Γιάννη, θυμήσου το...

του κ. Γ. Μαλουχου, απο το Βημα...
«Γιάννη ξέχνα το» ήταν η κοφτή απάντηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο ερώτημα του Γιάννη Στουρνάρα περί κουρέματος του ελληνικού χρέους, έπειτα μάλιστα από προτροπή Λαγκάρντ και Τόμσεν για κοινή στάση της ελληνικής κυβέρνησης και του ΔΝΤ στο ζήτημα, όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Και τι να κάνει ο Γιάννης, το ξέχασε...

Αν αυτή την ιστορία δεν την είχε αφηγηθεί ο ίδιος ο Στουρνάρας αλλά την είχε μεταφέρει κάποιος τρίτος άραγε θα τον πίστευε κανείς; Ολοι θα λέγαμε ότι δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, ότι είναι στη σφαίρα της φαντασίας μια τέτοια αφήγηση.

Να όμως που είναι δυνατόν: την ώρα που η Ελλάδα πολεμάει – υποτίθεται – σε επίπεδο πρωθυπουργού για την υπόθεση του κουρέματος και σε αυτή στηρίζει πολλά, την ώρα που, για τους δικούς του λόγους, το ΔΝΤ, ο ένας εκ των πυλώνων του προγράμματος, θέλει να στηρίξει αυτή την επιλογή, ο υπουργός Οικονομικών παραδέχεται μόνος του, ο ίδιος, ότι παρέλυσε η «πολιτική» της «κυβέρνησης» επί του θέματος μπροστά σε μια φράση του Σόιμπλε.

Συνεπώς, ποιος κυβερνά πραγματικά αυτή τη χώρα; Ε, δεν είναι πλέον δυνατόν να το αμφισβητεί κανείς: την κυβερνούν ο Σόιμπλε και το Βερολίνο και αυτό το ομολογεί ευθέως ο ίδιος ο θαυμαστής του Σόιμπλε, Στουρνάρας – όχι ότι δεν το ξέραμε... Και την κυβερνά ενάντια σε αυτό που η ίδια η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί εθνικό συμφέρον.

Ομως, όλα αυτά, σίγουρα δεν θα βγουν σε καλό. Γιάννη, θυμήσου το...

Οι θλιβεροί ηγέτες...

του κ. Γεωργιου Μαλουχου, απο το Βημα...

Στο αποκορύφωμα της υποκρισίας της φτάνει η γερμανική πολιτική με τη διοργάνωση της συνόδου κορυφής για την ανεργία στο Βερολίνο, της οποίας κύριο αντικείμενο, σύμφωνα με την ίδια τη γερμανίδα καγκελάριο, είναι το να μοιραστεί με τους λοιπούς ευρωπαίους εταίρους τις εμπειρίες μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών στο πεδίο της εργασίας. Κι αυτό, την ώρα που η ανεργία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο στην ευρωζώνη συνολικά, ενώ στις χώρες του νότου έχει καταστεί κυριολεκτικά παραλυτική.
Φυσικά, οι λοιποί ευρωπαίοι ηγέτες θα χειροκροτήσουν θερμά και, κυρίως, θα ακολουθήσουν τυφλά κατά γράμμα, για μία ακόμη φορά, τα όσα έχει να τους πει η Γερμανίδα καγκελάριος, την ώρα που μέσα τους θα βράζουν: γιατί όσο θα την ακούν να τους λέει για πολλοστή φορά ότι η λιτότητα, που εξακοντίζει την ανεργία, είναι η σωστή και η μόνη λύση, εκείνοι θα σκέπτονται ότι όλα αυτά είναι όχι απλώς παραμύθια, αλλά δημιουργούν τεράστιους κινδύνους για τις χώρες, τις οικονομίες και τις κοινωνίες τους, πέρα από το πόσο μεγάλο πρόβλημα δημιουργούν για τους ίδιους και τις κυβερνήσεις τους – ήδη το ιρλανδικό «θαύμα» υποχώρησε, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας βρίσκεται υπό κατάρρευση, ενώ στην Ελλάδα ψάχνουν τρόπο να περάσουν τα νέα μέτρα χωρίς να τα εμφανίσουν ως τέτοια…
Όμως, όλα αυτά, θα μείνουν μέσα τους. Για μία ακόμη φορά, η Γερμανίδα καγκελάριος δεν πρόκειται να συναντήσει κανέναν ουσιώδη αντίλογο. Οι ευρωπαικές ηγεσίες θα πιστοποιήσουν εκ νέου την πλήρη υπαρξιακή αδυναμία τους έναντι της γερμανικής πολιτικής και της εθνικής γερμανικής εκμετάλλευσης της κρίσης. Ετσι, θα συμβάλλουν με την παρουσία τους στην υποκριτική φιέστα του Βερολίνου, η οποία έρχεται φυσικά σε προεκλογικό χρόνο και δεν έχει κανένα πραγματικό περιεχόμενο και θα επιβεβαιώσουν την πλήρη κυριαρχία της καγκελαρίου Μέρκελ στην Ευρώπη για τα μάτια των ψηφοφόρων της, οι οποίοι, είναι μεταξύ των ελαχίστων που δεν μαστίζονται από αυτή τη φοβερή ανεργία.
Στο περιθώριο αυτής της συνόδου η καγκελάριος έχει φροντίσει ώστε ο Ελληνας πρωθυπουργός να μην σκεφτεί καν να της μιλήσει για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους – ή κι αν το κάνει, αυτή η συζήτηση να διαρκέσει λίγα δευτερόλεπτα: το απέκλεισε εκ νέου και εκ προιμοίου, σε όλους τους τόνους.
Κι έτσι, όταν το βράδυ οι περισσότεροι από τους θλιβερούς αυτούς «ηγέτες» θα έχουν φύγει για να γυρίσουν κατηφείς στις πατρίδες τους, καθώς δεν θα έχουν πάρει τίποτα πέραν της επιβεβαίωσης ότι δεν ασκούν κανένα ρόλο, αντιθέτως, η καγκελάριος Μέρκελ θα έχει πίσω της άλλη μία επιβεβαίωση της πλήρους ηγεμονίας της σε μία «κοινή» Ευρώπη που, για πρώτη φορά από την εποχή της ένωσής της, ακροβατεί με τη διάλυση…

Το κατά Μανιτάκη κράτος...

του κ. Γεωργιου Μαλουχου απο το Βημα...

Μέσα στο χάος των εξελίξεων γύρω από τη «λίστα Λαγκάρντ», δεν δόθηκε η αναγκαία προσοχή σε κάτι πρωτοφανές: στον ορισμό του κράτους «κατά Μανιτάκη», ο οποίος, προχθές, δήλωσε στη Βουλή ότι η κυβέρνηση προτίθεται να διατηρήσει μόνον τις αναγκαίες και χρήσιμες για το κοινωνικό σύνολο δημόσιες υπηρεσίες, δηλαδή, όπως ρητά είπε, εκείνες «που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιτελέσουν ιδιωτικοί φορείς, υπό την απαράβατη προϋπόθεση ότι το κόστος λειτουργίας τους δεν θα επιβαρύνει υπέρμετρα ή αδικαιολόγητα τον έλληνα φορολογούμενο».

Ουδείς σώφρων άνθρωπος επιθυμεί τη διατήρηση ενός θηριώδους, πανάκριβου, εν πολλοίς διεφθαρμένου και αρτηριοσκληρωτικού κράτους – κι όσοι τα γράφαμε αυτά συστηματικά ήδη από τη δεκαετία του ΄90, ήμασταν «φασίστες», «δεξιοί», «εχθροί του λαού»... Όμως, τώρα πάμε στο απόλυτα άλλο άκρο; Ψυχραιμία!

Ο νέος αυτός ορισμός του κράτους δεν είναι καινοφανής μόνον για τα ελληνικά, αλλά και για τα ευρωπαικά δεδομένα – ίσως όχι μόνον και γι' αυτά στον δυτικό κόσμο. Ο κ. Μανιτάκης, κατά τα λοιπά «αριστερογενής» και συμμετέχων στον «αριστερό» πυλώνα της κυβέρνησης, αλλά, το κυριότερο, καθηγητής του συνταγματικού δικαίου, κήρυξε τώρα ένα δόγμα που δίπλα του ο θατσερισμός και ο ρηγκανισμός της δεκαετίας του ΄80 μοιάζουν με το… κουμουνιστικό μανιφέστο.

Το κράτος λοιπόν είναι εκείνο που περισσεύει από το επιχειρηματικό ενδιαφέρον των ιδιωτών. Ό,τι αποφασίσουν ότι δεν τους ενδιαφέρει είναι κράτος. Μερικά πρακτικά ερωτήματα: λ.χ., η Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, στην οποία είναι καθηγητής ο κ. Μανιτάκης, αν αύριο το πρωί ενδιαφέρει κάποιον ιδιώτη, φεύγει από το κράτος; Η εθνική άμυνα; Η αστυνομία; Τα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία; Τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης; Οι φυλακές; Το διπλωματικό σώμα;… Όλα αυτά πρέπει να φύγουν προς τους ιδιώτες, αν υποτεθεί ότι εκείνοι ίσως ενδιαφερθούν;

Ο νεοφώτιστος υπερνεοφιλελεύθερος καθηγητής, θα έπρεπε να θυμάται ότι η αμετροέπεια δεν βοηθά, ειδικά σε τέτοιους καιρούς. Και θα ήταν καλό να διευκρινίσει αν επρόκειτο περί γλωσσικού ολισθήματος πάνω στην ένταση, ή αν εννοεί αυτά που λέει.

Γιατί στην πρώτη περίπτωση, μπορεί κάτι τέτοιο να δικαιολογηθεί. Αν όμως το εννοεί, και δεδομένων των όσων συμβαίνουν με την υπαγωγή της χώρας στον διεθνή οικονομικό έλεγχο, το πράγμα αλλάζει. Και γίνεται όχι απλώς φαιδρό, αλλά και επικίνδυνο…

Η Γερμανία, η αποικία και το (πολύ) φυσικό της αέριο...

Γεωργιος Μαλουχος, απο το Βημα... 

