόμματα εξουσίας κατά συρροή στη χώρα μας. Μην αναρωτιέστε λοιπόν γιατί ακόμα τα ψηφίζει. Κι όσοι δεν τα ψηφίζουν οι περισσότεροι είναι μέσα και στη Χρυσή Αυγή, φαντάζομαι οργισμένοι που όλοι οι άλλοι μαζί τα φάγανε, ενώ αυτοί όχι, ή όχι και τόσο… Γνωρίζω αρκετούς τέτοιους ψηφοφόρους με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις, που κράδαιναν σημαιάκια μπλε και πράσινα στο παρελθόν και τώρα μισούν -εκτός των άλλων- τους μετανάστες, θεωρώντας τους ως βασικούς υπεύθυνους για όλα τα προβλήματά τους, χωρίς να τους πηγαίνει το μυαλό ούτε μια φορά να κοιταχτούν στον καθρέφτη, ή απλά να ξύσουν το κεφάλι τους, πριν το ξυρίσουν… και ψηφίσουν, θεωρώντας για άλλη μια φορά πως η λύση έρχεται από τους αρχηγούς και την εξουσία και όχι από την κοινωνία πολιτών, από τη συμμετοχή στα κοινά και τη ΔΗΜΟκρατία, από τον πολιτισμό “του κοινού καλού”, που σημαίνει, ότι δεν ανέχεσαι το άδικο, ούτε καν ως μάρτυρας μίας κακοποίησης, είτε σε άνθρωπο, είτε στη φύση, είτε σε οτιδήποτε, ζωντανό, είτε σε ότι μπορεί να τιμά τη ζωή. Γεμίσαμε, ως φαίνεται, με… δίκαιους φασίστες όλα αυτά τα χρόνια. Με δίκαιους στα λόγια, αλλά φασίστες κυρίως στις μη – πράξεις. Με αδιάφορους.

Ή ενημερωθείτε ή βουλώστε το....

Κρυσταλία Πατούλη...

Ή ενημερωθείτε ή βουλώστε το.
Έχετε ιδέα τι θα πει να αυτοκτονούν κάθε μέρα άνθρωποι; Γιατί αυτό συμβαίνει στη χώρα τα τελευταία χρόνια.
Μια χώρα που είχε το μικρότερο αριθμό αυτοκτονιών στην Ευρώπη, την κατάντησαν ένα απέραντο νεκροταφείο από χιλιάδες αυτόχειρες.
Όταν σε ανθρώπους ήδη επιβαρημένους ψυχολογικά και κοινωνικά από την ίδια τη ζωή που τους έτυχε, τους φορτώνεται και μια κρισάρα ώστε να μην έχουν που την κεφαλήν κλίναι και πως να επιβιώσουν, τι περιμένετε να κάνουν;
Όλοι οι άνθρωποι που έχουν ψυχολογικά προβλήματα βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, σε εκείνη ακριβώς την ομάδα που κινδυνεύει περισσότερο.
Ο κάθε άσχετος νομίζει ότι ψυχολογικό πρόβλημα, είναι αυτό που κάθεσαι με τις ώρες και συζητάς με το/τη φίλο/η σου και κλαίς από το τηλέφωνο, το ίντερνετ ή τη καφετέρια.

Τα τελευταία λεπτά της Ελληνικής Ραδιοφωνίας: “Τα μικρόφωνα αυτά κλείνουν. Ψυχή Βαθιά!”

Crystalia Patouli...

Λίγο μετά τις 4:00(!) τη νύχτα 8 διμοιρίες των ΜΑΤ, εισέβαλλαν συνοδεία εισαγγελέα στο Ραδιομέγαρο και ζήτησαν την εκκένωσή του απειλώντας σε διαφορετική περίπτωση με συλλήψεις…

Αποφάσισα ότι τα τελευταία λεπτά της Ελληνικής Ραδιοφωνίας*, χρειάζονταν άμεσα απομαγνητοφώνηση λεπτό προς λεπτό, γι’ αυτό και άφησα τα πάντα για να τη γράψω ώστε να διαδώσουμε παντού την ακριβή αποτύπωση της τελευταίας(εύχομαι να την καταστήσουμε και έσχατη) από τις πολυάριθμες αντισυνταγματικές - χουντικές ενέργειες καταστολής κάθε δημοκρατικής αγωνιζόμενης φωνής, της άθλιας μνημονιακής όσο και μειοψηφικής ελληνικής κυβέρνησης – με τις γνωστές πια σε όλους παράνομες όσο και αντισυνταγματικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου…

Και παρεμπιπτόντως, ποιό άραγε είναι όνομα εκείνου που έδωσε την εντολή να μπουν τα ματ στην Ερτ, ώστε να μαθευτεί παντού, για να ξέρουμε πλέον όλα τα ονόματα που κάνουν ότι θέλει αυτή η χούντα των ΠΝΠ.

Μάλιστα. Μάθαμε: Παναγιώτα Φάκου λέγεται και είναι προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών.

Ντροπή στην ελληνική “Δικαιοσύνη”, για άλλη μια φορά…

—

*Σήμερα, στις 4μμ έξω από το Ραδιομέγαρο της Ερτ, στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την εκκένωσή της από τις δυνάμεις των ΜΑΤ

—

Λεπτό προς λεπτό, τα τελευταία λεπτά της Ελληνικής Ραδιοφωνίας:

Oι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Λιλή Ζωγράφου...

απο το Ιστολογιο της Crystalia Patouli...
[...] Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους.
[...] Πόσες φορές βρέθηκε ο άνθρωπος κοντά στην υποψία ότι δεν είναι οι θεοί που πρέπει ν αλλάξουν αλλά το σύστημα;
[...] Μία κοινή πίστη σώζει πάντα τις μάζες από την ανυπόφορη μοναξιά του ατόμου. Αλλά όσο δύσκολο είναι να τις ενώσεις κάτω από μια καινούργια προοδευτική ιδέα, τόσο εύκολο είναι να τις συνδέσεις μ ένα κοινό μίσος. Εναντίον ποιανού; Μα η μετριότητα βλέπει γύρω της τόσους εχθρούς! Γι αυτό η μάζα είναι πρόθυμη να υποστηρίξει μια θεότητα ή μια εξουσία που υπόσχεται το διωγμό της αδικίας και την αποκατάσταση της ισότητας. Το κακό είναι πως δεν ελέγχει ποιος της τα υπόσχεται όλα τούτα. Της αρκεί η πλάνη πως οι πάντες θα ισοπεδωθούν στο ανάστημα της δικής της μετριότητας. Και πως και οι άλλοι θα στερηθούν εκείνο που η ίδια φοβάται: την ελευθερία να ψηλώσουν.
[...] Οι μάζες εκπαιδευμένες να είναι άτολμες & δορυφορικές, καθηλώνονται ανίκανες και ν’ αντικρίσουν ακόμα το κενό. Ειδικά διαμορφωμένες έτσι, περιμένουν, προσφέροντας με την ανημποριά τους, το πρόσχημα. Αυτή είναι η στιγμή του καπάτσου ή αλλιώς του ηγέτη. Όταν οι παλιοί θεοί αποσύρονται, οι θρόνοι αναζητούν διάδοχο. Και μ ένα καλό χειρισμό ή δίχως καν χειρισμό, σχεδόν κάθε άχρηστο σακί κόκαλα μπορεί ν αναρριχηθεί στην άδεια θέση!…

Καμία συν-κίνηση στην Ελλάδα των πασχόντων...

Crystalia Patouli...

Πονάει ο καθρέφτης. / Ούτε να τον κοιτάξουνε οι πάσχοντες οι απαθείς. / Θα τους χαλάσει την… κατά-θλιψη. / Μπορεί και να συν-κινηθούν.

Έχει αποδειχθεί επιστημονικά, ότι ακόμη κι αυτός που παρατηρεί ένα πείραμα, το επηρεάζει! Ας το πληροφορηθούν επιτέλους όλοι οι ασυν-κίνητοι παρατηρητές, που κοιμούνται τον… ύπνο του δικαίου, οι αιχμάλωτοι της α-κινησίας, η ελληνική κοινωνία που πάσχει βαριά από την σοβαρότατη διαταραχή της απάθειας(ή αλλιώς, της συνενοχής).

Για την ιστορία, η μάνα μου όταν άκουσε την είδηση ότι πέθανε ένα παιδί 19 χρονών με αφορμή ένα εισητήριο, έβαλε τα κλάματα. Αυτή ήταν η αντίδρασή της. Μια γυναίκα 77 χρονών, που πάντα χαμογελάει, παρόλο που πέρασε στη ζωή της έναν γολγοθά, που πάντα αισιοδοξεί, και για να τα καταφέρει στη ζωή της, ήταν φυσικά αρκούντως ψύχραιμη… αλλά όχι άψυχη(όπως συνηθίζουν να μεταφράζουν τη λέξη “ψυχραιμία” οι περισσότεροι σύγχρονοι Έλληνες που τρέχουν για γιόγκα κυρίως για να μην αισθάνονται).

