Ο εφιάλτης του Αντώνη Μανιτάκη...

Του Γιώργου Δουράκη, απο το Ιστολογιο Κοιτα τον ουρανο...

Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του με το χαρακτηριστικό τίτλο «οι διαπραγματεύσεις ήταν ένας εφιάλτης» (βλ. εδώ), ο πρώην υπουργός  Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντώνης Μανιτάκης προβαίνει σε μια συνοπτική αποτίμηση της θητείας του στη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ιδιαίτερα όσον αφορά στις σχέσεις του με τους εκπροσώπους της τρόικας. Δράττομαι της ευκαιρίας να σχολιάσω τα λεγόμενά του εν αναμονή πάντα μιας πιο διεξοδικής εξιστόρησης που υπόσχεται ότι θα επιχειρήσει σε βιβλίο που προανήγγειλε…


Ώστε έτσι, λοιπόν. Για να μη θεωρηθεί  λιποτάκτης, ο Αντώνης πήρε τ’ όπλο του (το όποιο όπλο του) και χωρίς να το καλοσκεφτεί όρμησε ακάθεκτος στην πρώτη γραμμή του παγκόσμιου οικονομικού πολέμου. Καθότι Αριστερά δε σημαίνει μόνο αντίδραση και άρνηση, αλλά και ευθύνη. Κυβερνητική ευθύνη. Βέβαια μας λέει ότι ρίχτηκε στη μάχη εντελώς απροετοίμαστος, χωρίς καλά-καλά να ξέρει ποιος είναι ο εχθρός και πώς να τον πολεμήσει. Αλλά τι σημασία έχει; Η πατρίδα ήταν σε κίνδυνο. Κι όταν η πατρίδα είναι σε κίνδυνο και σε καλεί, είσαι υποχρεωμένος να τρέξεις και να προτάξεις τα στήθη σου. «Για την Πατρίδα ρε γαμώτο»!... Η Πατουλίδου για να κόψει πρώτη το νήμα, αυτός για να μας κρατήσει στη ζώνη του ευρώ.

Κάποια στιγμή έφτασε η ώρα της αλήθειας, η ώρα της διακυβέρνησης. Πώς όμως να τα βγάλει πέρα με τα μεγαθήρια της τρόικας; Η μάχη ήταν άνιση. Από τη μια αυτοί - τεχνοκράτες ολκής, φωστήρες των αριθμών, έμπειροι και στυγνοί διαπραγματευτές, που το μόνο που έκαναν ήταν να βάζουν στόχους και να απαιτούν επίμονα την υλοποίησή τους ασχέτως κοινωνικού κόστους. Από την άλλη αυτός –πρωτάρης κι άπειρος πολιτικός, κοινωνικά ευαίσθητος, που δεν τα πάει καλά με τους αριθμούς ούτε και σκαμπάζει πολλά-πολλά από τεχνικές διαπραγμάτευσης. Έδωσε σκληρές μάχες και αυτός και το κόμμα του, αλλά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή ο αρχηγός είπε «ως εδώ και μη παρέκει» (ο υπουργός πιστεύει ότι έπρεπε να τα είχαν βροντήξει πολύ νωρίτερα) και μοιραία η ΔΗΜΑΡ βρέθηκε εκτός συγκυβέρνησης.

Μπορεί ο Δημόσιος Τομέας να είναι κερδοφόρος;

Cynical...

Τι σημαίνει η περισπούδαστη ρήση: «Το κράτος οφείλει να παράσχει μόνο εκείνες τις υπηρεσίες, τις οποίες δεν μπορεί να παράσχει ο ιδιωτικός τομέας»;

Τι  όμως δεν μπορεί να παράσχει ο ιδιωτικός τομέας;

Προφανώς, τις υπηρεσίες εκείνες που δεν τού αποφέρουν αρκετό κέρδος.

Επομένως, οι μόνες υπηρεσίες που απομένουν στον δημόσιο τομέα είναι οι υπηρεσίες εκείνες οι οποίες είναι ζημιογόνες, διότι διαφορετικά, αν ήταν κερδοφόρες, θα τις είχε καπαρώσει ο ιδιωτικός τομέας. Αν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες ήταν κερδοφόρες, τότε ο δημόσιος τομέας θα καταργούνταν αυτόματα, μιας και θα περνούσε εξ ολοκλήρου στα χέρια του ιδιωτικού.

Ας δεχτούμε ότι το σενάριο αυτό είναι πραγματοποιήσιμο, κι ας εξετάσουμε το παρακάτω. 

Τι σημαίνει η φράση «ο δημόσιος τομέας του Χ. κράτους είναι αντιπαραγωγικός και αναποτελεσματικός»;

Σημαίνει ότι οι υπηρεσίες που παρέχει κοστίζουν περισσότερο από τα έσοδα που επιστρέφουν στα ταμεία του, δηλαδή ότι ο Χ. δημόσιος τομέας παρουσιάζει ζημιές, δηλαδή ελλείμματα.

Πώς όμως συμβιβάζεται ο δημόσιος τομέας του Χ. κράτους να είναι ταυτόχρονα και δημόσιος και κερδοφόρος, αφού η μια έννοια αποκλείει την άλλη;

Αν πάμε πίσω λοιπόν, στην αρχική Μανιτάκειο ρήση, που τόσο πολύ τη λιβάνισε απόψε ο Βορίδης στη βουλή,  θα καταλάβουμε το πώς η ιδεολογία μπορεί να ανοίγει ρήγματα στη λογική, ακόμα και σεβάσμιων καθηγητών πανεπιστημίου. Με τον άλλον, τον ρήτορα που τα λέει τσεκουράτα, δεν σκοπεύω να ασχοληθώ.

Τρόποι «αυτοδίκαιης παύσης» του Συντάγματος...

του Νικου Παρασκευοπουλου, απο τα Ενθεματα...

Πωλ Σεζάν, «Πέντε λουόμενες», 1878

Η άμεση απειλή επιβολής αυτοδίκαιης αργίας στον αντιπρύτανη του ΑΠΘ Γ. Παντή αντιμετωπίστηκε από πολλούς σαν ακρότητα: αυτοδίκαιη αργία για μια υπερβολική δίωξη, ένα κινητό (που υποτίθεται ότι έδωσε), αντιπροσφορά σε μια συμφέρουσα τηλεοπτική προβολή του Πανεπιστημίου; Όχι δα! Καθώς όμως πολλές ανάλογες περιπτώσεις έχουν γίνει γνωστές, είναι πια σαφές ότι το «ακραίο» αποτελεί προϊόν μιας γενικευμένης πολιτικής, που θέτει στο στόχαστρο της απειλής κάθε εργαζόμενο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Ασαφή πειθαρχικά παραπτώματα («ανάρμοστη συμπεριφορά»), καθώς και διώξεις εξαρτώμενες από ενδείξεις και την ανέλεγκτη εκτίμηση εισαγγελικών λειτουργών μπορούν να οδηγήσουν αυτόματα μεγάλο αριθμό εργαζόμενων στο δημόσιο σε αργία μεγάλης διάρκειας (μέχρι την αμετάκλητη δικαστική απόφαση, μετά από έτη), σε φτώχεια και ταπεινωτικό στιγματισμό.