Εντάξει κύριε Στουρνάρα, το έχουμε καταλάβει ότι είμαστε αποικία. Δεν χρειάζεται να μας λέτε όλα αυτά τα απίθανα που ακούσαμε χθες το βράδυ: «Για να καταλάβετε πόση δουλειά έχουμε κάνει, δείτε τι λένε οι πιο σκληροί κριτές μας. Όταν πριν από λίγες εβδομάδες είχα επισκεφτεί τον κ. Σόιμπλε μου είχε ενεχηρίσει  μία λίστα με αυτά που δεν είχαν γίνει. Τώρα που τον ξαναείδα με συνεχάρη, μου είπε: μα εσείς, τα κάνατε όλα!» Γιατί αυτά είπε χθές το βράδυ μιλώντας στην τηλεοπτική εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Πιθανώς, ο άνθρωπος, δεν κατάλαβε τι έλεγε – αλλιώς μάλλον δεν θα τα έλεγε: δεν κατάλαβε όχι μόνον ότι περιέγραψε την πλήρη υπαγωγή της ελληνικής στη γερμανική κυβέρνηση, αλλά, ακόμα χειρότερα, ότι είναι και ιδιαίτερα υπερήφανος για αυτή…

Και να μην καταλάβαινε μόνο αυτός…: όταν ρωτήθηκε πώς εκτιμά ότι ο κ. Σόιμπλε δήλωσε στη γερμανική βουλή ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα έφερνε την καταστροφή της ευρωζώνης και ότι συνεπώς η Ελλάδα ίσως να είχε τη δύναμη κάτι παραπάνω να διαπραγματευθεί, απάντησε με άλλο ερώτημα: «ναι, αλλά πότε την έκανε αυτή τη δήλωση ο κ. Σόιμπλε;» Δηλαδή, ότι την έκανε μετά τη συμφωνία. Ε, φυσικά, τότε θα την έκανε: τότε που όλα είχαν τελειώσει, τότε που η Ελλάδα είχε χάσει τη δυνατότητα να βελτιώσει το οτιδήποτε. Ο κ. Σόιμπλε, με εκείνη τη δήλωση εξευτέλισε πλήρως την ελληνική πλευρά – και το έκανε δεικτικά: μας φτύνανε και ο κ. Στουρνάρας κατάλαβε ότι βρέχει… Και επειδή προδήλως ο άνθρωπος μπερδεύτηκε, άλλαξε εντελώς θέμα…

Ενδεχομένως, ο υπουργός Οικονομικών θέλησε να δικαιώσει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος λίγες ώρες νωρίτερα δήλωνε ότι η ελληνική κυβέρνηση καθορίζει την πορεία της σύμφωνα με τις ανάγκες της κυρίας Μέρκελ και σύμφωνα με το μακροπρόθεσμο γερμανικό σχέδιο για την Ευρώπη. Και, εν προκειμένω, έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Τσίπρας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και δεν είναι κάτι καινούργιο. Το κατά κάποιο τρόπο «καινούργιο», αν υπάρχει, είναι ότι η κυβέρνηση είναι και υπερήφανη γι αυτό: έχει κάνει το άσπρο – μαύρο, έχει πει το κρέας – ψάρι, και πορεύεται…

Όμως, η ουσία φαίνεται πλέον ότι βρίσκεται κάπου αλλού: χθες, η Deutsche Bank ανακοίνωσε ότι επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενεργειακών κοιτασμάτων αξίας 427 δις ευρώ στα νότια της Κρήτης: είναι αυτό που λένε «όλα τα λεφτά» - και οι Γερμανοί δηλώνουν τώρα επισήμως ότι «τα βλέπουν»… Το λένε μόνοι τους, δεν πρόκειται περί «υποψίας». Και έχουν κάποιο λόγο που το λένε, μιλώντας μάλιστα για θησαυρό…

Το λόγο τον καταλαβαίνουμε όλοι. Εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε, είναι το πώς μπορεί να φαντάζονται, αν φαντάζονται, κάποιοι στην κυβέρνηση, ότι εκείνοι που διαλύουν τη χώρα περιμένουν ότι θα μπορέσουν να αρπάξουν αυτά τα αποθέματα. Αν πάντως τους τα έχουν τάξει, στο Βερολίνο καλά θα κάνουν να κρατούν μικρό καλάθι: δεν θα είναι τόσο απλό όσο το φαντάζονται: δεν θα αρπάξουν αυτό τον πλούτο για να μη διαλύσουν άλλο την Ελλάδα. Σε αυτό το «ντιλ», αν έχει γίνει, οι αντιστάσεις που θα βρουν θα είναι ισχυρές και πολλαπλές, μέσα και έξω από την Ελλάδα. Η αποικιοποίηση της Ελλάδας έχει μεν συντελεστεί, αλλά, ας έχουν στο νου τους ότι δεν θα διαρκέσει για πολύ…

Αν η Γερμανία φαντάζεται ότι βρήκε τη λύση στο μέγα ενεργειακό της ζήτημα στις ελληνικές θάλασσες, ας ξέρει ότι λογαριάζει – εντελώς - χωρίς τον ξενοδόχο…

Πορεία εκτός ελέγχου...

του Γεωργιου Π. Μαλουχου απο το Βημα...

Εντελώς ξαφνικά, χάθηκε ο λογαριασμός ως προς τα δισεκατομμύρια της απόκλισης από τους στόχους: από προχθές οι μαύρες «εκτιμήσεις» πέφτουν σα χαλάζι από τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, την ίδια ώρα που από παντού πυκνώνουν τα μηνύματα πίεσης, ενώ η εικόνα του εσωτερικού σκηνικού παραπέμπει όλο και πιο πολύ στην αποσταθεροποίηση, εντός και εκτός κοινοβουλίου. Τα πράγματα δείχνουν να έχουν ουσιαστικά τεθεί σε τροχιά εκτός ελέγχου.
Εν τω μεταξύ, η Ισπανία σείεται: ο κόσμος τρέχει από τη μια στα συλλαλητήρια γύρω από τη βουλή και από την άλλη στις τράπεζες για να σηκώσει καταθέσεις, ενώ σε περιφέρειες της χώρας – μεγαλύτερες από την Ελλάδα – άνθρωποι διαδηλώνουν κατά δεκάδες χιλιάδες αναζητώντας τώρα με πολύ μεγάλη ένταση κάτω από την πίεση των μέτρων, την επίτευξη του παλιού αιτήματός τους, της αυτονομίας.
Στην Πορτογαλία η εικόνα είναι ακόμα χειρότερη: η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναθεωρήσει μια σειρά από άλλα μέτρα που θα ελάμβανε έπειτα από την πρωτοφανή πίεση που της άσκησαν δημόσια εν ενεργεία ένστολοι της χώρας, απειλώντας ότι αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική θα επέμβουν. Ακόμα και στη Γαλλία ετοιμάζεται η μεγάλη γενική απεργία για τις αρχές Οκτωβρίου.
Και μπορεί το Βερολίνο να διαρρέει με τον παλιό γνωστό σε εμάς τρόπο ότι «χάνει την υπομονή του» και με τη Μαδρίτη, όμως, πίσω στην Ελλάδα, η κατάσταση είναι πλέον απολύτως οριακή: «Δεν έχουμε κάνει καμία στροφή» μετά την επίσκεψη Σαμαρά στο Βερολίνο είπε την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα ο υπουργός Σόιμπλε. Αλλά εδώ, ουδείς δείχνει να τον έλαβε σοβαρά υπόψη.
Στην Αθήνα πολλοί δυσκολεύονται να φανταστούν ότι ο Σόιμπλε απλώς λέει την αλήθεια και ότι γι' αυτό ακριβώς τα πράγματα φτάνουν στο αδιέξοδο. «Θλίβομαι όταν ακούω για τρίτο πακέτο, για επιμήκυνση δύο, τριών ή τεσσάρων ετών ή για άλλες διευκολύνσεις. Πιστεύετε ότι έτσι θα ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών στην Καλιφόρνια ή άλλού;», προσέθεσε.
Κάποιοι, ειδικά όσοι πίστεψαν ότι «άλλαξε το κλίμα», θα πρέπει τώρα να συνειδητοποιήσουν ότι πράγματι άλλαξε, αλλά κατά πολύ προς το χειρότερο: η πιθανότητα να μπει η Ελλάδα με κάποιο τρόπο στο ρόλο του εξιλαστήριου θύματος προκειμένου να επιχειρηθεί το «μάζεμα» της ευρύτερης κατάστασης, μεγιστοποιείται εκ νέου.
Την ίδια ώρα όμως που ο υπουργός Σόιμπλε και άλλοι αξιωματούχοι του CDU έλεγαν τα παραπάνω, ένας άλλος Γερμανός, ο τέως καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ, μία από τις πλέον σεβαστές μορφές της ευρωπαικής πολιτικής, δήλωνε: «Εμείς οι Γερμανοί δεν πρέπει ποτέ να γίνουμε η αιτία είτε της συρρίκνωσης, είτε της κατάρρευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Όμως, η Γερμανία του Βερολίνου, της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Βέστερβέλε, είναι μια ευθέως επιθετική δύναμη, που ουδεμία σχέση έχει με την παλιά Γερμανία του Σμιτ. Εκτός κι αν ο πατριάρχης της γερμανικής πολιτικής έχει γίνει… αντιγερμανός και λαϊκιστής. Οσο κι αν εμείς κάνουμε ότι κάνουμε εις βάρος πρωτίστως του εαυτού μας, οι Γερμανοί κάνουν ακριβώς αυτό που λέει ο Χέλμουτ Σμιτ: γίνονται η αιτία κατάρρευσης της Ευρώπης. Και, δυστυχώς, αυτή η κατάρρευση φαίνεται ότι ξεκινά ακριβώς από εδώ…

Μικροί θεοί, άγγελοι χάους...