Και δεν περίμενε να ακούσει τίποτε άλλο. Δεν την ενδιέφερε το τι και το πως. Δεν ρώτησε “τί έγινε;”. Το κλασικό ερώτημα του τηλεθεατή που α-κίνητος και α-συν-κίνητος, με ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι συλλέγει ξερά πληροφορίες.
Καταντήσαμε να πεθαίνουμε για ένα εισητήριο…
Αν κάποιοςέμεινε α-κίνητος και α-συν-κίνητος,  μετά από αυτή την είδηση, κινδυνεύει(αν όχι νοσεί ήδη) από την διαταραχή της α-κινησίας. Της απάθειας. Της… λοβοτομής με απλά λόγια(η μάστιγα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας).

Για τους έφηβους που παλεύουν στις αισχρές Πανελλήνιες...

Κρυσταλία Πατούλη...

Η εφηβεία. Η χώρα της σύγκρουσης. Ο πλανήτης της δυνατότερης έμπνευσης. Το πιο γόνιμο χωράφι της αμφισβήτησης, της έρευνας, της αγάπης για ότι μπορεί να λέγεται ζωή.
Ο έφηβος πλάθει, μυθοποιεί και καταβαραθρώνει, φτύνει τη λήθη, αγκαλιάζει την αλήθεια, αρχίζει να χαράζει την ταυτότητά του μέσα στην κοινωνία, την θέση του στον κόσμο, την ψυχή του στην αιωνιότητα.
Και δεν φοβάται να αντικρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Ποιός είμαι; Τι θέλω από τη ζωή μου; Ποιες είναι οι ευθύνες μου.
Να ανεξαρτητοποιηθώ. Να αυτονομηθώ. Να φτιάξω τον δικό μου κόσμο ματώνοντας τα χέρια μου, τις βεβαιότητές μου, το μυαλό μου.
Τίποτα δεν με ικανοποιεί αν δε δω μέσα του ένα καινούργιο μέλλον. Το δικό μου μέλλον. Αυτό που θα ανακαλύψω προχωρώντας, τρώγοντας ακόμα και τα μούτρα μου, προδίδοντας ακόμα και τους γονείς μου, τους δασκάλους μου  – τις προσδοκίες τους για μένα.
Σήμερα όμως ο νέος καλείται να στηρίξει μόνος του, όχι μόνο το μέλλον του, μα κάποιες φορές και το μέλλον των γονιών του, της οικογένειάς του, όπως και το μέλλον της κοινωνίας. Πρακτικά ή ψυχικά, δεν έχει σημασία. Καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ο στύλος που θα βασιστεί το αύριο.
Ποιος τον προετοίμασε γι’ αυτόν τον  ηρωισμό;
Μπήκε στα σχολεία και αντίκρισε δασκάλους βολεμένους στη μονιμότητα, να του διδάσκουν βαρετά όσα θα έπρεπε να παπαγαλίσει για να υποκλιθεί  στο σύστημα,  να δηλώσει υποταγή εξ αρχής.
Μα, φυσικά, «την εξουσία την παίρνει όποιος σκύψει το κεφάλι σ’αυτήν».
Υποταγή στο άρρωστο νεοελληνικό κράτος, που μέσα στα βιβλία της επίσημης ιστορίας του, δεν υπάρχει έστω, ένα «…κράτησα τη ζωή μου» του Σεφέρη.
Γιατί αυτό καλείται να απαντήσει ο έφηβος σε κάθε γωνιά της γης: Πώς θα κρατήσει στα χέρια του τη ζωή του. Πώς θα ξαναγεννηθεί μέσα από τις επιλογές του.
Η ενήλικη ευθύνη. Η αποδοχή του θανάτου. Το πώς θα παλέψει για τη μορφή του γονιού που θα είναι από δω και μπρος ο ίδιος για τον εαυτό του. Γιατί αυτό είναι ενηλικίωση. Να γίνεις ο γονιός του εαυτού σου. Να του μιλήσεις, να τον μεγαλώσεις, να τον αφουγκραστείς, να τον πραγματώσεις.
Η ελευθερία. Το πάθος. Η επανάσταση. Η αμφισβήτηση. Η αυτονομία. Λέξεις καταιγιστικές στην εφηβεία. Η δημιουργία. Ο εαυτός. Η ύπαρξη. Η συνύπαρξη.
Ποιος έμαθε αυτά τα παιδιά, πως θα διαχειριστούν αυτές τις λέξεις;
Ποιος έγινε ο αδιαπέραστος τοίχος για να χτυπήσουν πάνω του με γενναιότητα, για να περάσουν απέναντι; Στη δική τους ζωή;
Το πρώτο βήμα για την προσωπική σου ελευθερία, είναι να έχεις επαφή με τα συναισθήματά σου, είπε ο Καστοριάδης. Αυτό τους το ‘μαθε κανείς;
Η ζωή μας μιά φορά μάς δίνεται… είπε ο Χρόνης Μίσσιος. Αυτό, τους το ‘μαθε κανείς;
Καθώς τους υποχρεώνουμε να πάρουν αποφάσεις για όλη τη ζωή τους από τα 15 και τα 16 τους;
Οι γονείς μόνο χρωστάνε στα παιδιά τους, και όχι το αντίθετο. Τους το ‘μαθε, επίσης, κανείς;
Όχι. Εγώ θα αποφασίσω για σένα, με τον τρόπο που εγώ θέλω, τους λένε όλοι.
Ανέντιμες αντιφάσεις ημικρανίας. Να γίνω αυτό που θέλουν εκείνοι για μένα; Ή αυτό που θέλω εγώ για μένα;
Έφηβοι. Οι ήρωες όλων των εποχών. Ματωμένες γροθιές, μέσα σε πολιτικά κοστούμια εκπαίδευσης. Ευνουχισμένα μυαλά μέσα σε λίστες «επιτυχόντων».
Σύγκρουση. Μια τερατώδης σύγκρουση. Της ζωής με το… βαλσάμωμα. Βαλσαμώσου έφηβε, του λένε.
Κι αν δεν αντέχεις να βαλσαμωθείς για να… πετύχεις, μια επιτυχία όπως την εννοώ εγώ, βίωσε την «αποτυχία» του πρώτου σου ενήλικου βήματος στην ιστορία της ζωής σου. Γιατί έτσι θέλω.
Άκου λέξεις για μία προσπάθεια μόρφωσης: Αποτυχία,   Πανελλήνιες. Λες και είναι εθνικό καθήκον, και χρέος! Βέβαια, αφού αυτά που θέλουν να σου βάλουν στο μυαλό είναι γι’ αυτούς η μόρφωση που αρμόζει στην έννοια του έθνους που ονειρεύονται να γίνεις.
Μα η μόρφωση, δεν είναι αυτό που σου πιπιλάνε χρόνια τώρα στο μυαλό, λέει ο Σωκράτης. Δεν θα σου τόμαθε κι αυτό κανείς.
Ούτε σου είπε, ότι οι μεγαλύτερες ανά τον κόσμο προσωπικότητες, το πρώτο που υπέργραψαν στο… βιογραφικό τους για το συνολικό έργο που κατέθεσαν ως παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα, ήταν η γροθιά τους σ’ αυτό το γελοίο παζάρι της «μόρφωσης».
Πάρε όσα σου χρειάζονται έφηβε και τρέχα μακρυά τους. Και μην ξεχνάς ποτέ, ότι το μεγαλύτερο όπλο ζωής που έχεις, είναι το μυαλό σου και η νεανική ψυχή σου.
Πάρε δύναμη από το πάθος σου για τη ζωή, από την αγάπη σου για τους ανθρώπους που κατέχεις με όλη σου την καρδιά, τον έρωτά σου για την ύπαρξη, κάθε ύπαρξη, που στέκει με ψηλά το κεφάλι, και αντέχει να τραγουδά: «Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο Μέγας».
Αυτός ο κόσμος, που έχεις μέσα σου, μόνο εσύ, ως έφηβος. Και κανένα σύστημα, και καμιά εντολή, και κανένα ιερό εξεταστήριο, δεν μπορεί να σου τον πάρει.
Η ζωή σου τώρα ξεκινά, και μόνο μία λέξη μπορεί να σε ακολουθεί: η Επιτυχία. Η τύχη που μόνο εσύ μπορείς να καθορίσεις, να στοχεύσεις. Με τις επιλογές σου.
Γιατί η δύναμή σου, είναι αυτή, πως ότι θέλεις είναι στο χέρι σου. Είσαι “το τόξο και το βέλος”. “Φτάσε όπου δεν μπορείς”.
Γιατί μόνος θα δημιουργήσεις το δρόμο σου, μέσα στο Πανεπιστήμιο της ζωής. Το μόνο Πανεπιστήμιο που αξίζει και είναι για σένα.
Ο άνθρωπος, επιβίωσε στους αιώνες από 3 βασικά προτερήματά του: Τον λόγο του, τα εργαλεία του, την προσαρμοστικότητά του, αλλά και την τύχη.
Μην αφεθείς στην δική τους “τύχη”. Μην βαλσαμωθείς, πριν ακόμα καταλάβεις τι σημαίνει η ζωή.
Καλό ταξίδι…

Νάνος Βαλαωρίτης: Πάμε προς τον χιτλερισμό;

Κρυσταλία Πατούλη

«Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ. Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν διαδήλωση εναντίον της Χρυσής Αυγή.! Μα, δεν είμαστε καλά! Δηλαδή, πάμε προς τον χιτλερισμό; […] Τι θέλουμε να είμαστε; Μια δημοκρατία ή μία δικτατορία εν κρυπτώ, και μάλιστα με τρομοκρατία;» Ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr καταγγέλοντας βίαιες επιθέσεις της Χρυσής Αυγής εναντίον μεταναστών με ένα νεκρό θύμα.