Η γενικευμένη αυτή πολιτική απειλής μπορεί να ενταχθεί στη νεοφιλελεύθερη στρατηγική κατά του δημόσιου τομέα. Όμως, αυτή η αναγωγή δεν είναι η μόνη δυνατή, ούτε αρκετή για να συνειδητοποιήσουμε το εύρος της εξελισσόμενης πολιτικής. Πρόκειται για πολιτικοκοινωνική εξέλιξη ευδιάκριτη από τις απαρχές της νέας χιλιετίας: σταθεροποιείται ένα σύστημα που στοχεύει από πολλές γωνίες τους πολλούς. Το υποκείμενό του, λογικά, θα είναι ολιγαρχικό. Αντίστοιχα, το σύστημα-στόχος δεν μπορεί παρά να εκφράζεται με σχέσεις και θεσμούς δημοκρατίας.

Από το 2001 έως την έναρξη της διεθνούς οικονομικής κρίσης (2006) ξεδιπλώθηκε η επίθεση κατά του κράτους δικαίου. Στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, του οργανωμένου εγκλήματος, της εμπορίας ανθρώπων, υπαρκτών δηλαδή απειλών, καταρρίπτονται διαδοχικά οι φραγμοί των ατομικών δικαιωμάτων. Η έννοια του υπόπτου διευρύνεται, η αστυνομία κερδίζει έδαφος έναντι του δικαστικού μηχανισμού, η μηδενική ανοχή έναντι της αναλογικότητας, ο κύκλος του εγκλεισμού ανοίγει και γίνεται ποικιλώνυμος (κέντρα φιλοξενίας, ασφαλιστική κράτηση), η ηλεκτρονική παρακολούθηση γενικεύεται κ.λπ. Η βία εντωμεταξύ δεν μειώνεται, ίσα-ίσα πολλαπλασιάζεται, επιβεβαιώνοντας ότι τα πλήγματα στους πολλούς δεν είναι μέσο καταπολέμησης του εγκλήματος αλλά αυτοσκοπός.

Με την οικονομική κρίση και το κράτος δικαίου ήδη επαρκώς εξασθενημένο, ξεδιπλώνεται η δεύτερη φάση. Τώρα πλήττεται το κράτος πρόνοιας: παιδεία, περίθαλψη, πολιτισμός για τους πολλούς. Αν κρίνουμε από τον συντονισμό αυτής της φάσης, η ικανή να φοβίζει τον μέσο υπάλληλο αυτοδίκαιη αργία ίσως άργησε να εμφανιστεί.

Φυσικά, απέναντι στην επίθεση αυτή κατά των πολλών, τα δημοκρατικά Συντάγματα αποτελούν ενοχλητικό ανάχωμα. Παράδειγμα, ακριβώς, η περίπτωση της αυτοδίκαιης αργίας: ολοφάνερα θίγεται η συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της αναλογικότητας, όταν με θολές αφορμές (ανάρμοστη συμπεριφορά, δίωξη για κάποιο πλημμέλημα) ο υπάλληλος χάνει τη δουλειά του, φτωχαίνει και στιγματίζεται. Μπορεί να πρόκειται για υπάλληλο που τη θέση του την έχει αποκτήσει με αλλεπάλληλες αξιοκρατικές κρίσεις. Αδιάφορο· τη χάνει μονομιάς. Εξίσου ολοφάνερα θίγεται το τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα ακροάσεως του πολίτη.

Τι απαντά η εξουσία; Τι αποφαίνεται ο αρμόδιος υπουργός; Πώς εξηγείται αυτός ο παραγκωνισμός του Συντάγματος και των διεθνών συνθηκών που κατοχυρώνουν τα ατομικά δικαιώματα;

1. Πρώτη, άνωθεν, απάντηση: Το Σύνταγμα δεν έχει την εμβέλεια και τη δεσμευτικότητα την οποία του αποδίδει μια λαϊκιστική εκδοχή και πρακτική. Σχηματοποιώ: «Το παρακάναμε με τις αντισυνταγματικότητες. Τα πάντα αλλάζουν, ας αναδιαρθρώσουμε, ας μεταρρυθμίσουμε. Συνταγματικά κατοχυρωμένη η μέριμνα για το γήρας, η περίθαλψη των φτωχών, η αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ; Ας μην τα παίρνουμε τοις μετρητοίς».

Με επιχειρήματα πλέον του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης: τόσο αυτοί που αναθεματίζουν το Μνημόνιο όσο και εκείνοι που το βλέπουν ως σανίδα σωτηρίας, στο ίδιο Σύνταγμα καταφεύγουν. Η αποκατάσταση του κύρους των θεσμών (σημ.: και του Συντάγματος) προϋποθέτει τη λειτουργικά αποτελεσματική συμπεριφορά των φορέων της πολιτικής εξουσίας, καθώς και θεαματικές αναδιαρθρώσεις.[1] Πρώτα λοιπόν οι αναδιαρθρώσεις, μετά ασχολούμεθα με τον σεβασμό στο Σύνταγμα. Έχει γίνει επίκαιρο άθλημα να ανακαλύπτονται ανακολουθίες στα παλαιά γραφόμενα και τα νυν έργα του Α. Μανιτάκη. Εδώ όμως δεν υπάρχει καμιά αντίφαση προς ανακάλυψη. Τώρα και πριν, η υποτίμηση της δεσμευτικότητας του Συντάγματος, ουσιαστικά δηλαδή η απαξίωσή του, αν θυμηθούμε όσα έλεγε ο Αριστόβουλος Μάνεσης, είναι παρούσα. Ήδη μάλιστα ένα περιβάλλον σκεπτικιστών συνταγματολόγων, αισθητό σε αμφιθέατρα, πολιτικούς χώρους και επιστημονικούς συλλόγους, έχει πειστεί ότι το συνταγματικό ανάχωμα είναι αμμώδες και ισχνό.

2. Δεύτερη απάντηση του συστήματος: ναι, Συντάγματα υπάρχουν, αλλά σε έκτακτες περιστάσεις αναγκαστικά παραμερίζονται. Κατάσταση κρίσης, emergency situation.[2] Η σχετική θεωρία διαμορφώθηκε κυρίως για να διαχειριστεί τον κίνδυνο της τρομοκρατίας και ήδη χρησιμεύει για τη διευκόλυνση της θεσμικής προσαρμογής στην οικονομική κρίση και τα Μνημόνια.

3. Η τρίτη απάντηση φάνηκε να προβάλλεται ιδίως στην περίπτωση της αυτοδίκαιης αργίας. Το επιχείρημα: το δικαίωμα ακρόασης, το τεκμήριο αθωότητας, η αναλογικότητα, όλα αυτά έχουν σημασία ενόψει της επιβολής μιας κύρωσης. Η αυτοδίκαιη αργία όμως δεν είναι κύρωση, αλλά μέτρο που αποσκοπεί στην εύρυθμη λειτουργία της διοίκησης. Αυτό έχει αναγνωριστεί και νομολογιακά. Δεν χρειάζεται λοιπόν προφυλάξεις ο θιγόμενος.

Ωστόσο, νομολογιακά έχει αναγνωριστεί και το αντίθετο, ιδίως στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ήδη από το 1976[3] το δικαστήριο δέχθηκε ένα αυτονόητο της κοινωνικής ζωής και της επιστήμης: «κύρωση» ή «μέτρο» δεν είναι απλώς ό,τι η εξουσία ονοματίζει έτσι κατά το δοκούν ούτε μόνο ό,τι προκύπτει από τους άνωθεν οριζόμενους –συνήθως ωραίους– στόχους. Αναγκαίο είναι να εξετάζονται και τα εμπειρικά χαρακτηριστικά των αντίστοιχων επεμβάσεων, καθώς και το αν ενέχουν αποδοκιμασία.

