Υποθέσεις κατόπιν εορτής και κάλπης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Τίποτα πιο κοινότοπο από το ότι η γραμμένη Ιστορία δεν ξαναγράφεται. Ούτε από καλοπιάσματα καταλαβαίνει ούτε από ξόρκια. Οι «πίσω της σελίδες» μένουν ασυγκίνητες στις αναδρομικές επιδιορθωτικές επεμβάσεις και στις αργοπορημένες υποθέσεις. Κι ωστόσο το ανθρώπινο μυαλό είναι φτιαγμένο να δουλεύει στα μικρά και στα μεγάλα και με εκ των υστέρων εικασίες και πιθανολογήσεις.
Εστω λοιπόν κι αν δεν έχει ιστορικό νόημα, φαίνεται κατ’ αρχάς λογική η προσέγγιση μέσα από το πρίσμα του «αν» των ψυχρών αερίων μαζών, με προέλευση το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον, που ήρθαν μετεκλογικά να αναιρέσουν τον λίβα του εθιμοτυπικού προεκλογικού «θα» και των κυβερνητικών διαβεβαιώσεων ότι «Μνημόνια τέλος»· άλλωστε «σκίζονται κάθε μέρα».

Αν οι δηλώσεις του κ. Σόιμπλε για πιθανότατο νέο «πακέτο στήριξης» είχαν γίνει λίγες μέρες πριν από την κάλπη και όχι μία εβδομάδα μετά, πόσο και πώς θα είχαν επηρεάσει την εκλογική μας συμπεριφορά; Θα θύμωνε τους ψηφοφόρους η επαναφορά από τον Γερμανό υπουργό της απειλής για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ; Κι αυτό τη στιγμή που όλοι εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει πια, χάρη στις βαρύτατες και συνεχιζόμενες θυσίες μας, όχι μόνο οικονομικές, αφού η πληγωμένη αξιοπρέπεια, απόρροια της πανθομολογουμένως μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, βαραίνει τουλάχιστον όσο και το πληγωμένο βαλάντιο; Τέλος, πόσων πολιτικών ρίχτερ σεισμό θα μπορούσε να έχει προκαλέσει η έκθεση του ΔΝΤ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, που προβλέπει νέα μέτρα, αν είχε γίνει και αυτή γνωστή προεκλογικά και όχι τώρα;

Ας το ξαναπούμε. Τα σενάρια είναι για τον κινηματογράφο, όχι για την Ιστορία. Μολαταύτα μοιάζουν αναπόφευκτα.

Νέα δανειακά βάρη ή ρύθμιση του χρέους;

του κ. Νικου Ξυδακη...

Το δανειακό πακέτο που προανήγγειλε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για το επόμενο εξάμηνο δείχνει πώς προσεγγίζει η Γερμανία τις υπερχρεωμένες χώρες και, με διαβαθμίσεις, τις μεγάλες χώρες του Νότου. Η σιδηρά πειθαρχία του δημοσιονομικού συμφώνου, το σκληρό ευρώ, η άρνηση έκδοσης ευρωομολόγων, η άρνηση της ποσοτικής χαλάρωσης εκ μέρους της ΕΚΤ, προκαλούν οδύνη στην υπόλοιπη Ευρώπη αλλά ενισχύουν τη Γερμανία· διότι στην παρούσα συγκυρία η Γερμανία και η βιομηχανία της απολαμβάνουν χαμηλά επιτόκια και εκτινάσσονται στην ανταγωνιστικότητα, με το μεγαλύτερο εξαγωγικό πλεόνασμα παγκοσμίως (260 δισ. ευρώ το 2013), ενώ ως προς τον υπερχρεωμένο Νότο η Γερμανία βρίσκεται σε θέση ισχύος, ως πιστωτής.

Η Γερμανία εκμεταλλεύεται την κρίση χρέους για να εδραιώσει την ηγεμονία της στην Ευρώπη και, με τη βοήθεια του μεγέθους της ευρωπαϊκής αγοράς, να επιβληθεί ως ισχυρός ανταγωνιστής στο διεθνές περιβάλλον. Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να δούμε και την διαφορετικής έντασης επιβολή της λιτότητας στις χώρες υπό κρίση: διαφορετική στις μικρές υπερχρεωμένες χώρες των μνημονίων, όπως Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος, και διαφορετική στις μεγάλες χώρες Ισπανία και Ιταλία. Χαρακτηριστική είναι η διαφορά στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών: στην Ελλάδα έγινε με βαρύ κρατικό δανεισμό, στην Κύπρο έγινε με κούρεμα ομολογιούχων και καταθετών, στην Iσπανία έγινε με κεφάλαια του ESM. Η Ισπανία και η Ιταλία έχουν οικονομικό και πολιτικό εκτόπισμα που δεν επιτρέπουν την επιβολή ακραίας υφεσιακής λιτότητας, και επιπλέον είναι μεγάλες καταναλωτικές αγορές.

Γιάννη, θυμήσου το...

του κ. Γ. Μαλουχου, απο το Βημα...
«Γιάννη ξέχνα το» ήταν η κοφτή απάντηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο ερώτημα του Γιάννη Στουρνάρα περί κουρέματος του ελληνικού χρέους, έπειτα μάλιστα από προτροπή Λαγκάρντ και Τόμσεν για κοινή στάση της ελληνικής κυβέρνησης και του ΔΝΤ στο ζήτημα, όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Και τι να κάνει ο Γιάννης, το ξέχασε...

Αν αυτή την ιστορία δεν την είχε αφηγηθεί ο ίδιος ο Στουρνάρας αλλά την είχε μεταφέρει κάποιος τρίτος άραγε θα τον πίστευε κανείς; Ολοι θα λέγαμε ότι δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, ότι είναι στη σφαίρα της φαντασίας μια τέτοια αφήγηση.

Να όμως που είναι δυνατόν: την ώρα που η Ελλάδα πολεμάει – υποτίθεται – σε επίπεδο πρωθυπουργού για την υπόθεση του κουρέματος και σε αυτή στηρίζει πολλά, την ώρα που, για τους δικούς του λόγους, το ΔΝΤ, ο ένας εκ των πυλώνων του προγράμματος, θέλει να στηρίξει αυτή την επιλογή, ο υπουργός Οικονομικών παραδέχεται μόνος του, ο ίδιος, ότι παρέλυσε η «πολιτική» της «κυβέρνησης» επί του θέματος μπροστά σε μια φράση του Σόιμπλε.

Συνεπώς, ποιος κυβερνά πραγματικά αυτή τη χώρα; Ε, δεν είναι πλέον δυνατόν να το αμφισβητεί κανείς: την κυβερνούν ο Σόιμπλε και το Βερολίνο και αυτό το ομολογεί ευθέως ο ίδιος ο θαυμαστής του Σόιμπλε, Στουρνάρας – όχι ότι δεν το ξέραμε... Και την κυβερνά ενάντια σε αυτό που η ίδια η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί εθνικό συμφέρον.

Ομως, όλα αυτά, σίγουρα δεν θα βγουν σε καλό. Γιάννη, θυμήσου το...

H ομολογία του Στουρνάρα...

του Γιαννη Βαρουφακη, απο το Protagon...

Στις 16 Νοεμβρίου 2012, σε άρθρο στο protagon με τον προκλητικό τίτλο ΕΛΛΑΣ-ΔΝΤ-Συμμαχία, είχα μεταφέρει το ενδιαφέρον του ΔΝΤ για μια στρατηγική συμμαχία με την ελληνική κυβέρνηση με στόχο το γενναίο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Επρόκειτο για πληροφορίες που μου μετέφεραν άνθρωποι του ΔΝΤ σε συνάντηση στην Ουάσινγκτον. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με διέψευσε ζωντανά στον «τηλεοπτικό αέρα» και προσέθεσε ότι «αυτά είναι ζητήματα μεταξύ των δανειστών μας». Κι όμως: Το ΔΝΤ, για έναν χρόνο τουλάχιστον, έτεινε χείρα βοήθειας προς την ελληνική κυβέρνηση, ουσιαστικά δίνοντάς της την ευκαιρία για να συμμαχήσει με το ΔΝΤ ώστε από κοινού να απαιτηθεί από το Βερολίνο, στο πλαίσιο του Eurogroup, ουσιαστικό κούρεμα του ελληνικού χρέους και ουσιαστική παρέμβαση στο νεκροζώντανο τραπεζικό σύστημα (σημ. το ΔΝΤ κατανοούσε και κατανοεί πλήρως την παρωδία της δήθεν ανακεφαλαιοποίησης).

Δέκα μήνες μετά, στις 10 Σεπτεμβρίου 2013, σε άρθρο στο protagon τιτλοφορούμενο ΠΟΡΤΑ ΔΝΤ, έγραφα: «Η κυβέρνηση των Αθηνών αγνόησε αυτή τη χείρα βοηθείας που της έτεινε η κα Λαγκάρντ και η λοιπή ηγεσία του ΔΝΤ. Δυστυχώς, δυστυχέστατα, αυτή η χείρα βοηθείας σήμερα πλέον έχει τραβηχτεί. Το ΔΝΤ είδε και αποείδε, τράβηξε τη χείρα που είχε τείνει προς την Ελλάδα, και τώρα πλέον και να ανταποκριθεί η ελληνική κυβέρνηση το ΔΝΤ θα προσποιηθεί πως δεν άκουσε.
Χτες, στους Financial Times, ο κ. Στουρνάρας επιβεβαίωσε τα λεγόμενά μου. Διαβάστε τη μετάφραση του σχετικού εδαφίου και των λεγόμενων του κ. Στουρνάρα όπως τα δημοσίευσε η Ναυτεμπορική:
«... για ένα «κούρεμα» του χρέους ο κ. Στουρνάρας είπε ότι αντιστάθηκε σε πιέσεις που δέχθηκε από την Κριστίν Λαγκάρντ και τον Πολ Τόμσεν για να ζητήσει από άλλους ηγέτες της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένου και του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε, να αποδεχθούν απώλειες από ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους.
«Ο Πολ Τόμσεν και η Κριστίν Λαγκάρντ είπαν ότι έπρεπε να σταθώ στο πλευρό τους… Είπα: εντάξει, αν έρθω με την πλευρά σας, είναι κάτι που θα βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα, αλλά είναι και κάτι που δεν γίνεται. Ο Σόιμπλε μου είπε, «Γιάννη ξέχνα το». Οπότε δεν μπορεί να γίνει, εγώ λοιπόν τι μπορώ να κάνω;».

Ο Σαμαράς «στηρίζει» Μέρκελ...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Το κλυδωνιζόμενο σύστημα διακυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου ζήτησε και πήρε πολιτική στήριξη από το Βερολίνο. Αν και όχι έμπρακτα και στην έκταση που θα ήθελε. Από την πλευρά της και με επικοινωνιακούς όρους σημείωσε μια επιτυχία μέσα στη φαινομενική κακοφωνία που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στην ηγεσία της ευρωζώνης. Για να πάρει, όμως, έδωσε και ανταλλάγματα. Ιδού τι πρόσφερε ο πρωθυπουργός στη Μέρκελ κάπως συνοπτικά και απλουστευμένα:

• διακηρύξεις ότι τα νεοφιλελεύθερα μνημονιακά προγράμματα που εφαρμόζονται στη χώρα μας οδηγούν στην έξοδο από την κρίση. Τα στοιχεία που προσκόμισε και «εντυπωσίασαν» τη Γερμανίδα καγκελάριο δεν έπεσαν βέβαια από τον ουρανό, αλλά ήταν το χειροπιαστό αποτέλεσμα των «προγραμμάτων προσαρμογής». Επομένως, αναγνώρισε ότι δικαιώνονται πλήρως οι αρχιτέκτονες και οι εκτελεστές της λιτότητας...
• ταυτίστηκε εμμέσως αλλά σαφώς με τους γερμανικούς σχεδιασμούς για την ΕΕ και την ευρωζώνη. Αν το «μαύρο πρόβατο», όπως η Ελλάδα, επιτυγχάνει «θαύματα» με οδηγό την τρόικα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε γενικές γραμμές, τουλάχιστον, ο μερκελισμός είναι το σωστό «ευρωπαϊκό ευαγγέλιο».

Ο Σόιμπλε, λιγότερο διπλωματικός από τη Μέρκελ, έλαβε κι έστειλε αμέσως μήνυμα όχι μόνο προς την Αθήνα, απογυμνωμένο από περιττολογίες: «Οι επιτυχίες που μπορούμε να δούμε στην Ευρωζώνη και στην Ελλάδα αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε σε σωστό δρόμο. Γι' αυτό πρέπει να αποτρέψουμε το λάθος να χαλαρώσουμε...». Για να μην υπάρχει αμφιβολία, έσπευσε να υπογραμμίσει: «Η Ελλάδα πρέπει να το εκλάβει αυτό ως διαβεβαίωση ότι αυτός ο δρόμος είναι ο σωστός και επομένως πρέπει να εμμείνει σε αυτόν που φέρνει αποτελέσματα».

Η διπλή ατυχία της Μέρκελ...

Cynical...
Ένα μήνα πριν τις γερμανικές εκλογές και να που συμβαίνει αυτό που η Μέρκελ απευχόταν εδώ και τουλάχιστον μισό χρόνο: να μην διαταραχτεί δηλαδή η ολύμπια αταραξία των γερμανών ψηφοφόρων και αρχίσουν και αμφιβάλουν για τις πολιτικές και ηγετικές ικανότητες της Στοργικής Μητέρας, της Μεγάλης Μαγείρισσας πατατόσουπας και της Άξιας Τιμονιέρισσας, Μέρκελ. Έχοντας απέναντί της μια ανάξια αντιπολίτευση, εν προκειμένω τους σοσιαλδημοκράτες υπό τον Στάινμπρικ, που δεν είχε σε τίποτε ουσιαστικό να διαφοροποιηθεί από την κυβέρνηση τόσο ως προς τη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης, παρά κάτι ψελλίσματα περί της αναγκαιότητας της τραπεζικής ένωσης, όσο και των εσωτερικών υποθέσεων, το κόμμα της Μέρκελ φαινόταν να αλωνίζει στις δημοσκοπήσεις αλλά και στις προσωπικές προτιμήσεις. Εκεί που το SPD πήγε να διαφοροποιηθεί, σχετικά με την αύξηση του ανώτατου φορολογικού συντελεστή από το 42% στο 49%, σε λίγες μέρες αναγκάστηκε να τα μαζέψει, μιας και οι επιτελείς του αφουγκράστηκαν εκλογικό κόστος. Φυσικά, χωρίς κάτι θεμελιακά καινούργιο, οι ψηφοφόροι δύσκολα εγκαταλείπουν τους παλιούς, εξ ου και η άνετη δημοσκοπική προπόρευση της Μέρκελ. 