Ν.Β.: Αυτές τις μέρες, έχουν γίνει πολλές επιθέσεις εναντίον Φιλιππινέζων από χρυσαυγίτες οι οποίοι τους έχουν σπάσει στο ξύλο, με αποτέλεσμα μία γυναίκα που την χτύπησαν στην Ομόνοια να έχει ήδη πεθάνει, μία άλλη που την χτύπησαν στο Σύνταγμα να έχει σοβαρό πρόβλημα στα μάτια της(με πολλά ράμματα) και κάποιος άλλος να βρίσκεται σε κώμα στο νοσοκομείο…
Πλέον, έχει εκτραχυνθεί το πράγμα. Δεν είναι μόνο ο χρυσαυγίτης που δεν δίνει φαγητό στη μετανάστρια γιαγιά. Είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με ΕΣΑ και ΕΣ ΕΣ, οι οποίοι φέρονται όπως ακριβώς φέρονταν στη Βαϊμάρη τα Τάγματα Εφόδου. Η Ελλάδα θυμίζει Γερμανία του ’30 την εποχή της ανόδου των ληστρικών ομάδων των ΕΣ ΕΣ.

Η κυβέρνηση και η αστυνομία δείχνει ότι τα αγνοεί όλα αυτά. Και τι κάνει; Δέρνει αυτούς οι οποίοι κάνουν διαδήλωση εναντίον της Χρυσής Αυγής. Μα, δεν είμαστε καλά! Δηλαδή, πάμε προς τον χιτλερισμό;

Κρ.Π.: Έχει ειπωθεί ότι στην αστυνομία υπάρχουν πολλοί που είναι υπέρ της Χρυσής Αυγής.
Ν.Β.: Ναι, αυτό το έχουμε δει αρκετές φορές στον Τύπο, και έχουν κάνει δηλώσεις και οι ίδιοι, ότι είναι ένα ποσοστό 60%. Άλλοι λένε 30%, αλλά τι σημασία έχει, αφού φέρονται έτσι;

Η ελληνική αστυνομία, δεν είναι αστυνομία δημοκρατικής χώρας πλέον! Αυτό πρέπει να το δει η κυβέρνηση, ο Σαμαράς, και η ΝΔ, οι οποίοι στις άκρες τους φλερτάρουν με την ακροδεξιά. Τι θέλουμε να είμαστε; Μια δημοκρατία ή μία δικτατορία εν κρυπτώ, και μάλιστα με τρομοκρατία; Διότι σήμερα, χτυπάνε τους μετανάστες αυτά τα ρεμάλια της Χρυσής Αυγής. Αύριο θα χτυπήσουν όλους τους Έλληνες που διαφωνούν μαζί τους. Και ήδη τους χτυπάνε, μέσω και της αστυνομίας!

Κρ.Π.: Πώς αισθάνεστε για όλα αυτά;
Ν.Β.: Αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί είναι η τέταρτη φορά που απειλεί την Ελλάδα ο φασισμός. Πέρασα την σχολική μου ηλικία κάτω από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή ήταν η πρώτη φορά. Η δεύτερη ήταν η γερμανική και ιταλική κατοχή. Η τρίτη ήταν η χούντα, και τώρα έχουμε την τέταρτη.
Μα, δεν είμαστε καλά! Τρελάθηκαν οι Έλληνες που ψηφίζουν αυτούς τους κόπανους, οι οποίοι είναι και καραγκιόζηδες, αλλά είναι και επικίνδυνοι καραγκιόζηδες, γιατί φέρονται παράνομα και εγκληματικά.
Κρ.Π.: Γι’ αυτούς που τους ψηφίζουν, μπορεί να συμβαίνει αυτό που λέγατε πρόσφατα, ότι τελικά στις παράλογες καταστάσεις, οι παράλογες αντιδράσεις είναι αναμενόμενες; Είναι η άγνοια; Τί πιστεύετε;
Ν.Β.: Αυτός ο Κατίδης, ο οποίος χαιρέτησε φασιστικά, ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει τι είναι φασισμός. Γεμάτος με απειλητικά τατού και δεν ξέρει τι είναι φασισμός; Αλίμονο, αν κάνουν τους ανήξερους!
Ο φασισμός είναι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς. Κι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς δεν επιτρέπει πρώτα πρώτα καμία ελευθερία. Όλα ελέγχονται από την αστυνομία, από το κράτος και από το εκάστοτε φασιστικό ή ναζιστικό κόμμα. Είναι ένας ολοκληρωτισμός, ο οποίος κατά τον Μάρξ είναι μία φάση του καπιταλισμού. Αλλά δεν το πιστεύω αυτό.

Πιστεύω ότι είναι το αποτέλεσμα του αντισημιτισμού ο οποίος ενεδρεύει στις μικροαστικές τάξεις σε όλες τις χώρες, οι οποίοι θεωρούν ότι η δυστυχία τους οφείλεται στους Εβραίους. Δηλαδή, είναι ένα είδος αποδιοπομπαίου τράγου. Λοιπόν, τώρα, αποδιοπομπαίος τράγος έχουν γίνει οι μετανάστες, αντικαθιστώντας τους Εβραίους. Όχι πως τους Εβραίους δεν τους αντιμετωπίζουν ακόμα με τον ίδιο τρόπο, αλλά για προπαγάνδα κατονομάζουν μόνο τους μετανάστες.

Σήμερα επιτίθενται στους Φιλιππινέζους που εργάζονται τόσα χρόνια στη χώρα μας, και μας βοηθάνε και δεν είναι καθόλου όπως τους κατηγορούν, είτε κλέφτες, είτε ναρκέμποροι, είτε οτιδήποτε άλλο. Και αύριο θα αρχίζουν να χτυπάνε εμάς.

Να έχω ζήσει τρεις δικτατορίες, και να βλέπω να γεννιέται μία τέταρτη, και με τρομοκρατία;

Κρ.Π.: Μία κοινωνία, η οποία έχει ως μόνο μέσον την καταστολή και όχι την θεραπεία ή την πρόληψη των προβλημάτων της, είναι κατά βάση φασιστική; Και επίσης η ανοχή της βίας και η απάθεια(νίπτω τας χείρας μου), δεν δείχνει μία ανάλογη κοινωνία;
Ν.Β.: Είναι η χρήση της βίας κατ’ αρχήν. Ότι με τη βία, μπορείς να τιμωρήσεις ή να καλυτερεύσεις την ανθρωπότητα. Κι αυτό το έχουν και τα δύο άκρα. Το είχε και ο Σταλινισμός. Τα δύο άκρα συναντιούνται στη βία και στην αντιδημοκρατική νοοτροπία, η οποία δεν ανέχεται πρώτα πρώτα την ελευθερία του λόγου, δεύτερον την ελευθερία του ατόμου να επιλέξει τον τρόπο της ζωής του, και ούτω κάθε εξής. Δηλαδή, κανενός είδους ελευθερία.

Όλα πρέπει να καθοδηγηθούν από ένα κόμμα το οποίο έχει δόγματα ρατσιστικά, ολοκληρωτικά, και πρέπει να υποταχθούν όλοι στον αρχηγό, σε έναν οποιοδήποτε αρχηγό, τρελό ή ηλίθιο –ανάλογα-, ο οποίος θα τους οδηγήσει στην καταστροφή.

Εδώ, λοιπόν, πρόκειται περί άγνοιας; Αυτοί οι άνθρωποι που ψήφισαν αυτούς τους μασκαράδες, επιδεικνύουν άγνοια; Όμως, δεν επιδεικνύουν, μόνον, δήθεν – υποτίθεται, οργή απέναντι στο διαφθαρμένο πολιτικό καθεστώς.
Πιστεύω ότι το κάνουν σε μία ψυχολογική κατάσταση, η οποία είναι αντικοινωνική. Υπάρχει πάντοτε μία μνησικακία για τον άλλον, ο οποίος περνάει καλύτερα από εμάς(είτε φανταστικά είτε πραγματικά). Αυτά παίζουν μεγάλο ρόλο σ’ αυτή την ψυχολογία.

Αλλά η θεραπεία μιας τέτοιας ψυχολογίας δεν είναι το να φέρεις στο προσκήνιο ένα τελείως βάρβαρο ιδεολόγημα, το οποίο αποδείχθηκε το πιο καταστροφικό στην ιστορία του ανθρώπου! Ο Χίτλερ ήταν ένας καραγκιόζης κατά βάθος, αλλά πιο επικίνδυνος καραγκιόζης δεν έχει γίνει στην ιστορία, πλην του Καλιγούλα.

Αυτή η τρέλα μεταδίδεται μέσα στην ιστορία από γενεά σε γενεά, με πολύ πιο χαμηλούς τόνους φυσικά, αλλά καμιά φορά ξεσπάνε και πολύ βίαιες καταστάσεις, αναλόγως τον περιστάσεων.