ΤΟ ΒΗΜΑ...
Γεωργιος Μαλουχος

Ένα θεμελιώδες κοινό χαρακτηριστικό αμέτρητων μεγάλων διεθνών και εθνικών κρίσεων είναι η κυριαρχία ανεπαρκών ηγεσιών στην περίοδο εκκόλαψης τους, οι οποίες τις επιτείνουν και, αντί να προλαμβάνουν, αυξάνουν κατά πολύ τους κινδύνους. Ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, αν και στο παρελθόν είχε δείξει σε αρκετές περιπτώσεις κάποια υπευθυνότητα, επιβεβαίωσε δυστυχώς χθες αυτό τον κανόνα – έναν κανόνα που ούτως ή άλλως κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη και την οδηγεί σε περιπέτειες.
Μιλώντας σε γερμανικό τηλεοπτικό σταθμό, ο Γιουνκέρ είπε αυτό ακριβώς που ήθελε να ακούσει το κοινό στο οποίο απευθυνόταν και ιδίως η ηγεσία της Γερμανίας: είπε ότι ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα είναι μεν μη επιθυμητή, αλλά, πάντως, είναι διαχειρίσιμη.
Αν η ιστορία δεν ήταν γεμάτη από παραδείγματα μικρών ανθρώπων που διαχειρίστηκαν μεγάλες θέσεις λέγοντας και κάνοντας ακόμα μεγαλύτερες ανεύθυνες καταστροφικές επιλογές και πιστεύοντας στη φενάκη της ικανότητάς τους να ελέγξουν τα πάντα, οι δηλώσεις Γιουνγκέρ θα προκαλούσαν εντύπωση. Όμως η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιους ανθρώπους που στάθηκαν ελάχιστοι μπροστά στις κρίσεις: αυτό συνέβη στην Αμερική πριν την κρίση του 1929, όταν οι πάντες κατελήφθησαν εξ απήνης, αυτό συνέβη στην Ευρώπη πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν αμέσως μετά τη Συμφωνία του Μονάχου όλη η Ευρώπη πανηγύριζε για τον ερχομό της «αιώνιας ειρήνης» που σε λίγους μήνες είχε εξελιχθεί στο φονικότερο πόλεμο της ιστορίας, αυτό συνέβη στην Ελλάδα το 1921 και οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή  - και τα παραδείγματα των ηγεσιών που στάθηκαν ανεπαρκείς στις μεγάλες ώρες, δεν έχουν τέλος.
Η χθεσινή δήλωση Γιουνκέρ, όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο με τόσο κρίσιμο ρόλο στην πιο καθοριστική στιγμή για το μέλλον της Ευρώπης θα έπρεπε να προκαλεί απελπισία, καθώς δείχνει ξεκάθαρα το μέτρο της ανεπάρκειας ηγεσίας σε φοβερούς καιρούς. Δείχνει ότι τα ηγετικά σχήματα της Ευρώπης έχουν αποκοπεί πλήρως όχι μόνον από την πραγματικότητα που βράζει σε όλο το νότο της Ευρώπης και που την απειλεί συνολικά, αλλά και την απόλυτη αναλυτική τους επάρκεια απέναντι στα τεκταινόμενα.
Ο κ. Γιουνκέρ εννοεί προφανώς ότι είναι αντιμετωπίσιμη τεχνικά η ενδεχόμενη ελληνική έξοδος. Δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι το γεγονός αυτό, που πράγματι έχει συστηματικά προετοιμαστεί και σε ένα πρώτο επίπεδο ισχύει, μπορεί πάρα πολύ εύκολα να οδηγήσει σε απολύτως ανεξέλεγκτες διεθνείς εξελίξεις.
Ο κ. Γιουγκέρ, όπως και η Γερμανική κυβέρνηση, στην οποία με αυτές του τις δηλώσεις δίνει εξετάσεις και η οποία έχει καταστεί η κυρίαρχη δύναμη αυτής της πορείας καταστροφής, κάνουν τους «μικρούς θεούς»: νομίζουν ότι μπορούν να ελέγξουν το χάος που θα γεννήσουν. Όμως δεν μπορούν. Δεν είναι θεοί. Ούτε καν μικροί. Δεν είναι επαρκείς όχι ως… θεοί, αλλά ούτε σαν άνθρωποι για κρίσιμους ρόλους. Είναι απλώς άγγελοι του χάους. Και, φυσικά, όταν αυτό ξεσπάσει, πολύ σύντομα θα τρέχουν να κρυφτούν. Ομως, θα είναι αργά για όλους. Η ιστορία της Ευρώπης, είναι γεμάτη από αυτούς. Αλλα, προδήλως,  δυστυχώς, τους δεν έχει «χορτάσει»...

Μην ψηφίσετε… Σόιμπλε!

ΤΟ ΒΗΜΑ...
Γεωργιος Μαλουχος
Για χιλιοστή φορά το Βερολίνο απείλησε χθες, παραμονή των εκλογών, την Ελλάδα: ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Σόιμπλε είπε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να «υποστεί τις συνέπειες» αν η κυβέρνηση μετά τις εκλογές δεν σεβαστεί τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα στα πλαίσια του μνημονίου με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Υπενθύμισε δε ότι η συμμετοχή στην ΕΕ είναι οικειοθελής καθώς και ότι το εκλογικό αποτέλεσμα τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γαλλία ουδεμία επίδραση πρόκειται να ασκήσει στην γερμανική οικονομική πολιτική: με άλλα λόγια, ουδείς άλλος υπάρχει στην Ευρώπη πλην της Γερμανίας…


Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για όλα αυτά: ασφαλώς και η Γερμανία δεν επρόκειτο  να αλλάξει την πολιτική της που έφτασε όλη την Ευρώπη στο χείλος του χάους, γιατί είναι μια συνειδητή και οργανωμένη πολιτική. Ασφαλώς και δεν την επηρεάζει τίποτε από ό,τι γίνεται, ακόμη και στη Γαλλία, γιατί δεν είναι ευρωπαϊκή αλλά αμιγώς εθνικιστική πολιτική που έχει «καταλάβει εξ εφόδου» την Ευρώπη. Ασφαλώς και το Βερολίνο θα απειλούσε… Δύο και πλέον χρόνια, κάθε μέρα που περνάει, οι Γερμανοί κερδίζουν και χρήματα και πολιτική ισχύ από την κρίση. Δεν τους αρέσει καθόλου ότι μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε άλλη γνώμη…
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αποφασίσει να τινάξουν τα πάντα στον αέρα. Και αποτελούν πλέον ευθεία και απροκάλυπτη απειλή και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Ο εκβιασμός Σόιμπλε στο παρά πέντε των εκλογών πρέπει να πέσει στο κενό. Επιτέλους, η Ελλάδα έχει Δημοκρατία και ουδείς μπορεί να της τη στερήσει. Αν δεν αρέσει στον Σόιμπλε είναι δικαίωμά του.  Ο εκβιασμός πρέπει να πέσει.
Η επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει από τη Δευτέρα στη χώρα πρέπει πλέον να είναι έτοιμη για σύγκρουση με το Βερολίνο, γνωρίζοντας τον κίνδυνο και την τεράστια δυσκολία. Όμως, τίποτα δεν πρόκειται αλλιώς να μείνει όρθιο σε αυτή τη χώρα την οποία η Γερμανία συστηματικά κονιορτοποιεί και οδηγεί στο χάος.
Η Ελλάδα, αν αποφασίσει επιτέλους να παλέψει, έχει, όσο κι αν δεν το αντιλαμβάνεται, τη δύναμη να το πράξει. Και ο κύριος Σόιμπλε το ξέρει.
Όπως άλλωστε λέει και ο ίδιος, η συμμετοχή στην ΕΕ είναι εθελοντική: κανείς δεν τον κρατά ούτε εκείνον ούτε τη χώρα του μέσα σε μια ένωση κρατών που με κάθε τρόπο το Βερολίνο επιχειρεί να τη μεταβάλει σε «ζωτικό χώρο» του. Αυτούς τους πολύ επικίνδυνους, ακραίους ανθρώπους, πρέπει, επιτέλους, κάποιος να τους σταματήσει. Αλλιώς δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο… Ψηφίστε λοιπόν αύριο ό,τι θέλετε: η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της, Αριστερές ή Δεξιές. Αλλά, μην ψηφίσετε υπό το κράτος του τρόμου: μην ψηφίσετε Σόιμπλε!...

Μπόφιγκερ καρφώνει Μέρκελ, για τη σχέση αγορών και Βερολίνου...

του Γ. Μαλουχου απο ΤΟ ΒΗΜΑ....

Κεραυνούς εξαπέλυσε την Πέμπτη κατά της καγκελαρίου Μέρκελ, «καγκελαρίου χωρίς ανάστημα», όπως την αποκάλεσε, ο Πέτερ Μπόφινγκερ, ένας εκ των «πέντε σοφών» οικονομολόγων της Γερμανίας ως μέλος του πενταμελούς Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων της γερμανικής κυβέρνησης. Τι είπε; Οτι οι αγορές θα αποδυναμώνονταν εν μια νυκτί με την έκδοση ευρωομολόγου. Και ότι η κυρία Μέρκελ αντιστρατεύεται με πάθος την έκδοσή του, ακριβώς επειδή επιθυμεί τη συνέχιση των επιθέσεων των αγορών στα κράτη, γιατί με αυτόν τον τρόπο τους ασκούνται πιέσεις για εφαρμογή της δημοσιονομικής προσαρμογής!

Αυτά ακριβώς είπε ο Γερμανός οικονομολόγος με την υψηλή κρατική ιδιότητα, προσάπτοντάς της ευθέως ένα πάρα πολύ βαρύ δόλο. Εξήγησε δηλαδή το πώς και το γιατί Βερολίνο και αγορές συνεργάζονται τόσο στενά όλο αυτό τον καιρό και έχουν φέρει την Ευρώπη ως εδώ. Το Βερολίνο χρησιμοποιεί τις «αγορές» με αδιανόητες συνέπειες για τις χώρες της Ευρώπης, για να πετύχει την απόλυτη κυριαρχία επ’ αυτών…

Η Αγκελα Μέρκελ έσπευσε αμέσως να τον δικαιώσει: δήλωσε, επίσης χθες, σε συνέντευξή της, κατηγορηματικά και απόλυτα ότι το Δημοσιονομικό Σύμφωνο «δεν είναι διαπραγματεύσιμο». Εχει, όπως λέει, υπογραφεί από 25 χώρες της Ε.Ε. και έχει επικυρωθεί ήδη από ορισμένες εξ αυτών. Τα ίδια είπε μία ημέρα πριν και ο υπουργός Οικονομικών της Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Μόλις μία ημέρα πριν, ο υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ επανέλαβε, για πολλοστή φορά τους τελευταίους μήνες και τώρα ακόμα πιο κατηγορηματικά ότι αν εκλεγεί δεν θα αποδεχθεί ούτε θα κυρώσει το Σύμφωνο στη σημερινή του μορφή και ότι θα το θέσει εκ νέου σε διαπραγμάτευση με δεδηλωμένο στόχο του την εξισορρόπησή του με τη διάσταση της ανάπτυξης. Εμμέσως πλην σαφώς, η κυρία Μέρκελ του απάντησε και επ’ αυτού: «Όσον αφορά στον προβληματισμό για την ανάπτυξη που ορισμένοι την επικαλούνται τώρα, εδώ και καιρό είναι ο δεύτερος πυλώνας της πολιτικής μας, πλάι στα υγιή δημόσια οικονομικά», είπε η καγκελάριος.

Δηλαδή, η γαλλική θέση, αν εκλεγεί ο Ολάντ, κατά την κυρία Μέρκελ, απλώς δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται. Δεν την ενδιαφέρει. Αυτή την αντίληψη της κοινής Ευρώπης και αυτή την αντίληψη περί δημοκρατίας εκφράζει, προσβάλλοντας βάναυσα και την Ευρώπη και τη Δημοκρατία και το γαλλικό λαό, σε περίπτωση που, όπως όλα δείχνουν, επιλέξει τον Φρανσουά Ολάντ για πρόεδρο της χώρας. Και οι Γάλλοι που θα τον ψηφίσουν, αν τον ψηφίσουν, γι' αυτά που λέει, δεν υπάρχουν.

Όμως το πιο χαριτωμένο όμως είναι άλλο: ότι, με αυτά λεχθέντα, η κυρία Μέρκελ προεξοφλεί και τη… συνέχιση της πολύ καλής γαλλογερμανικής συνεργασίας όποιος κι αν εκλεγεί στις 6 Μαΐου πρόεδρος της Γαλλίας. Δηλαδή, επί της ουσίας, δε πα να λέει ο Ολάντ.  Αυτό που το Βερολίνο θέλει, αυτό και θα γίνει στην Ευρώπη: η κυρία Μέρκελ θα βρει τον τρόπο να ακυρώσει τις ενστάσεις του θέλει δεν θέλει.