Ενώ, για πολλούς μήνες και σ’ ολόκληρο τον κόσμο φούντωναν τα δημοσιεύματα, τα στοιχεία και οι δηλώσεις πολιτικών, αναλυτών, αξιωματούχων και θεσμικών οργάνων για την πορεία της Ευρωζώνης προς τα βράχια, συνέπεια των πολιτικών επιλογών της Γερμανίας, η ίδια η χώρα θαρρείς και βρισκόταν απομονωμένη από κάθε εξωτερική πληροφόρηση, σε μια υγειονομική  ζώνη απόλυτης άγνοιας και προστασίας από μιαρές πληροφορίες, τόσο που η εφημερίδα FAZ σε ειρωνικό άρθρο της 22ας Αυγούστου να παρομοιάζει τη Γερμανία με απάνεμο νησί και τους Γερμανούς με ευτυχισμένους ανέμελους ανθρώπους, αδιάφορους και ανήξερους για τις τρικυμίες που πλήττουν τα γειτονικά νησιά στις νότιες θάλασσες, όχι μακριά από τις δικές τους.

Οι σκοπιμότητες της «επιθεώρησης» Σόιμπλε...

του Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...
ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΤΟ 2009 έλεγες ότι το 2013 θα έκλεινε το κέντρο της Αθήνας λόγω επίσκεψης Γερμανού υπουργού Οικονομικών, θα σου απαντούσαν ότι τέτοια μέτρα λαμβάνονται μόνο όταν επισκέπτεται την Ελλάδα Πρόεδρος των ΗΠΑ κι όχι ένας υπουργός της Γερμανίας! Πριν από την κρίση, η επίσκεψη Σόιμπλε δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μία μεσαίου μεγέθους είδηση.

Τα δρακόντεια μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση Σαμαρά αντανακλούν όχι μόνο τον ευρωπαϊκό επαρχιωτισμό, αλλά και το ριζωμένο σύνδρομο εξάρτησης των ελληνικών αρχουσών ελίτ. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Το γεγονός ότι το 2013 συμβαίνουν αυτά που μερικά χρόνια πριν ήταν αδιανόητα καταδεικνύει την αλλαγή που έχει επέλθει όχι μόνο στις ελληνογερμανικές σχέσεις, αλλά και στην ίδια την ευρωζώνη.

Η κρίση ανέδειξε ηγεμόνα, ο οποίος, μάλιστα, αντλεί τα οφέλη αρνούμενος τις συνακόλουθες υποχρεώσεις του ρόλου. Με άλλα λόγια, πρόκειται περισσότερο για μεταμοντέρνα αποικιοκρατία με όπλο το χρέος, παρά για κλασική ηγεμονία. Μέσα στην υπερβολή τους, τα μέτρα για την επίσκεψη Σόιμπλε στην Αθήνα επιβεβαιώνουν σημειολογικά ότι η αρχή της ισοτιμίας των κρατών-μελών, που ήταν το θεμέλιο και η ελκτική δύναμη του ενοποιητικού εγχειρήματος, έχει ουσιαστικά καταντήσει άδειο κέλυφος.

Αυτή είναι η κύρια αιτία που ο νέος ευρωσκεπτικισμός (πολύ διαφορετικός από τον παραδοσιακό ευρωσκεπτικισμό των Βρετανών) καλπάζει σε χώρες οι οποίες μέχρι πρότινος εμφάνιζαν πολύ υψηλά ποσοστά υποστήριξης του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος. Η μεταστροφή αυτή είναι αλάνθαστο σημάδι ότι η ευρωζώνη έχει εισέλθει σε περίοδο όχι μόνο οικονομικής αλλά και υπαρξιακής κρίσης.

Εχουμε επανειλημμένως υπογραμμίσει ότι νομισματική ένωση χωρίς δημοσιονομική ένωση είναι αντίφαση. Και βεβαίως δημοσιονομική ένωση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κάποια μορφή πολιτικής ένωσης. Η αλήθεια είναι ότι το ευρώ σχεδιάσθηκε κατά τρόπο που να εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα.

Τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο οικονομικός ουρανός ήταν ανέφελος, οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποδέχθηκαν με εγκληματική επιπολαιότητα τους όρους του Βερολίνου. Οταν η κρίση ενέσκηψε και ο πιο αδύναμος κρίκος (Ελλάδα) λύγισε, το ευρωιερατείο δεν έκανε τις αναγκαίες διορθωτικές παρεμβάσεις.

Για να μην πληρώσουν το κόστος της διάσωσης του ευρώ, η Γερμανία και οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα παλινδρόμησαν στον οικονομικό εθνικισμό. Φρόντισαν, μάλιστα, να τον καλύψουν πίσω από μία χοντροκομμένη ηθικολογία. Προωθούν τη μονοδιάστατη λιτότητα, η οποία ισοδυναμεί με ένα είδος ασύμμετρου οικονομικού πολέμου εναντίον της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Εάν αυτή η πολιτική ήταν αποκλειστικά γερμανική συνταγή, θα είχε προσκρούσει στην αντίδραση των άλλων ευρωπαϊκών αρχουσών ελίτ. Δεν προσκρούει, επειδή είναι η προσπάθεια της ολιγαρχίας του χρήματος να μετακυλήσει το κόστος της κρίσης στις μικρομεσαίες τάξεις. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμα και σε χώρες που βιώνουν οικονομική καταστροφή ο κορμός των τοπικών αρχουσών ελίτ ταυτίζεται με τα μνημόνια. Η Ελλάδα είναι χαρακτηριστικό, αλλά όχι μοναδικό παράδειγμα.

Τις τελευταίες δεκαετίες, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχουν αναπτυχθεί οργανικοί δεσμοί που έχουν διασυνδέσει μεταξύ τους τις άρχουσες ελίτ των χωρών-μελών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να δουν τον εαυτό τους εκτός αυτού του πλαισίου, ακόμα κι όταν πιέζονται. Το ευρώ, άλλωστε, δεν οργανώνει μόνο τα γερμανικά εξαγωγικά συμφέροντα. Οργανώνει και τα ευρύτερα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος, όπου δεσπόζουσα θέση κατέχουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες.

Η Γερμανία λειτουργεί σαν στυλοβάτης και προωθητής αυτής της πολιτικής, επειδή ταυτοχρόνως εξυπηρετεί και τα ιδιοτελή συμφέροντά της, έτσι όπως τα αντιλαμβάνονται οι άρχουσες ελίτ της. Με άλλα λόγια, το Βερολίνο χρησιμοποιεί σαν όχημα αντιλήψεις, διαδικασίες και σχήματα που του εξασφαλίζουν όχι μόνο την υποστήριξη χωρών του ευρωπαϊκού πυρήνα που έχουν αντίστοιχα συμφέροντα, αλλά και εμμέσως πλην σαφώς την υποστήριξη των δορυφοροποιημένων αρχουσών ελίτ της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί οι κοινωνίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, που είναι τα μεγάλα θύματα του ασύμμετρου οικονομικού πολέμου, αντιδρούν υποτονικά. Ο πρώτος λόγος είναι ότι η προηγηθείσα μακρά περίοδος ευημερίας έχει αμβλύνει τα αντανακλαστικά τους. Ενας δεύτερος λόγος είναι ότι έχουν ακόμα να χάσουν. Είναι αξιοσημείωτο ότι η υποτονικότητα των κοινωνικών αντιδράσεων επιτρέπει στις άρχουσες ελίτ της ευρωπαϊκής περιφέρειας να χρησιμοποιούν την κρίση σαν όχημα για να επιβάλλουν μέτρα με ταξικό πρόσημο.

Ο «άσωτος υιός» και ο αυστηρός «πατέρας»

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΟΪΜΠΛΕ στο πειραματόζωο Ελλάδα έχει κύριο στόχο την εξυπηρέτηση γερμανικών σκοπιμοτήτων. Για την ακρίβεια, η κυβέρνηση Μέρκελ έχει ανάγκη να πουλήσει ένα success story και στους Γερμανούς ψηφοφόρους και στην κοινή γνώμη των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, που αντιδράει πια στην πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας. Η υποτακτική Ελλάδα προσφέρεται για να παίξει τον ρόλο του «άσωτου υιού» που με την καθοδήγηση του αυστηρού, αλλά δίκαιου Γερμανού «πατέρα» επανέρχεται στον «ίσιο δρόμο», υφιστάμενη την επώδυνη αλλά αναγκαία εξιλεωτική τιμωρία!

Ο Σόιμπλε στήριξε ρητορικά την κυβέρνηση Σαμαρά, χωρίς, όμως, να χαλαρώσει έστω και λίγο τη θηλιά. Αρνήθηκε κατηγορηματικά το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους που έχουν στα χέρια τους τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης, επιβεβαιώνοντας εμμέσως ότι το Βερολίνο προσανατολίζεται στη φόρμουλα της μεγάλης επιμήκυνσης με ταυτόχρονη μείωση του επιτοκίου. Η φόρμουλα αυτή, όμως, δεν λύνει άμεσα το πρόβλημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, έτσι όπως το απαιτεί το ΔΝΤ. Εκτός αυτού, θα κρατήσει την Ελλάδα όμηρο των δανειστών για δεκαετίες.

Οσον αφορά το «δωράκι» του Σόιμπλε, αυτό είναι λιγότερο βοήθεια και περισσότερο δόλωμα. Μέσω της προσφοράς των 100 εκατομμύριων θα θέσει υπό γερμανικό έλεγχο το ταμείο χρηματοδότησης μικρομεσαίων επιχειρήσεων και κατ’ επέκταση ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού παραγωγικού ιστού.

Οπως αναμενόταν, παρά τις πιέσεις της αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση Σαμαρά δεν έθεσε το ζήτημα του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων. Η πολιτική ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος, που σημαίνει αποδοχή του καθεστώτος της αποικίας χρέους, δεν χωράει πολιτικά την έγερση αυτών των ελληνικών απαιτήσεων, παρότι στηρίζονται στο διεθνές δίκαιο.

O ανθέλληνας και οι… φιλέλληνες

Της Αντας Ψαρρά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Ο τρόπος που έκαναν τα δισεκατομμύρια οι εφοπλιστές πριν και μετά τον πόλεμο, την ώρα που οι Ελληνες πολεμούσαν τους ναζί, έχει καταγραφεί με στοιχεία και με ονοματεπώνυμα. Σήμερα, όμως, ο πρωθυπουργός παρακαλεί σχεδόν αυτούς τους κυρίους για 140 εκατ. τον χρόνο, ενώ η Ελλάδα στενάζει κάτω και από τη δική τους μπότα των υπερκερδών και της φοροδιαφυγής.

Δύο σημαντικά ραντεβού είχε την περασμένη Πέμπτη ο Ελληνας πρωθυπουργός, από τα οποία αποκόμισε «στα λόγια» γύρω στα 240 εκατομμύρια ευρώ. Το πρώτο ήταν με τον «μισητό» Γερμανό υπουργό Εξωτερικών, «τον ανθέλληνα, που πίνει το αίμα του λαού μας χειρότερα κι από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας», όπως σημείωσαν ακόμα και φανατικοί υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα.

Από το ραντεβού αυτό αποκόμισε η Ελλάδα περίπου 100 εκατομμύρια, αόριστες υποσχέσεις και 10 ώρες με κλειστή την Αθήνα από πάνοπλους αστυνομικούς. Το δεύτερο ραντεβού ήταν με την ηγεσία των… φιλελλήνων Ελλήνων εφοπλιστών, που εθελοντικά και απολύτως ανεξέλεγκτοι φορολογικά συμμετέχουν κι αυτοί στην κοινή προσπάθεια του λαού μας.

Αφού οι εφοπλιστές πέτυχαν την επανασύσταση του υπουργείου Ναυτιλίας και αφού χάρη στη διαμεσολάβηση Ελλήνων πρωθυπουργών πέτυχαν και πολύ καλές τιμές στα ναυπηγεία της Απω Ανατολής, την ώρα που τα ελληνικά ναυπηγεία ρημάζουν με απλήρωτους και απολυμένους εργαζόμενους, «θα προσφέρουν» κι αυτοί με τη σειρά τους ένα αντίστοιχο ποσό για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!

Την προηγούμενη της συνάντησης ημέρα και ενώ τα δημοσιεύματα αναδείκνυαν την ανθελληνική συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης των Μνημονίων δημοσιεύτηκε η «τρομοκρατική» είδηση της μείωσης του αριθμού των υπό ελληνική σημαία πλοίων των Ελλήνων εφοπλιστών («Εφ.Συν.» 18.7.2013).

Το ερώτημα είναι: Ε και; Τι διαφορετικό άραγε θα προκύψει για τους πολίτες αλλά και για τους Ελληνες ναυτικούς με τη μείωση αυτή, όταν ήδη έχουν εξαντληθεί όλα τα όρια απασχόλησης Ελλήνων στα καράβια, όλα τα όρια συνθηκών εργασίας στις γαλέρες των εφοπλιστών και κυρίως όταν έχει συμβεί η απόλυτη αφαίμαξη Ταμείων και συντάξεων των ναυτικών; Η κερδοφορία των εφοπλιστών παραμένει αφορολόγητη και μέσα σε μια δεκαετία με μέτριες εκτιμήσεις ξεπερνάει τα 200 δισ. σε κέρδη.

Μπορεί το ναυτιλιακό συνάλλαγμα να μειώθηκε με την κρίση περίπου κατά 5 δισ. από τα 19 δισ., αλλά σ’ αυτό περιέχονται και οι φόροι των ναυτικών – και μάλιστα παραμένει ασαφές ποιο είναι το μεγαλύτερο ποσοστό συμβολής στον κρατικό προϋπολογισμό, μια και από τα στοιχεία προκύπτει ότι δεν ξεπερνούν τα 14 εκατ. ευρώ τον χρόνο τα ποσά που εισφέρουν οι εφοπλιστές στον προϋπολογισμό και οι οποίοι στα κυβερνητικά παρακάλια «υπόσχονται» να ανεβάσουν εθελοντικά το ποσό στα 140 εκατ. Οταν η χούντα το 1968 με το άρθρο 107 του «Συντάγματος» καταργούσε τη φορολογία στα κέρδη των φιλελλήνων εφοπλιστών με το αζημίωτο (την πολιτική της στήριξη και τις αβάντες), κανείς δεν φανταζόταν ότι η δημοκρατία θα κρατούσε αλώβητα αυτά τα προνόμια και μάλιστα θα τα διεύρυνε κιόλας.