Τώρα οι περιστάσεις στην Ελλάδα είναι αισχρές, βέβαια. Μας έχουν στριμώξει στον τοίχο οι Ευρωπαίοι, κυρίως οι Γερμανοί, οι οποίοι καθοδηγούν την Ευρώπη σήμερα, και τα αποτελέσματα είναι όπως τα βλέπουμε: Ανεργία, απολύσεις, μείωση μισθών και συντάξεων, φτώχεια, ύφεση.

Όλα αυτά, έρχονται κυρίως από τη Γερμανία. Αλλά η οργή, δεν προσανατολίζεται προς τα εκεί που προέρχεται. Μπορεί να υπέβοσκε μία φασιστική νοοτροπία, αλλά όχι κι έτσι. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό φαινόμενο. Είναι πλέον ένα παρακράτος, ένα μιλιταριστικό συγκρότημα.
Κρ.Π.: Τι θα λέγατε για τις αυταρχικές και  φασιστικές νοοτροπίες;
Ν.Β.: Το αυταρχικό στοιχείο στον άνθρωπο το έχει αναλύσει ο Φρόυντ και είναι ο σαδισμός. Το αντίθετό του είναι ο μαζοχισμός. Αλλά αυτά τα δύο πάνε μαζί.
Διότι συνήθως όλοι αυτοί κάνουν τον νταή στους τελείως απροστάτευτους και αδύναμους, οι οποίοι δεν έχουν τα μέσα να αμυνθούν και δεν προστατεύονται από το κράτος και από τη δημοκρατία, που υποτίθεται ότι έχουμε.

Πρόκειται περί αυτού που ονομάζουν οι Άγγλοι, bullies. Δηλαδή, άνθρωποι που αισθάνονται ισχυροί απέναντι στους ανίσχυρους και όταν βρεθούν μπροστά σε πιο ισχυρούς από αυτούς, τότε γίνονται λαγοί και υποτάσσονται. Τρείς αξιωματικοί πέρασαν μέσα από το διαμέρισμά μου σε επιταγμένο δωμάτιο, και τους είδα πως φερόντουσαν. Θυμάμαι έναν από αυτούς που είχε γυρίσει μεθυσμένος μια μέρα, κι έπεσε στα πόδια της μάνας μου(η οποία ήξερε γερμανικά) παρακαλώντας την να μην τον καταδώσει στην Κομαντατούρα, γιατί θα τον έστελναν στη Ρωσία(κι αυτό ήταν που έτρεμαν).

Είμαι πάρα πολύ εξοργισμένος, μ’ αυτά τα τελευταία περιστατικά, και αφορούν πρόσωπα τα οποία εργάζονται και για μένα.
Είναι πολύ κοντά πια. Δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς να το εξορίσεις, να πεις ότι συμβαίνει αλλού. Συμβαίνει μέσα στα δικά μας τα σπίτια.
Πάνω σε όλα αυτά που είπα μπορεί να γίνει μεγάλη ανάλυση, διότι αυτά τα θέματα έχουν αναλυθεί με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες στο παρελθόν, που εξηγούν πώς γεννιούνται αυτά τα κίνητρα και πως εμφανίζονται στην κοινωνία. Είπα άκρες μέσες, αλλά αρκούν κι αυτές για να καταλάβουν μερικοί οι οποίοι δεν θέλουν να αλλάξουν μυαλά.
Κρ.Π.: Μα, γι αυτό δεν τους ψήφισαν; Το πιθανότερο δεν είναι ότι θα χαρούν;

Ν.Β.: Αυτοί που θα χαρούν ακούγοντας αυτά τα γεγονότα, αύριο θα κλάψουν όταν δούν ότι θα ξεχαρβαλωθούν όλα, και θα έχουμε εμπόλεμη κατάσταση μέσα στην χώρα μας. Αύριο θα κλάψουν, όπως κλάψαν οι Γερμανοί όταν τους βομβάρδισαν οι σύμμαχοι.

Κρ.Π.: Με τη βία και το έγκλημα δεν κερδίζει αυτός που έχει δίκιο, αλλά εκείνος που ασκεί τη μεγαλύτερη βία. Ο νόμος της ζούγκλας;
Ν.Β.: Η βία είναι απαράδεκτη, εκτός αν πρόκειται περί άμυνας. Είναι έγκλημα να γίνεται με τον τρόπο που βλέπουμε σήμερα, και από όργανα της επίσημης κυβέρνησης αλλά και όργανα παραστρατιωτικά όπως είναι αυτό το υποτιθέμενο κόμμα, το οποίο παρανομεί από κάθε άποψη.
Στις κοινωνίες που έχουν βγει από τέτοιες καταστάσεις, είναι πολύ περίπλοκο το τι γίνεται… Διότι τα ίχνη και τα κατάλοιπα μιας τέτοιας μεγάλης σύγκρουσης είναι τα επακόλουθα μιας πόλωσης φανατισμού και λανθασμένων στρατηγικών.

Τα παραδείγματα είναι πολλά, ξεκινώντας από τη Γαλλική Επανάσταση(η οποία κατέληξε σε μια φοβερή τρομοκρατία όπου την πλήρωσαν και οι τρομοκράτες), αλλά και τόσες άλλες εμφύλιες συγκρούσεις που έχουν γίνει. Ο Θουκυδίδης λέει, στην αρχή του Πελοποννησιακού πολέμου ότι το πρώτο θύμα του εμφυλίου πολέμου, είναι η αλήθεια. Διότι και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται ότι την κατέχουν.

Κρ.Π.: Εννοείτε ότι αυτοί που καταδιώκονται μπορεί να αντισταθούν και να αντιδράσουν και στο τέλος η κοινωνία να χωριστεί στα δύο;
Ν.Β.: Ναι, τέτοιες καταδιώξεις καταλήγουν σε εμφύλιο. Όταν υπάρχει μία ομάδα η οποία καταδιώκει μία άλλη που είναι ανυπεράσπιστη, όπως ήταν οι Εβραίοι στην Γερμανία, δεν μιλάμε για εμφύλιο αλλά για καταδίωξη.
Και όταν ο άλλος δεν μπορεί να αμυνθεί και γίνεται θύμα, η αδικία είναι κατάφορη. Αν όμως μπορέσει να αμυνθεί αυτό είναι άλλη κατάσταση, είναι αντίσταση πλέον σε μία κατάσταση βίας. Αυτό γίνεται με τους αντάρτες σε μία αντίσταση. Να μην μπερδεύουμε τους όρους, γιατί από εκεί ξεκινάνε όλες οι παρεξηγήσεις.

Άλλο είναι η καταδίωξη, και άλλο ο εμφύλιος. Μπορεί λοιπόν, στο τέλος να οδηγηθεί σε εμφύλιο αυτή η κατάσταση, αλλά ο αίτιος θα είναι ο αρχικός διώκτης. Και στον ελληνικό εμφύλιο, τότε, ο αίτιος ήταν η Γερμανία, ο αρχικός διώκτης, και όλοι οι Έλληνες δοσίλογοι και υπερασπιστές τους στη συνέχεια.

Όταν υποτίθεται ότι παίρνει τη «δικαιοσύνη» στα χέρια του κάποιος και καταδιώκει τους αδύναμους… και δυστυχώς, σε ένα κράτος που έχει μία αδύναμη κυβέρνηση που μοιάζει με την κυβέρνηση της Βαϊμάρης… τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.

Δεν αξίζει να μας λυπηθεί κανείς...

Της Κρυσταλίας Πατούλη, απο το  tvxs.gr...

Εδώ και πέντε χρόνια, η χώρα κατρακυλάει από το κακό στο χειρότερο, και καθόμαστε ακόμα να το συζητάμε. Στα παράθυρα, στα ραδιόφωνα, στις εφημερίδες, στα βιβλία, στο διαδίκτυο. Παρατηρούμε αυτούς που μας βασανίζουν, μας κακοποιούν, μας προδίδουν, μας εκπορνεύουν, μας καταστρέφουν, και το μόνο που κάνουμε είναι να τους σχολιάζουμε. Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμία διέξοδος στο τούνελ.

Ούτε να μας λυπηθεί ακριβώς μπορεί κανείς. Ούτε και να γελάσει. Ένας κλαυσίγελος γελοίος - πικρός ντουμανιάζει τη χώρα.

Για ποιούς να πρωτογελάσεις; Για ποιούς να πρωτοκλάψεις;

Τους χιλιάδες αυτόχειρες; Τα 3 εκατομμύρια άνεργους που κάθονται και. κοιτάνε; Τους τόσους χιλιάδες υποαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες που φυτοζωούν; Τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, τους έσχατους σκλάβους αυτής της χώρας; Ή για τους δημόσιους -κατά πλειοψηφία- παρτάκηδες; Τους χιλιάδες απλήρωτους εργαζόμενους ή τους επιταγμένους απεργούς; Τους συνταξιούχους; Ή μήπως τους χιλιάδες άστεγους;

Φυσικά και τολμάει σε ένα τέτοιο σκηνικό, να ξεμυτίσει μια μαριονέτα για να ξεστομίσει ότι είναι υψηλός ο κατώτατος μισθός! Αυτή είναι η στιγμή της κορύφωσης της παρωδίας της τραγωδίας μας.