Κάνει όμως ένα πολύ μεγάλο λάθος η Γερμανίδα καγκελάριος: έχει… κακομάθει από την Ελλάδα και τους εδώ «συνομιλητές» της, οι οποίοι δεν τολμούν να αρθρώσουν λέξη κάτω από το βάρος της τρομερής πίεσης που δέχεται η χώρα. Όμως, η Γαλλία, δεν είναι Ελλάδα: ούτε υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο τελεί, ούτε είναι μια, μικρή συγκριτικά χώρα – το αντίθετο μάλιστα: είναι πλέον η χώρα κλειδί για την Ευρώπη στο σύνολό της.

Και ο Ολάντ, όχι μόνον επιμένει σε αυτό που είπε, αλλά, την ίδια στιγμή, την ώρα που δίνει τη μεγάλη μάχη της ζωής του και που κάθε ψήφος μετράει, λέει χθες στους Γάλλους ψηφοφόρους ότι η Ελλάδα πρέπει να βοηθηθεί για να ξεφύγει από το χάος. Αντιθέτως, δύο χρόνια τώρα, η κυρία Μέρκελ επικαλείται τους Γερμανούς ψηφοφόρους ως άλλοθι για την ηγεμονική πολιτική της, αφού πρώτα η κυβέρνησή της συστηματικά τους έχει «αφιονίσει» εναντίον της Ελλάδας, όπως δημόσια έχει καταγγείλει ότι έχει συμβεί ο προκάτοχός της πρώην καγκελάριος Σρέντερ. Η κυρία Μέρκελ, έχει πάρει πολύ φόρα. Γι' αυτό και βιαζόταν να τα περάσει όλα πριν από τις γαλλικές εκλογές. Και, τώρα, δεν μπορεί να σταματήσει. Δεν βλέπει και δεν ακούει.

Όμως, αυτό, δεν θα κρατήσει πια πολύ. Σύντομα, θα συναντηθεί με την πραγματικότητα, όχι μόνον μέσω των γαλλικών εκλογών, αλλά και μέσω, ενδεχομένως, του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία, αλλά και των άλλων κυρωτικών και εκλογικών διαδικασιών σε άλλες χώρες. Πάνω απ’ όλα όμως, με την καταστροφή που έχει επιφέρει η εθνικιστική ηγεμονική πολιτική της και τον τρόμο που έχει σκορπίσει στην Ευρώπη, κάθε μέρα σε όλο και περισσότερο τμήμα της.
Και, τότε, αυτή η φόρα, θα της κοπεί απότομα. Γιατί μέρα με τη μέρα, όλοι πια αντιλαμβάνονται, ότι το μόνο που υπερασπίζεται, διαλύοντας τα πάντα, είναι μια νέα γερμανική Ευρώπη, αγνοώντας τα πάντα γύρω της. Μα ο καιρός παρήλθε πια.

Το τι κάνει το Βερολίνο, το καταλαβαίνουν πλέον οι πάντες – όσοι τουλάχιστον θέλουν να καταλάβουν: πάντως, όποιοι από τους αναγνώστες της παρούσας στήλης, που υποστηρίζει αυτή ακριβώς τη θέση επί τόσο καιρό συχνότατα μέσα σε καταιγισμό ύβρεων δεν κατάλαβαν ακόμα, δεν πειράζει. Ας σταματήσουν να τη διαβάζουν κι ας διαβάζουν πλέον Μπόφιγκερ.

Η Γερμανία δεν κατακτά πια, λέει ο Σόιμπλε! Ας κοιμηθούμε ήσυχοι…

Γεωργιος Μαλουχος απο το ΤΟ ΒΗΜΑ...

Θες ν’… αγιάσεις και δεν σ’ αφήνουν: Τι είπε πάλι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; Είπε μιλώντας στο CBS: «Δεν θέλουμε να κατακτήσουμε κανέναν. Κατά το παρελθόν η Γερμανία προσπάθησε αποτυχημένα να κατακτήσει, να το κάνει. Σήμερα δεν θέλει να ξαναπροσπαθήσει κάτι τέτοιο»… Λοιπόν, έχει πολύ ενδιαφέρον η δήλωση του Σόιμπλε, ο οποίος χρησιμοποιεί τη λέξη «αποτυχημένα»: δηλαδή, δεν λέει ότι αυτό ήταν κάτι που δεν έπρεπε να συμβεί, δεν το απαξιώνει ηθικά. Το απαξιώνει ως αποτέλεσμα:. λέει απλώς ότι απέτυχε και χωρίς πολλά λόγια απλώς διαβεβαιώνει ότι δεν επιχειρείται πια, χωρίς να εξηγεί ούτε γιατί επιχειρήθηκε τότε, ούτε γιατί δεν επιχειρείται τώρα, που οι πάντες μιλούν πλέον ξανά γι αυτό… 
Όμως, η δήλωσή του έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και για έναν άλλο λόγο: επειδή αφήνει στην άκρη το παραμύθι που μεγάλωσε δύο μεταπολεμικές γενιές: «δεν φταίνε οι Γερμανοί, φταίνε οι κακοί ναζί».
Παραμύθι χοντρό, γιατί  τους ναζί τους εξέλεξαν οι Γερμανοί πολίτες στις κάλπες – δεν πήραν την εξουσία με κανένα πραξικόπημα.  Πήραν πολλά εκατομμύρια ψήφους στις κάλπες. Αλλά και γιατί δεν ήταν μόνο οι ναζί που προσπάθησαν να κατακτήσουν τον κόσμο: την εποχή που η Γερμανία το επιχειρούσε για πρώτη φορά, ο Χίτλερ ήταν δεκανέας στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου: ούτε αγκυλωτοί σταυροί υπήρχαν τότε, ούτε Φύρερ, ούτε τίποτα…  Το μόνο που υπήρχε, ήταν το εθνικό όραμα μιας μεγάλης ηγεμονικής Γερμανίας. Δηλαδή, αυτό ακριβώς που σε νέα μορφή και με διαφορετικό «οπλισμό» και σε διαφορετικό περιεχόμενο και έκφανση, υπάρχει και τώρα…  Γιατί απλούστατα αυτό είναι το περιεχόμενο της εθνικής εκπλήρωσης μιας χώρας που από το 1871 που πρωτογεννήθηκε ως ενιαίο κράτος, απλώς «δεν χωράει» στην Ευρώπη: της πέφτει πολύ μικρή, όπως συμβαίνει και σήμερα με τη γερμανική οικονομία που κοντεύει να «σκάσει» από την ανάγκη επέκτασής της στην οποία επιχειρεί να προσαρμόσει με βίαιο τρόπο τα πάντα γύρω της δημοσιονομικά, θεσμικά και, φυσικά, επί της ουσίας πολιτικά…
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ακριβώς λόγω του μεγέθους, της κτηνωδίας και της καταστροφής που επέφερε στον πλανήτη, έχει ρίξει στη λήθη τον Πρώτο Παγκόσμιο. Δεν θα έπρεπε: γιατί ο Πρώτος Παγκόσμιος ήταν εκείνος που καθόρισε το τι επιχειρούσε να κάνει η ενωμένη Γερμανία στην Ευρώπη. Ο Πρώτος Παγκόσμιος ήταν εκείνος που γέννησε και προσδιόρισε τελικά και τον Δεύτερο που, ουσιαστικά, υπήρξε η συνέχειά του από κάθε άποψη: γονατισμένη από την ήττα και από τις πολεμικές αποζημιώσεις της συνθήκης ειρήνης του Πρώτου Πολέμου, η Γερμανία του Χίτλερ επιχείρησε απλώς να πάρει τη ρεβάνς: όχι τόσο με την έννοια της εκδίκησης, όσο με εκείνη της επιτυχίας του χαμένου στόχου…
Την επομένη της Συμφωνίας του Μονάχου, της ημέρας που οι δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να θυσιάσουν την Τσεχοσλοβακία για να κατευνάσουν τη Γερμανία, τα πρωτοσέλιδα των μεγάλων εφημερίδων της Ευρώπης, ήταν γεμάτα από θριαμβολογίες: η Ευρώπη θα ζήσει για πάντα ειρηνικά, διεθνής ενθουσιασμός για την ειρήνη και άλλες  τέτοιες εκτιμήσεις κυριαρχούσαν στους τίτλους τους…  Ηταν ζήτημα λίγων μηνών να αντιληφθούν την πραγματικότητα…
Όταν ξεκίνησε αυτή η κρίση πριν από δύο χρόνια, όποιος αναφερόταν στο νέο εθνικιστικό γερμανικό ηγεμονισμό και στους κινδύνους που εγκυμονεί, ήταν περίπου για το απόσπασμα: φανατικός, λαικιστής, εκτός πραγματικότητας, δεν ήξερε τι του γινόταν… Περίπου κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει γι αυτό, και, ακόμα χειρότερα, κανείς περίπου δεν τολμούσε ούτε να το σκεφτεί…
Σήμερα, η συζήτηση αυτή, είναι πλέον κοινός τόπος διεθνώς. Ακόμα και εκείνοι που κάτω από το βάρος της φοβερής απειλής διάλυσης για τη χώρα και την Ευρώπη παραμένουν υπέρμαχοι της πολιτικής που επιβάλλουν δια πυρός και σιδήρου οι Γερμανοί, παραδέχονται πια ανοιχτά ότι ζούμε πια ήδη σε μια γερμανική Ευρώπη.
Αυτή είναι μια σημαντική εξέλιξη: αργή, αλλά σημαντική. Το τι συμβαίνει έχει πλέον συνειδητοποιηθεί από τους πάντες. Η κατανόηση του γιατί συμβαίνει αυτό που συμβαίνει, ακόμα υστερεί.  Αλλά το τι, το βλέπουν και το παραδέχονται πια όλοι.  Αργούμε λίγο, αλλά είμαστε σε καλό δρόμο… Αν επιβιώσουμε, μπορεί, κάποτε, και να καταλάβουμε. Ισως και να αντιδράσουμε…  Μέχρι τότε, ας κοιμηθούμε ήσυχοι… Κι εμείς, κι οι φίλοι μας οι Ισπανοί, που τα βλέπουν όλα αυτά να πλησιάζουν…

Οι αποδείξεις της γερμανικής απάτης: μιλούν οι Γερμανοί!...

του κ. Γεωργιου Μαλουχου απο ΤΟ ΒΗΜΑ...