Την ώρα που ο «μισητός» υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας διέσχιζε την Κατεχάκη, έβλεπε έξω από τα γραφεία των ναζιστών πανό που τον καλούσε να φύγει από την Ελλάδα, ενώ οι αντισυστημικοί χρυσαυγίτες, πολλοί από τους οποίους πρώην ή και νυν μπράβοι Ελλήνων εφοπλιστών (και ειδικά όσων ασχολούνται με τις ΠΑΕ ή με real estate ή και με μαγαζιά «υγειονομικού» ενδιαφέροντος), καμάρωναν για το πανό τους πλάι στα φασιστικά τους σύμβολα και στην ελληνική σημαία. Τα πολυτελή γραφεία της Χ.Α. δεν βγαίνουν από τις βουλευτικές αποζημιώσεις, που όπως «κατήγγειλε» ο Κασιδιάρης έχουν απαράδεκτη φοροαπαλλαγή. Τα πολυτελή γραφεία και τα διάφορα έντυπα όπως και οι μαύρες φάλαγγες δεν φαίνεται ούτε από πού ούτε και πώς χρηματοδοτούνται.

Τρόπος που έκαναν τα δισεκατομμύρια οι εφοπλιστές πριν και μετά τον πόλεμο, την ώρα που οι Ελληνες πολεμούσαν τους ναζί, έχει καταγραφεί με στοιχεία και με ονοματεπώνυμα. Σήμερα, όμως, ο πρωθυπουργός παρακαλεί σχεδόν αυτούς τους κυρίους για 140 εκατ. τον χρόνο, ενώ η Ελλάδα στενάζει κάτω και από τη δική τους μπότα των υπερκερδών και της φοροδιαφυγής.

Εδώ όμως οι Κασιδιάρηδες δεν έχουν κάτι να πουν στους «αντισυστημικούς» ψηφοφόρους τους που ακούνε για τσαμπουκά και τρέχουν να ψηφίσουν μέσα στην απελπισία τους. Αρκεί να έχει μια ελληνική σημαία επάνω το καράβι κι ας κουβαλάει λαθραία τσιγάρα, λαθραίο πετρέλαιο ή ακόμα και όπλα. Πολύ περισσότερο όταν το φορτίο είναι απολύτως νόμιμο και πάντα αφορολόγητο. Είναι γνωστό ότι δεν συμφέρει τους Ελληνες εφοπλιστές να χάσουν την πρωτιά της ελληνικής σημαίας, διότι θα χάσουν πολλά προνόμια και κυρίως το να έχουν τον πρώτο λόγο σε ζητήματα νομοθεσιών για ναυάγια, ρυπάνσεις κ.λπ.

Γι’ αυτό κυρίως διατηρούν την ελληνική σημαία, εκτός από τη φορολογική ασυλία, με την πολιτική στήριξη όχι μόνο των νεοφιλελεύθερων αλλά και των όψιμων αντισυστημικών «εθνικιστών». Ακόμη διατηρούν τη σημαία γιατί έτσι πείθουν εύκολα τους πρωθυπουργούς να συνάπτουν συμφωνίες που κάνουν φτηνότερο το χτίσιμο των καραβιών τους, εξαγοράζουν τις ΠΑΕ με τους στρατούς των οπαδών για να ορκίζονται στο όνομά τους (πάντα με τη φροντίδα των «αυτόκλητων» μπράβων), προμηθεύονται συχνότητες για την απρόσκοπτη προπαγάνδα, αλλά αγοράζουν και την όμορφη, φτηνή ελληνική γη για τις τουριστικές επιχειρήσεις τους.

Ολα αυτά οι φιλέλληνες εφοπλιστές του αφορολόγητου, που ακόμα και τα ψώνια από τον μπακάλη τα γράφουν στις προμήθειες για τα καράβια ώστε να γλιτώνουν τον ΦΠΑ. Πράγματι, πολύ ανθέλληνας ο Σόιμπλε!

Καληνύχτα, κ. Σόιμπλε...

απο την Αυγη...

Photo Copyright - ASSOCCIATED PRESS

Ασθμαίνοντες και περιδεείς οι δίδυμοι συγκυβερνήτες Σαμαράς - Βενιζέλος υποδέχονται σήμερα στην Αθήνα τον απεσταλμένο της σιδερένιας καγκελαρίου Μέρκελ.
Ο υπουργός Οικονομικών της καγκελαρίου έρχεται ως πραγματικός γκαουλάιτερ να επιβλέψει, να "αξιολογήσει", να "επιταχύνει" τις μαύρες επιδόσεις των υπάκουων μαθητών των νεοφιλελεύθερων συνταγών του Βερολίνου. Δύο μήνες πριν από την επερχόμενη κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση στη Γερμανία, ο "πολύς" κ. Σόιμπλε έρχεται να δώσει "αναπνοή" στήριξης στο τραγικό κυβερνητικό δίδυμο, ακριβώς για να "εξασφαλίσει" μια προεκλογική πορεία στα μέτρα που θέλει η Μέρκελ και οι σύμμαχοί της.
Οι Γερμανοί αφεντάδες γνωρίζουν καλά ότι το "success story" του Σαμαρά (και του Βενιζέλου βεβαίως-βεβαίως) έχει προ πολλού γίνει καπνός και ότι η κοινωνία μας είναι "επί ποδός" αγώνων κατά των βάρβαρων "πολιτικών" που υφίσταται.
Σόιμπλε και Μέρκελ γνωρίζουν καλύτερα και από τον "πεσμένο" τελευταία Γ. Στουρνάρα ότι η ελληνική οικονομία βυθίζεται στο αδιέξοδο των μνημονιακών συνταγών, όμως προσφέροντας μεγαλόστομες "στηρίξεις" και μερικά "καθρεφτάκια" για "ιθαγενή" κατανάλωση θεωρούν ότι κερδίζουν τον προεκλογικό χρόνο τους, ώστε αν επανεκλεγούν, μετά να επιληφθούν κατά το δοκούν!
Σαμαράς - Βενιζέλος προσφέρουν δεκάδες χιλιάδες θύματα των απολύσεων στον βωμό της υποταγής τους σε Μέρκελ - Σόιμπλε και μέσα στον καλοκαιρινό τρόμο τους απαγορεύουν με τον συνήθη αυταρχισμό και τις όποιες κινητοποιήσεις ώστε να παρουσιάσουν μια "ήσυχη" πόλη την ώρα της επίσκεψης.
Μέσα στην  ανησυχία τους για τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές εξελίξεις βαυκαλίζονται ότι με τον εξουσιαστικό τους πέλεκυ θα ξεπεράσουν και αυτό τον γύρο συσσώρευσης οργής.
Όμως, ο πραγματικός εφιάλτης τους, η πολιτική ανατροπή τους, πλησιάζει και ό,τι και αν σερβίρουν προπαγανδιστικά, όσο και αν εκβιάζουν ή εκμαυλίζουν, δεν αποτρέπεται. Το μαύρο που σκορπίζουν διαμιάς στην ελληνική κοινωνία με όλα τα πιθανά και απίθανα μέτρα τους και η διογκούμενη αντίσταση και ο αγώνας των λαών φέρνουν όλο και πιο κοντά το πολιτικό τέλος τους, σκοτεινιάζει ήδη για την "πορεία" της παραπαίουσας συγκυβέρνησης.
Αλλά και τα χρέη της ναζιστικής Γερμανίας (αποζημιώσεις και κατοχικό δάνειο) προς τη χώρα μας δεν πρόκειται να επιλυθούν με κυβερνήσεις τύπου Σαμαρά - Βενιζέλου, ούτε βέβαια με τη σημερινή κυβέρνηση του Βερολίνου. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μπορεί να έρχεται σήμερα με τον μανδύα του "υποστηρικτή", μπορεί να μη "δει" κοντά του διαδηλωτές, όμως είναι βέβαιο ότι "ακούει" τους συμπολίτες μας να του λένε αγωνιστική "καληνύχτα", όπως "καληνύχτα" στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λένε με τους αγώνες, αύριο με την ψήφο τους, και άλλοι Νοτιοευρωπαίοι συναγωνιστές.
Η δική μας καληνύχτα είναι εφιάλτης για το Βερολίνο, αλλά και το εγχώριο συγκυβερνητικό δίδυμο...

Ο λεπτός, διπλωματικός φάκελος, που λέγαμε...

My Pillow Book...

Δεν ξέρω τι έρχεται να κάνει ο εξοχότατος κ. Wolfgang Schäuble καλοκαιριάτικα στην Αθήνα. Για τα μπάνια του αποκλείεται να έρχεται. Βλέπετε, εκείνες οι ράμπες που είχε πληρώσει η Γερμανία και οι άλλες πλούσιες χώρες του βορρά, από τα διαρθρωτικά ταμεία, για τους σακάτηδες σαν του λόγου του, δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Φαγωθήκανε τα λεφτά αλλιώς και δε φτάσανε για την ολοκλήρωση των υπεσχημένων. Οπότε, αν δεν έρχεται για τα μπάνια του, γιατί να μας επισκέπτεται? Ως νικητής? Όπως έκανε ο Αδόλφος Χίτλερ στο Παρίσι, ειπώθηκε κι αυτό! Συμμερίζομαι την σιωπηρή σου αγανάκτηση, καλό μου πληκτρολόγιο.

Κάτι είχε γραφτεί για κύκλους εργασιών, τραπεζικών ιδρυμάτων. Τότε τον είχα αποκαλέσει Φαταούλα τον κ. Schäuble κι έτσι αν είναι αυτός ο λόγος της επίσκεψης, δεν δίνω καμιά πιθανότητα επιτυχίας στους διαπραγματευτές που ψηφίσαμε να μας εκπροσωπούν!

Γενικά αντιπαθώ και τον βίο του και την πολιτεία του και τον ίδιο τον κ. Schäuble. Ένας φίλος μου, ο Μιχάλης, μου έκανε προ καιρού παρατήρηση, γιατί η λέξη "σακάτης" είναι κακόηχη, μοχθηρή, είπε. Είχα χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τη λέξη σακάτης  στο διήγημα για τα επεισόδιο της Κύπρου. Είχα σκεφτεί τότε ότι είχε δίκιο ο Μιχάλης, αλλά σήμερα που το ξανασκέφτομαι, λέω ότι είναι κι αυτή μια λέξη ελληνική· είναι κι η καταλληλότερη λέξη για να εκφράσω τα προσωπικά μου αισθήματά μου για τον κ. Schäuble. Μία λέξη ακριβής!

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος, για να εξηγήσω αυτή την αντιπάθεια:

Ασφαλώς ο κ. Schäuble θα έχει προ πολλού ζητήσει από τις μυστικές του υπηρεσίες, μια εμπεριστατωμένη μελέτη για τη δράση των διαφόρων γερμανικών παρασίτων που έκαναν δουλειές με τα ελληνικά παράσιτα. Όλα αυτά τα παράσιτα μαζί, έπιναν –κι εξακολουθούν να πίνουν- το αίμα της Ελλάδας, που τώρα πια ψυχορραγεί από την εξαντλητική αιμοδοσία. 

Η γνωστή γερμανική εταιρία, ανάμεσα στους 29 κατασκευαστές πλυντηρίων είχε ανέκαθεν, σαν τα εξωγήινα τέρατα των ταινιών, σφιχταγκαλιασμένη τη δύστυχη την Ελλάδα με θανατηφόρα αγάπη κι απομυζούσε κι αυτή η σπουδαία εταιρεία! Από την άμυνα και τις τηλεπικοινωνίες μέχρι τα νοσοκομεία, παντού. Πολλές εταιρίες, δηλαδή, αλλά ας μείνουμε τώρα στον κατασκευαστή των πλυντηρίων μόνο, γιατί από που ν’ αρχίσεις και που να τελειώσεις. 

Φαντάζομαι, ασφαλώς, ένα κοντέινερ, μπορεί και περισσότερα, με όλο το αποδεικτικό υλικό, τις καταθέσεις των μαρτύρων και τα έγγραφα τεκμηρίωσης. Φαντάζομαι, ασφαλώς,  κι ένα ηλεκτρονικό αντίγραφο, ταξινομημένο κι αυτό με γερμανική ακρίβεια, κρυμμένο βαθιά σε κάποιον server απρόσιτο στους πειρατές της κυβερνοχώρας μας. Ό,τι θέλω, φαντάζομαι, ασφαλώς... Αλλά το ρεζουμέ της ιστορίας που μας ενδιαφέρει σήμερα, θα μπορούσε να χωράει σε έναν λεπτό, διπλωματικό φάκελο...  

Θα συνομιλήσει ο κ. Schäuble με ποιους? Θα συνομιλήσει με τα ελληνικής καταγωγής παράσιτα και τους φυσικούς τους απογόνους και μ’ όλο τον συρφετό των επιγόνων. Με αυτούς διαπραγματεύεται σήμερα ο κ. Schäuble. Εμείς το αποφασίσαμε αυτό, με την ψήφο μας, πριν έναν χρόνο. 

Με τα ελληνικής καταγωγής παράσιτα, λοιπόν, που οι νομές τους συμπυκνώνονται σ’ αυτόν τον λεπτό, διπλωματικό φάκελο που λέγαμε, θα συνομιλήσει ο κ. Schäuble. 

Διότι, ευλόγως, εικάζουμε ότι αυτά τα ελληνικά παράσιτα, αποτελούν ένα κρίσιμο μέγεθος της ελληνικής καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, από την εποχή του Παπάγου και βγάλε· άλλα άσε τα παλιά...

Πριν έναν ακριβώς χρόνο, η αλήστου μνήμης Τρόικα Εσωτερικού, είχε κατά νου να εξασφαλίσει, σκανδαλωδώς, την ασυλία της καλής εταιρείας! Είχε χρειαστεί, εικάζουμε, κι ευλόγως εικάζουμε, να έλθει προσωπικά η ίδια η Φράου Καγκελάριος, για να πείσει. Κραδαίνοντας –νοερώς- εικάζουμε, κι ευλόγως εικάζουμε πλέον, τον λεπτό, διπλωματικό φάκελο, που λέγαμε...

Τις περσινές προσπάθειες, μόνο, να κοιτάξεις, δεν αργείς να καταλάβεις ότι μόνο για τα καλοκαιρινά μπάνια του θα μπορούσε να έρχεται ο κ. Schäuble. Ασφαλώς όχι για διαπραγματευτές (sic) με την κυβέρνηση των Ολετήρων. Τις εντολές του, ο κ. Schäuble, θα μπορούσε να τις δώσει και τηλεφωνικά ή μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας!

Εκτός κι αν τον έχω παρεξηγήσει τόσο πολύ τον κ. Schäuble. Εκτός, δηλαδή, αν έρχεται για να συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας προκειμένου να του παραδώσει αυτόν τον λεπτό, διπλωματικό φάκελο που λέγαμε...

Προσφέροντας το εργαλείο για να σπάσει το ελληνικό απόστημα, ο κ. Schäuble δεν θα ήταν πια ο σακάτης της ιστορίας κι εγώ θα αναζητούσα στο πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο, για να βρω μια λέξη περισσότερο κόσμια, καταλληλότερη για έναν φιλέλληνα πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο· αλλά ας μην αφήνουμε την φαντασία μας να καλπάζει άσκοπα...

