Οι αγαπημένοι των τυράννων*...

Μαρία Σαμπατακάκη, απο την Ελευθεροτυπια...

Η διαχείριση της κρίσης από το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν παρουσιάζει καμιά πρωτοτυπία. Η πρακτική των κυβερνώντων βρίσκεται σε ευθεία συγγένεια με νοοτροπίες που απαντούν στο δημόσιο βίο από συστάσεως νεοελληνικού κράτους. Εκείνα που κυρίως και διαχρονικά χαρακτηρίζουν την πλειονότητα της εγχώριας πολιτικής κάστας είναι η πονηριά και η έλλειψη αυτοπεποίθησης, στοιχεία που κατά κανόνα διαθέτουν οι μέτριοι και οι μη δημιουργικοί, οι ανάξιοι και γι' αυτό υποχρεωτικά στηριζόμενοι σε (αλλοδαπά) δεκανίκια.

Οταν ξέσπασε η Επανάσταση τον Μάρτιο του 1821, αρκετοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν να επικρίνουν το εγχείρημα και να το καταδικάσουν ως άκαιρο. Προεστοί και κοτζαμπάσηδες που φάνηκαν εξ αρχής επιφυλακτικοί ως προς τη συμμετοχή τους, ομοεθνείς που υπηρετούσαν ως ανώτεροι υπάλληλοι στην οθωμανική διοίκηση, εγγράμματοι-λόγιοι που βιοπορίζονταν στη Δύση, παράγοντες εκκλησιαστικοί, όλοι είχαν λόγους να κρατήσουν τις αποστάσεις τους από την Επανάσταση. Διατύπωσαν ενστάσεις σοβαρές για το εάν και κατά πόσον η εξέγερση πληρούσε τις προϋποθέσεις, είχε σωστά οργανωθεί ώστε να μην καταπνιγεί εν τη γενέσει της από τους Τούρκους.

3ης Σεπτεμβρίου, γωνία...

Χρεωκοπημένοι Καιροί...

Ένας φίλος μου φρόντισε να μου θυμίσει προχθές το νόημα της επετείου της ημέρας. Ντράπηκα λίγο, είναι η αλήθεια. Για κάποιον που ενδιαφέρεται για την Ιστορία, απέτυχα παταγωδώς να εστιάσω στο πραγματικά ιστορικό γεγονός, πέφτοντας ακόμα και μετά από τόσα χρόνια στην παγίδα που έστησε περίτεχνα ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Ήταν αναμφισβήτητα ένας χαρισματικός και πανούργος πολιτικός. Μία ένδειξη αυτής της πανουργίας αποτελεί και ο σφετερισμός μιας ιστορικής επετείου, παραγκωνισμένης έτσι κι αλλιώς στις μέρες μας, προς όφελος του κόμματός του το οποίο έμελλε να κυριαρχήσει στην πολιτική σκηνή της χώρας επί σχεδόν 40 χρόνια.
Η 3η Σεπτεμβρίου δεν είναι απλά η επέτειος ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ. Η 3η Σεπτεμβρίου είναι η επέτειος του κινήματος που έφερε ξανά στην Ελλάδα τη Δημοκρατία, Το κίνημα που ίδρυσε ο Μακρυγιάννης το 1840 και κατάφερε να ενώσει τους αρχηγούς δύο αντίπαλων κομμάτων (Μεταξά και Λόντο), έναν στρατιωτικό (Καλλέργη) και άλλες σημαντικές προσωπικότητες της εποχής για τη διεκδίκηση αυτού που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο ενώ χάνεται μέσα από τα χέρια μας κάθε μέρα.
Το κίνημα που ίδρυσε ο Μακρυγιάννης έφερε τη Δημοκρατία πίσω στη χώρα που τη γέννησε.
Το κίνημα που ίδρυσε ο Παπανδρέου την ευτέλισε σε απόλυτο βαθμό.
Όχι μόνο του, φυσικά.
Πάτησε πάνω στο διχασμό που είχε αφήσει πίσω του ο Εμφύλιος και ο οποίος επί τριάντα χρόνια διατηρούσε ανοιχτές πληγές. Πληγές τις οποίες η χούντα μόνο χειροτέρευσε. Ήταν πολύ εύκολο, λοιπόν, για τον κόσμο να πιστέψει σε έναν χαρισματικό άνθρωπο που του υποσχέθηκε τα πάντα. Που του έταξε ότι επιτέλους θα έπαιρνε το αίμα του πίσω από τη Δεξιά. Τα ψίχουλα που μοίρασε ήταν αρκετά για να τον διατηρήσουν στην εξουσία μέχρι το τέλος.
Από την άλλη, το αντίπαλο δέος του ΠΑΣΟΚ αρκέστηκε στη σπασμωδική απόπειρα εφαρμογής ορισμένων δήθεν “εκσυγχρονιστικών” μέτρων, χωρίς ποτέ να χτυπήσει τα προβλήματα στη ρίζα τους. Αντί να αλλάξει τα πράγματα, προτίμησε να αλλάξει τα πράσινα ανθρωπάκια με γαλάζια. Έπαιξε το ίδιο παιχνίδι και έχασε.
Όσο, λοιπόν, ο κόσμος καθόταν στις κερκίδες και παρακολουθούσε ανεμίζοντας σημαιούλες τα πράσινα και γαλάζια ανθρωπάκια να παίζουν έναν κάκιστο αγώνα ποδοσφαίρου, το έδαφος χανόταν κάτω από τα πόδια του.