Ανάθεμα τα τάλαρα.Τι ακριβώς περιμένουμε; Τι χειρότερο πρέπει να δούμε, για να κάνουμε μία γενική απεργία διαρκείας - συγκέντρωση που θα συμμετέχουν οι πάντες; Άνεργοι και εξαθλιωμένοι, άποροι και άστεγοι, μαζί με τους. προνομιούχους εργαζόμενους δημόσιους, ελεύθερους και ιδιωτικούς;

Μόνο άφωνοι παρατηρούμε. Την ουσιαστική απραγία της πλειοψηφίας. Μόνο οι αγανακτισμένοι πελάτες ξεσηκώνονται πια, για να απαιτήσουν για τις συντεχνίες τους. Τι γίνεται σ' αυτή τη χώρα; Αν ήμουν Αντιστασιακός που πολέμησα για την πατρίδα μου το '40, θα έβγαινα στους δρόμους ουρλιάζοντας. Και όχι μόνο, για την κατακομμένη μου σύνταξη...

Μια μέρα μόνο γενική απεργία, λέει (ευφιέστατο!) στις 20 του μήνα. Μάλιστα. Σωθήκαμε.

Και η οργή σιγά σιγά ξεχειλίζει. Το ποτάμι της δεν μπορεί μια μέρα παρά να τους πνίξει. Αργά ή γρήγορα. Τα παιδιά ήδη πήραν τα καλάσνικοφ.

Τί εθελοτυφλία να νομίζουν ότι θα μπορέσουν να κλείσουν σε κελιά εκατομμύρια οργισμένους αύριο-μεθαύριο για να τους. δείξουν(την ψυχοπάθειά τους, τη δειλία τους, τον τρόμο τους).

Τι περιμένετε να συμβεί σε μια χώρα που όσοι έχουν δεν νοιάζονται γι αυτούς που δεν έχουν; Για κείνους που τους άρπαξαν ότι είχαν και δεν είχαν; Τι περιμένετε να γίνει σε μια χώρα που ακόμα και σήμερα κυβερνήσεις που την κατέστρεψαν βγαίνουν πρώτες στις δημοσκοπήσεις;

Μια παρωδία δημοκρατίας ζούμε, μια παρωδία τραγωδίας, αλλά δεν μπορεί παρά να καταφτάνει η ώρα της τραγωδίας σκέτο.
Γιατί εκεί βαδίζουμε. Κι όσοι κάθονται και διυλίζουν τον κώνωπα, και διαστρεβλώνουν ή στην καλύτερη στρογγυλεύουν πολιτικάντικα τις γωνίες, σε λίγο θα θερίζουν τα αποτελέσματα.

Το αδιέξοδο τούνελ που μας χώσανε με τη βία, χτίζεται τουβλάκι τουβλάκι, μόνο από οργή. Και η έξοδος από αυτό μόνο μία μπορεί να είναι. Φανταστείτε την.

Καθίστε λοιπόν αναπαυτικά στις θέσεις των συμφερόντων σας να την απολαύσετε.

Η παρωδία της τραγωδίας μας, είναι, πως δεν αξίζει να μας λυπηθεί κανείς.

Κώστας Βεργόπουλος: Το λόγο έχουν οι κοινωνίες και οι λαοί ...

ο Κώστας Βεργόπουλος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη

Δημοσιευθηκε στο TVXS...

Οι Έλληνες ξεσηκώνονται και διεκδικούν, όπως αυτό είναι αυτονόητο και επιβάλλεται σε πολίτες μιας κοινωνίας, που έχει περιέλθει στα πρόθυρα κατάρρευσης και αποσύνθεσης. Όπως ακριβώς κάνουν και οι άλλοι ομοιοπαθείς ευρωπαϊκοί λαοί από την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, ακόμη και από την ίδια την Γερμανία. Αφού οι πολιτικοί μας αποδεδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, το λόγο έχουν πια οι κοινωνίες και οι λαοί" ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημίο VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή το ερώτημα "πόσο έτοιμη και ικανή είναι σήμερα η Αριστερά για να κυβερνήσει;", συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο του tvxs.

Κρ.Π.: Με αφορμή την ολοένα και μεγαλύτερη μεγάλη άνοδο της Αριστεράς, τίθεται ένα ερώτημα από πολλούς, πόσο έτοιμη και ικανή είναι σήμερα για να κυβερνήσει;
Κ.Β.: Πρώτο ερώτημα είναι, εάν η κοινή γνώμη, το εκλογικό σώμα, ανοίγεται πράγματι προς την Αριστερά, ώστε να μετατρέψει την κοινωνική πλειοψηφία σε πολιτική. Πιστεύω, ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει κατά την σημερινή περίοδο της κρίσης και μάλιστα με επιταχυνόμενους ρυθμούς, που καταπλήσσουν ακόμη και τον κόσμο της Αριστεράς.
Είναι πλέον βέβαιο ότι στη χώρα μας σημειώνεται αποφασιστική στροφή της κοινωνίας προς τα Αριστερά, όπως άλλωστε είχε συμβεί και στο παρελθόν, κατά τις κρίσιμες δεκαετίες του 1930 και του 1940.
Το σημειώνω αυτό, επειδή κατά τις αντίστοιχες περιόδους, όπως ακόμη και σήμερα, η κρίση δεν οδηγεί όλες τις χώρες προς τα Αριστερά. Παράδειγμα: οι υπόλοιπες Βαλκανικές χώρες στο Μεσοπόλεμο στράφηκαν προς εθνικιστικές λύσεις, με εξαίρεση την Γιουγκοσλαβία. Επίσης, στη Γερμανία και κεντρο-ανατολική Ευρώπη οι εθνικιστικές επιλογές κατίσχυσαν των προοδευτικών. Ενώ στη δυτική Ευρώπη, όπως στην Ισπανία και Γαλλία, οι κοινωνικές επιλογές ανέδειξαν τα λαϊκά μέτωπα.

Σήμερα πάλι, η ελληνική κοινωνία δίδει παγκόσμιο παρών στην αντίσταση κατά των αντικοινωνικών επιλογών του μεγάλου χρήματος και των χρηματαγορών. Δίδει όμως ταυτόχρονα και ευρωπαϊκό παρών στην αντίσταση κατά των νεοφιλελεύθερων επιλογών και για την συγκρότηση, επιτέλους, της Ευρώπης των λαών της.

Δεν είναι παράδοξο ότι οι χώρες που σήμερα είναι οι πιο άτεγκτες εναντίον της Ελλάδας, όπως η Φινλανδία, η Αυστρία, η Σλοβακία, η Ολλανδία, η Εσθονία, είναι ταυτόχρονα αυτές που είχαν διακριθεί από το παρελθόν για την δορυφορική σχέση τους με τον γερμανικό εθνικισμό, ακόμη και με τις πιο ακραίες μορφές του.
Φυσικά, η ραγδαία άνοδος της Αριστεράς απορρέει σήμερα από την κατάρρευση και κοινωνική ανυποληψία του πολιτικού συστήματος.

Ωστόσο, ο ριζοσπαστισμός δεν είναι μόνον προνόμιο της Αριστεράς. Αναπτύσσεται παράλληλα και δεξιός ριζοσπαστισμός, που επωφελείται επίσης από την ανυποληψία της πολιτικής και κατά συνέπεια διεξάγεται αγώνας δρόμου μεταξύ των δυο. Μόνον που ο δεύτερος ονειρεύεται την επιστροφή σε κάποιο «ένδοξο και μυθικό παρελθόν, που πιθανώς να μην υπήρξε ποτέ. Ενώ ο πρώτος αποδίδει προτεραιότητα στη διασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης και στην κινητοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας, χωρίς στείρους αποκλεισμούς.

Σήμερα, το πολιτικό σύστημα είναι νεκρό και από την δημοκρατία, δεν απομένει παρά η παρωδία της. Με απόγνωση οι άνθρωποι προσπαθούν να κρατηθούν από κάτι και επενδύουν σε αυτό την απελπισία τους. Μια λύση που υπερβαίνει ό,τι μέχρι σήμερα υπήρχε. Ωστόσο, η στροφή της κοινωνίας προς τα αριστερά δεν αφορά όλες τις παραλλαγές της. Μόνον ένα μέρος της εισπράττει την κοινωνική απόγνωση, ενώ οι άλλες εκδοχές της δεν παύουν να συρρικνώνονται.

Το ερώτημα είναι, τί ακριβώς στρέφει τον κόσμο προς τα αριστερά; Δεν είναι η ιδεολογία, αφού αυτή προέρχεται από απώτερο παρελθόν. Αντίθετα, είναι ο ριζοσπαστισμός. Αύτη η μαγική λέξη που παραπέμπει στην ανατροπή και επαναθεμελίωση. Οι άνθρωποι διψούν για ριζοσπαστικές λύσεις είτε στο τέλος δικαιωθούν είτε όχι. Για νέα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, που όμως δεν προκύπτει εκ του μηδενός, αλλά με ποιοτική μετατροπή του παρόντος.

Αντίθετα, ο δεξιός «ριζοσπαστισμός», που όμως  δεν επαγγέλλεται νέα πραγματικότητα, αλλά απλώς την πάταξη της «ανομίας», την αποκατάσταση της τάξης και της πειθαρχίας που σήμερα «διασαλεύονται».