Με δυο λόγια, αν το μέτρο έχει επώδυνα χαρακτηριστικά, αν ενέχει μομφή («επίορκοι»), τότε διαθέτει κυρωτικά χαρακτηριστικά, όποιο όνομα κι αν του χαρίζει η οργουελική γλώσσα. Απέναντι στο βαρύ μέτρο χρειάζονται εγγυήσεις ελευθεριών και υπεράσπιση· ο αυτοματισμός (το αυτοδίκαιο), το πρόωρο και το άμετρο δεν έχουν θέση.

Η ίδια αυτονόητη παρατήρηση άλλωστε έγινε από καιρό στους κόλπους της ποινικής επιστήμης: όταν κάποιες έννομες συνέπειες ονομάζονταν από τον νομοθέτη μέτρα (ασφαλείας) και ξέφευγαν έτσι από τις εγγυήσεις (έφεση, έλεγχος δυσαναλογίας ή διάρκειας κ.λπ.), γινόταν λόγος για «απάτη της ετικέτας»: το όνομα άλλαζε, αλλά η σκληρή πραγματικότητα έμενε ίδια. Σήμερα, επίσης, η εξουσία μανιωδώς βαφτίζει και μετονομάζει. Αποκαλεί «μέτρο» την κύρωση, το «κέντρο φιλοξενίας» κέντρο κράτησης κ.ο.κ.

Άβυσσος οι επινοήσεις της εξουσίας για τον παραμερισμό του Συντάγματος. Επείγει επομένως η διαμόρφωση της θεσμικής και πολιτικής υπεράσπισής του.[4]

---

[1] Α. Μανιτάκης, «Το άδοξο τέλος της Μεταπολίτευσης και οι όροι ανάδυσης μιας νέας μεταπολεμικής περιόδου», constitutionalism.gr (Μάρτιος 2011-Φεβρουάριος 2012).

[2] Βλ. ενδεικτικά: D. Cole, J.X. Dempsey, Terrrorism and the Constitution, The New Press, 2006· Br. Ackerman, Before the Next Attack Yale University Press, 2006.

[3] E.C.H.R. (Plenary) Engel and Others v. The Netherlands, 8.6.1976.

[4] Από τα πολλά κείμενα που συμβουλεύθηκα, θα ήθελα να μνημονεύσω δύο αδημοσίευτα έργα νέων νομικών: τη διατριβή της διδάκτορος ΑΠΘ Μ. Παπαϊωάννου και το αναρτημένο άρθρο της δικηγόρου-μέλους της Ελ.Ε.Δ.Α. Ε. Θάνου.

Η περιφρόνηση των νομίμων...

Του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Το τελευταίο που θα περίμενε ν’ ακούσει ποτέ ο Αντώνης Μανιτάκης είναι ότι «κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ο προστάτης των επίορκων, των απατεώνων, των κοπανατζήδων και των τεμπέληδων». Ετσι ωμά, με την έπαρση της κληρονομημένης επώνυμης ισχύος, κατήγγειλε στη Βουλή τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης ο βουλευτής της Ν.Δ. Ανδρέας Ψυχάρης. Είναι κι αυτός ένας από τους πολλούς που απαιτούν δημοσιοϋπαλληλικό αίμα. «Εδώ και τώρα».
Διότι κατέληξαν ότι άλλο σοβαρό πρόβλημα δεν αντιμετωπίζουμε, κι όλα θα πάνε ρολόι αν κοπεί το αγκάθι των δημοσίων υπαλλήλων.Οι οποίοι, βέβαια, δεν διορίστηκαν μόνοι τους. Δεν είναι αυτοφυείς. Και όσοι ανόμησαν αλλά κατάφεραν να διασωθούν είχαν πλάτες. Και οι συνδικαλιστικές δεν αρκούν. Χρειάζονται πιο γερές· κομματικές.
Απάντησε, βέβαια, ο κ. Μανιτάκης. Απάντησε όμως με τον δικό του τρόπο: ήπια, μετρημένα, με στοιχεία, με υπεράσπιση της νομιμότητας. Και με κάποια μελαγχολία. Αλλά αυτά είναι σφόδρα αντιτηλεοπτικά. Γι’ αυτό και παίχτηκαν ελάχιστα σε όσα κανάλια θέλουν επίσης αίμα. Ισα για να τηρηθούν τα προσχήματα. Τα οποία, ως προς τον κ. Ψυχάρη λ.χ. και την προεκλογική και μετεκλογική υπερπροβολή του από ορισμένους διαύλους, τηρούνται όσο και στην υπερπροβολή της κ. Μαριάννας Βαρδινογιάννη, της κ. Ολγας Κεφαλογιάννη, του κ. Αδ. Γεωργιάδη, του κ. Βορίδη, του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη κ.ο.κ. Πώς να το κάνουμε. Υπάρχουν «οι αγαπημένοι των καναλιών» καθώς και «οι αγαπημένοι των τηλεστάρ», που έχουν τους δικούς τους προνομιακούς συνομιλητές· βρέξει-χιονίσει, έχουν-δεν έχουν κάτι να πουν, το στασίδι τους τούς περιμένει. Στους προνομιακούς, και όχι μονάχα των πρωινάδικων, συγκαταλέγονται κάποιοι χρυσαυγίτες. Μολαταύτα οι νεοφασίστες επιμένουν να αυτολατρεύονται σαν εξωσυστημικοί και «κομμένοι».
Ας επιστρέψουμε στον κ. Μανιτάκη. Και στον σεβασμό των νόμων που όρισε ως αυτονόητη υποχρέωση κάθε υπουργού. Σκέφτομαι, θέλω να πιστεύω όχι αυθαίρετα, ότι τη μελαγχολία που τουλάχιστον εγώ είδα στο πρόσωπό του κατά τη διάρκεια της αγόρευσής του δεν την προκάλεσε τόσο η σφοδρή επίθεση του κ. Ψυχάρη (μία από τις πολλές, άλλωστε, από την πλευρά του κυβερνητικού στρατοπέδου, που τυγχάνουν, μάλιστα, ασυνήθιστα συντονισμένες) όσο η αίσθηση της μοναξιάς, αν όχι και της ματαιότητας. Οσα λέει (για τη διάκριση των εξουσιών και των ρόλων ή για τους υπουργούς που δεν έχουν δικαίωμα να απολύουν πριν κρίνουν τα πειθαρχικά συμβούλια και η Δικαιοσύνη) δεν έχουν αντίκρισμα στους περισσότερους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας αλλά και σε πολλούς «ρεαλιστές» συναδέλφους του στο υπουργικό συμβούλιο. Αυτοί θέλουν αίμα. Εδώ και τώρα. Και αδιακρίτως. Επειδή η τρόικα απαιτεί. Επειδή τα μίντια παροτρύνουν. Οι νόμοι; Οι νόμοι μπορούν να περιμένουν. Οπως περίμεναν τόσες τετραετίες, όταν υπερψηφίζονταν μόνο και μόνο για να ’χει κάτι να περιφρονεί το κομματικό συμφέρον.

Το Δημόσιο, οι απολύσεις και η αλήθεια...

Του Γιωργου Κατρουγκαλου* απο την Ελευθεροτυπια...

Στις 22 Αυγούστου οι υπουργοί κ.κ.Στουρνάρας και Μανιτάκης πανηγύρισαν τη συμφωνία τους για τη μείωση του προσωπικού του Δημοσίου με μια κοινή δήλωση: «Δεν μείναμε στις λέξεις που μας χωρίζουν, αλλά στις διαδικασίες που μας ενώνουν». Για να μην τους χωρίζουν πια οι λέξεις, αποκτήσαμε καινούργιες, οργουελικής διπλολαλιάς, όπως «εφεδρεία», «προσυνταξιοδοτική διαθεσιμότητα», «κινητικότητα», που σημαίνουν όλες ένα πράγμα: «απόλυση με φερετζέ», κατά τη γλαφυρή διατύπωση του συναδέλφου Α. Καζάκου.

