Ιστορία έρωτα και Νέας Δημοκρατίας...

απο το Alter Thess...

Πόσο άθλιοι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Τι είναι αποφασισμένοι να κάνουν για να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους; Αυτές οι ερωτήσεις κυνηγούν τις τελευταίες μέρες τις σκέψεις μου, καθώς βλέπω να βρίσκεται σε εξέλιξη μία απίστευτα θλιβερή επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ, και των συνοδοιπόρων του, ενάντια στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Σίμο Κεδίκογλου. Τι έκανε δηλαδή ο άνθρωπος, πέρα από το να ερωτευτεί μία άνεργη κοπέλα; Τι θα έκανες εσύ ρε φίλε αν ερωτευόσουν μία άνεργη κοπέλα; Δεν θα τη βοηθούσες να βρει μία δουλειά;
Αυτό έκανε ο Σίμος, της βρήκε μία δουλειά στο γραφείο του με 900 ευρώ μεικτά, δηλαδή περίπου 700 ευρώ καθαρά. Και απ’ ότι είδα στις φωτογραφίες, η κοπέλα θέλει τουλάχιστον 400 ευρώ το μήνα για γυμναστήριο, μαλλιά, νύχια και κρέμες, οπότε τις έμεναν 300 ευρώ για όλα τα άλλα. Και εδώ φαίνεται το πόσο υποκριτές είναι οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μία υποστηρίζουν κάτι Φωτόπουλους και από την άλλη τα βάζουν με μία κοπελίτσα που ζει με 300 ευρώ το μήνα! Με αυτά και με τα άλλα, μάλιστα οι άθλιοι έβαλαν έναν εκδότη κολλητό του Τσίπρα να δημοσιεύσει στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του φωτογραφίες του Σίμου και της κοπέλας με τα μαγιό, η κοπελίτσα απολύθηκε, έμεινε στο δρόμο…
Ας το πάρουμε όμως κι αλλιώς. Προφανώς οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλης πάστας, μπορεί να χαίρονται με τα παθήματα του Σίμου (καλά ρε φίλε έτσι όπως το πας θα περιορίσεις την ανεργία στις γυναίκες…) αλλά σε καμία περίπτωση δεν προσανατολίζουν τον πολιτικό τους σχεδιασμό στη λίγδα του αντιπάλου τους. Έχω την εντύπωση πως αυτή η στάση έχει και τα καλά της, αλλά έχει και τα κακά της. Για τα καλά, καταλαβαίνεις, για τα κακά όμως πάρε ένα παράδειγμα: Είναι δυνατόν κανένας άνθρωπος του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη να μην έχει ενδιαφερθεί για το αν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ της μεγάλης υπεξαίρεσης από τα ταμεία του δήμου Θεσσαλονίκης και της χρηματοδότησης του ταμείου της Νέας Δημοκρατίας, τουλάχιστον, από το 1999 μέχρι το 2004;
Ο alterthess ιανός

Μια χρυσή ευκαιρία...

πιτσιρίκος ...