 Ηρθε λοιπόν κι αυτή η ώρα: το Βερολίνο δεν μπορεί να κρατηθεί άλλο και, πλέον, κομπάζει προκλητικά, εξηγώντας το ίδιο την ηγεμονική πολιτική του και τα επιτεύγματά της. Τώρα που η Ελλάδα είναι δεμένη χειροπόδαρα και ανίκανη να αντιδράσει έχοντας καταστεί μια εντελώς ακίνδυνη χώρα, έρχονται πια η μία μετά την άλλη οι αποδείξεις της μεγάλης γερμανικής πολιτικής απάτης. Και τις κομίζουν οι ίδιοι οι Γερμανοί, στο ύπατο επίπεδο...

«Οι επιχειρήσεις διάσωσης δεν έχουν κοστίσει μέχρι στιγμής ούτε ένα ευρώ από τα χρήματα του Γερμανού φορολογούμενου» δηλώνει στο γερμανικό περιοδικό Focus ο επικεφαλής του Προσωρινού Μηχανισμού Διάσωσης EFSF Κλάους Ρέγκλινγκ.  Και συνεχίζει: «Στη Γερμανία έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι κάθε μεμονωμένη μεταφορά χρημάτων προς Ελλάδα βαρύνει τον προϋπολογισμό της χώρας και χρηματοδοτείται από τα χρήματα των φορολογουμένων»… Και λέει στους Γερμανούς: «Απελευθερωθείτε από την εικόνα της Ελλάδας ως βαρελιού χωρίς πάτο. Δεν υπάρχουν δώρα ούτε μόνιμες μεταφορές χρημάτων. Κάθε άλλο: Η Γερμανία έχει ωφεληθεί από την κρίση, επειδή στη χώρα διοχετεύεται πολύ κεφάλαιο. Το γεγονός αυτό πιέζει τα επιτόκια δανεισμού προς τα κάτω. Σύμφωνα με ινστιτούτα ερευνών, η Γερμανία πληρώνει εξαιτίας της κρίσης 15 δισ. ευρώ λιγότερα σε τόκους. Οι ευνοϊκοί όροι δανεισμού της Γερμανίας λειτουργούν και επ’ ωφελεία των πολιτών, οι οποίοι χρηματοδοτούν την αγορά ακινήτου»…

Η ελληνική πολιτική τάξη που έβαλε την υπογραφή της σε όλα αυτά, ακούει τώρα από τα πιο επίσημα χείλη ότι το κύριο επιχείρημα ασφυκτικής συμπίεσης και πλήρους εκποίησης της χώρας που επικαλέστηκαν αμέτρητες φορές ο ίδιος ο κ. Σόιμπλε και η ίδια η κυρία Μέρκελ, είναι ένα πεντακάθαρο και καλά στημένο ψεύδος. Ολόκληρη η επιχειρηματολογία επί της οποίας στήθηκε η συστηματική διάλυση της κοινωνίας και της χώρας καταρρέει από μέσα με δηλώσεις του πλέον αρμοδίου των αρμοδίων οικονομικοπολιτικών παραγόντων…

Κι επειδή, πιθανότατα, ούτε καν αυτό είναι αρκετό για να κάνει έστω και τώρα τους διαφόρους που βρίζουν νυχθημερόν την πατρίδα τους να καταλάβουν επιτέλους τι πραγματικά συμβαίνει εδώ και δύο χρόνια στην Ελλάδα, δηλαδή το πώς η Γερμανία αξιοποιεί την ελληνική κρίση χρέους ωμά για ίδιον όφελος, έρχονται αμέσως και οι δηλώσεις της ίδιας της καγκελαρίου Μέρκελ στο BBC, οι οποίες συμπληρώνουν την εικόνα. Λέει λοιπόν τώρα η κυρία Μέρκελ ότι «το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν καταστροφή και τεράστιο πολιτικό λάθος» και ότι «οι επιπτώσεις σε μια τέτοια περίπτωση για την ευρωζώνη θα ήταν απίστευτα αρνητικές»!... «Σε ολόκληρο τον κόσμο θα αναρωτιούνταν ποιος θα είναι ο επόμενος» συνεχίζει και αξιολογεί ένα τέτοιο πλήγμα ως περίπου το τέλος για το κοινό νόμισμα… Η Ελλάδα λοιπόν μπορούσε, αλλά δεν θέλησε…

Πώς νιώθουν οι ελληνικές ηγεσίες ακούγοντάς τα όλα αυτά; Τι έχουν να πουν; Ασφαλώς τίποτα. Τι να πουν; Ότι χρησιμοποιήθηκαν ως μοχλοί εις βάρος της χώρας τους, εκούσια ή ακούσια; Κάνουν λοιπόν ότι δεν άκουσαν κι ότι δεν είδαν. Αλλωστε, ότι και να πουν ή να μην πουν, τι σημασία έχει πια;... Η Γερμανία ισοπέδωσε την Ελλάδα, με αφορμή την κρίση της χώρας έφερε ολόκληρη την Ευρώπη στα μέτρα της οργάνωσε τη νέα ηγεμονία της στην Ευρώπη και τώρα απλώς επιχαίρει τη νίκη της εξηγώντας πλέον η ίδια τι έκανε, σε όσους επιμένουν ακόμα να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά και σε όσους πράγματι – διότι υπάρχουν και τέτοιοι – όντως δεν καταλαβαίνουν… Να ναι όλοι τους καλά και να τους χαιρόμαστε…

Σοκ: Πώς οδηγήθηκε η χώρα στον όλεθρο...

του κ. Γεωργιου Μαλουχου απο ΤΟ ΒΗΜΑ...

«Τον Απρίλιο του 2010 που είχαμε ξεκινήσει, είχαμε βγάλει μία πολύ πετυχημένη έκδοση ομολόγων που ήταν πενταετίας, μία πολύ επιτυχημένη δεκαετίας και είχαν αρχίσει τα spreads να "μαζεύουν" στην Ελλάδα και ξαφνικά πληροφορούμαι ότι μέσα σ’ ένα μήνα θα έχουμε νέα αναθεώρηση και μου ήλθε ταμπλάς»: αυτά είπε χθες στη Βουλή ο γενικός διευθυντής του ΟΔΔΗΧ Π. Χριστοδούλου στην Βουλή. Και συνέχισε: «Ήταν τότε που ενώ είχαμε βγάλει μία πολύ πετυχημένη έκδοση της δεκαετίας, έγιναν κάποια σχόλια ότι εμείς εάν δεν πάρουμε βοήθεια από τη Γερμανία, θα πάμε στο IMF (ΔΝΤ). Ήταν μία ατυχής τοποθέτηση για τις αγορές, γιατί οι αγορές ενώ άκουγαν ότι το χαρτί πάει καλά, τα spreads έπεφταν κλπ., ξαφνικά έλεγαν "καλά αφού αυτοί σήκωσαν λεφτά και πάνε πάρα πολύ καλά, γιατί συνεχίζουν και μας απειλούν ότι θα πάνε στο IMF; Μήπως υπάρχει κάτι που δεν βλέπουμε;". Και ξαφνικά φρίκαραν. Αρχίζουν και λένε ότι μήπως γίνεται κάτι; Αλλιώς τους περιμένουμε να συμπεριφέρονται και αλλιώς συμπεριφέρονται».
Η κατάθεση είναι συγκλονιστική. Και τοποθετεί εκ των πραγμάτων τους κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου με τον «τιτανικό», στον οποίο επίσης αναφέρθηκε ο κ. Χριστοδούλου, στο πεδίο μεταξύ της βαριάς αμέλειας και του δόλου.
Η κατάθεση δεν προέρχεται από κάποιον που κάτι του είπε κάποιος άλλος σε κάποιο καφενείο. Είναι επίσημη και προέρχεται από τον κατεξοχήν αρμόδιο χειριστή του θέματος, άνθρωπο που, επιπλέον, τον είχε τοποθετήσει αυτή η ηγεσία στη θέση του!...
Η εποχή που γίνονταν όλα αυτά, η εποχή που οι κκ Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου άφηναν άφωνη την Ελλάδα γυρίζοντας τα διεθνή δίκτυα και κατηγορώντας τη χώρα τους ως διεφθαρμένη και βαίνουσα κατ’ ευθείαν στην ξέρα, η εποχή που δεν αντλούσαν τα χρήματα που οι «αγορές» τους προσέφεραν, ήταν η εποχή της απόλυτης παντοδυναμίας τους.
Είχαν πίσω τους μια πολύ πρόσφατη νίκη με δέκα μονάδες διαφορά μετά το «λεφτά υπάρχουνε» και ήταν οι μόνοι και απόλυτοι κυρίαρχοι. Ηταν η εποχή που όσοι φωνάζαμε ότι κάνουν έγκλημα κατά της χώρας, ήμασταν και πάλι γραφικοί, άσχετοι, λαικιστές, κινδυνολόγοι. Και οι δήθεν «σοβαροί» και «μετρημένοι», τους υπερασπίζονταν!...
Όμως, τότε, δεν γνωρίζαμε. Απλώς βλέπαμε τα εξόφθαλμα εξωτερικά σημάδια, τα οποία ήταν ακραία παράλογα και προκαλούσαν τρόμο. Αλλά ουδείς γνώριζε αυτά που τώρα ο κ. Χριστοδούλου, και όχι μόνον εκείνος, αποκαλύπτει. Αυτά, ήταν τα επτασφράγιστα μυστικά του ελληνικού κράτους: τα μυστικά της κατάλυσής του...
Όμως, τώρα, γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε επισήμως. Με μάρτυρες τους αρμόδιους χειριστές. Γνωρίζουμε πια πώς πάρθηκαν οι αποφάσεις και πώς δρομολογήθηκαν οι ενέργειες των κκ Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου εκείνες τις κρίσιμες εβδομάδες, που οδήγησαν, τελικά, την Ελλάδα στον όλεθρο.
Γνωρίζουμε λοιπόν το τι, αλλά, δεν γνωρίζουμε ακόμα το γιατί. Γνωρίζουμε επίσης την εκ των υστέρων καταβληθείσα προσπάθεια να φύγουν οι αρμόδιοι εισαγγελικοί παράγοντες από τη θέση τους. Γνωρίζουμε πλέον πολλά, επίσημα, επώνυμα και με λεπτομέρειες.
Όμως, αγνοούμε, ακόμα, το κίνητρο. Αυτό το τελευταίο, εκ των πραγμάτων, κινείται στα όρια μεταξύ της βαριάς αμέλειας και του δόλου.
Μένει στη Δικαιοσύνη πια να δώσει τις απαντήσεις. Όμως, αυτό το πολιτικό σύστημα που μας έφερε ως εδώ έχει φροντίσει να αποτελεί και το ίδιο κεντρικό τμήμα της διαδικασίας που πρέπει να ακολουθήσει η Δικαιοσύνη, όταν εκείνη διερευνά ζητήματα που το αφορούν.
Να λοιπόν και κάτι ακόμα που δεν γνωρίζουμε: αν αυτό το σύστημα θα μπει τελικά εμπόδιο, ή όχι, στο έργο της. Αν θα οχυρωθεί πίσω από τις τριτοκοσμικές πρόνοιες της διερεύνησης ποινικών ευθυνών για τα πολιτικά πρόσωπα, όπως, θεσμικά μπορεί να πράξει αν το θελήσει.
Αυτό, δεν το γνωρίζουμε. Ελπίζει κανείς, ότι δεν θα το κάνει. Γιατί αν το κάνει, θα συμμετέχει ευθέως σε συγκάλυψη. Και οι συνέπιες, θα είναι απλώς αδιανόητες.