Για να τις αποδεχθεί δε η κοινή γνώμη, στήθηκε μια υποδειγματική γκεμπελική εκστρατεία, βασισμένη σε μια σειρά από ψέματα. Η δικαιολογημένα κακή εικόνα που έχουμε όλοι μας, από το γενικότερο ξεχαρβάλωμα της διοικητικής μηχανής από τον παλαιοκομματισμό, διευκολύνει ιδιαίτερα την άκριτη υποδοχή των ψεμάτων αυτών.
Ψέμα 1ο: το κράτος είναι μεγάλο και πρέπει να μειωθεί.
Το ελληνικό Δημόσιο δεν πάσχει από υπερτροφία, εφ' όσον τόσο από πλευράς υπαλλήλων όσο και από πλευράς μισθολογικής δαπάνης βρίσκεται περίπου στο μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αντιθέτως, πάσχει από ανισοκατανομή των ανθρώπινων πόρων, κυρίως λόγω των συνεχών πελατειακών πρακτικών του παλαιοκομματισμού, δηλαδή από υπερπληθυσμό στις «ευγενείς» θέσεις και υποστελέχωση των κοινωνικών και ελεγκτικών υπηρεσιών. Εάν η μείωση που επιβάλλουν τα Μνημόνια, ίση με το 22% του υπηρετούντος προσωπικού, υλοποιηθεί, τότε οι δημόσιες δαπάνες θα μειωθούν σε ποσοστό γύρω στο 9% του ΑΕΠ, μικρότερο και από τις χαμηλότερες δαπάνες των χωρών του ΟΟΣΑ.
Ψέμα 2ο: οι διαφόρου τύπου εφεδρείες εξορθολογίζουν το Δημόσιο.
Η δημόσια θέση δεν υπάρχει για χάρη του δημοσίου υπαλλήλου, αλλά ο δημόσιος υπάλληλος κατέχει θέση που πρέπει να εξυπηρετεί κάποιο σκοπό δημοσίου συμφέροντος. Συνεπώς, η προφανής λύση για τον εξορθολογισμό της διοίκησης είναι να γίνει εξ αρχής καταγραφή των πραγματικών αναγκών της. Στη συνέχεια, να αναμορφωθούν οι οργανωτικές δομές, ώστε να υπηρετούν πράγματι τις ανάγκες αυτές -και μόνο τότε, έπειτα από αξιολόγηση που θα είναι τίμια και ουσιαστική, να κατανεμηθούν οι υπάλληλοι στις θέσεις στις οποίες θα είναι χρήσιμοι, ανάλογα με τα προσόντα τους.
Μέχρι σήμερα και οι τρεις «εφεδρείες» των νόμων 3986/2011, 4024/2011, 4093/2012 έκαναν ακριβώς τα αντίθετα: επέβαλαν οριζόντιες περικοπές, σε όλες τις υπηρεσίες του δημόσιου τομέα, ανεξαρτήτως εάν αυτές παρουσιάζουν λειτουργικά και οργανικά κενά ή πλεονάζον προσωπικό. Για το λόγο αυτό η πρώτη εφεδρεία που εφαρμόστηκε κρίθηκε ήδη από το Συμβούλιο της Επικρατείας αντισυνταγματική. (Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαρρέουν πριν από την επίσημη δημοσίευση της απόφασης, κατά απαράδεκτη πρακτική που διαιωνίζεται.)
Ψέμα 3ο: αντισυνταγματική είναι μόνον η διαθεσιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, όχι όσων εργάζονται στο Δημόσιο με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου δημοσίου δικαίου.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει αρμοδιότητα να κρίνει επί της συνταγματικότητας των μέτρων που αφορούν μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους, για το λόγο αυτό και φέρεται να απέρριψε την αίτηση ακύρωσης της ΑΔΕΔΥ ως προς το σκέλος της που αναφερόταν στο προσωπικό με σχέση ιδιωτικού δικαίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι η διαθεσιμότητα είναι συνταγματική για τους εργαζομένους αυτούς. Το αντίθετο, πληθαίνουν συνεχώς οι αποφάσεις των αρμόδιων πολιτικών δικαστηρίων που κρίνουν αντισυνταγματικό το μέτρο και για τους τελευταίους.
Ψέμα 4ο: η τελευταία εφεδρεία («διαθεσιμότητα») του ν. 4093/2012 δεν είναι αντισυνταγματική.
Και στην τελευταία αυτή περίπτωση, προηγήθηκε η κατάργηση των οργανικών θέσεων και η θέση σε διαθεσιμότητα όσων τις κατείχαν, με εντελώς αυθαίρετο και «μπακάλικο» τρόπο και χωρίς να έχει προηγηθεί η αναγκαία μελέτη για την οργανωτική δομή των δημοσίων υπηρεσιών ή αξιολόγηση των υπαλλήλων.
Ψέμα 5ο: τα Μνημόνια δεν προβλέπουν απολύσεις.
Πρόκειται για μισή αλήθεια: πράγματι και τα τρία Μνημόνια προβλέπουν μείωση του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης κατά 150.000 μέχρι το τέλος του 2015· δεν αναφέρονται ρητά σε απολύσεις. Είναι όμως προφανές ότι όσες και να είναι οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και οι «επίορκοι» δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί ο στόχος αυτός χωρίς να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι.
Η συρρίκνωση του κράτους -και ειδικά των κοινωνικών υπηρεσιών- αποτελεί μια από τις βασικές συνταγές του νεοφιλελευθερισμού και πεμπτουσία των «διαβόητων» διαρθρωτικών αλλαγών του ΔΝΤ. Θα πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι εάν πραγματοποιηθεί, δεν θα είναι μόνο -ούτε κυρίως- οι δημόσιοι υπάλληλοι χαμένοι. Θα είναι η καθημερινότητά μας. Θα είναι οι υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης, κοινωνικής φροντίδας, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της φοροδιαφυγής. Το Δημόσιο δεν υπάρχει προς χάρη των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά της κοινωνίας. Οταν, φυσικά, λειτουργεί σωστά και όχι πελατειακά.
* Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΔΠΘ

Το κράτος για ό,τι περισσεύει;

ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ*, απο την Αυγη...