Πραγματικός ριζοσπαστισμός και όχι ψευδεπίγραφος είναι η κατοχύρωση της κοινωνικής δικαιοσύνης, όπως βέβαια και του οικονομικού συστήματος που θα την εξασφαλίζει.

Τα πελατειακά και ολιγαρχικά οικονομικά συστήματα δεν εξασφαλίζουν πραγματική δημοκρατία, αλλά ψευδεπίγραφη.
Με την κρίση, έρχεται η στιγμή της αξιολόγησης και της χάραξης νέας πορείας. Αυτό είναι το περιεχόμενο του νέου προοδευτικού ριζοσπαστισμού.

Με την αφύπνιση των αγανακτισμένων από τις πλατειές, τα οικονομικά αιτήματα έλαβαν βαθύτερο κοινωνικό χαρακτήρα και προωθημένη πολιτική διάσταση. Με την εισβολή τους στο πολιτικό σκηνικό, ο αγώνας για την επιβίωση έλαβε βαθύτερη και ουσιαστικότερη διάσταση, τόσο στη χώρα μας όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Υπάρχει το μεγάλο ερωτηματικό: -Καλά, όλη αυτή η οικονομική και κοινωνική καταστροφή, η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, όλα αυτά, γίνονται, για να πετύχουμε τί; Γιατί, αν ήταν να πετυχαίναμε κάτι, να πούμε εντάξει, να κάνουμε θυσίες για να το πετύχουμε.

Ωστόσο, το θέμα είναι, ότι όσο πιο πολύ καταστρέφονται οι άνθρωποι, οι πολίτες, η κοινωνία, η οικονομία, τόσο πιο πολύ το πρόβλημα μεγαλώνει και κακοφορμίζει, αντί να επιλύεται περιπλέκεται ακόμη περισσότερο! Πριν 5 χρόνια, ξεκίνησαν να εφαρμόζονται οι πολιτικές της οικονομικής καταστολής, και σήμερα το πρόβλημα είναι περισσότερο αξεπέραστο από ότι ήταν αρχικά!

Οι κυβερνώντες δημιούργησαν το πρόβλημα προκειμένου να καλύψουν την κενότητα τους. Διόγκωσαν με αλχημείες τα ελλείμματα, ελεεινολόγησαν τον ελληνικό λαό στους ξένους, για να νομιμοποιήσουν έκτακτα μέτρα που αντί να βελτιώσουν την κατάσταση της χώρας την εξώθησαν στο γκρεμό.
Από εκεί και πέρα, το πρόβλημα αυτονομήθηκε και πήρε το δρόμο του. Από τότε, η χώρα παραδόθηκε σε πλειοδοσία μεταξύ της Ευρώπης, της Γερμανίας, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, του ΔΝΤ και του Σόιμπλε: ποιος θα προβάλει τα πιο επώδυνα και καταστροφικά μέτρα για την Ελλάδα.
Αυτή τη στιγμή, τα πράγματα έχουν φτάσει στο σημείο, που όλοι έντρομοι βλέπουν ότι η Ελλάδα ολισθαίνει ταχύτατα προς τον γκρεμό. Ξεσηκώνονται το ΔΝΤ, το  Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF) με τον Τσάρλ Νταλάρα, μια σειρά διεθνείς παράγοντες, ο πρόεδρος Ομπάμα για να διαπιστώσουν ότι το παρατράβηξαν στην Ελλάδα!

Αρχίζει ήδη να αναστέλλεται η πίεση στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, ενώ, αντίθετα, στην Ελλάδα, συνεχίζεται αμείωτη. Ο σκληρός γερμανικός πυρήνας επιμένει για την Ελλάδα, σε σημείο παρανοϊκό. Σήμερα, το δίκιο των Ελλήνων, το αναγνωρίζουν όλοι, πλην του σκληρού μερκελικού πυρήνα.

Από την άλλη, η Αμερική έχει το ίδιο συμφέρον από την Ελλάδα, που έχουν και η Κίνα, η Ρωσία, η Βραζιλία, και γενικά οι αναπτυσσόμενες χώρες. Το συμφέρον τους είναι, να μην «μολύνει» η Ελλάδα την παγκόσμια οικονομία.

Εάν υποτεθεί ότι η Ελλάδα καταρρέει, αυτό μεταδίδεται μέσα σε εικοσιτέσσερις ώρες μέσα στην Ευρωζώνη. Και η Ευρωζώνη είναι η μεγαλύτερη αγορά του κόσμου! Αυτό αφόρα όλες τις χώρες του κόσμου, όχι τόσο για τις επενδύσεις τους, όσο για το εμπόριο που διατηρούν με την Ευρώπη. Όταν κλυδωνίζεται η Ευρωζώνη, κινδυνεύει η παγκόσμια οικονομία. Και αυτό που θα έχει πυροδοτήσει τον παγκόσμιο κλυδωνισμό, θα είναι η Ελλάδα!

Το επείγον ζήτημα είναι να αποσοβηθεί πάραυτα ο κλυδωνισμός, όσον αφορά την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητος, της ευσυνειδησίας των πολιτών, αυτά είναι ζητήματα που απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο.

Κρ.Π.:  Τί επιζητά η Γερμανία και η Μέρκελ από την Ελλάδα;

Κ.Β.: Δεν πιστεύω ότι η Γερμανία επιδιώκει να πτωχεύσει την Ελλάδα, ούτε να  την πετάξει έξω από την Ευρώπη. Αυτό θα ήταν πολύ παρακινδυνευμένο ακόμη και για την ίδια. Όπως παραδέχεται ο Κλάους Ρεγκλιγκ, η ενδεχόμενη ελληνική έξοδος θα ήταν η χειρότερη και η δαπανηρότερη λύση. Θέλει απλώς η χώρα μας να παραμένει στο όριο, να χρεώνεται για να ξεπληρώνει.

Κρ.Π.: Είπατε, ότι ο Παπανδρέου δεν είχε να προτείνει κάτι, αλλά μόνο αυτό ήταν;
Κ.Β.: Αυτό που ξέρω, είναι ένα πράγμα. Το Πασόκ , το οποίο κυβέρνησε πάνω από είκοσι χρόνια την Ελλάδα, σήμερα θεωρείται ότι έχει εξελιχθεί σε μία «κλεφτοφωλιά». Η γενική εικόνα, είναι αυτή. Και η κοινή γνώμη, με βάση αυτό το δεδομένο, το μαυρίζει! Μπορεί να ξεκίνησε με θετικές ελπίδες, αλλά κατέληξε σε αυτό το αξιολύπητο αποτέλεσμα. Που όμως αποτελεί ταυτόχρονα και δείκτη της γενικότερης ανυποληψίας του πολιτικού συστήματος.
Κρ.Π.: Επιστρέφοντας στο αρχικό ερώτημα, θα μπορέσει η Αριστερά να ανταποκριθεί σε αυτό που προσδοκά η κοινωνία από αυτήν;
Κ.Β.: Πολλές φορές η Αριστερά έχει έρθει στην εξουσία σε διάφορες χώρες του κόσμου. Όμως, τις περισσότερες από αυτές, έχει απογοητεύσει τις κοινωνικές προσδοκίες. Και πολλές φορές οι λαοί έχουν πληρώσει πολύ ακριβά, με αίμα, την επιλογή τους.
Στη Χιλή, ψήφισε ο κόσμος τον Αλιέντε σε μέτωπο συνεργασίας Σοσιαλιστών και Κομμουνιστών, το οποίο μετά από τρία χρόνια κατέληξε σε τραγικό αποτέλεσμα, για εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι βρέθηκαν σε εξορίες, σε εκτελέσεις, ή φυγάδες εξωτερικό. Καταστράφηκε η χώρα, για πολλές δεκαετίες. Το ίδιο έγινε και στην Αργεντινή και το ίδιο έγινε πιο κοντά μας, το 1936, με την Γαλλική Αριστερά.

Το λαϊκό μέτωπο προωθήθηκε στην εξουσία και μετά από δύο χρόνια, το είχαν πετάξει στα σκουπίδια οι δυνάμεις του χρήματος. Όπως είχε διαπιστώσει ο Εδουάρδος Εριώ, σε κάθε περίπτωση, εγείρεται ο τοίχος του χρήματος ο οποίος συνωμοτεί και ανατρέπει.

Το ίδιο πρόβλημα ισχύει σήμερα, και στη Γαλλία, που έχει βγει, υποτίθεται, η Αριστερά, με τον Φρανσουά Ολάντ. Όσο καθυστερεί και δεν κάνει τίποτα, διερωτώνται οι άνθρωποι: έχει κάτι στο μυαλό του; Ή είναι σε αμηχανία και δεν ξέρει τί να κάνει;
Όσο καθυστερεί η δυσαρέσκεια αυξάνεται τόσο απ’ τα αριστερά όσο και απ’ τα δεξιά. Σήμερα η κυβέρνηση και ο πρόεδρος, βάλλονται, από όλες τις πλευρές. Σιγά σιγά, ξεσηκώνεται ολόκληρη η κοινωνία. Σε λίγο μπορεί να δούμε νοικοκυρές με κατσαρόλες στους δρόμους, που σηματοδοτούν τα προεόρτια γνωστά από το παρελθον.