Ευτυχώς επτωχεύσαμεν!

του κ. Γεωργιου Μαλουχου απο ΤΟ ΒΗΜΑ...
 Περίπου τέσσερις γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν διαβάζοντας τη φράση «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Στο εξής, οι επόμενες γενιές, θα μαθαίνουν τα πράγματα διαφορετικά: το νέο μότο θα είναι «Ευτυχώς επτωχεύσαμεν»… Αφού η χώρα έχει καταγάγει τέτοιο «θρίαμβο», ευτυχώς λοιπόν… Η πολιτική που μας έφτασε ως εδώ, δηλαδή η πολιτική της αλλοίωσης της αλήθειας, όχι μόνον δεν έχει υποχωρήσει κάτω από το βάρος της τραγωδίας, αλλά, αντιθέτως, έχει αγγίξει πρωτοφανή επίπεδα μεγαλείου: η χώρα διαλύεται, όμως το μαύρο έχει γίνει άσπρο…

Τα κόμματα της κυβέρνησης είναι ενθουσιασμένα για το επίτευγμά τους και διεκδικούν την ψήφο των πολιτών σε λίγες εβδομάδες. Οπότε, φυσικό δεν είναι να έχουν τέτοιο ενθουσιασμό; Τι θα του λέγανε του πολίτη; Ψήφισέ με γιατί σε πτώχευσα; Ή μήπως θα του λέγανε τι ακριβώς θα πρέπει να κάνει η επόμενη κυβέρνηση για να πετύχει να κρατηθεί στα όρια των δημοσιονομικών στόχων; Αλλά, το κυριότερο ίσως απ’ όλα, θα του έλεγαν άραγε ποτέ ότι, παρ' όλα αυτά, η θέση της Ελλάδας στο κοινό νόμισμα δεν έχει διασφαλιστεί, όπως πολλές φορές έχει επισημάνει αυτή η στήλη;… Θα πούνε ότι αυτό δεν έχει γίνει;

Η Ελλάδα πορεύεται σε εκλογές και, από τη διεξαγωγή τους και μετά, μπαίνει πλέον κάτω από τον οδοστρωτήρα όπως ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει μπει. Το όριο των αντοχών της ελληνικής κοινωνίας τώρα θα αρχίζει πραγματικά να δοκιμάζεται. Τα περί ανάπτυξης είναι κουβέντες του αέρα: η ύφεση θα βαθύνει κι άλλο. Επίσης, οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται. Γι' αυτό και η συζήτηση «μένει ή φεύγει» η Ελλάδα έχει ήδη και πάλι ανοίξει, όπως έχει ανοίξει και η συζήτηση για επόμενο ή μη πακέτο «βοήθειας», αν και στην Αθήνα κάνουμε ότι δεν το ακούμε…

Ό,τι και να πουν οι διεκδικητές της εξουσίας από τα τηλεοπτικά ή άλλα μπαλκόνια, η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει διασφαλίσει ούτε την παραμονή της στο κοινό νόμισμα, ούτε, φυσικά, την αναστροφή της υφεσιακής της πορείας. Το μόνο που έχει «διασφαλίσει» είναι ότι δεν αποτελεί πλέον τόσο μεγάλο κίνδυνο για τη σταθερότητα του ευρώ – και αυτό το «επίτευγμα», τώρα, θα το πληρώσει τρομακτικά ακριβά…

Μετά το Μάρτιο, στην ακίνδυνη χώρα...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Του Γ. Μαλουχου

Οι χθεσινές αποφάσεις του eurogroup ήταν αυτό που όλοι περιμέναμε: ήταν η ασπίδα προστασίας, η «εξωτερική» διασφάλιση του ευρώ εν όψει της 20^ης Μαρτίου. Με τις αποφάσεις αυτές, η Ελλάδα θα «πληρώσει» κανονικά το λήγον χρέος της και το κοινό νόμισμα δεν θα απειληθεί. Ηταν η πρώτη πράξη στο νέο υβριδικό σύστημα που σταθεροποιεί το κοινό νόμισμα «προς τα έξω» και αφήνει το «μέσα» να είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα, κατέστη πλέον και «με τη βούλα» μια ακίνδυνη χώρα. Όμως, το τι θα γίνει «μέσα», είναι πλέον μια εντελώς διαφορετική υπόθεση: από εδώ και στο εξής, όλα είναι πλέον ανοικτά, ακόμα και η τυπική πτώχευση.
Όπως έχουν διαμορφωθεί πλέον τα πράγματα η Ελλάδα έχασε το ένα από τα δύο «όπλα» που είχε στα χέρια της: το φόβο ότι μπορεί η κρίση της να εξαπλωθεί. Το άλλο «όπλο», το θεσμικό, μένει να το δούμε, αν και όλα δείχνουν ότι οι ελληνικές ηγεσίες ούτε αυτού θα κάνουν χρήση, όπως ήδη αποφάσισε η κυβέρνηση της Ιρλανδίας, παραπέμποντας το Δημοσιονομικό Σύμφωνο σε δημοψήφισμα, το οποίο απειλεί να το τινάξει στον αέρα. Δημοψήφισμα που ουδεμία σχέση έχει με την καταστροφική ανοησία Παπανδρέου που έθεσε τη χώρα στην τελική ευθεία του κακού. Οι Ιρλανδοί δεν θα απαντήσουν σε ερώτημα του τύπου «μένουμε ή φεύγουμε από το ευρώ»… Η πίεση του δημοψηφίσματός τους, δεν θα είναι προς το εσωτερικό, αλλά προς τις Βρυξέλλες. Εκείνοι, θα κάνουν χρήση του θεσμικού «όπλου» όχι εναντίον της χώρας τους, αλλά υπέρ της…
Μετά τις 20 Μαρτίου, η Ελλάδα μη απειλούσα πλέον την εξωτερική σταθερότητα του ευρώ, θα έρθει μπροστά στη δική της μοναχική μοίρα. Τα περί ανάπτυξης, ουδόλως ενδιαφέρουν τον οποιονδήποτε έξω: είναι λόγια χωρίς αντίκρισμα. Ο δρόμος που επελέγη και διασφαλίστηκε τόσο θεσμικά όσο, πλέον, και μετά τις 20 Μαρτίου, πραγματικά, είναι ο δρόμος της εσωτερικής πτώχευσης, η οποία, από τις 20 του μηνός, θα είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να δείξει τα δόντια της, σε μια χώρα που θα είναι πλέον ακίνδυνη για όλους, πλην για τον εαυτό της…
Μετά τον Μάρτιο, η Ελλάδα θα πληρώσει σωρευτικά και τοις μετρητοίς τα σπασμένα δεκαετιών, για τα οποία, ασφαλώς, έχει την πρώτιστη ευθύνη: για το κράτος που δημιούργησε όλα αυτά τα χρόνια. Και το οποίο ασφαλώς πρέπει να αλλάξει εκ βάρθων – το πρόβλημα είναι η βία με την οποία κάτι τέτοιο επιβάλλεται να γίνει και το που αυτή η βία θα οδηγήσει. Το πιο ιλαροτραγικό, όμως, είναι ότι τα δύο μεγάλα κόμματα, που έφτιαξαν αυτό το κράτος μετά το 1981, με το ΠαΣοΚ να έχει αναμφισβήτητα το κύριο βάρος της ευθύνης, τα ίδια τώρα καλούνται να «σώσουν» τη χώρα κατεδαφίζοντάς το…
Όμως, στη διαδικασία αυτή, που κάθε άλλο παρά «ευγενής» και ανυστερόβουλη είναι, οι κίνδυνοι για τη σταθερότητα του τόπου είναι τεράστιοι. Και εκείνοι που θα πρώτοι απ’ όλους θα καρπωθούν τα οφέλη της, και θα είναι μεγάλα, θα είναι εκείνοι που θα ελέγχουν ασφυκτικά πλέον αυτό που διεθνώς απεκλήθη «η πρώτη αποικία μέσα στην Ευρώπη»…

Ο «κουμουνιστικός κίνδυνος» της νέας, γερμανικής εποχής...