Πριν από λίγα χρόνια, όταν ήμουν μέλος της συγκλήτου της ΑΣΟΕΕ, ο τότε πρύτανης, για να υποστηρίξει τα δίδακτρα στις μεταπτυχιακές σπουδές, είπε σε μια συνεδρίαση: "ξέρουμε ότι μια δωρεάν υπηρεσία είναι πάντα και χαμηλής ποιότητας". Έμεινα με το στόμα ανοιχτό και, δυστυχώς, εκείνη τη στιγμή δεν είχα τα αντανακλαστικά να αντιδράσω. Ο εν λόγω πρύτανης είχε κατέβει στις πρυτανικές εκλογές ως η αριστερή επιλογή. Βέβαια, μιλάμε για το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, οπότε οι έννοιες Αριστερά - Δεξιά είναι κάπως σχετικές.
Αλλά και πάλι, δεν είναι λίγο πράγμα ένας πρύτανης από τον προοδευτικό χώρο να μην νιώθει την υποχρέωση να υποστηρίξει τις αξίες του δημόσιου πανεπιστημίου, να μην αναδεικνύει το λειτούργημα και τη δημόσια προσφορά των πανεπιστημιακών, να μην προωθεί την εκπαίδευση ως κοινό εγχείρημα ολόκληρης της κοινωνίας. Η δική μου εμπειρία στη Βρετανία, πριν έρθω στην Ελλάδα, μου είχε μάθει το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που υποστήριζε ο πρύτανης. Η δωρεάν παιδεία και υγεία αποτέλεσαν το καμάρι των Εργατικών στην εποχή πριν από τον Μπλερ και τους Νέους Εργατικούς. Οι υπηρεσίες, για την εποχή τους, ήταν υψηλής ποιότητας. Η πλειοψηφία των γιατρών, νοσηλευτών και εκπαιδευτικών λειτουργούσε με μεγάλη αίσθηση δημόσιας προσφοράς. Δεν ήταν, βεβαίως, όλα τέλεια και υπήρχε μεγάλη συζήτηση για τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες. Και περιττή γραφειοκρατία υπήρχε, και στοιχεία αυταρχισμού, και έλλειψη κοινωνικής λογοδοσίας. Αλλά κανείς προοδευτικός άνθρωπος δεν ισχυρίστηκε ότι τα προβλήματα είχαν να κάνουν με το ότι μαθητές, φοιτητές και ασθενείς, οι μετέπειτα "πελάτες" των υπηρεσιών, δεν πλήρωναν για τις υπηρεσίες που προσφέρονταν.
Δεκαπέντε περίπου χρόνια μετά, στη Βουλή των Ελλήνων πια, η ίδια δυσάρεστη έκπληξη. Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης μας ανακοινώνει στην ολομέλεια ότι το κράτος πρέπει να κρατήσει μόνο τις λειτουργίες που δεν θέλει ή δεν μπορεί να αναλάβει ο ιδιωτικός τομέας. Όπως και στην περίπτωση του πρύτανη, ο κ. Μανιτάκης προέρχεται από τον προοδευτικό χώρο. Αλλά έχει πολύ λιγότερες δικαιολογίες. Γιατί η παρέμβαση του πρύτανη έγινε την εποχή της ιδεολογικής παντοδυναμίας του νεοφιλελευθερισμού. Τι δικαιολογία έχει σήμερα ο κ. υπουργός; Θεωρεί ότι η κρίση του 2008, παγκοσμίως αισθητή, προήλθε από το γεγονός ότι δεν ολοκληρώθηκε το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα; Ότι η κρίση θα είχε αποφευχθεί αν η ιδιοτέλεια και το ιδιωτικό κέρδος είχαν μπολιάσει, όχι μόνο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά και τους τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης; Έχει διαβάσει κάτι για τις ανισότητες της εποχής και πώς αυτές συνδέονται με την κρίση; Θεωρεί ότι, όταν αναλάβει ο ιδιωτικός τομέας περισσότερους τομείς της κοινωνικής ζωής, θα μειωθούν οι ανισότητες ή η περιθωριοποίηση ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, θα υπάρχει λιγότερη διαφθορά;
Και τι να πει κανείς για τη Δημοκρατική Αριστερά; Δεν έχει πάτο το βαρέλι; Ξεκίνησαν με την αντίθεση προς το Μνημόνιο, τόσο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης όσο και για λόγους οικονομικής αποτελεσματικότητας. Μετά είπαν ότι δεν θα επιτρέψουν να πληρώσουν το κόστος της πολιτικής τα πιο αδύνατα κοινωνικά στρώματα, αλλά, τώρα πια, εντός του πλαισίου των Μνημονίων. Μετά, ότι το βασικό είναι να μείνουμε εντός ευρώ και άρα οι κόκκινες γραμμές των εκλογών πρέπει να ξεπεραστούν. Και θα φανταζόταν κανείς ότι το τελευταίο καταφύγιο θα ήταν το αξιακό. Δηλαδή, ναι μεν συμμετοχή σε μια κυβέρνηση με δύσκολους συσχετισμούς εντός και εκτός συνόρων, αλλά διατηρώντας τις αξίες της ανανεωτικής Αριστεράς. Αλλά τώρα μαθαίνουμε ότι ο υπουργός, πρόταση της ΔΗΜ.ΑΡ., συμμερίζεται τον σκληρό πυρήνα των νεοφιλελεύθερων αξιών. Ο ιδιωτικός τομέας όπου θέλει και μπορεί, το κράτος για ό,τι περισσεύει: για την κοινωνικοποίηση των ιδιωτικών ζημιών, για τις μη κερδοφόρες δραστηριότητες (ψηφιακή υγεία, για παράδειγμα), για την προστασία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, για τη μεταφορά πλούτου από τους φτωχούς προς τους πλούσιους. Για τους πολλούς, φτηνές και χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες. Για τους λίγους, καλές και ακριβές. Ό,τι χρειάζεται, δηλαδή, για την προστασία των εξουσιών τους.
*Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Το κατά Μανιτάκη κράτος...

του κ. Γεωργιου Μαλουχου απο το Βημα...

Μέσα στο χάος των εξελίξεων γύρω από τη «λίστα Λαγκάρντ», δεν δόθηκε η αναγκαία προσοχή σε κάτι πρωτοφανές: στον ορισμό του κράτους «κατά Μανιτάκη», ο οποίος, προχθές, δήλωσε στη Βουλή ότι η κυβέρνηση προτίθεται να διατηρήσει μόνον τις αναγκαίες και χρήσιμες για το κοινωνικό σύνολο δημόσιες υπηρεσίες, δηλαδή, όπως ρητά είπε, εκείνες «που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιτελέσουν ιδιωτικοί φορείς, υπό την απαράβατη προϋπόθεση ότι το κόστος λειτουργίας τους δεν θα επιβαρύνει υπέρμετρα ή αδικαιολόγητα τον έλληνα φορολογούμενο».

Ουδείς σώφρων άνθρωπος επιθυμεί τη διατήρηση ενός θηριώδους, πανάκριβου, εν πολλοίς διεφθαρμένου και αρτηριοσκληρωτικού κράτους – κι όσοι τα γράφαμε αυτά συστηματικά ήδη από τη δεκαετία του ΄90, ήμασταν «φασίστες», «δεξιοί», «εχθροί του λαού»... Όμως, τώρα πάμε στο απόλυτα άλλο άκρο; Ψυχραιμία!

Ο νέος αυτός ορισμός του κράτους δεν είναι καινοφανής μόνον για τα ελληνικά, αλλά και για τα ευρωπαικά δεδομένα – ίσως όχι μόνον και γι' αυτά στον δυτικό κόσμο. Ο κ. Μανιτάκης, κατά τα λοιπά «αριστερογενής» και συμμετέχων στον «αριστερό» πυλώνα της κυβέρνησης, αλλά, το κυριότερο, καθηγητής του συνταγματικού δικαίου, κήρυξε τώρα ένα δόγμα που δίπλα του ο θατσερισμός και ο ρηγκανισμός της δεκαετίας του ΄80 μοιάζουν με το… κουμουνιστικό μανιφέστο.

Το κράτος λοιπόν είναι εκείνο που περισσεύει από το επιχειρηματικό ενδιαφέρον των ιδιωτών. Ό,τι αποφασίσουν ότι δεν τους ενδιαφέρει είναι κράτος. Μερικά πρακτικά ερωτήματα: λ.χ., η Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, στην οποία είναι καθηγητής ο κ. Μανιτάκης, αν αύριο το πρωί ενδιαφέρει κάποιον ιδιώτη, φεύγει από το κράτος; Η εθνική άμυνα; Η αστυνομία; Τα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία; Τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης; Οι φυλακές; Το διπλωματικό σώμα;… Όλα αυτά πρέπει να φύγουν προς τους ιδιώτες, αν υποτεθεί ότι εκείνοι ίσως ενδιαφερθούν;

Ο νεοφώτιστος υπερνεοφιλελεύθερος καθηγητής, θα έπρεπε να θυμάται ότι η αμετροέπεια δεν βοηθά, ειδικά σε τέτοιους καιρούς. Και θα ήταν καλό να διευκρινίσει αν επρόκειτο περί γλωσσικού ολισθήματος πάνω στην ένταση, ή αν εννοεί αυτά που λέει.