Τέτοιος, κίνδυνος, μπορεί να υπάρξει και στην Ελλάδα, εάν δεν περάσει η αριστερά σε πράξεις και δεν παρουσιάσει ταχύτατα μέτρα με αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα. Το ερώτημα είναι: έχει σήμερα τις δυνάμεις η Αριστερά, η κοινωνία, ο προοδευτικός κοινωνικός χώρος, να στηρίξει την αλλαγή;

Πιστεύω ότι τις έχει. Όπως πιστεύω, ότι οι ανάγκες δημιουργούν τις λύσεις, και όχι οι λύσεις τις ανάγκες. Η ανάγκη, δημιουργεί, επίσης τους ανθρώπους, που θα βρεθούν στο ύψος των αναγκών και των περιστάσεων.
Βέβαια, αυτό δεν είναι και απόλυτο. Γιατί, μπορεί τελικά να υστερήσουν. Στη Χιλή, οι άνθρωποι ήταν πολύ υψηλού επιπέδου, για παράδειγμα. Τους έχω γνωρίσει και προσωπικά. Ήσαν πολύ αξιόλογοι και δυνατοί. Αλλά, με το πες-πες και τις εσωτερικές αντιγνωμίες, κατέληξαν σε βάλτωμα και αδράνεια, και τελικά αντιστράφηκε η κοινή γνώμη με τις νοικοκυρές και τις κατσαρόλες.
Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχει αξιολογότατο και πολύ προοδευτικό ανθρώπινο δυναμικό. Υπάρχει αφθονία ανθρώπων με σπουδές και γνώσεις τόσο από την θεωρία όσο και από την σύγχρονη διεθνή πραγματικότητα.

Η Ελλάδα τοποθετείται στην ομάδα των πιο μορφωμένων χωρών του κόσμου και οι Έλληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό στις πιο ευαίσθητες θέσεις. Δεν υπάρχει έλλειμμα ικανών ανθρώπων στην χώρα μας. Υπάρχει έλλειμμα κατευθύνσεων, αφού αυτές περιορίζονται από της πολιτικές ηγεσίες και τους ξένους προστάτες τους. Μπορεί η πολιτική να έχει χρεοκοπήσει, όμως η κοινωνία διαθέτει πολύ σοβαρές και ισχυρές δυνάμεις για να φέρουν σε πέρας το έργο της αλλαγής.

Έπειτα, έχει σημασία το γεγονός ότι είμαστε στην Ευρώπη. Γιατί αν δεν είμαστε, δεν θα ασχολείτο κανείς μαζί μας. Αν είχαμε βγει εκτός αυτής, αν είχαμε γίνει Αλβανία, ή Ιράν, ή δεν ξέρω τι άλλο, τότε η Ελλάδα δεν θα ήταν πρόβλημα. Θα μας άφηναν να βράζουμε στο ζουμί μας. Θα γινόμαστε τριτοκοσμική χώρα, με δική μας επιλογή.

Το γεγονός ότι είμαστε μέσα στην Ευρώπη, υποχρεώνει μια σειρά κόσμου, να θέτει με αγωνία το ερώτημα «τι θα γίνει με την Ελλάδα;», γιατί το ελληνικό είναι σήμερα πρόβλημα για ολόκληρη την Ευρώπη.

Ξεκινάμε από μία βάση, την οποία θα ήταν άστοχο να την χάσουμε, προβάλλοντας την ιδέα ότι είναι καλύτερο να φύγουμε από την Ευρώπη. Βέβαια, είναι δύσκολο. Αλλά μέσα στην Ευρώπη, εκτός από το γεγονός ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι ταυτόχρονα και ευρωπαϊκό, είναι και ότι έχουμε συμμάχους! Όλους τους ομοιοπαθείς λαούς της ευρωπαϊκής περιφέρειας , που βρίσκονται σήμερα σε παρόμοια με εμάς κατάσταση.
Στην Ισπανία, η ανεργία, η έλλειψη στέγης, οι κοινωνικοί αποκλεισμοί  είναι σε μεγαλύτερη έκταση απ’ ότι στην Ελλάδα.  Εάν φεύγαμε από την Ευρωπη, δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να τα αντιμετωπίσουμε όλα αυτά, από την εθνική μας μοναξιά.
Κρ.Π.: Οι προβληματισμοί, που ακούγονται, για το αν η αριστερά και συγκεκριμένα ο Σύριζα, είναι ικανός να κυβερνήσει, προέρχονται και από τις κατηγορίες π.χ. περί διγλωσσίας;
Κ.Β.: Το πρόβλημα της εσωτερικής αντιγνωμίας, που εκδηλώνεται, δημιουργεί σύγχυση στον κόσμο.

Αυτό, είναι κάτι βασικό που πρέπει να προσεχθεί. Διότι ο καθένας από την αντιγνωμία αντλεί ό,τι συμπέρασμα θέλει και επιβεβαιώνει την προκατασκευασμένη τοποθέτηση του.

Άλλος προβάλλει ότι η Αριστερά δεν έχει ξεκάθαρη γραμμή, λέει το ένα και λέει και το αντίθετό του, άλλος διαλέγει το πρώτο, άλλος το δεύτερο, δημιουργείται μεγάλη σύγχυση, ένας αχταρμάς, που είτε φοβίζουν είτε αποθαρρύνουν τον κόσμο.

Ήδη στις τελευταίες εκλογές του Ιουνίου, εάν δεν υπήρχε αυτό το πρόβλημα της ασάφειας και αντιγνωμίας, η ριζοσπαστική Αριστερά θα είχε πάρει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό στις εκλογές. Αρκετοί φοβήθηκαν, επειδή άκουσαν κάποιον να λέει κάτι… Εν τούτοις, αυτά είναι δευτερεύοντα ζητήματα, μέσα σε μία δυναμική της κοινωνίας που εξελίσσεται σήμερα προς τα αριστερά.

Κρ.Π.: Για το γνωστό ερώτημα «ποιός μας εγγυάται ότι αν κυβερνήσει ο Σύριζα, θα παραμείνουμε στην Ευρώπη;», τί έχετε να πείτε;
Κ.Β.: Αυτό είναι το κύριο πρόβλημα που θέτουν όλοι, τον φόβο, μήπως τελικά οδηγηθούμε προς την έξοδο. Αυτό, είναι το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίσει η Αριστερά. Πρέπει να ξεκαθαρίσει μία σταθερή, οριστική και μη αμφισβητήσιμη γραμμή πλεύσης σε σχέση με την Ευρώπη.
Ωστόσο, πρέπει να είναι απόφαση γενικότερη. Εφόσον για τα πλατειά κοινωνικά στρώματα, αυτό είναι σήμερα το κλειδί. Η Αριστερά εντός Ευρώπης διατηρεί πολύ μεγαλύτερη κοινωνική απήχηση, από ό,τι εκτός.

Η εκτίναξη της Αριστεράς προς τα επάνω οφείλεται ακριβώς στο ότι έχει οριστικά ξεκαθαρίσει, χωρίς δυνατότητα αμφισβητήσεων, το ευρωπαϊκό πλαίσιο στο οποίο σκοπεύει να κινηθεί. Αντίθετα, όσες παραλλαγές της Αριστεράς αφήνουν ανοικτό το ζήτημα ή σπεύδουν να διαβεβαιώνουν επιλογές εκτός Ευρωπαϊκού πλαισίου, αφενός βυθίζονται σε απόλυτο αδιέξοδο από την πλευρά της οικονομίας, αφετέρου απομονώνονται από τα αισθήματα και της προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας.

Κρ.Π.: Και πώς θα διαπραγματευτεί με την Ευρώπη, όταν θα έχει δηλώσει ότι το πρώτο του μέλημα είναι να παραμείνει σε αυτήν;
Κ.Β.: Νομίζω, ότι η συνολική παρουσία της Αριστεράς βρίσκεται σήμερα στην σωστή κατεύθυνση, πείθει όλο και περισσότερο την κοινή γνώμη, κι αυτό άλλωστε, καταγράφεται και επί του παρόντος δικαιώνεται με τις σφυγμομετρήσεις.
Κρ.Π.: Οι λαϊκές κινητοποιήσεις με διαμαρτυρίες ή απεργίες, όπως και αυτό που έγινε στην Ισπανία με το μανιφέστο που υπέγραψαν τις απαιτήσεις τους, τί αποτελέσματα μπορεί να έχουν;
Κ.Β.: Οι λαϊκές κινητοποιήσεις όχι μόνον έχουν αποτελέσματα αλλά και επισπεύδουν την στιγμή της αλλαγής, και δεν υπάρχει τίποτε άλλο πιο αποτελεσματικό.

Το αποτέλεσμα είναι, ότι τα αιτήματα αυτά που βγαίνουν από τον απλό κόσμο έχουν ήδη εγκατασταθεί δικαιωματικά στην πολιτική και κοινωνική ατζέντα. Δεν έχει λυθεί ακόμα τίποτα. Αλλά όλο και περισσότεροι σήμερα  παραδέχονται ότι η κρίση δεν είναι μόνον στην οικονομία, αλλά και στη δημοκρατία, στο πολιτικό σύστημα, στην κοινωνία, κι ότι δεν μπορούμε να βγούμε από την κρίση εάν δεν αλλάξουν ριζικά τα πράγματα.