ΤΟ ΒΗΜΑ
Γεώργιος Π. Μαλούχος
Στις δεκαετίες του ΄50 και του ’60, η Ελλάδα βρισκόταν τυπικά, από το 1947 - 48 και, κυρίως, ουσιαστικά υπό την επικυριαρχία των ΗΠΑ. Αυτή ήταν η πραγματικότητα, όπως κι αν την κρίνει κανείς. Αλλά αυτή ήταν. Και, μεταξύ άλλων, σήμαινε ότι οι προτεραιότητες των ΗΠΑ, ήταν κανόνας για την ελληνική πολιτική ζωή. Και ο ύπατος κανόνας σε εκείνα τα φοβερά χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, ήταν ένας και μόνον: η αποφυγή του κομουνιστικού κινδύνου. Κι αυτό, ανεξάρτητα από το εάν με αυτή τη θέση ταυτιζόταν ή όχι η Ελλάδα και για τους δικούς της λόγους. Ταυτιζόταν δεν ταυτιζόταν, θα έπρεπε να υπηρετήσει με όλες της τις δυνάμεις της αποφυγή του: αυτή ήταν η σιδηρά γραμμή της επικυριαρχίας. Και αυτή ήταν, ουσιαστικά, που οδήγησε εν τέλει στην 21^η Απριλίου…
Εκείνη η «ψύχωση» του κουμουνιστικού κινδύνου, που στοίχισε ατέλειωτα δεινά στη χώρα, έχει σήμερα παρέλθει. Όμως, σήμερα, στη δεύτερη δεκαετία του 21^ου αιώνα, ένα νέο είδος αντίστοιχης καθολικής υπερκείμενης απειλής έχει απλωθεί πάνω από την Ελλάδα.
Η επικυριαρχία των ΗΠΑ έχει από καιρό χάσει τα χαρακτηριστικά που είχε, έχει επί της ουσίας εκλείψει, όμως, μέσα από την κρίση του χρέους, μια άλλη επικυριαρχία απλώνεται ταχύτατα πια στη χώρα: η Γερμανική. Και έχει κι εκείνη τον δικό της «κουμουνιστικό κίνδυνο», που η «αποφυγή» του όλα τα επιτρέπει, όλα τα νομιμοποιεί, όλα τα εμφανίζει ως δυνατά να γίνουν, προκειμένου να αποφευχθεί το νέο «κακό» και δεν υπολογίζει τίποτα: η κρίση χρέους και η εξάπλωσή της. Ο τρόμος των Σοβιετικών τανκς που έδινε το πράσινο φως σε κάθε είδος στραγγαλισμού της ελληνικής δημοκρατίας, έχει γίνει τώρα ο φόβος των γερμανικών εντολών για την αποφυγή αυτού του κακού. Αυτό είναι το νέο «ευαγγέλιο».
Το αποτέλεσμα της στραγγαλιστικής πίεσης που δέχεται η χώρα είναι γραμμένο στις σελίδες αυτού του «ευαγγελίου», είναι ήδη δεδομένο και θα εξελιχθεί σε όλο το τρομακτικό του μεγαλείο στους αμέσως επόμενους μήνες.
Η απόφαση είναι σαφής και όποιος κάνει ότι δεν την αντιλαμβάνεται, θέλει να ζει σε έναν δικό του κόσμο: η απάντηση της επικυρίαρχης δύναμης, δεν είναι η περιστολή της τυπικής (ακόμα) δημοκρατίας με τη μορφή παράνομων κομμάτων ή εξοριών, αλλά, στη θέση της, η εσωτερική πτώχευση σε συνδυασμό με την «εξωτερική» θωράκιση του κοινού νομίσματος.
Η Ελλάδα πτωχεύει εντός ευρώ για να μην «διασπαρθεί» το «μικρόβιο της», που απλώς, σήμερα, δεν έχει κόκκινο χρώμα… Και για το σκοπό αυτό, επιτρέπονται τα πάντα: επιτρέπεται η διάλυση της κοινωνίας, η βαθιά ύφεση πολλών χρόνων, η καταστροφή…
Είναι τραγικό το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν κατόρθωσε ακόμα να αντιληφθεί αυτόν τον κίνδυνο και, πολύ περισσότερο, να κάνει ότι μπορεί για να τον αποφύγει. Αντιθέτως, έχει πιαστεί πια πολύ βαθιά μέσα στις ατραπούς του και έχει, δυστυχώς, υπό το τρομερό βάρος, χάσει κάθε συναίσθηση της πραγματικότητας…
Όμως, η οδός που ακολουθεί, με την πανταχόθεν προδιαγραφόμενη αποτυχία των δημοσιονομικών στόχων και την ακόμα μεγαλύτερη εξ αυτού του λόγου βύθιση στο κακό, κρύβει τον όλεθρο για την Ελλάδα. Το φάντασμα της χρεοκοπίας, αυτός ο επικρεμάμενος κίνδυνος που σκεπάζει τα πάντα, δεν μπορεί να νομιμοποιεί τελικά την ίδια τη χρεοκοπία και τη διάλυση της χώρας! Αυτό γίνεται αυτή τη στιγμή. Απλώς γίνεται μόνον προς τα μέσα κι όχι προς τα έξω.
Η πολιτική τάξη, οφείλει να κατανοήσει ότι αυτό δεν οδηγεί πουθενά. Το μόνο στο οποίο μπορεί να οδηγεί, είναι, από μια φοβερή ειρωνεία της ιστορίας, εκείνο που ήταν κάποτε το φόβητρο των δεκαετιών του ’50 και του ’60, να γίνεται σήμερα, σχεδόν νομοτελειακά και κάθε μέρα όλο και πιο λογικά, για μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, το μόνο πια καταφύγιο και η ελπίδα για το αύριο…

Κάποτε στην αποικία…

Γεώργιος Π. Μαλούχος, απο το Βημα ...
Χθες, ο Γερμανός αντιπρόεδρος κ. Ρέσλερ, αφού πρώτα συνέκρινε απαξιωτικά την Ελλάδα ακόμα και με τις αναπτυσσόμενες χώρες, είπε, αμέσως μετά, σε τόνο και ύφος όχι απλώς απαράδεκτο αλλά άθλιο, για το οποίο θα έπρεπε η σίγουρα η κυβέρνησή του σύσσωμη να ντρέπεται, ότι το Βερολίνο «δεν θα δεχθεί άλλους εκβιασμούς από την Ελλάδα»! Οποιος δεν τον είδε, αξίζει να παρακολουθήσει το σχετικό οπτικό υλικό. Πρέπει να τον δουν όλοι στην Ελλάδα και, αν είναι δυνατόν, και στην Ευρώπη. Στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά ασυγκρίτως πιο πολιτισμένα σε εκφορά, κινήθηκε επίσης χθες και ο Γερμανός υπουργός κ. Σόιμπλε, ο οποίος, αφού πρώτα είπε ότι προσπαθεί να μη χάσει την υπομονή του με τους Ελληνες, εξήγησε την ουσία των όσων έγιναν τις τελευταίες ημέρες, ερμηνεύοντας και το «χρησμό» του αντιπροέδρου του: είπε ότι πλέον, με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα, εννοώντας κυρίως τον κλειστό λογαριασμό, έχει ελαχιστοποιηθεί πλέον ο κίνδυνος για το κοινό νόμισμα από το ελληνικό χρέος. Αυτή, ήταν και η πιο επίσημη, μέχρι στιγμής, παραδοχή του νέου «μικτού» καθεστώτος στο οποίο έχει ήδη περιέλθει η Ελλάδα: εξωτερική ασφάλεια για το κοινό νόμισμα και εσωτερική χρεοκοπία, η οποία επιτείνεται διαρκώς, ακριβώς για να εξυπηρετηθούν οι προδιαγραφές αυτής της εξωτερικής ασφάλειας. Στην ουσία, οι κορυφές της γερμανικής ηγεσίας είπαν χθες στην Ελλάδα ότι αυτοχειριάστηκε…
Η παραδοχή αυτή του γερμανού υπουργού, θα έπρεπε να κάνει πολλούς στην Αθήνα να αντιληφθούν και κάτι που επίμονα αρνούνται: ότι η γερμανική πολιτική στην Ελλάδα, ουδόλως ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη. Δεν της καίγεται καρφί. Στο Βερολίνο οι άνθρωποι κάθε άλλο παρά ανόητοι είναι: ξέρουν ότι με αυτά που επιβάλλουν, σκοτώνουν κάθε δυνατότητα ελληνικής ανάκαμψης. Δεν τους απασχολεί όμως καθόλου κάτι τέτοιο. Και, τώρα, ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώθηκε το νέο πακέτο, θεσμοποιεί ακριβώς και «κλειδώνει» τη δυνατότητα μην τους ενδιαφέρει.
Άλλη μια ελληνική φενάκη, την οποία άκριτα πολλοί υπερασπίζονται, είναι σχετική με τους αριθμητικούς στόχους που έχουν τεθεί στις δανειακές συμφωνίες, και την πρώτη και τη δεύτερη. Η Ελλάδα «συμφώνησε» σε δύο προγράμματα και πρέπει να τα ακολουθήσει, είναι το επιχείρημα. Και ακούγεται εύλογο και ορθό.
Όμως, αποτελεί μεγίστη υποκρισία να αναφέρεται κανείς σε συμφωνία, όταν όλοι γνωρίζουν, εντός κι εκτός Ελλάδας, το πώς επετεύχθη: κυριολεκτικά, με το μαχαίρι στο λαιμό και το πιστόλι στον κρόταφο. Αν ήταν συμφωνία σε επίπεδο αστικού ή και ποινικού δικαίου, οι δικηγόροι, παρά τις υπογραφές, θα την έβγαζαν πιθανότατα άκυρη χωρίς μεγάλες δυσκολίες σε κάποιο δικαστήριο.
Όμως, η Ελλάδα, υπό την πίεση του τρομερού εκβιασμού συμφώνησε τα πάντα: συντάγματα, νόμοι, κυριαρχίες, πλήρεις επιτροπείες, ταμεία με όλη τη δημόσια περιουσία, ενδεχομένως και εκλογές που θα δούμε πότε θα γίνουν… Συμφώνησε και σε στόχους που, ακριβώς αυτά που επιβάλλονται, τους καθιστούν ανέφικτους και, νομοτελειακά, όπως έδειξαν και τα έσοδα του Ιανουαρίου, την οδηγούν ξανά σε αποτυχία να τους πετύχει κι από εκεί ξανά σε ανυποληψία και νέα εξ αυτού του λόγου πίεση… Γι' αυτό άλλωστε, μετά την αρχική επιπόλαιη ευφορία, ήδη τώρα από παντού έρχονται φωνές που λένε ότι αυτό που έγινε δεν θα δώσει λύση.
Όμως, ποια λύση; Αυτή ουδόλως ενδιαφέρει τους Γερμανούς. Αντιθέτως, δε, μπορεί και να τους εξυπηρετεί η απομάκρυνσή της: οι συμφωνίες φορτώνουν την Ελλάδα χρέη, οι πρόνοιές τους διασφαλίζουν ότι η διαμορφωθείσα ανακύκλωση του χρήματος δεν θα επηρεάσει τη σταθερότητα του ευρώ, ενώ η εσωτερική αποτυχία τους επιτρέπει να «ισιώσουν» τα πάντα.
Η συνταγή τους είναι απλή: η νομισματική κυκλοφορία θα εξανεμιστεί, η Ελλάδα θα λιώσει εσωτερικά, θα πεινάσει, θα μετατραπεί θέλοντας και μη σε μια ζώνη τύπου ανατολικών χωρών μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και, σε δέκα χρόνια, ή σε δεκαπέντε, θα ξαναβρεί υποτίθεται το δρόμο της ως μια αποικία στην καρδιά της Ευρώπης, όπως ήδη πλήθος σοβαροί ξένοι αναλυτές τη χαρακτηρίζουν, όπου τα πάντα θα κοστίζουν ένα κομμάτι ψωμί: η γη, τα ακίνητα, οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι, η εργασία, ακόμα και η γεωπολιτική θέση, αφού η χώρα, μέσα στην κατάσταση της πείνας, δεν θα είναι σε θέση ούτε καν αυτή να αξιοποιήσει, ούτε καν να αυτοπροστατευθεί από τον εξωτερικό κίνδυνο. Σε αυτή τη «διαπραγμάτευση», ακόμα και οι ιδιώτες πιστωτές, υπήρξαν απείρως φιλικότεροι από τους «συμμάχους» μας «σωτήρες» του Βερολίνου…
Ετσι, δεν κάνει εντύπωση και η τρίτη χθεσινή γερμανική δήλωση, αυτή από τον υπουργό Εξωτερικών κ. Βεστερβέλε, ότι δεν τίθεται κανένα θέμα για ένα είδος «σχεδίου Μάρσαλ» για την Ελλάδα. Το Βερολίνο έσπευσε να κλείσει αυτή τη συζήτηση, αμέσως μόλις την άνοιξε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Τι να το κάνει το σχέδιο Μάρσαλ; Το σχέδιο Μάρσαλ, από το οποίο πριν από κάθε άλλη χώρα η ίδια η Γερμανία ωφελήθηκε τα μέγιστα και επεβίωσε μετά τον πόλεμο, σε συνδυασμό με την κατ' ουσίαν αναγκαστική παραγραφή των πολεμικών αποζημιώσεων που επέβαλαν σε πολλές χώρες οι ΗΠΑ για να την κρατήσουν ζωντανή απέναντι στην ΕΣΣΔ, ήταν ένα σχέδιο που στήριξε τις χώρες από τις οποίες πέρασε. Είχε όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του Ψυχρού Πολέμου και όλη την αρνητική πολιτική επιβολή, αλλά, ταυτόχρονα, δεν γκρέμιζε. Εχτιζε. Δεν ισοπέδωνε. Βοηθούσε. Δεν συρρίκνωνε. Ανέπτυσσε.
Το Βερολίνο, δεν έχει τίποτα τέτοιο στο μυαλό του. Το Βερολίνο μπορεί σήμερα να πανηγυρίζει: έβαλε την Ελλάδα να χρεωθεί ακόμα περισσότερο για να απαλείψει τον κίνδυνο για το ευρώ και, τώρα, βλέπει τη χώρα να ερημοποιείται αστραπιαία, κάτι που θα την καταστήσει σύντομα υλικό προς πλήρη αρπαγή.
Αυτά συμβαίνουν σήμερα στην αποικία. Όμως, όσο κι αν οι Γερμανοί πιστεύουν ότι τα κατάφεραν, ίσως το μέλλον τους εκπλήξει. Οι κκ Σόιμπλε, Ρέσλερ και Βεστερβέλε, που εν χωρώ επιτέθηκαν πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι των Βρυξελλών, δεν έχουν υπολογίσει ότι, κάποτε, στην αποικία, αλλά και σε άλλες χώρες που βλέπουν ότι αυτή η ίδια περίπου τύχη τους περιμένει, μπορεί κάτι να αλλάξει. Και θα αλλάξει, γιατί όσο κι αν μπορούν να εκβιάσουν κυβερνήσεις, τους είναι αδύνατο να εκβιάσουν λαούς, από τους οποίους πρέπει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να περάσουν όλα αυτά: είτε με δημοψηφίσματα για τις νέες συνθήκες όπως στην Ιρλανδία, είτε με εκλογές. Γιατί αυτό που συμβαίνει, δεν αφορά πια μόνον τον ελληνικό λαό και στην Ευρώπη, το γνωρίζουν σήμερα όλο και περισσότεροι πολίτες της σε πολλές χώρες… Κι όσο για τους διαφόρους που διακινούν το «επιχείρημα» ότι ο λαός να μη μιλάει γιατί αυτός έχει την ευθύνη για όλα αυτά και, μάλιστα, υπερασπίζονται δήθεν την «ευρωπαϊκή Ελλάδα», τι να πει κανείς; Τίποτα άλλο, παρά το ότι, απλώς, δεν ξέρουν τι λένε και ότι ο θεός να μας φυλάει απ’ τη φασίζουσα, τυφλή μισαλλοδοξία τους…