Γιατί στην πρώτη περίπτωση, μπορεί κάτι τέτοιο να δικαιολογηθεί. Αν όμως το εννοεί, και δεδομένων των όσων συμβαίνουν με την υπαγωγή της χώρας στον διεθνή οικονομικό έλεγχο, το πράγμα αλλάζει. Και γίνεται όχι απλώς φαιδρό, αλλά και επικίνδυνο…

Τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι...

Αυθορμητες μεταβολες...

Στην εκπληκτική ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα, «Μια ζωή την έχουμε», αναπτύσσεται η «θεωρία του Μανδαρίνου»:
Μανώλης: Αν σου πουν ότι τώρα εδώ στην Αθήνα θα πατήσεις ένα κουμπί και την ίδια στιγμή στα βάθη της Κίνας θα πεθάνουν τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι, αλλά εσύ θα γίνεις πάμπλουτος, το πατάς το κουμπί?
Κλέων: Τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι στα βάθη της Κίνας…
Μανώλης: Κίτρινοι, σαν τις χρυσές λίρες!
Κλέων: Πες τρεισήμισι, κάθε μανδαρίνος και λίρα… και πάλι θα το σκεφτόμουνα.
Η «θεωρία» είναι ένα πολύ όμορφο παράδειγμα της διαλεχτικής ατομικού/συλλογικού, και σαν τέτοιο αποτελεί μια κωδικοποίηση που δεν έβγαλα από το μυαλό μου από μικρό παιδί που πρωτοείδα την ταινία.
Όμως τελικά βρέθηκε κάποιος που το πάτησε το κουμπί. Ένας υπουργός, ένας διανοητής με “αριστερά” διαπιστευτήρια, ένας υπάλληλος των τραπεζών, όπως θες πες το, πάτησε το κουμπί και απολύθηκαν με μιας τρεις χιλιάδες άνθρωποι. Όχι στην Κίνα (αν έχει σημασία αυτό). Δεν ξέρω τι κέρδος θα έχει ο άνθρωπος αυτός, τι κέρδος θα έχει η τάξη που τον στηρίζει και αν τελικά θα τη βγάλει καθαρή. Εσύ όμως τι νομίζεις? Δεν είναι δικοί μας οι άνθρωποι αυτοί, δεν είναι κάποιοι από μας? Εκείνο το κάθαρμα που σκοτώνει τους μανδαρίνους γίνεται τελικά πλούσιο. Εσύ γιατί σωπαίνεις?

Αυτόματη απόλυση: Το ανώτατο στάδιο του Μανιτακισμού!

συσπείρωση αριστερών μηχανικών...

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ δημοσίου ενάντια στις απολύσεις και τα νέα μέτρα

www.syntonismos.gr

contact@syntonismos.gr

Με νέα Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ 237/Α/5-12-12), την τρίτη κατά σειρά που (ξανα)αλλάζει τις διατάξεις του κατάπτυστου Ν. 4093/2012, η τρικομματική κυβέρνηση αποφασίζει και διατάζει ότι: ΟΤΑΝ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΣΟΥ ΣΧΕΣΗ, ΑΥΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ ΤΟΥ delete ΣΤΟ ΜΗΤΡΩΟ (apografi.gov.gr) ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ και ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!

Τι σημαίνει αυτό;

Παρακάμπτεται οποιαδήποτε άλλη δικαιοδοσία, και παύει η βασική διοικητική αρχή ότι ο υπογράφων την πρόσληψη (π.χ. αρμόδιος Υπουργός, Δήμαρχος, Πρύτανης κ.λπ.) είναι και αυτός που έχει την αρμοδιότητα της όποιας απόλυσης. Με τον τρόπο αυτό, βέβαια, παρακάμπτεται ακόμη και το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων και των ΟΤΑ, όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα –αλλά δεν είναι και η μόνη σελίδα του Συντάγματος που έχει κουρελιαστεί ως τώρα από τους «έγκριτους» νομικούς και Συνταγματολόγους της κυβέρνησης!

Μιας και δεν έλαβε τις διαπιστωτικές πράξεις που ήθελε, ο κος Μανιτάκης εξαφανίζει και αυτόν το σκόπελο των «διαπιστωτικών», θεσμοθετώντας ότι, εφόσον οι αρμόδιοι φορείς δεν έχουν απολύσει τους υπαλλήλους τους, όπως τους ζήτησαν, μπορεί να τους απολύσει το ΥΔΜΗΔ μέσω του ηλεκτρονικού μητρώου της απογραφής, χωρίς να είναι «αναγκαία η έκδοση σχετικής πράξης». Με ένα delete, καθάρισαν!

Ποιους αφορά;

Σε πρώτη φάση τους ΙΔΑΧ ΔΕ Διοικητικού, όπως περιγράφονται από τη διαβόητη παράγραφο Ζ4 του Ν. 4093, τους οποίους η κυβέρνηση βιάζεται να εξαφανίσει από τις λίστες μισθοδοσίας! Όμως, το άρθρο δεν είναι γραμμένο μόνο για τους συγκεκριμένους υπαλλήλους, είναι γραμμένο για όλους: θέλει να μας πείσει ότι από δω και πέρα, όποτε θα βγαίνει ένας νέος νόμος (ή Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, τώρα που πήραν το κολάι) που θα θεσμοθετεί ότι σε διαθεσιμότητα μπαίνουν αυτόματα όσοι είναι κοντοί, ψηλοί, φαλακροί ή σκέτο μη αρεστοί, δεν έχει  νόημα να κινητοποιούμαστε, να κάνουμε κατάληψη στα Διοικητικά και να εμποδίζουμε τις πράξεις απόλυσης, αφού μπορεί ο ίδιος ο Υπουργός ΔΜΗΔ και το επιτελείο του, ακόμη κι από τη ζεστασιά του σπιτιού τους  (μιας και αυτοί έχουν λεφτά για πετρέλαιο…) να μας διαγράφουν μέσω ίντερνετ. Έτσι λοιπόν σχεδιάζουν να απολύουν 6.000 υπαλλήλους κάθε τρίμηνο του 2013…

Κύριοι της κυβέρνησης, υπάρχουν και πιο πρωτότυπες λύσεις: η απόλυση με αυτόματο τηλεφωνητή, η απόλυση μέσω sms, ή ίσως ένα τετραψήφιο νούμερο σαν αυτά του ΕΟΠΥΥ (με χρέωση του εργαζόμενου πάντα) το οποίο να μας ανακοινώνει κάθε μήνα τις λίστες των απολυμένων. Έτσι θα σας ζήλευαν και οι πιο ευφάνταστοι εργοδότες του ιδιωτικού τομέα!

Θα ήταν πραγματικά γελοία η κατάσταση την οποία έχουν δημιουργήσει και την ονομάζουν ακόμη «δημοκρατία», αν δεν αφορούσε χιλιάδες ζωές, χιλιάδες εργαζόμενους!