Η σύνθεση "Ο Χίτλερ στο Παρίσι" είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

Σάπια διακυβέρνηση...

του Στάθη   απο  τον eniko.gr...

Ερχεται βροχή (φόρων) έρχεται μπόρα (νέων μέτρων). Ως το φθινόπωρο ένας φορομπηχτικός κατακλυσμός θα πλημμυρίσει τα ελληνικά σπίτια και θα πνίξει κι άλλους Ελληνες, Ελληνίδες, παιδιά και γέροντες.
Προπομπός του κατακλυσμού καταφθάνει ο Σόιμπλε. Με νέο γιγαμνημόνιο. Η κατάσταση πλέον θα μπορούσε να θεωρηθεί «τρελή» αν δεν επρόκειτο για ένα καλά οργανωμένο σχέδιο «τελικής λύσης» για την Ελλάδα. Για παράδειγμα: πήραμε  μία δόση 6,5 δις (για να πληρώσουμε τα «χρέη μας» σε αυτούς που μας την έδωσαν) και αμέσως μα ετοιμάζουν ένα νέο πακέτο μέτρων αξίας 10 δις, επειδή μας έδωσαν τα 6,5 δις!! Εχουμε εφεύρει  τον ατέρμονα της υποδούλωσης, το αεικίνητο προς την εξαφάνιση.
Βρισκόμαστε εν Σωτηρίω έτει 2013 επί Τρίτης Δανειακής Σύμβασης και Τρίτου Μνημονίου, πηγαίνοντας για Τέταρτο, και το μόνον που έχουμε να περιμένουμε, με 1000 ανθρώπους την ημέρα να απολύονται, είναι η  ομοβροντία των μέτρων (10 δις) του Φθινοπώρου, η πληρωμή του Αρμαγεδδώνος των φόρων έως τότε, μπας και μπούμε στο 2014 για να πληρώσουμε ακόμα περισσότερα.
Οπως πριν στην αρχαία Ελλάδα μετρούσαν τον χρόνο με τις Ολυμπιάδες, έτσι στη σύγχρονη Ελλάδα τον μετράμε και θα τον μετράμε με τα Μνημόνια.
Ερχεται μέσα Ιούλη ο Σόιμπλε και τέλος Αυγούστου φωνάζουν τον κ. Σαμαρά στη Ουάσινγκτον για να πάρει εντολές και οδηγίες (αυτό που η προπαγάνδα ονομάζει «στήριξη»).
Αλλά, ενώ η χώρα βρίσκεται μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης υποχρεωμένη να διαχειριστεί κατά τας υποδείξεις την ΑΟΖ, το Κυπριακό, τους αγωγούς, τον ορυκτό πλούτο και να την διαχειριστεί (τη χώρα) το μεταναστευτικό (κατά τις υποδείξεις του Σόρος), τί κάνει η κυβέρνηση των ανδρείκελων;
Διορίζει τον κ. Παπουτσή εκπρόσωπο στην Παγκόσμια Τράπεζα, όπως προ ολίγου καιρού διόρισε τον κ. Βαγγέλη Παπαχρήστο εκπρόσωπο στον ΟΑΣΑ. Η κυρία Χριστίνα Σακελλαρίου (20.000 ευρώ μηνιαίως) και η χρυσή ορδή των γκόλντεν μπόυς στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αποκτούν εκ των προτέρων ασυλία για τις πράξεις τους, όπως κι αν διαχειριστούν τον δημόσιο πλούτο. Ο κ. Μητσοτάκης οδηγεί στις κατ’ εντολή της Τρόικας απολύσεις τους προγραμμένους, όπως παρέδιδαν τους ομήρους οι κατοχικές «αρχές» στους Γερμανούς. Κι απάνω στη τούρλα του σφαγείου με το πολυνομοσχέδιο οι Υπουργοί μάρνανται ποιος θα ταξιδεύει με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο.
Ερχεται ο γάτος Σόιμπλε και τρελαμένα τα εδώ ποντίκια του χορεύουν τον χορό της αλλοφροσύνης, πουλάνε τρένα, αφήνουν τις Τράπεζες να εκποιήσουν τα κόκκινα δάνεια σε Ιδιωτικές Εισπρακτικές Εταιρείες Κακούργων, χώνουν ιδιώτες στο Κτηματολόγιο, πουλάνε τους σιδηροδρόμους λες και τους βρήκαν απ’ τη μάνα τους και ζητάνε απ’ τη θεία τους την Αμυρσούλα να βγάλει...πιστωτική κάρτα, διά πάσαν συναλλαγή άνω των 500 Ευρώ! – τόσο θα ‘πρεπε να πηγαίνει η μαλακία του βλακός που το σκέφθηκε, αλλά δυστυχώς οι μαλακίες είναι πολλές και η κάθε μία τους μας κοστίζει πολύ πιο ακριβά – μας πηδάνε με πειραγμένη ταρίφα.
Ολα πλέον μοιάζουν με φάρσα, όπως με τη ΔΗΜΑΡ που έφυγε απ’ την κυβέρνηση και μέλημά της έχει τώρα να μείνουν αποκαταστημένα όσα στελέχη της διόρισε στον κρατικό μηχανισμό. Μηχανισμό, τρόπος του λέγειν, διότι όταν για 138.000 ευρώ απολύεις 5.000 ανθρώπους, ενώ δεν κόβεις σεντς από τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ, όταν κόβεις συντάξεις και δεν πιάνεις φοροφυγάδες, όταν καταρρέει ακόμα και ο εξαμβλωματικός ΕΟΠΥΥ (που ο ίδιος δημιούργησες ευθύς εξαρχής για να τον παραδώσεις στους ιδιώτες) και συ κουκουλώνεις ακόμα και την υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ.
Τότε, τι είναι πιο σάπιο από σένα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας; 

email:  stathis@enikos.gr

Generation z...

του Κιμπι...

Κάποιοι μιλούν ήδη για τον «νεοκεϊνσιανό» που ξύπνησε εντός του Σόιμπλε. Οσονούπω θα δουν στη Μέρκελ μια μακρινή απόγονο της Λούξεμπουργκ, στον Ολάντ έναν Γράκχο Μπαμπέφ του 21ου αιώνα και στον Μπαρόζο τη μετενσάρκωση του «βασιλιά Λουντ», χωρίς απαραίτητα να καταστρέφει μηχανές και κομπιούτερ.

Εντάξει. Όλα αυτά είναι υπερβολές, χοντροκομμένο χιούμορ. Αλλά η αλήθεια είναι πως υπάρχει κάτι παράξενο στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης. Μια μοβ-ροζ αιθαλομίχλη ανησυχίας. Δεν μας είχαν συνηθίσει, τουλάχιστον την τελευταία τριετία, οι Ευρωπαίοι ηγέτες σε δηλώσεις ευαισθησίας για τους νέους που τους καταπίνει η ανεργία, για τον κίνδυνο να δημιουργήσουν μια χαμένη γενιά. Πολύ περισσότερο οι Γερμανοί ηγέτες, που μέχρι προ ολίγων μηνών μιλούσαν με ψυχραιμία, σχεδόν με κυνισμό για τις οδύνες που απαιτεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τώρα, ο Σόιμπλε ψελλίζει χωρίς να τραυλίζει τη λέξη «επανάσταση».

Η αλήθεια είναι ότι ούτε η Ευρωζώνη ούτε η Ε.Ε. βρέθηκαν μέχρι τώρα μπροστά σε τέτοια μεγέθη ανεργίας, ιδιαίτερα νεανικής. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται μπροστά σε μια αχαρτογράφητη περιοχή, με άγνωστα κοινωνικά και πολιτικά φορτία. Προφανώς κάποιες ανησυχητικές συνάψεις έχουν εντοπίσει ανάμεσα στους εξαγριωμένους νεαρούς ισλαμιστές με τις μασέτες στο Λονδίνο, τους νέους μετανάστες - πυρπολητές της Στοκχόλμης, τους σιωπηλούς νέους ανέργους της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, ακόμη και στους νέους που πυκνώνουν ανυποψίαστοι τις τάξεις νεοναζιστικών μορφωμάτων σε όλη την Ευρώπη. Το δεδομένο είναι ότι ανάμεσα σε όλους αυτούς το λεγόμενο «ευρωπαϊκό ιδεώδες», που δεν υπόσχεται πια τίποτα το ιδεώδες, ξεφτίζει επικίνδυνα και ταχύτατα. Επομένως, η ευρωπαϊκή ελίτ έχει μπροστά της κυριολεκτικά μια χαμένη γενιά. Χαμένη πολιτικά, κοινωνικά και παραγωγικά.

Στο παρελθόν, πριν από την ευρωπαϊκή ενοποίηση, το πρόβλημα αυτό λυνόταν δραστικά με τους πολέμους. Οι ευρωπαϊκές ολιγαρχίες, πρωτίστως η γερμανική, η γαλλική και η βρετανική, έριχναν τον περίσσιο ανθό των χωρών τους, τους νέους, στα πεδία των μαχών και καθάριζαν. 18 εκατομμύρια νεκροί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πάνω από 72 εκατομμύρια στον Β΄, με τη νεολαία να υπερβαίνει το ήμισυ του αιματηρού απολογισμού, έδωσαν τη ριζική λύση στα προβλήματα «κατάρτισης», «κινητικότητας», «απασχολησιμότητας» των νέων ανέργων και «χρηματοδότησης» των νέων θέσεων εργασίας. Οι χαμένες γενιές ξαναβρίσκονταν εις τα αιωνίους μονάς και οι επιζώντες γίνονταν η βάση της επανεκκίνησης της οικονομίας. Μπορεί, μάλιστα, βάσιμα να υποστηρίξει κανείς ότι ένα από τα κίνητρα της ευρωπαϊκής ενοποίησης μεταπολεμικά ήταν η έλλειψη φρέσκου εργατικού δυναμικού, ιδιαίτερα στις κεντρικές χώρες. Η ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι, κατά κάποιο τρόπο, και ιστορία των τεράστιων μεταναστευτικών ρευμάτων από την περιφέρεια στο κέντρο της Ευρώπης, όπου τα κεφάλαια του Σχεδίου Μάρσαλ και της ανοικοδόμησης διψούσαν για εργατικά χέρια. Καλώς ή κακώς, αυτό εξασφάλιζε τη διαρκή μεγέθυνση των ευρωπαϊκών οικονομιών με σχεδόν πλήρη απασχόληση ή οριακή ανεργία, αύξηση μισθών, κοινωνική και πολιτική συναίνεση που μόνο στα τέλη της δεκαετίας του ’60 αμφισβητήθηκε ριζικά, και μάλιστα από μια νεολαία που κάθε άλλο παρά προοριζόταν για χαμένη γενιά.

Η συνθήκη αυτή που κρατούσε την Ευρώπη σε μια μακρόχρονη πολιτική και κοινωνική ισορροπία έχει αλλάξει ριζικά. Και δεν άλλαξε αυθόρμητα ή τυχαία. Αυτό που τρομάζει σήμερα τον «νεοκεϊνσιανό» Σόιμπλε ή τον «λουδίτη» Μπαρόζο είναι αποτέλεσμα της επιλογής τους να στρέψουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δημόσιας και ιδιωτικής δαπάνης από την πραγματική οικονομία στην εικονική, στη χρηματοπιστωτική. Για να κλείσουν «ειρήνη» με τις αγορές επέλεξαν τον «πόλεμο» με τις κοινωνίες. Πρωτίστως με τις νέες, χαμένες γενιές των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή που επιβλήθηκε στις χώρες του Νότου, και όχι μόνον, είναι μέγεθος ευθέως ανάλογο με την ανεργία των νέων, που μετριέται από το μέσο 25% στην Ευρωζώνη μέχρι το εξωφρενικό 65% στην Ελλάδα.

Είκοσι εκατομμύρια νέοι έως 24 ετών, με τα πτυχία και τα πιστοποιητικά υπό μάλης, περιφερόμενοι άπρακτοι και χωρίς ένα ελάχιστο σχέδιο για το μέλλον είναι ένα επικίνδυνο κοινωνικό και πολιτικό φορτίο για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες. Αλλά, ταυτόχρονα είναι και ένας μοχλός επαναδιατύπωσης του «ευρωπαϊκού ιδεώδους». Όσοι βλέπουν τον Κέινς, τον Μαρξ ή τη Ρόζα πίσω από τη ρητορική του Σόιμπλε, του Μοσκοβισί και του Μπαρόζο καλύτερα να φορέσουν τα γυαλιά πρεσβυωπίας τους. Η ανεργία ήταν πάντα μέγεθος που επηρέαζε τη διαμόρφωση του κόστους εργασίας. Τώρα, χρησιμοποιείται επιπλέον ως μέσο κοινωνικής μηχανικής για ν’ αλλάξουν τα πάντα στην αγορά εργασίας, στις κοινωνικές σχέσεις, αλλά και στις σχέσεις ανάμεσα στις γενιές.

Το τρίπτυχο χρηματοδότηση, κατάρτιση και κινητικότητα που προβάλλεται ως πανάκεια για την απορρόφηση των νέων ανέργων στην Ευρώπη, οι τεχνικές της «απασχολησιμότητας» που είχε εισηγηθεί ο «εκσυγχρονιστής» Σημίτης και της flexicurity που πολύ προ της κρίσης είχε υιοθετήσει η Ε.Ε. είναι ένα γιγάντιο πείραμα «κοινωνικού προγραμματισμού» της νέας γενιάς. Θυμίζει πολύ το φανταστικό «Θαυμαστό, καινούργιο κόσμο» του Άλντους Χάξλεϊ, μόνο που εδώ λείπει ο γενετικός και βιοτεχνολογικός προγραμματισμός. Ενδεχομένως δεν θα έχουμε έμβρυα του σωλήνα προορισμένα να γίνουν ηλίθιοι σκλάβοι Ε ή πανέξυπνοι επιστήμονες και τεχνικοί Α. Αλλά ίσως η ίδια η ανεργία και η μακρόχρονη, οδυνηρή παραμονή σ’ αυτήν αποδειχθεί το «φάρμακο που θα κάνει τους ανθρώπους να λατρέψουν τη δουλικότητά τους», όπως είχε προβλέψει ο ίδιος ο Χάξλεϊ. Κι αυτούς τους νέους όρους δουλικότητας διαμορφώνουν σήμερα οι ευρωπαϊκές ελίτ, εκπαιδεύοντας μια γενιά υψηλών προσόντων και ελάχιστων απαιτήσεων.