Όποιος παρακολούθησε τις χτεσινές ομιλίες στη Βουλή –στο πλαίσιο της συζήτησης για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση-, θα είχε πολλούς λόγους να εκνευριστεί και να εξοργιστεί. Εμένα, πάντως, με πιάσανε τα γέλια. Και μετά βαρέθηκα.
Ήταν σίγουρο πως θα ερχόταν κάποτε η ώρα που το σάπιο πολιτικό σύστημα θα έφτανε σε αδιέξοδο. Αυτή η ώρα είναι τώρα.
Και ο πλέον ανόητος Έλληνας θα έχει αντιληφθεί πως η δημοκρατία έχει καταλυθεί εντελώς, το Σύνταγμα της χώρας έγινε κουρελόχαρτο, η χώρα έχει χρεοκοπήσει και οι εκλογές αντιμετωπίζονται από τους πολιτικούς σαν μια πολύ δυσάρεστη –και ανεπιθύμητη- διαδικασία.
Όσο το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία μπορούσαν να εξασφαλίζουν αυτοδυναμία –ταΐζοντας τους πελάτες ψηφοφόρους τους-, η κατάσταση ήταν ελεγχόμενη και η εναλλαγή τους στην εξουσία βέβαιη. Αυτό τελείωσε.
Έχω γράψει και παλαιότερα πως στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ποτέ κυβερνήσεις – υπήρχαν μόνο άνθρωποι που ήταν στα πράγματα. Και ήταν στα πράγματα επειδή είχαν την στήριξη κάποιων άλλων ανθρώπων. Κάποιων ζάπλουτων ανθρώπων. Οι περισσότεροι κομπραδόροι. Μετά, τους είπαμε διαπλεκόμενους και νταβατζήδες.
Τους τελευταίους μήνες, η οργή για τους πολιτικούς έχει ξεχειλίσει. Μούντζες, βρισίδια, χειροδικίες, γιαούρτια, αυγά – όλα τα δοκίμασαν. Κανείς, όμως, δεν διανοήθηκε να βρίσει τον Κόκκαλη. Κανείς δεν μούντζωσε τον Βαρδινογιάννη. Κανείς δεν πέταξε γιαούρτι στον Μπόμπολα.
Αλήθεια, πιστεύει κάποιος πως μπορεί να υπάρξει επόμενη –και καλύτερη ημέρα- σε αυτή τη χώρα, αν τα δημόσια έργα συνεχίσει να τα αναλαμβάνει ο Μπόμπολας;
Δηλαδή, θα φύγει το ΠΑΣΟΚ, θα φύγει και η Νέα Δημοκρατία αλλά ο Μπόμπολας θα συνεχίσει να είναι «εθνικός εργολάβος» και ο Κόκκαλης «εθνικός προμηθευτής»; Λυπάμαι αλλά τα πράγματα είναι κάπως πιο περίπλοκα.
Το περασμένο καλοκαίρι -ακούγοντας στη λαϊκή συνέλευση του Συντάγματος όλες τις ομιλίες κατά των πολιτικών- εντυπωσιάστηκα από το πόσοι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Έβλεπαν τους αχυράνθρωπους-πολιτικούς αλλά όχι τους «χορηγούς» τους.
Αν η κατάσταση είναι σε αδιέξοδο σήμερα στην Ελλάδα –και η χώρα βαδίζει στην εκτροπή-, ο κύριος λόγος δεν είναι η χρεοκοπία. Ο λόγος είναι πως –εξαιτίας της χρεοκοπίας στην οποία οδήγησαν τη χώρα- το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις και δεν μπορούν πια να εγγυηθούν στην οικονομική ελίτ του τόπου πως το πάρτι θα συνεχιστεί.
Ίσως, κάποιοι να θεωρούν ακόμα λογικό να ενημερώνονται από τα ΜΜΕ των νταβατζήδων της διαπλοκής και τα παπαγαλάκια τους αλλά μην περιμένεις να σου ανακοινώσει και την επανάσταση ο Γιάννης Πρετεντέρης.
Η Δικαιοσύνη εξαφανίστηκε – ούτε ένας υπεύθυνος για τη χρεοκοπία της χώρα στο δικαστήριο. Η Δημοκρατία (που χωρίς Δικαιοσύνη δεν υπάρχει) έχει πεθάνει εδώ και καιρό – οι πολίτες που διαδηλώνουν αντιμετωπίζονται από τις δυνάμεις καταστολής σαν εγκληματίες και οι εκλογές αντιμετωπίζονται από το πολιτικό σύστημα σαν εφιάλτης και όχι σαν γιορτή της Δημοκρατίας.
Αυτή τη στιγμή στην ηγεσία της χώρας συνεχίζουν να βρίσκονται αυτοί που –μαζί με τους «χορηγούς» τους- την οδήγησαν σε ηθική, πολιτιστική και οικονομική χρεοκοπία. Και θέλουν πάλι να την σώσουν. Είναι σαν ο δολοφόνος να θέλει να σώσει το θύμα του, αφού το σκότωσε πρώτα.
Η σωτηρία της πατρίδας -στην οποία αναφέρονται διαρκώς πολιτικοί, νταβατζήδες και παπαγαλάκια- δεν είναι τίποτε άλλο από τη δική τους σωτηρία. Ως πατρίδα αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους και τα συμφέροντά τους – αυτά θέλουν να σώσουν.
Ή θα φύγουν όλοι μαζί –και θα οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη για τα εγκλήματά τους- ή ετοιμαστείτε για τα χειρότερα. Και τα χειρότερα δεν είναι η έξοδος από το ευρώ.
Τώρα είναι η ώρα να μιλήσει ο λαός. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν οι πολίτες. Για την ακρίβεια, είναι η ώρα να πράξουν.
Καταλαβαίνω πως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνέχεια ανάγκη κάποιον να τους λέει τι να κάνουν – αλλιώς, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνουν ποτέ πρωθυπουργοί άνθρωποι σαν τον Σημίτη, τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου.
Σκέψου πόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση έχει ένας λαός που επιλέγει τέτοιους ανθρώπους για ηγέτες του. Μιλάμε για μπάζα. Τόσο μπάζα που αναρωτιούνται με αγωνία -και το λένε και πολύ σοβαρά- ποιος θα τους κυβερνήσει αν δεν υπάρχει ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς. Φτωχοί μαλάκες, κάνατε πρωθυπουργούς τον Μητσοτάκη και το ζαβό παιδί του Ανδρέα Παπανδρέου και αναρωτιέστε αν υπάρχει κανένας καλύτερος απ’ αυτούς; Όλοι οι Έλληνες είναι καλύτεροι απ’ αυτούς. Και χωρίς να θέλω να θίξω την βεβαιότητά σας για την ανωτερότητά της φυλής μας, ακόμα και οι μετανάστες είναι καλύτεροι απ’ αυτούς.
Καταλαβαίνω, επίσης, πως πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να είναι ελεύθεροι – είναι δύσκολο πράγμα η ελευθερία. Γι’ αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι συνεχίζουν να μαντρώνονται στα κόμματα και να ψάχνουν για πατερούληδες. Θα μπουν οι Τούρκοι μέσα και οι Έλληνες θα συνεχίσουν να διαδηλώνουν κάτω από διαφορετικές σημαίες – σαν εχθροί.
Τώρα είναι η ώρα να μετρηθούμε και να δούμε τις πραγματικές μας δυνατότητες αλλά και το τι θέλουμε. Θέλουμε δημοκρατία ή χούντα; Όποιος θέλει δημοκρατία ξέρει και τι πρέπει να κάνει. Πάντως, στο σπίτι δεν πρόκειται να σας την φέρει κανείς.
(Η φωτογραφία είναι από το Σύνταγμα – την τράβηξα στις 20 Οκτωβρίου.)
(Για τους φίλους που μου έγραψαν και με μαλώνουν γιατί πέρασε μια ολόκληρη ημέρα χωρίς να ανανεώσω το μπλογκ μου, να τους πω πως γράφω επειδή γουστάρω και, άρα, γράφω όποτε γουστάρω. Επίσης, να νικήσετε τη συνήθεια – είναι κακό πράγμα η συνήθεια. Δεν είναι ανάγκη να με διαβάζετε κάθε μέρα. Κι αν είναι να διαβάσετε κάτι, μην είστε όλη μέρα στο διαδίκτυο – ανοίξτε και κάνα βιβλίο να ξεστραβωθείτε. Να διαβάσετε τους πλατωνικούς διαλόγους.)