Κύριοι της κυβέρνησης, δεν μας σταματάτε! Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτή τη φασιστικής έμπνευσης και πρωτόγνωρη (για τα δικά τους νομικά ήθη) πρακτική, κρύβεται η μεγάλη αδυναμία τους: ουσιαστικά παραδέχονται ότι τα χουν βρει σκούρα με τις κινητοποιήσεις που είναι σε εξέλιξη, με τις απεργίες, με τις διαπιστωτικές που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΦΥΓΕΙ. Στην αρχή προσπάθησαν με το καλό («δεν είναι απολύσεις, είναι μετακινήσεις»), μετά επιστράτευσαν τους εισαγγελείς (όπως στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηρακλείου) και τις απειλές («αν δεν δώσετε στοιχεία, θα βγείτε όλοι στην ανεργία»). Πόνταραν ότι θα κουραστούμε ή ότι θα ακούσουμε τις «ψύχραιμες» φωνές πολλών συνδικαλιστικών ηγεσιών που προσπαθούν να «κατευνάσουν» τα πνεύματα.

Αυτοί έχουν το όπλο των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, εμείς έχουμε την πραγματική δύναμη: τη συλλογικότητα και τον αγώνα.  Κανένας μόνος του, να συνεχίσουμε πιο δυναμικά, ειδικά τώρα. Προσπαθούν να μας βάλουν να φαγωθούμε μεταξύ μας: όσοι «εξαιρούνται» και όσοι «εμπίπτουν». Όμως, η ενότητά μας είναι αυτή που κατάφερε να στριμώξει την κυβέρνηση.

ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΑΠΟΛΥΘΕΙ! Μπορούμε να μπλοκάρουμε το νόμο και θα το κάνουμε

Να συντονίσουμε τα βήματά μας όλοι οι χώροι που βρίσκονται σε κινητοποίηση.

Καλούμε όλους τους χώρους του δημοσίου να μπουν στον αγώνα, πριν τους χτυπήσει την πόρτα η «διαθεσιμότητα» μέσω της «αξιολόγησης», των νέων Οργανογραμμάτων των Υπουργείων, των συγχωνεύσεων δομών και των πειθαρχικών.

Όλοι-ες αύριο στην πορεία μαζί με τους εργαζόμενους των Δήμων στις 13:00 στην Πλατεία Καραϊσκάκη και πορεία στο ΥΔΜΗΔ

Δεν υπάρχουν αθώοι σ’ αυτή την κυβέρνηση...

Του Αντώνη Δ. Μάντζιου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» του κ. Μανιτάκη.

Τις μαύρες μέρες της χούντας του Ζαγοριανάκου μας θύμισε η απειλή του κ. Μανιτάκη εν είδει «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», σύμφωνα με την οποία:
1. Για τους φορείς που δεν ανταποκρίθηκαν στις νόμιμες υποχρεώσεις τους θα λάβει υπ’ όψιν τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του από την απογραφή,
2. Θα θέσει σε διαθεσιμότητα το σύνολο του προσωπικού της κατηγορίας ΔΕ διοικητικού που εργάζονται με σχέση εργασίας Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου, χωρίς τις εξαιρέσεις που προβλέπονται από το νόμο.
Και όλα αυτά από έναν υπουργό δημοκρατικής κυβέρνησης, έναν συνταγματολόγο, έναν υπουργό της συγκυβερνώσας με τη Ν.Δ. Αριστεράς.
Λες και δεν υπάρχει Σύνταγμα, λες και δεν υπάρχουν νόμοι, λες και όλα γίνονται ελέω Μέρκελ και τρόικας.
Η άρνηση των δήμων να παραχωρήσουν στοιχεία για τον εντοπισμό των υπό διαθεσιμότητα-απόλυση υπαλλήλων, από πότε κύριε συνταγματολόγε σημαίνει εφαρμογή της χιτλερικής έμπνευσης συλλογικής ευθύνης;
Από πότε σημαίνει παραβίαση αυτού του ίδιου του νόμου που προβλέπει τις εξαιρέσεις; Από πότε καταλύεται η συνταγματική αυτοτέλεια των ΟΤΑ και ανθρώπους που δεν διορίζει η κυβέρνηση μπορεί να τους απολύει;
Αφού κατάπιε ο κ. συνταγματολόγος το «όχι» στις απολύσεις και το μετέτρεψε σε διαθεσιμότητα ενός χρόνου και μετά απολύσεις, αφού καταπίνει τις προβλεπόμενες από το Μνημόνιο απολύσεις των 150.000 μέχρι το 2016, αφού αποδέχτηκε το ρόλο του υπουργού των απολύσεων στο δημόσιο τομέα, τώρα κατακτά και το ρόλο του Ζαγοριανάκου. Αποφασίζομεν και διατάσσομεν, λοιπόν.
Όλο το Μνημόνιο 3 σε ένα άρθρο, παραβιάζοντας την κοινοβουλευτική δημοκρατία, εκβιάζοντας τους βουλευτές να μην τοποθετηθούν διαφορετικά σε επιμέρους προτάσεις. Αντιμετώπιση επί το χείρον προβλέψεων του Μνημονίου με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου οι οποίες κατ’ ουσίαν εκδίδονται παράνομα μια και δεν υπάρχουν έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης, αφού ανέχεται τους επιτρόπους σε υπουργεία και δήμους (θυμάστε, αλήθεια, τους στρατιωτικούς επιτρόπους επί χούντας κ. καθηγητά;), αφού δέχτηκαν μοιραίοι και άβουλοι αντάμα να υπογράψουν το Μνημόνιο το οποίο συνέταξαν οι δανειστές στα αγγλικά και μας το μετέφρασαν, χωρίς καλά-καλά να μπορέσουν να το διαβάσουν οι υπουργοί ( βλ. τηλεοπτικό κλάμα του έτερου «Καππαδόκη», κ. Ρουπακιώτη), αφού λοιπόν έκαναν όλα αυτά τα μεγάλα και επικίνδυνα, γιατί αλήθεια να μην μπορεί να εκβιάσει τους 2-3.000 υπαλλήλους ΔΕ Αορίστου Χρόνου των δήμων;
Γιατί να μην προσπαθεί να στρέψει τους μεν κατά των δε, γιατί να μη θέλει να τιμωρήσει όλους τους ΔΕ Αορίστου Χρόνου επειδή οι σύλλογοί τους, όλοι εργαζόμενοι στην Τ.Α. και οι Δήμοι συμπαραστεκόμενοι στον αγώνα τους για να μην υπάρχουν απολύσεις δεν χορηγούν τα στοιχεία στο υπουργείο;
Το μόνο καλό σε όλα αυτά είναι ότι έπεσαν οι μάσκες. Αυτών που μιλούσαν για τερματισμό των μειώσεων μισθών και συντάξεων, αυτών που μιλούσαν για επαναδιαπραγμάτευση αλλά και της συγκυβερνώσας Αριστεράς που μιλούσε για απαγκίστρωση από το Μνημόνιο. Έπεσαν οι μάσκες και αποδείχτηκε ότι τίποτα δεν κερδίζεις με τα παρακάλια, τίποτα δεν κερδίζεις αποδεχόμενος το ρόλο του καλού μαθητή της Μέρκελ. Έπεσαν οι μάσκες και αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει δημοκρατία με Μνημόνιο, δεν υπάρχουν κοινοβουλευτικές διαδικασίες με το Μνημόνιο, δεν υπάρχει εθνική ανεξαρτησία με το μνημόνιο. Αλλά δεν υπάρχει και ανθρωπιά με το Μνημόνιο, δεν υπάρχει δικαιοσύνη, δεν υπάρχει και ισότητα. Και επειδή δεν υπάρχει και οικονομική διέξοδος με το Μνημόνιο, είναι η ώρα της ανατροπής. Είναι η ώρα να φουσκώσει το ποτάμι της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, να φουσκώσει το ποτάμι του λαϊκού κινήματος και να συμπαρασύρει στο διάβα του όλη τη σαπίλα, την καμαρίλα, τον πολιτικαντισμό, τους νέους δωσίλογους, τους νέους τυράννους, τους νέους υπηρέτες των ντόπιων και ξένων αφεντάδων.
Και όσο πιο πολλή η σαπίλα και οι ξεπουλημένοι, τόσο πιο δυνατό πρέπει να είναι το ποτάμι του λαϊκού κινήματος και της Ριζοσπαστικής Αριστεράς γιατί ο εχθρός είναι δυνατός, οι μελλούμενες συγκρούσεις πολύ δυνατές και τα συμφέροντα μεγάλα.
Ο μεγαλομανής Μανιτάκης, ο κλαψιάρης Ρουπακιώτης, ο ψυχρός συγκυβερνήτης Κουβέλης αποδεικνύουν ότι κανείς δεν είναι ανεύθυνος σε αυτή την κυβέρνηση και στα κόμματα που τη στηρίζουν, κανείς δεν μπορεί να νίψει τας χείρας του, κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε.
Απεναντίας, οι τρεις τους και οι ομογάλακτοί τους αποδεικνύονται το φύλλο συκής του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και του ξεπουλήματος της πατρίδας μας.