Εμφανίζεται σαν κάτι φυσιολογικό, σαν ευκαιρία, σαν γενναιοδωρία. Αλλά δεν είναι. Νέοι επιστήμονες με βαρείς τίτλους σπουδών μεταναστεύουν. Άνθρωποι με υψηλή ειδίκευση και σημαντικές δεξιότητες επανακαταρτίζονται, κι αυτό μπορεί να τους ξανασυμβεί αρκετές φορές στη ζωή τους. Παίζουν στα δάκτυλα τις νέες τεχνολογίες, μιλούν δυο και τρεις γλώσσες, αφομοιώνουν ταχύτατα νέες μεθόδους και τεχνικές, αλλά μπορεί να περάσουν άπειρες εμπειρίες μαθητείας, από τον ένα κλάδο στον άλλο, από το ένα αντικείμενο στο άλλο. Θα περάσουν τουλάχιστον το ένα τρίτο του εργάσιμου βίου τους σε μια αίθουσα αναμονής, με υποαπασχόληση, mini jobs, κινητικότητα, ανασφάλεια, μισθολογική αστάθεια. Θα είναι η generation z, που θα σπρώχνει τις προηγούμενες γενιές, τις generation x και y, τη γενιά των baby boomers στην άτακτη έξοδο από την αγορά εργασίας και από την ομπρέλα ενός συστήματος κοινωνικής προστασίας όλο και χαμηλότερου επιπέδου. Η αλληλεγγύη γενεών που υποδύεται πως ζητεί από τους Ευρωπαίους ο «νεοκεϊνσιανός» Σόιμπλε και οι λοιποί «κοινωνικοί μηχανικοί» δεν είναι παρά η εγκαθίδρυση ενός ακήρυκτου, αθόρυβου κι αέναου πολέμου γενεών, με κάθε νέα γενιά να φυτοζωεί πάνω στα ερείπια της προηγούμενης.

Τώρα, αν αυτή η νέα συνθήκη «προόδου» που υπόσχεται η ευρωπαϊκή ελίτ θα σώσει τη «χαμένη γενιά» και θα αποτρέψει την «επανάστασή» της που τόσο φοβάται ο Σόιμπλε, πολύ αμφιβάλλω. Αντιθέτως, έχει όλα τα συστατικά κατακερματισμού, κοινωνικής αποδόμησης και διάλυσης της Ευρώπης.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

«Αναρωτιέμαι», είπε ο Άγριος, «γιατί ενώ μπορείτε να βγάλετε από τις φιάλες ό,τι σχεδόν θέλετε, δεν τους φτιάχνετε όλους Άλφα Δύο Συν;».

Ο Μουσταφά Μοντ γέλασε. «Διότι το θέλουμε το κεφάλι μας. Πιστεύουμε στην ευτυχία και τη σταθερότητα. Μια κοινωνία με Άλφα μόνο θα ήταν σίγουρα ασταθής και δυστυχισμένη. Για φανταστείτε ένα εργοστάσιο επανδρωμένο με Άλφα, δηλαδή άτομα καλής  κληρονομικότητας, αλλά όχι συγγενικά και έτσι προκαθορισμένα ώστε να μπορούν, σε συγκεκριμένα πλαίσια, να αποφασίζουν ελεύθερα και να αναλαμβάνουν ευθύνες. Φανταστείτε!».

Ο Άγριος προσπάθησε, δίχως να τα καταφέρει.

«Είναι εντελώς παράλογο. Ένας εμφιαλωμένος Άλφα με ανάλογα προκαθορισμένα εξηρτημένα αντανακλαστικά, αν είχε να κάνει την εργασία ενός Έψιλον Ημι-Ηλίθιου, θα τρελαινόταν, θα τα έσπαγε όλα. Οι Άλφα είναι κοινωνικοί μόνο όταν κάνουν την εργασία που τους αντιστοιχεί. Μόνο ένας Έψιλον μπορεί να κάνει τις θυσίες που κάνουν οι Έψιλον. Απλούστατα γιατί γι’ αυτόν δεν είναι θυσίες, Βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο των απαιτήσεων. Ο προκαθορισμός τού έθεσε την τροχιά της μελλοντικής του πορείας. Το μέλλον του είναι προδιαγεγραμμένο. Αφού βγει από τη φιάλη, ουσιαστικά παραμένει εμφιαλωμένος σε μια άλλη, αόρατα σχηματισμένη από εμβρυακές καθηλώσεις. Ο καθένας φυσικά», είπε με ύφος στοχαστικό ο Διαχειριστής, «περνάει τη ζωή του μέσα σε μια φιάλη. Μόνο που για τους Άλφα είναι αναλογικά θεόρατη. Θα υποφέραμε αν τα πλαίσια ήταν πιο περιορισμένα. Δεν γίνεται να βάλουμε στις φιάλες των κατώτερων τάξεων συνθετική σαμπάνια των ανώτερων τάξεων. Το πείραμα της Κύπρου το απέδειξε».

Άλντους Χάξλεϊ, «Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος»

(Επενδυτής, 1/6/2013)

Το ηθικό πρόβλημα του καπιταλισμού...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Οσάκις η ηθική επιλαμβάνεται των οικονομικών προβλημάτων, μπορεί το μαχαίρι να φθάνει στο κόκαλο, όμως εξ αυτού τα προβλήματα δεν διευκολύνονται, αλλά επιδεινώνονται ακόμη περισσότερο.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε διαβλέπει «ηθικό πρόβλημα» στη διάσωση «υπερχρεωμένων» από «υγιείς». Ο ίδιος επικαλείται κατά κόρον ότι η Συνθήκη της Λισαβόνας (2005) απαγορεύει ρητά διασώσεις, αμοιβαιοποιήσεις χρεών, όπως και σταθεροποιητικές μεταβιβάσεις πόρων από πλεονασματικές χώρες σε ελλειμματικές, ακόμη και αν απειλείται η ευρωπαϊκή συνοχή.
Πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «τεκμηρίωσε» στατιστικά ότι το «διάμεσο» ελληνικό νοικοκυριό είναι 2 φορές και το κυπριακό 4 φορές πλουσιότερο από το αντίστοιχο γερμανικό.
«Αυτονόητο» συμπέρασμα για τον υπουργό: δεν είναι «ηθικό» φτωχότεροι να στηρίζουν πλουσιότερους. Στο εξής, η ηθική επιβάλλει διασώσεις «από τα μέσα», με βάση τους ίδιους πόρους, που υποτίθεται ότι διαθέτουν οι διασωζόμενοι περισσότερο από τους διασώζοντες. Ωστόσο, η γερμανική τοποθέτηση δεν περίμενε την ΕΚΤ για να διατυπωθεί. Εχει ήδη ενσωματωθεί στις ευρωπαϊκές Συνθήκες του Μάαστριχτ (1992) και της Λισαβόνας (2005).
Οκαγκελάριος Χέλμουτ Κολ είχε προνοήσει και καταργήσει τη «ρήτρα αλληλεγγύης», που μέχρι τότε ίσχυε μεταξύ κεντρικών τραπεζών στο ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα του ecu. Επιχείρημά του ήταν ότι κάθε μορφή αλληλεγγύης, που προβλεπόταν στην ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης (1957), επιβαρύνει τους επιμελείς και επιτυχημένους προς όφελος οκνηρών και αποτυχημένων. Με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ υιοθετήθηκε ακριβώς αντίστροφη ευρωπαϊκή ρήτρα: οι αποτυχημένες χώρες όχι μόνον επιβαρύνονται με το κόστος προσαρμογής τους, αλλά και επιπλέον τιμωρούνται με σοβαρά πρόστιμα, που αφαιρούνται από το ΑΕΠ, για τις καθυστερήσεις και την αδυναμία τους να προσαρμοστούν.
Κατ' επανάληψη, η καγκελάριος Μέρκελ, ενθυμούμενη την αγωγή της, δεν διστάζει να ηθικοποιεί τόσο την επιτυχία στην οικονομία όσο και την αποτυχία. Ακόμη και ο Σοσιαλδημοκράτης και ευρωπαϊστής αντίπαλός της στις προσεχείς εκλογές, Πέερ Στάινμπρουκ, σε πρόσφατη συνέντευξη στη γαλλική «Μοντ» δηλώνει: «Δεν θα μπορούσα να πείσω το Γερμανό φορολογούμενο να διασώζει με αποταμιεύσεις του ξένες τράπεζες που έλαβαν κακές αποφάσεις και βρίσκονται σήμερα υπό κατάρρευση». Είναι φανερό πως «ανήθικο» θεωρείται όχι μόνον όταν οι φτωχότεροι βοηθούν τους πλουσιότερους, αλλά επίσης όταν πλουσιότεροι στηρίζουν φτωχότερους, όταν επιτυχημένοι διασώζουν αποτυχημένους, όταν εργατικοί επιτρέπουν σε «κηφήνες» να διαιωνίζουν την οκνηρία τους. «Ηθικό» είναι να επιβραβεύεται η επιτυχία και «ανήθικο» να αφήνεται η αποτυχία ατιμώρητη. Ωστόσο, η σταθερότητα των συναλλαγών είναι άραγε ηθικό πρόβλημα ή οικονομικό;
Τη γερμανική ομοβροντία τού τέλους των διασώσεων «με ξένο χρήμα» ολοκληρώνει από δεξιά τής Μέρκελ ο «καλύτερος Γερμανός οικονομολόγος» Χανς Βέρνερ Ζιν, ο οποίος χαρακτηρίζει «λανθασμένες» τις πρόσφατες ευρωπαϊκές αποφάσεις για τραπεζική ένωση και απ' ευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με χρήματα του ευρωπαϊκού μηχανισμού ESM, επικαλούμενος ότι ελήφθησαν «αργά το βράδυ και πάντως δεν υπολόγισαν πως η γερμανική Αριστερά δεν ήταν διατεθειμένη να διασώζει πιστωτές των τραπεζών, πόσω μάλλον τους Ρώσους ολιγάρχες (στην Κύπρο)». Αξιοσημείωτη ευαισθησία της Δεξιάς έναντι ενστάσεων της Αριστεράς και περίεργη μετάθεση ευθύνης από το ένα άκρο στο άλλο της πολιτικής σκηνής.
Στο αυτό πνεύμα, ο πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ, Βάιντμαν, διευκρινίζει ότι στο εξής «το βάρος των διασώσεων πρέπει να το επωμίζονται οι κάτοικοι των χωρών που ζητούν διάσωση». Ομοίως, το εβδομαδιαίο «Σπίγκελ» επεξηγεί: «Θα ήταν πιο λογικό οι χώρες της κρίσης να ασκούν την εξουσία τους για μείωση του χρέους τους, βάζοντας στο χέρι περιουσιακά στοιχεία των πολιτών τους. Υπάρχει αρκετό χρήμα στις χώρες του Νότου. Το χρήμα είναι εκεί». Ομως, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το χρήμα δεν βρίσκεται στο Νότο, αλλά στο Βορρά, οι διασώσεις παραμένουν «ανήθικες» σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αποφεύγονται και ο διασωζόμενος να ανακάμπτει με δικά του μέσα.
Το δράμα για την ηθική κατανόηση της οικονομικής κρίσης είναι ότι έχει ήδη δοκιμαστεί πλειστάκις κατά το παρελθόν και παντού και πάντοτε έχει αποτύχει. Ο κίνδυνος του «ντόμινο» επικρέμαται σήμερα όχι μόνον επί των υπερχρεωμένων, αλλά επίσης επί των πιστωτών τους. Οσο οι επιτυχημένοι επιβραβεύονται και οι αποτυχημένοι τιμωρούνται, θριαμβεύει όχι μόνον η ηθική, αλλά και ο αυτοκαταστροφικός εγωισμός του χρήματος. Η οικονομία καταποντίζεται, η δημόσια «αρετή» εκτρέφει κοινωνική ανωμαλία και δυστυχία. Ο ιδρυτής της Πολιτικής Οικονομίας πίστευε ότι «ιδιωτικές ανωμαλίες αποφέρουν δημόσια αρετή». Ο κόσμος του Αδάμ Σμιθ αντιστρέφεται: προτάσσοντας την ανέφικτη «εξυγίανση» του δημόσιου εις βάρος των ιδιωτών, δεν προωθείται ευημερία, αλλά ύφεση και ανεργία για όλους, όχι μόνον για «ανήθικους» και υπερχρεωμένους, αλλά ακόμη και για τους «ενάρετους» πιστωτές τους.
kvergo@gmail.com

Από το Δάνειο στα δάνεια...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Παρά τις πολλές δεκαετίες από το τέλος του Πολέμου και τις νέες γενιές που εισήλθαν στο προσκήνιο, η Γερμανία παραμένει αμήχανη με την ιστορία της· δεν θα μπορούσε, πάντως, να συμβεί αλλιώς, αφού δεν επρόκειτο για έναν πόλεμο «σαν όλους τους άλλους», αλλά για την επιστημονικότερη και ψυχρότερη δυνατή οργάνωση μιας θηριωδίας από όντα, ωστόσο, ανθρώπινα. Αυτήν τη μνημονική ανασφάλεια, ή το βίαια κατασιγασμένο αίσθημα ιστορικής ενοχής, την ανέδειξαν με τρεις τρόπους οι αντιδράσεις στην ανακίνηση –ρητορική προς το παρόν– του κολοσσιαίου ηθικού ζητήματος των πολεμικών επανορθώσεων και του αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου: με τον τρόπο της σκαιότητας, της ειρωνείας και της προσποιητής νηφαλιότητας.
Πρωταγωνιστικός εκπρόσωπος του σκαιού τρόπου ο κ. Σόιμπλε. Υποκαθιστώντας όχι απλώς τα διεθνή δικαστήρια ή το Δίκαιο εν γένει, αλλά την ίδια την Ιστορία, απεφάνθη ότι «το θέμα έχει λήξει, δεν υπάρχει καν». Η τεράστια ανέλεγκτη ισχύς του, με την οποία και διαχειρίζεται τη μοίρα της Ευρώπης στο σύνολό της και όχι μόνο του συρόμενου Νότου, τον έχει πείσει φαίνεται ότι το «είπε και εγένετο» αφορά κατεξοχήν την εκλαμπρότητά του. Αυτοπεποίθηση στα όρια της θεοληψίας; Οχι. Απλούστατα, τερατώδης κυνισμός, που όμως βρήκε το κατάλληλο έδαφος για να θεριέψει. Τον δεύτερο τρόπο, της αγενέστατης ειρωνείας, που πηγαίνει όλο και πιο πίσω στην ιστορία με την ψευδαίσθηση ότι έτσι σώζεται από τις πρόσφατες πληγές, τον ενστερνίστηκαν όσοι Γερμανοί πολίτες έσπευσαν να αγανακτήσουν διαδικτυακά: «Θα απαιτήσουν αποζημίωση και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Ελληνες; Και από τους Φράγκους; Και από τους Πέρσες;» Τετοια έγραψαν. Ελαφρότητα με τα πολύ βαριά – συνήθης ψυχολογική αυτοάμυνα. Μόνο που ουδείς, στην Ελλάδα ή στον Νότο γενικότερα, έχει την πρόθεση να ενοχοποιήσει συλλήβδην και αναδρομικά τους Γερμανούς. Αν η ηγεσία τους, με την απολυταρχική της συμπεριφορά, τους απομονώνει από την Ευρώπη, το πρόβλημα δεν είναι της ηγεσίας τους. Δικό τους είναι. Ας το λύσουν. Τον τρίτο τρόπο αντίδρασης τον υιοθέτησαν όσοι επέλεξαν να υποκριθούν τον ψύχραιμο συμβουλάτορα: «Προσέξτε, Ελληνες, μη δείξετε ότι θέλετε να εκδικηθείτε τη Γερμανία για τα τωρινά δεινά σας». Μα πώς ένας νικητής του Πολέμου, η Ελλάδα, που εντέλει ηττήθηκε οικονομικά και πολιτικά, μπορεί να εκδικηθεί έναν συντριπτικά ηττημένο, τη Γερμανία, που εντέλει αναδείχθηκε παντοδύναμος νικητής πολιτικά και οικονομικά;
Οσο για τον τρόπο της Ελλάδας, τριπλός εμφανίζεται και αυτός ως προς τις μορφές με τις οποίες μπορεί να αποβεί επιζήμιος: Αν, πρώτον, το Κατοχικό Δάνειο αντιμετωπιστεί όπως τα Μάρμαρα, με την υπερβολή ενός αυτοδικαιωνόμενου συναισθηματισμού που αδιαφορεί για τη σοβαρή μελέτη και τη σωστή προεργασία. Αν, δεύτερον, χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι αδράνειας και ανεμελιάς, όπως το πετρέλαιο του μέλλοντός μας, που το βάλαμε στα βαρέλια πριν το εντοπίσουμε. Και αν, τρίτο και τρισχειρότερο, εξαντλήσουμε και μαγαρίσουμε το θέμα στα όρια του εσωτερικού πολιτικού μας παιγνίου.