Αυτό είναι το θετικό γεγονός, η λαϊκή κατάκτηση που καταγράφεται από αυτές τις κινητοποιήσεις.
Κρ.Π.: Αλλά δεν βλέπουμε -όπως επιπλέον λέγεται- να συμβαίνει στην Ελλάδα, όσο θα περίμενε κανείς, όπως επίσης, ότι η Αριστερά, ίσως θα έπρεπε να προτείνει ακόμα και μία απεργία διαρκείας.
Κ.Β.: Η Αριστερά και μόνο να τοποθετείται λέγοντας ότι οι διαδηλωτές έχουν δίκιο, αυτό είναι αρκετό.
Κρ.Π.: Κάποιες φορές προτρέπει, όπως π.χ. για την αυριανή κινητοποίηση με αφορμή την επίσκεψη της Μέρκελ στην Ελλάδα. Πολύς κόσμος, άλλωστε, δεν αναμένει εδώ και καιρό, να αντιδράσει εντονότερα και αποτελεσματικότερα η Ελληνική κοινωνία;
Κ.Β.: Οι Έλληνες ξεσηκώνονται και διεκδικούν, όπως αυτό είναι αυτονόητο και επιβάλλεται σε πολίτες μιας κοινωνίας, που έχει περιέλθει στα πρόθυρα κατάρρευσης και αποσύνθεσης. Όπως ακριβώς κάνουν και οι άλλοι ομοιοπαθείς ευρωπαϊκοί λαοί από την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, ακόμη και από την ίδια την Γερμανία.

Αφού οι πολιτικοί μας αποδεδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, το λόγο έχουν πια οι κοινωνίες και οι λαοί.-

Π. Κοροβέσης: Τώρα θα δουν τα βουτηγμένα στο αίμα χέρια τους...

TV Χωρίς Σύνορα...
 Κατ' αρχήν, νομίζω ότι τα εκλογικά αποτελέσματα είναι πάρα πολύ καλά, από την άποψη, ότι:
Οι δυνάμεις του δικομματισμού και του μνημονίου δεν θα άφηναν τα πράγματα έτσι, θα το πάλευαν μέχρι τελικής πτώσεως. Και τώρα, τα καταφέρανε! Μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση.
Σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, σε λίγο καιρό, εκτός του ότι θα χειροτερεύσουν ραγδαία τα πράγματα, θα αποσαφηνιστεί αναγκαστικά και το τι κακό έκαναν όλα αυτά τα χρόνια, και θα δημιουργηθεί αναπόφευκτα μία λαϊκή οργή.
Και αυτή η λαϊκή οργή, θα πρέπει να εκφραστεί πολιτικά, με έναν Σύριζα που θα πρέπει να ωριμάσει αναλόγως των εξελίξεων, για να μπορέσει να διοχετεύσει αυτή τη λαϊκή οργή, σε μία πολιτική πρόταση άμεσης εξόδου από την κρίση. Kι αυτό θα συντελεστεί, σε 3 με 8 μήνες.
Γιατί, αυτοί οι άνθρωποι που έχουν βουτηγμένα τα χέρια τους στο αίμα, δεν μπορούν να κάνουν κάτι για τη σωτηρία της χώρας.
Θα δει, σύντομα και ξεκάθαρα, ο καθένας που τους ψήφισε, ότι δεν είναι μόνο αυτές οι γυαλισμένες φάτσες τους που βγαίνουν στην τηλεόραση, αλλά είναι και τα χέρια τους που είναι βουτηγμένα στο αίμα, αφού έχουν σκοτώσει, τουλάχιστον 2μιση χιλιάδες ανθρώπους, σαν παραγωγή αυτοκτονιών, για να μην αναφέρουμε τους άστεγους, τους εξαθλιωμένους, κλπ.
Οπότε, αυτή την καταστροφή, ο ελληνικός λαός θα αναγκαστεί να την δει ολοκάθαρα, και έτσι θα δώσει μια ευκαιρία στις επόμενες εκλογές, στην Αριστερά, να παρέμβει όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά.
Μια ευκαιρία, για μια πολιτική λύση, η οποία θα έχει σαν γνώμονα, όχι τα ψευτοδιλλήμματα ευρώ, δραχμή, ευρωζώνη, και ξε-ευρωζώνη, αλλά το πώς θα υποστηριχθεί η πρόοδος και η ανάπτυξη του ελληνικού λαού.
Υπάρχουν πολλά θέματα, αλλά αυτό είναι ο πρώτος γνώμονας, δηλαδή, το πώς θα αναπτυχθεί η Ελλάδα.
Και έχουμε παραδείγματα ανάλογα -τα οποία, μάλιστα, δεν κατάλαβα, για ποιό λόγο δεν τα ανέφεραν προεκλογικά- όπως είναι η Αργεντινή, η οποία, το 2001 ήταν μια κατεστραμμένη χώρα, και το 2011 αντίθετα, ήταν μία από τις περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού ημισφαιρίου.
Έχουμε παραδείγματα, λοιπόν, ανάπτυξης, όπως η Αργεντινή, η οποία, είχε το αντίστοιχο ευρώ, δηλαδή το δολάριο, και γύρισε στο πέσος, το οποίο είναι πολύ δυνατό νόμισμα.
Επομένως, αν μπορέσει και συσπειρωθεί αυτός ο κόσμος, σε μια κατεύθυνση ανάπτυξης, ή μάλλον αποανάπτυξης για να το πούμε με όρους πιο μοντέρνους… θα μπορέσει να ξεπεράσει τα προβλήματα και να πάει μπροστά.

Και με μία Κυβέρνηση της Αριστεράς θα μπορούσε η Ελλάδα, σε λίγα χρόνια, να γίνει, για παράδειγμα, η πρώτη παραγωγική χώρα σε οικολογικά προϊόντα για όλο τον κόσμο.
Ήδη υπάρχουν σοβαρές προσπάθειες, αλλά δεν βοηθάνε. Όπως, υπάρχει και θαυμαστή τεχνολογία, όπως υπάρχει έρευνα, αλλά δεν την χρηματοδοτούν, όπως υπάρχουν τομείς όπως η υγεία και η παιδεία - πολιτισμός, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το κέντρο ενδιαφέροντος όλης της Μεσογείου.
Μπορούν, με λίγα λόγια, να γίνουν πολλά, με γνώμονα όμως, πάντοτε, τον άνθρωπο και την κοινωνία. Όπως, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν, χιλιάδες θέσεις εργασίας με αυτό τον τρόπο. Αλλά το ζήτημα είναι, και πως θα μπορέσουν, να δημιουργηθούν και συλλογικότητες.
Γιατί, ένα σοβαρό θέμα είναι, η Χρυσή Αυγή η οποία είναι το απόσταγμα μιας ελληνικής κοινωνίας της Άκρας Δεξιάς, των εκτελέσεων, των βασανισμών, των διώξεων, των κομμένων κεφαλιών.
Και αυτός ο «πολιτισμός» της γίνεται αποδεκτός, από ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, περίπου μισό εκατομμύριο έλληνες. Κι ενώ αυτοί οι άνθρωποι, στην προεκλογική τους καμπάνια, χτυπήσανε κόσμο, λειτουργεί υπέρ τους.
Αυτό, σημαίνει, ότι η ελληνική κοινωνία, αποδέχεται μια τέτοια κατάσταση, ενώ έχει στο παρελθόν της εκτελεσμένους, έχει εξορισθέντες, φυλακισθέντες, έχει τα πάντα!
Αφού, λοιπόν, παρ' όλη την ιστορία μας, η ελληνική κοινωνία το δέχετε, αποδεικνύεται ότι υπάρχει μία διάχυτη ακροδεξιά κουλτούρα, και που δυστυχώς εκφράζεται και από το Πασοκ, και από τη ΝΔ και άλλα κόμματα, γιατί το να ψηφίζεις π.χ. κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά, δεν σημαίνει ότι οι αντιλήψεις σου δεν είναι, ρατσιστικές, σεξιστικές ή και φασιστικές. Και αυτήν όλη την ακροδεξιά κουλτούρα, την εκφράζει η Χρυσή Αυγή, και διαμορφώνει μια απειλή για το μέλλον ολονών...

Στο κοντινό μέλλον, λοιπόν, με πρώτη στην κυβέρνηση την ΝΔ, θα δει ο κόσμος ξεκάθαρα, ότι, όχι μόνο δεν λύνονται τα προβλήματα του, αλλά οξύνονται.
Και το ζήτημα, τότε, θα είναι στις επόμενες εκλογές, να καταφέρουμε να στηρίξουμε και να διαμορφώσουμε μία Αριστερά, που θα έχει σαν γνώμονα τους πολλούς, εναντίον των πολύ λίγων.  Δηλαδή, το Occupy Athens...
Γιατί, πώς λέει το σύνθημα του κινήματος Occupy Wall Street "είμαστε το 99% του κόσμου ενάντια στο 1% των άπληστων καπιταλιστών"; Ε, αυτό ισχύει, και για κάθε χώρα!
Άσχετα, σε τι… Θεό πιστεύει ο καθένας, λοιπόν, το 99% του κόσμου, ζητάει μια θέση στον ήλιο...