* Ο Αντώνης Δ. Μάντζιος
είναι Οικονομολόγος, δημοτικός σύμβουλος Κατερίνης

Δόθηκε εντολή να πατήσουν delete σε όσους προορίζονται για απόλυση...

AlfaVita...

Το θράσος και η αναλγησία της τρικομματικής κυβέρνησης δεν έχουν όριο!
Σήμερα, Σάββατο 17 Νοεμβρίου, την ώρα που ήταν σε εξέλιξη η πορεία για τα 39 χρόνια από την εξέγερση των φοιτητών, ως άλλοι Χουντικοί, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης έδινε εντολή για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων μέσω ίντερνετ! Συγκεκριμένα, έδωσε προφορική εντολή στους Διευθυντές Διοικητικού των Υπουργείων και των φορέων που εντάσσονται στη ρύθμιση περί απολύσεων του Ν. 4093 να μπουν στην ηλεκτρονική βάση δεδομένων των δημοσίων υπαλλήλων (apografi.gr) και να πατήσουν DELETE στους ΙΔΑΧ ΔΕ Διοικητικού που προορίζονται για απόλυση, με άμεσο αποτέλεσμα να μην υπολογιστούν στη μισθοδοσία των επομένων μηνών. Τους ζητά να διαγράψουν ακόμη και αυτούς για τους οποίους υπάρχει αμφιβολία αναφορικά με το αν εξαιρούνται (π.χ. πολύτεκνοι, μονογονεϊκές οικογένειες που δεν έχουν προσκομίσει ακόμη τα δικαιολογητικά). Μάλιστα, ζητήθηκε από τους υπεύθυνους να το κάνουν ακόμη και από το σπίτι τους, αν δεν μπορούν να μεταβούν στο γραφείο τους!

Τι σημασία έχει που ούτε οι καταστάσεις έχουν οριστικοποιηθεί, ούτε τα στοιχεία έχουν από τους φορείς που βρίσκονται σε κατάληψη, ενώ ακόμη και ο νόμος-έκτρωμα που οι ίδιοι ψήφισαν δίνει περιθώριο 10 ημερών για να εκδοθούν οι διαπιστωτικές πράξεις; Χωρίς καμία πράξη κατάργησης οργανικής θέσης, χωρίς καμία υπογεγραμμένη διαπιστωτική πράξη απόλυσης, μόνο με προφορική εντολή, ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ και ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ απολύσεις και κόβουν τους μισθούς!
Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ζητά τα στοιχεία ΟΛΩΝ των υπαλλήλων ΙΔΑΧ, ακόμη και αυτών που εξαιρούνται (προς ώρας) από τη διαθεσιμότητα, καθώς και το σύνολο του προσωπικού. Είναι προφανές ότι το ΥΔΜΗΔ «κόβει και ράβει», και συνεχώς διευρύνει τον αριθμό των προς απόλυση (με προφορικές «ερμηνείες» του Νόμου) προκειμένου να πιάσει τους στόχους της Τρόικας.
Αυτός είναι ο κος Μανιτάκης και η παρέα του:
Ανήμερα Πολυτεχνείου, να καταστρατηγούν το Σύνταγμα και κάθε έννοια δικαίου μην και τους τραβήξει το αυτί η Τρόικα.
Ανήμερα Πολυτεχνείου, να περνάνε αυτόφωρο δασκάλους και υπαλλήλους του δήμου γιατί ενοχλήθηκε ο Γερμανός πρόξενος.
Ανήμερα Πολυτεχνείου να μας θυμίζουν ότι πάντα υπήρχαν δοσίλογοι σε αυτή τη χώρα.
Απόγονοι της Χούντας, δεν θα ξεμπερδέψετε με ένα delete!
Αυτή τη στιγμή ένα ένα τα Υπουργεία και οι φορείς του δημοσίου μπαίνουν σε κινητοποιήσεις διαρκείας, για να μπλοκάρουν την εφαρμογή του νόμου, για να σταματήσουν τις απολύσεις, για να φύγει η τρικομματική λαίλαπα, η Τρόικα και τα Μνημόνια. Όποιοι σήμερα βοηθούν, είτε με τη σιωπή τους είτε «εκ καθήκοντος», στην απόλυση συναδέλφων τους, ετοιμάζουν τη δική τους απόλυση αύριο.

Όμως, όσα delete κι αν κάνουν, οι απολύσεις είναι άκυρες, παράνομες και δεν θα περάσουν. Όσες «υποσχέσεις» κι αν δώσουν, όσες «απειλές» κι αν εκτοξεύσουν (γιατί τα κάνουν και τα δύο), ο φόβος είναι πλέον στο δικό τους στρατόπεδο. Αυτές οι μεθοδεύσεις είναι κινήσεις πανικού ΓΙΑΤΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ ΤΑ ΨΩΜΙΑ ΤΟΥΣ.
Τώρα είναι η ώρα να βγουν μπροστά όλοι οι χώροι του δημοσίου: δεν έχει σημασία αν εξαιρούμαστε ή όχι από αυτή τη ρύθμιση. Σήμερα είναι οι πρώτες 2.000-3.000, αύριο είναι οι 25.000 και μετά οι 150.000 κεφαλές επί πίνακι για να ικανοποιηθούν οι γραφές του Μνημονίου.
Δεν περιμένουμε καμιά ΑΔΕΔΥ, καμιά πουλημένη Ομοσπονδία να «μας σώσει». Μόνο οι συνελεύσεις, οι ανυποχώρητες απεργίες-καταλήψεις και οι συντονισμένοι αγώνες των ίδιων των εργαζομένων μπορούν να δώσουν διέξοδο, ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ! ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΜΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ.
Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο θα δώσουν την απάντηση που αρμόζει, μαζί με όλο το λαό.
Όπως και τότε μια δράκα αποφασισμένων έγραψαν την αρχή του τέλους για τη Χούντα των συνταγματαρχών, έτσι και σήμερα να αποτελέσουμε τη σπίθα που θα ανάψει το φιτίλι της ανατροπής της κυβέρνησης, της Τρόικας και των υποστηριχτών τους.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ

στον δημόσιο τομέα