Όλα είναι ένα ψέμα… Κύριε Σόιμπλε...

Γράφει ο Αποστόλης Φωτιάδης, aka @Balkanizator   για τον Παραλληλογραφο...

Δεκατρία χρόνια και δυο μήνες πριν ο Σόιμπλε υποβάλει την παραίτηση του από την κεφαλή του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU) εμπλεκόμενος προσωπικά σε σκάνδαλο χρηματισμού του κόμματος με μαύρο χρήμα…

…είναι στα αλήθεια οδυνηρό αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες. Είναι η καταστροφή μιας οικονομίας και ακόμη περισσότερο ο θάνατος των ονείρων μιας κοινωνίας. Βέβαια όπως όλοι, φρόντισαν για αυτό τα ντόπια φερέφωνα της ετερόφωτης κυριαρχίας, μαθαίνουμε ότι αυτά παθαίνει όποιος πλένει μαύρο Ρωσικό χρήμα και επενδύει το μέλλον του στον καπιταλισμό-καζίνο. Όλα αυτά είναι αλήθεια. Γίνονται όμως ακόμη πιο οδυνηρά όταν αυτή την αλήθεια την σφετερίζονται άνθρωποι σαν το Σόιμπλε για να σου τρίψουν στη μούρη τα ψέματα τους…

…την δύσκολη εκείνη νύχτα ο τότε ηγέτης του CDU, αν και αρχικά το αρνείται, αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι έχει ο ίδιος παραλάβει 100,000 μάρκα σε μετρητά από τον Karlheinz Schreiber, φυγόδικο τότε έμπορο όπλων ο οποίος συχνά έδινε χρήματα σε στελέχη του CDU. Στο τέλος παραδέχτηκε ότι συνάντησε τον κ. Schreiber πολλές φορές και όχι μόνο μία όπως αρχικά είχε πει… (http://www.thedailybeast.com/newsweek/2000/02/27/scandal-sinks-schauble.html)

Το παραμύθι αλλάζει αναλόγως τη χώρα αλλά η ιστορία είναι η ίδια. Το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου ήταν ένα πλυντήριο μαύρου χρήματος για τη διάσωση του οποίου δεν μπορούν να πληρώσουν οι σκληρά φορολογούμενοι Γερμανοί. Στην Ελλάδα ήταν οι τεμπέληδες του δημοσίου, στην Ιταλία οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, μετά αυτοί ανακαλύφθηκαν και για την ελληνική αφήγηση, στην Ισπανία η φούσκα των ακίνητων, στην Ιρλανδία τα ίδια με την Κύπρο και στην Πορτογαλία; ε μα ήταν απλώς χρεοκοπημένη και πολύ μικρή για να χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη δικαιολογία. Όλες ήταν άρρωστα μοντέλα ανάπτυξης τα οποία έπρεπε να πάψουν να υπάρχουν όπως είπε ο Σόιμπλε. Σε αυτούς που του κάνουν κριτική ότι η Γερμανία αντί να βοηθάει για την λύση της κρίσης την χρησιμοποιεί για να επεκτείνει την ηγεμονία της ο Σόιμπλε απάντα ότι τον ζηλεύουν «όπως τον καλό μαθητή στο σχολείο».

Όντως ο κ. Σόιμπλε έχει μαθητεύσει δίπλα στους καλύτερους. Όταν δεκατρία χρόνια και δύο μήνες πριν υπέβαλε την παραίτηση του ήταν ο προστατευόμενος και επίλεκτος διάδοχος του Καγκελάριου Χελμούτ Κολ, ο οποίος είχε στήσει το πλυντήριο που γέμιζε τα ταμεία του κόμματος για περίπου δυο δεκαετίες. Ο Σόιμπλε ήπιε το πικρό ποτήρι και αποχαιρέτισε την καρέκλα νούμερο ένα για πάντα. Ήταν επίσης από τους βασικούς διαπραγματευτές της επανένωσης των δυο Γερμανιών το 90’, που εφάρμοσαν το δόγμα άγριας λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων που επέβαλε τότε η Τροιχαντ (http://en.wikipedia.org/wiki/Treuhand). Ήταν πάντα στην ουσία ένας φονταμενταλιστής του νεοφιλελευθερισμού.

Το πρόβλημα με το να είσαι  ζηλωτής είναι ότι πρέπει να κρύψεις  την πώρωση σου πίσω από μια αληθοφανή αφήγηση, πρέπει να επικαλείσαι κάποιου είδους ηθικό πλεονέκτημα απέναντι σε αυτόν που εξαναγκάζεις να προσκυνήσει το δικό σου θεό. Αυτό όμως είναι “ηθικισμός”, όχι ηθική. Όταν μαζί με πολλούς άλλους οι Γερμανοί ανταποκριτές πλημμύρισαν την Αθήνα πριν από τρία χρόνια, με εξαίρεση μερικούς από τους καλύτερους επαγγελματίες διεθνώς, ήρθαν με αυτήν την ατζέντα. Δεν ρωτούσαν τον κόσμο τι πήγε λάθος, του έλεγαν αυτοί τι έκανε λάθος, και γιατί τώρα είχε έρθει η ώρα να τιμωρηθεί. Ήξεραν μάλιστα πόσους δημόσιους υπαλλήλους είχε η Ελλάδα, παρότι αυτό δεν το ήξερε ούτε η ελληνική κυβέρνηση. Αυτοί ήταν πάντα μεταξύ 1 και 1,5 μύρια και οι περισσότεροι ήταν αργόσχολοι, βύσματα ή τεμπέληδες. Όταν η απογραφή τους έβγαλε λίγο κάτω από 700 χιλιάδες και μερικά σοβαρά στατιστικά τους έβγαζαν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους δεν βρέθηκε ούτε ένας για να πει την άλλη άποψη. Στην Ελληνική περίπτωση οι Γερμανοί δημοσιογράφοι μίσησαν μέχρι και τους ελίτ αφού λόγο απείθειας ή ανικανότητας αργούν του θανατά να προχωρήσουν τα προγράμματα των μνημονίων.

“Η Κύπρος είναι μοναδική περίπτωση” και “Η Κύπρος είναι μοναδική περίπτωσ”η… και πάνω από όλα “Η Κύπρος είναι  μοναδική περίπτωση”.

«Η Κύπρος είναι  μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση  και εμείς βρήκαμε τη λύση για  αυτό» είπε σήμερα ο Σόιμπλε.

Στην Ελληνική περίπτωση είχαν βέβαια κάποιο δίκιο, αφού η χώρα ήταν μπάχαλο. Στην Κύπρο όμως που δεν είναι μπάχαλο οι Γερμανοί πήγαν να εφαρμόσουν την πετυχημένη συνταγή βιαστικά. Αρκεί να έβλεπε κανείς τον παρουσιαστή του δημοσίου Γερμανικού ZDF, που ολοφάνερα περνιέται για υπόδειγμα δημόσιου υπάλληλου-δημοσιογράφου, να ανοίγει το κεντρικό δελτίο στάζοντας κυνισμό για την Κύπρο και τους Κύπριους που (κατά προσέγγιση) «πλένουν το χρήμα των Ρώσων», «επιχειρηματικό μοντέλο των Κυπρίων που είναι απλώς ένα πλυντήριο μαύρου χρήματος» ή τελικά «τους Κύπριους που συνετρίβησαν, από την Γερμανία που κυριάρχησε».

Σύμφωνα με έρευνα που συνυπογράφουν ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΕCD) και η FATF (Financial Action Task Force) ένα διακυβερνητικό όργανο που προωθεί την εφαρμογή νομοθεσίας για την καταπολέμηση μαύρου χρήματος, η Γερμανία είναι η χώρα στην οποία ξεπλένονται κάθε χρόνο περισσότερα από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή οικονομία. Περίπου 50 έως 60 δις κάθε χρόνο (65 έως 78 δις δολάρια) κάθε χρόνο. Οι Γερμανικές αρχές καταφέρνουν να εντοπίσουν μόνο ένα 0,5% από αυτά. (http://flarenetwork.org/media/files/echo2_ml-in-de.pdf). Η Γερμανική οικονομία είναι για την ακρίβεια μία από τις πιο αγαπημένες του Διεθνούς Οργανωμένου Εγκλήματος (http://www.dw.de/germany-a-safe-haven-for-money-laundering/a-16343313) και ιδιαίτερα της  Ιταλικής Μαφίας όπου και επανεπενδύει τεράστιο μέρος των παράνομων κερδών της. Εκεί έστησε και ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων. Το γνωστό και ως “Υπόθεση Di Girolamo” με ξέπλυμα δυο δις και εξαγορά ανύπαρκτων ψήφων Ιταλών της διασποράς σε χωριά γύρο από την Στουτγάρδη, με τις οποίες εξελέγη Γερουσιαστής του Κόμματος του Λάου της Ελευθερίας ο ομώνυμος Γερουσιαστής (http://www.computerworlduk.com/news/networking/19033/italian-telcos-caught-up-in-massive-mafia-fraud/). Η Deutsche Bank έχει μια από της πιο εκτεταμένες μοχλεύσεις κεφαλαίου στο κόσμο, ώστε πολλοί να την περιγράφουν ως μια σταθερή φούσκα. Οι υπηρεσίες αποτελούν το 70% της Γερμανικής οικονομίας. Η Γερμανία έχει λίγο πολύ το οικονομικό μοντέλο της Κύπρου, με δυο βασικές διαφορές. Έχει βιομηχανική παραγωγή και… δεν χρειάζεται κάποιον να την διασώσει. Όλη η ευρωζώνη στην πραγματικότητα στηρίζεται πάνω στο ίδιο χρεοκοπημένο πια επιχειρηματικό μοντέλο. Και η Γερμανία χρησιμοποιώντας την κρίση αποπειράται μια μεγάλη απόδραση. Εγκαταλείπει μια μπίζνα που έστησαν συλλογικά οι Ευρωπαϊκές ελίτ, υποσχόμενη δια στόματος Μέρκελ (στο ετήσιο δείπνο της ελίτ Ευρωπαίων βιομηχάνων την προηγούμενη εβδομάδα στο Βερολίνο) μια μελλοντικά ανταγωνιστική Ευρωπη χρεώνοντας την αποτυχία στους άλλους. Κοινωνικοποιεί το κόστος της φούσκας της ευρωζώνης στις χώρες του νότου, προωθεί την εσωτερική υποβάθμιση ώστε στο μέλλον να έχει μια ζώνη φθηνής εργατικής δύναμης, προσπαθεί να μονοπωλήσει τον έλεγχο της ροής κεφαλαίων στην ευρωζώνη. Ίσως έτσι επιβιώσει στον άγριο κόσμο που ανατέλλει, όπου η Ευρώπη θα είναι ένας ακόμη παίκτης ανάμεσα στους αναπτυσσόμενους γίγαντες.

Πόσο αντέχει όμως ένα ψέμα; Από τα ερείπια της Κύπρου θα γεννηθούν γεωπολιτικά τέρατα. Από τα ερείπια της Ελλάδας επιστρέφουν στο προσκήνιο τα χειρότερα φαντάσματα της Ευρωπαϊκής ιστορίας. Η Ιταλία, και ίσως σε λίγο η Πορτογαλία, μένουν ακυβέρνητες. Ο απομονωτισμός της Γερμανίας και η εμμονή στις πολιτικές λιτότητας διαρρηγνύουν τα θεμέλια όχι μόνο της ευρωζώνης, αλλά και ολόκληρου του Ευρωπαϊκού προγράμματος. Ίσως αυτά είναι υπολογισμένα στην εξίσωση ηγεμονίας του Σόιμπλε ως το αναγκαίο κόστος. Αυτό εάν τον υπερτιμήσει κάνεις ως πολιτικό. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για έναν μέτριο ψεύτη. Ή μάλλον για έναν εραστή της μισής αλήθειας.