Βάλτε μπουρλότο!

ΤΟ ΒΗΜΑ

Γεώργιος Π. Μαλούχος

Σήμερα το πρωί, η Ελλάδα καλείται να υπογράψει τη θανατική της καταδίκη. Μετά το στραγγαλισμό του τελευταίου 48ωρου και τη γνωστοποίηση των απαιτήσεων για τον «ειδικό λογαριασμό», υπάρχει άραγε ακόμα άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που να πιστεύει ότι οι λέξεις «διάσωση» και «αλληλεγγύη» έχουν την παραμικρή σχέση με τα όσα καλείται, με το πιστόλι στον κρόταφο, να υπογράψει η Αθήνα; Υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι μέσα απ’ όλα αυτά μπορεί να έρθει κάποιο είδος «διάσωσης» και ό,τι αυτό επιχειρείται; Ασφαλώς όχι.

Ακόμα και οι φανατικότεροι υπέρμαχοι της γερμανικής πολιτικής, που εκφράζεται με την προβιά της τρόικας, έχουν αντιληφθεί πλέον ότι το μόνο που γίνεται είναι ένας συνδυασμός διασφάλισης των ξένων πιστωτών και πλήρους άλωσης της χώρας, η οποία, αντιθέτως, κάθε άλλο παρά απομακρύνεται από τη χρεοκοπία: η νέα ύφεση που θα φέρει η νέα σύμβαση, εκτός της εσωτερικής διάλυσης, θα οδηγήσει με βεβαιότητα και στην κατάρρευση των δημοσιονομικών στόχων. Μέχρι και ο γερμανικός Spiegel κατακεραύνωσε χθες τη γερμανική πολιτική, λίγο μετά που ο Κρούγκμαν ρωτούσε γιατί οι ισχυροί της Ευρώπης οδηγούν την Ελλάδα ευθέως στο θάνατο…

Το χειρότερο απ’ όλα όμως, είναι ότι αν η Ελλάδα υπογράψει και ψηφίσει λ.χ. την Κυριακή, τη Δευτέρα το πρωί, το μόνο που θα συμβεί, θα είναι να αναζωπυρωθεί αμέσως η συζήτηση περί χρεοκοπίας και περί εξόδου από το κοινό νόμισμα. Κι αυτό, ουδείς μπορεί να κάνει ότι δεν το περιμένει, ουδείς δικαιούται να το αγνοεί. Γιατί, διασφαλίσεις για τη χώρα όχι απλώς δεν υπήρξαν, αλλά, αντιθέτως, άκρα του τάφου σιωπή τηρείται γύρω από το ζήτημα, το μόνο που θα δικαιολογούσε τέτοιες υπογραφές και δεσμεύσεις…
Η Ελλάδα έχει, ακόμα και τώρα, τη δύναμη να τα τινάξει όλα αυτά στον αέρα. Και είναι ο μόνος δρόμος που της απομένει. Τι θα συμβεί μετά; Μετά, αφού πράγματι πρώτα η χώρα διέλθει μέσα από μια κόλαση, την οποία ούτως ή άλλως δεν πρόκειται πια να αποφύγει, οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα την εκβιάζουν και την οδηγούν στην καταστροφή, θα επιστρέψουν να διαπραγματευθούν ξανά. Και δεν θα είναι η πρώτη φορά: το ίδιο ακριβώς συνέβη από τον Απρίλιο του 1932, μέχρι και την έκρηξη του μεγάλου πολέμου.
Η μόνη δουλειά που θα έπρεπε πραγματικά να κάνει τώρα η ελληνική κυβέρνηση, θα ήταν να προετοιμάζει έκτακτους μηχανισμούς αντιμετώπισης των ημερών του μεγάλου σοκ, ταυτόχρονα με την προσφυγή της σε τρίτους διεθνείς παίκτες, όπως, λ.χ., οι Ηνωμένες Πολιτείες, που, όπως ίσως έχει κανείς παρατηρήσει, όλο αυτό το διάστημα, έχουν παραμείνει σιωπηλές. Εκεί πρέπει να στρέψει όλες τις προσπάθειές της: στους τρόπους που θα μπορέσει η χώρα έστω και στοιχειωδώς να σταθεί στα πόδια της και να διατηρήσει την εσωτερική και εξωτερική της ασφάλεια. Και, βεβαίως, στο να προετοιμάσει τον πληθυσμό γι' αυτό που έρχεται. Ο ελληνικός λαός είναι σήμερα τόσο ταπεινωμένος και τόσο βαθιά απαισιόδοξος, που, πιο εύκολα θα σηκώσει αυτό το βάρος, παρά εκείνο του επιβαλλόμενου αργού θανάτου που έτσι κι αλλιώς οδηγεί στην εσωτερική χρεοκοπία.
Το κακό που έχει βρει την Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζεται πια με συμβατικά μέσα. Απαιτεί ενέργειες πολεμικού τύπου. Απαιτεί γεωπολιτικής τάξεως κινήσεις, που θα αλλάξουν ευρύτερες ισορροπίες. Η Ελλάδα, αν το αποφασίσει, έχει τη δύναμη να κινήσει τέτοιους μηχανισμούς. Κι αν δεν τα καταφέρει στις πρώτες και αυτονόητες επιλογές της, ας συμμαχήσει ακόμα και με το διάολο…
Ασφαλώς, αν η χώρα δηλώσει μη συμμόρφωση προς τις γερμανικές εντολές, τα τείχη προστασίας που έχουν ήδη δημιουργηθεί θα υψωθούν αμέσως για να κρατήσουν την ελληνική κρίση μακριά από τις άλλες χώρες. Ομως, στο Βερολίνο, γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτά τα τείχη πολύ δύσκολα θα αποδειχθούν ικανά να σταματήσουν το κακό. Για πολλούς λόγους: η κατάρρευση δεν θα μαζεύεται…
Η Ελλάδα δεν έχει πια άλλα όπλα, παρά μόνον τη γεωπολιτική της σημασία, τις θεσμικές της κατοχυρώσεις και την ίδια την επικινδυνότητά της για το ίδιο το κοινό νόμισμα. Κι αυτή, ίσως δεν αφορά πια τόσο την έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο ελληνικό χρέος, όσο το τρομερό σοκ που θα επιφέρει μια άρνησή της να υπογράψει ένα βέβαιο θάνατο.
Αφού όμως έτσι κι αλλιώς οδηγούν τη χώρα εκεί χωρίς κανένα δισταγμό, το ίδιο αδίστακτη πρέπει να είναι και η απάντησή της. Κι ας μείνει το ταμείο της κυρίας Μέρκελ να περιμένει τους τόκους. Αφού η Γερμανία επιμένει να μας κάψει ζωντανούς, ας δοκιμάσει κι η ίδια το μπουρλότο που βάζει σε μια ολόκληρη χώρα…
Οι Ελληνες έχουμε γίνει μαλθακοί. Κι έχουμε κακομάθει. Αφού όμως έτσι κι αλλιώς, ήρθε αναγκαστικά η στιγμή να θυμηθούμε πως ζούσαν οι πατεράδες κι οι παππούδες μας στα πιο δύσκολα χρόνια, ας το πάρουμε απόφαση κι ας πουλήσουμε πολύ ακριβά το τομάρι μας, όσο ακόμα μπορούμε. Κάτι που αν είχαμε επιχειρήσει δύο χρόνια πριν, όλα σήμερα θα ήταν διαφορετικά – κι αυτό τώρα το παραδέχονται πολλοί, που όταν τότε το άκουγαν έλεγαν ότι επρόκειτο για τρέλα... Όμως, έστω και σαφώς πολύ πιο αδύναμοι σήμερα, αυτό, μπορούμε ακόμα και τώρα να το κάνουμε, αν αρνηθούμε. Ας δούμε λοιπόν τι μπορούν κι εκείνοι, οι «εταίροι» μας του Βερολίνου, που μας οδηγούν ευθέως στον όλεθρο...