Μακάβριο χιούμορ...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Ιταμό και μακάβριο χιούμορ περιφέρουν οι Γερμανοί ιθύνοντες. Για το αδιέξοδο στο οποίο εξωθούν την Ευρωζώνη, με τη λιτότητα και την ύφεση, δεν ευθύνονται οι επιλογές τους, αλλά οι ελλειμματικές χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Σύμφωνα με τον υπεύθυνο των Βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών, Ντόμπριντ, ο μέγιστος κίνδυνος για την Ευρωζώνη δεν προέρχεται από την καταστροφική ευρωπαϊκή διαχείριση της κρίσης χρέους, αλλά από τα «νοσούντα μέλη» της ευρωπαϊκής νομισματικής περιοχής. Αρκεί η αποκοπή τους από αυτήν, για να διασώζεται η υγεία των υπολοίπων. Ωστόσο ο στρόβιλος της ύφεσης και της υψηλής ανεργίας δεν πλήττει σήμερα μόνο τις ελλειμματικές και υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης, αλλά επίσης τις πλεονασματικές και πιστώτριες, με δική τους επιλογή. Εξάλλου, εφόσον τα δύο τρίτα των γερμανικών πλεονασμάτων προέρχονται από την Ευρωζώνη, με τον ακρωτηριασμό των «νοσούντων» θα συρρικνωνόταν η δυνατότητα των δεύτερων να αποσπούν πλεονάσματα από τους πρώτους.
Ο υπουργός Σόιμπλε, αυτοανακηρυγμένος τιμητής των πάντων, απονέμει εύσημα στις κυβερνήσεις όχι ανάλογα με την αποτελεσματικότητά τους, αλλά με το βαθμό υποτέλειας και δουλοφροσύνης απέναντι στις συρρικνωτικές συνταγές του. Δεν έχει σημασία ότι ο ευρωπαϊκός Νότος καταποντίζεται, ότι η Ευρωζώνη αποσταθεροποιείται, ότι η Γερμανία εξωθείται σε στασιμότητα με αρνητικές προοπτικές, με δική της πάντα συνταγή και ευθύνη. Το μόνο που έχει σημασία γι' αυτόν είναι ότι οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται στο «σωστό δρόμο» της ανταγωνιστικότητας και της ανάκαμψης. Γολγοθάς, Σταύρωση, Θάνατος, Ανάσταση: τροπάριο κατηχητικού σχολείου. Δεν έχει σημασία ότι οι επιχειρήσεις κλείνουν, ότι οι οικονομίες νοσούν, ότι η ανεργία εκτινάσσεται: στην άλλη ζωή όλα θα πάνε καλά, θα ξαναφτιαχτούν απ' την αρχή, με τη σφραγίδα της γερμανικής αριστείας. Αρκεί η πίστη. Φυσικά, στην άλλη ζωή δεν θα επανέλθουν όλοι όσοι σήμερα οδηγούνται στα εκδορεία και στα κοιμητήρια, αλλά μόνο οι «παραγωγικοί» και «ανταγωνιστικοί». Οι υπόλοιποι, θύματα της οικονομικής ευγονικής, παραπέμπονται στο εξώτερο πυρ.
Για το ελληνικό αδιέξοδο, τονίζει ο ίδιος, δεν ευθύνεται ο λαός, αλλά ο «λαϊκισμός» των ελίτ. Ωστόσο με την υφεσιακή συνταγή το κόστος προσαρμογής επιρρίπτεται σε όσους δεν ευθύνονται, ενώ όσοι πραγματικά ευθύνονται όχι μόνο δεν θίγονται, αλλά έχουν αναλάβει εργολαβικά και τη διεκπεραίωσή της. Τι είδους αριστοποίηση είναι αυτή που καταδικάζει στην ανεργία όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και στην αργία τον παραγωγικό εξοπλισμό των επιχειρήσεων; Τόσο ο Ανταμ Σμιθ όσο και ο Τζ. Μ. Κέινς εδίδαξαν ότι η αποδοτικότητα των οικονομικών συστημάτων μεγιστοποιείται όχι με ακρωτηριασμούς, αλλά με την πλήρη απασχόληση, με την αξιοποίηση ακόμη και των λιγότερο αποδοτικών. Η υψηλή οικονομική επίδοση δεν στηρίζεται στους αποκλεισμούς, στην εκτομή των αδυνάμων, αλλά στην ένταξη όσο το δυνατόν περισσότερων - όχι λιγότερων.
Το συνολικό εμπορικό ισοζύγιο της Ευρωζώνης είναι σήμερα ισοσκελισμένο, το δημόσιο έλλειμμα στο 4,1% του ΑΕΠ, το δημόσιο χρέος στο 87%. Πόσο θεμιτό και αποτελεσματικό είναι να τρομοκρατούνται οι λαοί με τα ελλείμματα και χρέη, προκειμένου να αποδέχονται μεσαιωνικού τύπου αφαιμάξεις, με σαρωτικά για εργαζόμενους και επιχειρήσεις αποτελέσματα; Στις ΗΠΑ, το ομοσπονδιακό χρέος υπερβαίνει το 100%, το εξωτερικό και το δημόσιο έλλειμμα το 10% του ΑΕΠ. Στην Ιαπωνία, το χρέος υπερβαίνει το 204%, το δημόσιο έλλειμμα το 8% του ΑΕΠ, το εξωτερικό ισοζύγιο καταγράφει το μεγαλύτερο έλλειμμα από το 1979. Ωστόσο ούτε η μια ούτε η άλλη πανικοβάλλονται. Σε αντίθεση με τη γερμανική συνταγή, δεν αντιστρέφουν τις προτεραιότητες, δεν αυτοπαγιδεύονται στην οικονομική καταστολή με πρόσχημα την ανάκτηση «αρετής» και ανταγωνιστικότητας, αλλά προτάσσουν την πλήρη απασχόληση και την ανάκαμψη, απαραίτητες για τη σταδιακή διευθέτηση των χρεών και των ελλειμμάτων. Πρέπει η οικονομία να κινείται, να διατηρεί πλαστικότητα και ικανότητα προσαρμογής, για να βελτιώνεται η αποδοτικότητά της. Εάν νεκρώνεται, ουδεμία μεταρρύθμιση ούτε βελτίωση είναι εφικτή.
Στην Ευρώπη, όσοι ευαγγελίζονται εξυγίανση, μέσω ευελιξίας των αγορών, είναι οι ίδιοι που καταστέλλουν κάθε κινητικότητα της οικονομίας με την επιβολή περικοπών και λιτότητας. Ενώ από τις δύο άκρες του κόσμου το κυριαρχικό κράτος απορρίπτει τη μέθοδο καταστολής των αγορών, δεν περιορίζεται στην εξασφάλιση ρευστότητος, αλλά αναλαμβάνει αναντικατάστατο ρόλο στην εξασφάλιση της πλήρους απασχόλησης, προϋπόθεση για τη μεγιστοποίηση της ικανότητος προσαρμογής μέσω των αγορών.
Πόσο «σωστός» είναι ο δρόμος στη χώρα μας, όταν οι αρνητικές επιδόσεις ξεπερνούν την πιο μακάβρια φαντασία; Υφεση -6,2%, ανεργία 30%, 55% στους νέους, αρνητικές ιδιωτικές επενδύσεις, δημόσιες μειωμένες κατά 30%, ακυρώσεις παραγγελιών, δημόσιο χρέος 170% του ΑΕΠ, εξωτερικό χρέος από 310 δισ., το 2009, 410 δισ. σήμερα...
kvergo@gmail.com

Τεστ του Σόιμπλε στον Τσίπρα αν είναι... «Σαμαράς»!...

του Γιωργου Δελαστικ, απο το Εθνος...

Εξετάσεις περνάει σήμερα στο Βερολίνο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. Η ημίωρη συνάντηση που θα έχει με τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, θα είναι ενδεχομένως καθοριστική για το πολιτικό μέλλον του νεαρού πολιτικού ηγέτη και ως εκ τούτου θα έχει σοβαρότατες πολιτικές συνέπειες και για το μέλλον της Ελλάδας.
Ο Γερμανός υπουργός, αδιαφιλονίκητο «νούμερο δύο» στην κυβέρνηση της καγκελαρίου Μέρκελ, θέλει να διαμορφώσει ιδίοις όμμασι και ωσί άποψη για το αν ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να κριθεί ως «πρωθυπουργήσιμος» αναφορικά με τα συμφέροντα του Βερολίνου. Αν δηλαδή οι σημερινές πολιτικές θέσεις του Αλέξη Τσίπρα, όπως αυτές θα εκφραστούν κατά την ουσιαστική συζήτησή τους, συνιστούν θανάσιμο κίνδυνο για τα γερμανικά συμφέροντα στην Ελλάδα και γενικότερα, ή αν μπορούν να συμβιβαστούν, έστω και δύσκολα, με τη γερμανική πολιτική. Και μόνο το γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας κλήθηκε στο Βερολίνο για να περάσει από την εξέταση αυτή πρέπει να προκαλεί ανησυχία και εκνευρισμό στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τους κυβερνητικούς εταίρους του, ιδίως στον ευρισκόμενο σε πολύ δύσκολη θέση Ευάγγελο Βενιζέλο.
Οι Γερμανοί είναι ρεαλιστές και η πρόσκληση προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει πως ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι φυσικά και προτιμούν χίλιες φορές τη συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, εκτιμούν ότι πρέπει να προετοιμαστούν και για το ενδεχόμενο να προκύψει στην Ελλάδα μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα είτε τους αρέσει είτε όχι. Επιθυμούν λοιπόν να διαμορφώσουν άποψη κατά πόσο μπορούν να πιέσουν, αν ποτέ χρειαστεί, τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ώστε η πολιτική του να καταστεί συμβατή με τα γερμανικά συμφέροντα.
Αν ο Σόιμπλε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Τσίπρας μπορεί να κριθεί «πρωθυπουργήσιμος», αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι οι Γερμανοί θα... προωθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Ούτε κατά διάνοια. Δεν υπονοούμε επίσης ότι αυτό θα μπορεί να ερμηνευθεί πως η Μέρκελ προτιμάει τον... Τσίπρα από τον Σαμαρά! Ενας τέτοιος ισχυρισμός θα ήταν απλώς απερίγραπτη πολιτική ανοησία. Η γερμανική ηγεσία όμως θέλει να ξέρει αν πρέπει να πολεμήσει τον Αλέξη Τσίπρα μέχρις εσχάτων, με όλα τα μέσα που διαθέτει, έχοντας επίγνωση ότι ακόμη και σε αυτή την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κερδίσει τις εκλογές παρά τη σφοδρή αντίθεση του Βερολίνου, ή αν μπορεί να συμβιβαστεί μαζί του σε περίπτωση νίκης του. Με άλλα λόγια οι Γερμανοί αναγνωρίζουν εμμέσως με τη σημερινή συνάντηση ότι αυτή τη στιγμή η μοναδική εναλλακτική ομαλή λύση στην Ελλάδα είναι μια κυβέρνηση υπό τον ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι κάτι το αυτονόητο, το οποίο όμως δεν παύει να θορυβεί την κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη όταν αναγνωρίζεται ως γεγονός από ισχυρούς ξένους παράγοντες. Δεν ξεχνά άλλωστε ο πρωθυπουργός ότι αυτόν δεν τον δέχθηκαν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε όσο ήταν αντιμνημονιακός ούτε για καφέ. Αντιθέτως, μόλις έκανε την «πολιτική κωλοτούμπα», πέρασε στο μνημονιακό στρατόπεδο και έδωσε γη και ύδωρ στους Γερμανούς, πριν κλείσει χρόνος είχε γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας! Δεν τον έβγαλαν βεβαίως οι Γερμανοί, αλλά πάντως πρωθυπουργός έγινε μόλις προσκύνησε το Μνημόνιο! Δύσκολο να το πει κανείς καθαρή σύμπτωση...
Υπάρχει όμως κι ένα άλλο προηγούμενο, το οποίο δείχνει ότι κανένας δεν πρέπει να δίνει βάση στην «αιώνια ευγνωμοσύνη» των Γερμανών σε όσους τους έχουν παράσχει ακόμη και ανεκτίμητες υπηρεσίες.
Αναφερόμαστε στη στάση τους απέναντι στον «πατριάρχη» της μνημονιακής υποδούλωσης της πατρίδας μας, τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν πέρασαν ούτε πέντε μήνες από τότε που μας έβαλε σε καθεστώς Μνημονίου και οι Γερμανοί έσπευσαν τον Οκτώβριο του 2010 να τον τιμήσουν με το ιδιαίτερου κύρους βραβείο «Τέθριππον», με το οποίο είχαν βραβευθεί πριν από αυτόν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο Τσέχος Βάτσαλ Χάβελ, ο Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ και άλλοι. Παρά το βραβείο όμως, δεν πέρασε παρά ένας χρόνος και μόλις ο Γ. Παπανδρέου τόλμησε να προτείνει στη Μέρκελ να κάνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα για το ευρώ και το Μνημόνιο, μέσα σε μία εβδομάδα είχε απομακρυνθεί από την εξουσία και είχε αντικατασταθεί από τον Λουκά Παπαδήμο στην πρωθυπουργία! Αλλη μια σύμπτωση ίσως, η οποία πάντως δεν αφήνει τον Αντώνη Σαμαρά σε καμία περίπτωση να κοιμάται ήσυχος, ευχόμενος να μην περάσει το τεστ του Σόιμπλε ο Αλέξης Τσίπρας.

Η Γερμανία, η αποικία και το (πολύ) φυσικό της αέριο...

Γεωργιος Μαλουχος, απο το Βημα... 

Εντάξει κύριε Στουρνάρα, το έχουμε καταλάβει ότι είμαστε αποικία. Δεν χρειάζεται να μας λέτε όλα αυτά τα απίθανα που ακούσαμε χθες το βράδυ: «Για να καταλάβετε πόση δουλειά έχουμε κάνει, δείτε τι λένε οι πιο σκληροί κριτές μας. Όταν πριν από λίγες εβδομάδες είχα επισκεφτεί τον κ. Σόιμπλε μου είχε ενεχηρίσει  μία λίστα με αυτά που δεν είχαν γίνει. Τώρα που τον ξαναείδα με συνεχάρη, μου είπε: μα εσείς, τα κάνατε όλα!» Γιατί αυτά είπε χθές το βράδυ μιλώντας στην τηλεοπτική εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Πιθανώς, ο άνθρωπος, δεν κατάλαβε τι έλεγε – αλλιώς μάλλον δεν θα τα έλεγε: δεν κατάλαβε όχι μόνον ότι περιέγραψε την πλήρη υπαγωγή της ελληνικής στη γερμανική κυβέρνηση, αλλά, ακόμα χειρότερα, ότι είναι και ιδιαίτερα υπερήφανος για αυτή…

Και να μην καταλάβαινε μόνο αυτός…: όταν ρωτήθηκε πώς εκτιμά ότι ο κ. Σόιμπλε δήλωσε στη γερμανική βουλή ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα έφερνε την καταστροφή της ευρωζώνης και ότι συνεπώς η Ελλάδα ίσως να είχε τη δύναμη κάτι παραπάνω να διαπραγματευθεί, απάντησε με άλλο ερώτημα: «ναι, αλλά πότε την έκανε αυτή τη δήλωση ο κ. Σόιμπλε;» Δηλαδή, ότι την έκανε μετά τη συμφωνία. Ε, φυσικά, τότε θα την έκανε: τότε που όλα είχαν τελειώσει, τότε που η Ελλάδα είχε χάσει τη δυνατότητα να βελτιώσει το οτιδήποτε. Ο κ. Σόιμπλε, με εκείνη τη δήλωση εξευτέλισε πλήρως την ελληνική πλευρά – και το έκανε δεικτικά: μας φτύνανε και ο κ. Στουρνάρας κατάλαβε ότι βρέχει… Και επειδή προδήλως ο άνθρωπος μπερδεύτηκε, άλλαξε εντελώς θέμα…

Ενδεχομένως, ο υπουργός Οικονομικών θέλησε να δικαιώσει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος λίγες ώρες νωρίτερα δήλωνε ότι η ελληνική κυβέρνηση καθορίζει την πορεία της σύμφωνα με τις ανάγκες της κυρίας Μέρκελ και σύμφωνα με το μακροπρόθεσμο γερμανικό σχέδιο για την Ευρώπη. Και, εν προκειμένω, έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Τσίπρας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και δεν είναι κάτι καινούργιο. Το κατά κάποιο τρόπο «καινούργιο», αν υπάρχει, είναι ότι η κυβέρνηση είναι και υπερήφανη γι αυτό: έχει κάνει το άσπρο – μαύρο, έχει πει το κρέας – ψάρι, και πορεύεται…

Όμως, η ουσία φαίνεται πλέον ότι βρίσκεται κάπου αλλού: χθες, η Deutsche Bank ανακοίνωσε ότι επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενεργειακών κοιτασμάτων αξίας 427 δις ευρώ στα νότια της Κρήτης: είναι αυτό που λένε «όλα τα λεφτά» - και οι Γερμανοί δηλώνουν τώρα επισήμως ότι «τα βλέπουν»… Το λένε μόνοι τους, δεν πρόκειται περί «υποψίας». Και έχουν κάποιο λόγο που το λένε, μιλώντας μάλιστα για θησαυρό…

Το λόγο τον καταλαβαίνουμε όλοι. Εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε, είναι το πώς μπορεί να φαντάζονται, αν φαντάζονται, κάποιοι στην κυβέρνηση, ότι εκείνοι που διαλύουν τη χώρα περιμένουν ότι θα μπορέσουν να αρπάξουν αυτά τα αποθέματα. Αν πάντως τους τα έχουν τάξει, στο Βερολίνο καλά θα κάνουν να κρατούν μικρό καλάθι: δεν θα είναι τόσο απλό όσο το φαντάζονται: δεν θα αρπάξουν αυτό τον πλούτο για να μη διαλύσουν άλλο την Ελλάδα. Σε αυτό το «ντιλ», αν έχει γίνει, οι αντιστάσεις που θα βρουν θα είναι ισχυρές και πολλαπλές, μέσα και έξω από την Ελλάδα. Η αποικιοποίηση της Ελλάδας έχει μεν συντελεστεί, αλλά, ας έχουν στο νου τους ότι δεν θα διαρκέσει για πολύ…

Αν η Γερμανία φαντάζεται ότι βρήκε τη λύση στο μέγα ενεργειακό της ζήτημα στις ελληνικές θάλασσες, ας ξέρει ότι λογαριάζει – εντελώς - χωρίς τον ξενοδόχο…

Το success story του Σαμαρά...

Θανάσης  Καρτερός  απο την Αυγη...

Τα πράγματα διαβάζονται κι έτσι: Από τη μια μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη η Χρυσή Αυγή και στη μέση η κυβέρνηση που αποτρέπει το χάος. Σύμφωνα με την περιγραφή του Αντώνη Σαμαρά στη γερμανική "Handelsblatt", η ελληνική κοινωνία απειλείται ως σύνολο από λαϊκιστές της άκρας Αριστεράς και από την άνοδο ενός ακροδεξιού, θα μπορούσε κανείς να πει φασιστικού, νεοναζιστικού κόμματος. Μάλιστα ο Έλληνας πρωθυπουργός έκανε και μια σύγκριση της κατάστασης στην Ελλάδα με τη Βαϊμάρη, για να εμπεδώσουν την αφήγησή του οι Γερμανοί αναγνώστες. Και κατέληξε ότι αν η κυβέρνησή του καταρρεύσει, θα επέλθει στη χώρα το χάος.
Μιλώντας στην εκδήλωση της "Herald Tribune" στο Παρίσι, απευθυνόμενος δηλαδή στους Αμερικανούς αυτή τη φορά, ο ίδιος Σαμαράς άφησε στην άκρη οποιαδήποτε πιθανότητα χάους και διαβεβαίωσε ότι: Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι σε ένα χρόνο από τώρα η επιτυχία της Ελλάδας (a Greek success story) θα δίνει ώθηση στο ευρωπαϊκό εγχείρημα συνολικά. Συνεπώς μπορούμε να συμπληρώσουμε την εικόνα του πρωθυπουργού μας ως εξής: Από τη μια προστατεύω τη χώρα από το χάος, από την άλλη την οδηγώ σε Greek success story και μάλιστα μόλις σε ένα χρόνο. Συνεπώς στηρίξτε με, βοηθήστε με, δείξτε αλληλεγγύη κι εγώ θα την κάνω τη δουλειά που πρέπει.
Καλό ε; Ως παραμύθι, μάλιστα, διαθέτει τα πάντα. Και επικά κατορθώματα, και καλό βασιλιά που τα διαπράττει, και θανάσιμες απειλές για το βασίλειο, αλλά και εξόχως κακό δράκο -με δυο κεφάλια, μη σου πω και με τρία, αν βάλουμε στο κάδρο και την Αλέκα, που το δικαιούται. Διαθέτει επίσης και το απαραίτητο σε κάθε παραμύθι happy end, το οποίο μπορεί να μην έχει συντελεστεί ακόμα, αλλά συντελείται οσονούπω. Με τη νικηφόρα έκβαση της μεγαλύτερης μάχης της ζωής του - ναι, ναι, έτσι ακριβώς χαρακτήρισε τα πακέτα του ο Έλλην πρωθυπουργός. Μεγαλύτερη δηλαδή κι από τη μάχη που έδωσε για το όνομα των Σκοπίων, ή με την άλλη για την επικράτηση της Πολιτικής Άνοιξης και την εκ βάθρων αλλαγή του πολιτικού συστήματος.
Σε ποιον θέλει να πουλήσει την εικόνα αυτή, που τη βλέπαμε μέχρι τώρα στην Ελλάδα, αλλά κάπως αποσπασματικά; Στους Φράγκους πρώτα - πρώτα, γιατί έτσι αντιλαμβάνεται την πολιτική διαπραγμάτευση: Δώστε και σώστε - από τον Τσίπρα και το χάος. Στους Αμερικανούς ύστερα - βοηθάτε και έτσι εξασφαλίζεται η ευρωπαϊκή σταθερότητα. Και στους εγχώριους επίσης - στηρίξτε με γιατί έρχεται η συντέλεια. Πιο σωστά, εγώ ή η συντέλεια. Ακόμα πιο σωστά - εγώ πακέτο με το νέο πακέτο μέτρων, ή η συντέλεια. Όπερ έδει δείξαι. Απλό, εύληπτο, κατανοητό. Ακόμα κι ο Δένδιας το κατάλαβε και εμφανίστηκε στη Βουλή αποφασισμένος να σκοτώσει τον δράκοντα. Ο Σόιμπλε όμως δεν το κατάλαβε. Όλες οι χώρες της Ευρωζώνης που έχουν πληγεί από την κρίση έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στο θέμα των μεταρρυθμίσεων, εκτός της Ελλάδας, δήλωσε. Και εξαπέλυσε τη δήλωσή του αφού είχε λάβει συστημένη την εικονίτσα του Σαμαρά. Που πάει να πει ότι δεν είναι καθόλου πονόψυχος. Κι αν έχει αποδείξει από καιρό ότι εμάς δεν μας συμπονά, τώρα δείχνει ότι δεν συμπονά και τον Σαμαρά. Γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του το χάος και κάνει φύλλο - φτερό τις αφέλειες για πολιτική διαπραγμάτευση της κλάψας. Δώσαμε, δώσαμε, σας παρακαλούμε βοηθήστε μας, λέει ο Σαμαράς. Τίποτε δεν δώσατε, απαντάει ο Γερμανός. Και δείχνει παρεμπιπτόντως τι σημαίνει γι’ αυτόν και τους πιστωτές διαπραγμάτευση. Το μέγα ερώτημα είναι: η Μέρκελ, που έρχεται την Τρίτη να δει τον Σαμαρά, κατάλαβε σωστά; Ότι πρέπει να τον στηρίξει για να μην πέσει η χώρα στα χέρια του Τσίπρα; Ότι δεν πρέπει να δώσει καμιά σημασία σε όσους διαδηλώνουν απ’ έξω, γιατί εκπροσωπούν το χάος; Ότι πρέπει, αντίθετα, να δώσει -δημόσια όμως- ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη των από μέσα, με την παρότρυνση να συνεχίσουν την καλή δουλειά; Και να αφήσουν τους απ’ έξω στον Δένδια; Διότι, αν δεν κατάλαβε κι αυτή και κινηθεί στη γραμμή Σόιμπλε, τσάμπα οι πρόβες του Σαμαρά...

ΜΑΛΑΚΟΜΕΤΡΟ...

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ...

Σόιμπλε: «Η Ελλάδα να μείνει στο ευρώ πάση θυσία». Να το ξεκαθαρίσουμε. Πάση θυσία, από ποιον; Από την Ελλάδα ή από το ευρώ; Διότι η πρόταση «Η Ελλάδα να μείνει στο ευρώ πάση θυσία» περιλαμβάνει δύο μέρη.
Αν 1,5 εκατομμύριο άνεργοι που σίγουρα είναι περισσότεροι, μία ύφεση τόσο μεγάλη και διαρκής που δεν εμφανίζεται ούτε σε πόλεμο, μαζικοί εκβιασμοί για απολύσεις, κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων, αυτοκτονίες ανέργων και επιχειρηματιών που καταστράφηκαν από την οικονομική πολιτική και πολλά άλλα κακά της «μοίρας» δεν είναι θυσίες, τότε έχουμε χάσει κάθε λογική.
Από την άλλη, υπάρχει το ευρώ που πρέπει να δούμε ποιες θυσίες έχει κάνει. Κι όταν λέμε «ευρώ» εννοούμε πάντα τη Γερμανία. Δείτε σας παρακαλώ το video. Πρόκειται για ρεπορτάζ της ΔΗΜΟΣΙΑΣ γερμανικής τηλεόρασης που αναπαρήγαγε η εκπομπή «Πρωινή Ενημέρωση» της ΝΕΤ.
Αν το είδατε, θα μάθατε ότι το ευρώ, δηλαδή η Γερμανία, κερδίζει διαρκώς από την κρίση στην Ελλάδα και γι’ αυτό την επιθυμεί. Αν το είδατε, θα μάθατε ότι δεν πρόκειται να έρθουν ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα, διότι παρά τις προσπάθειες να γίνουμε «ανταγωνιστικοί» εξαθλιώνοντας τους εργαζόμενους, αποχωρούν ακόμη και οι ξένες επενδύσεις που είχαν γίνει.
Το ρεπορτάζ αυτό μεταδόθηκε από τη ΝΕΤ στις 12 Μαρτίου του 2012. Δύο μήνες σχεδόν πριν από τις εκλογές. Κι όμως στις εκλογές, πρώτο ανεδείχθη ένα κόμμα του Μνημονίου. Κι όμως σήμερα το κόμμα αυτό, η ΝΔ, επιδιώκει να γίνει κυβέρνηση για να ακολουθήσει την ίδια πολιτική λιτότητας και ύφεσης.
Ποιον εξυπηρετεί άραγε αυτό το κόμμα, αν όχι τα γερμανικά κέρδη, όπως τα υπηρέτησε επί 3 χρόνια και το ΠΑΣΟΚ; Η ΝΔ προσπαθεί να κερδίσει τις εκλογές που έρχονται, μαζεύοντας στις τάξεις της κάθε ακραίο φιλο-μνημονιακό γκρουπούσκουλο.
Στη συνέχεια μαζί με κόμματα – επιχειρήσεις και κόμματα – απόχες, τύπου «Δράσης» και ΔΗΜΑΡ, θα θελήσει να δημιουργήσει μία κυβέρνηση που δε θα ορρωδεί προ ουδενός, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα πέντε επιχειρηματικών κολοσσών, δέκα τραπεζιτών και μιας Γερμανίας.
Γίνεται όλο και πιο φανερό, ότι κάθε εργάτης, συνταξιούχος, μικροεπαγγελματίας και μικρομεσαίος επιχειρηματίας που θα ψηφίσει αυτά τα κόμματα και θα στηρίξει αυτή την πολιτική, αναλαμβάνει τις ευθύνες του.
Όχι, δεν εννοώ ότι αναλαμβάνει τις ευθύνες του απέναντι στην κοινωνία ή κάτι τέτοια ρομαντικά. Αναλαμβάνει τις ευθύνες του απέναντι στην οικογένειά του και στον εαυτό του. Μόνος του φτιάχνει τον κόμπο στο σχοινί που αύριο θα κρεμαστεί.
Δεν υπάρχουν πολυτέλειες ούτε για ιδεολογικά πλαίσια, ούτε για συναισθηματικές ψήφους. Θα επιμείνω και πάλι, ότι γίνεται πόλεμος κι ως εκ τούτου οι μάχες απέναντι σε αυτό το πολιτικό σύστημα που μας εξολοθρεύει με σχέδιο, πρέπει να δίνονται στους δρόμους. Από το να αρνείσαι όμως τη λύση του δρόμου, μέχρι να πηγαίνεις εθελοντικά στο σφαγείο των κομμάτων που στηρίζουν το Μνημόνιο υπάρχει τεράστια διαφορά, καθώς και μία αναμφισβήτητη τάση βλακείας. Τα δεδομένα είναι απλά και ξεκάθαρα.
Χτες σταμάτησα σε μία στάση λεωφορείων και πήρα στο αυτοκίνητο μια ηλικιωμένη γυναίκα. Όχι, δεν είμαι ταξιτζής, αλλά άμα βλέπω γιαγιάδες και παππούδες σε στάσεις και δε βιάζομαι για δουλειά, τους μαζεύω και τους πηγαίνω εκεί που θέλουν. Ένα προσωπικό μνημόσυνο είναι, τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Πήγα λοιπόν ν’ ανοίξω συζήτηση με τη γιαγιά για τις εκλογές. Μια κουβέντα είπε μόνο κι ύστερα δεν είχα πολλά να συζητήσουμε. «Δεν είναι εκλογές παιδί μου αυτές, μαλακόμετρο είναι. Θα δούμε πόσο μαλάκες είμαστε».
Αυτό μου είπε. Δεν είναι από τα παραδείγματα που έφερνε ο ΓΑΠ για «τους ανθρώπους του μόχθου που ήθελαν να του δώσουν και τους μισθούς τους για την πατρίδα». Κανονική γιαγιά ήταν. Ε, λοιπόν αυτό μου είπε για το μαλακόμετρο κι αυτό σας λέω. Διότι οι γέροι είναι σοφοί κι όπως λένε στο χωριό μου, «αν δεν έχεις γέρο, αγόρασε».