Βαθύτατη η πολιτική κρίση...

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr...

Ημέρα συγκλονιστικής τομής στις σχέσεις του λαού με την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα αποδείχθηκε τελικά η φετινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου. Η ματαίωση από δεκάδες χιλιάδες λαού της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, οι αποδοκιμασίες και η εκδίωξη των κυβερνητικών εκπροσώπων στις μαθητικές παρελάσεις από την Κέρκυρα ως τη Ρόδο, από τον Βόλο ως την Καλαμάτα και στα πολιτικά άντρα του ΠΑΣΟΚ στην Πάτρα ή στο Ηράκλειο αποκάλυψαν την καθολικότητα της αντίθεσης του ελληνικού λαού στην πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Από την επονείδιστη εποχή των "αποστατών" της Ενωσης Κέντρου το 1965-1967 ουδέποτε υπήρξε συγκρίσιμη διάσταση μεταξύ του λαού και των κυβερνώντων όσο σήμερα, σε καιρούς δημοκρατικά εκλεγμένου κοινοβουλίου. Οποιος δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί το σοκαριστικό βάθος της πολιτικής κρίσης που μαίνεται πλέον και απειλεί να καταπιεί την ελληνική κοινωνία και αναζητά δίκην φαιδρού πολιτικού "επιθεωρητή Κλουζό" να εντοπίσει σκοτεινούς "υποκινητές" των αποδοκιμασιών κατά της κυβέρνησης, δεν είναι απλώς βαθιά νυχτωμένος. Είναι επικίνδυνος για την πολιτική ζωή του τόπου.
Oταν φτάνουμε στο σημείο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη όπως είναι τα Τρίκαλα, μέχρι πρότινος στέλεχος της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ να γρονθοκοπεί ενώπιον εκατοντάδων συμπολιτών του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος ενώ γνωρίζει άριστα τον δράστη διατείνεται με γκεμπελικό θράσος ότι είναι δήθεν αριστερός, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Ο συμβολισμός είναι άκρως επώδυνος και προοιωνίζεται τη βίαιη σύγκρουση που επέρχεται, αν δεν αλλάξει η ροή των πραγμάτων.
Oταν μετά την πλήρη απαξίωση της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου αποδοκιμάζεται στη Θεσσαλονίκη και ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας από τμήμα των διαδηλωτών, αυτό δεν συνιστά κυρίως υποβάθμιση του προσώπου του Κάρολου Παπούλια. Υπογραμμίζει πρωτίστως την παντελή καταρράκωση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος στη συνείδηση της μεγάλης, αν όχι τεράστιας πλειονότητας του ελληνικού λαού. Η κατάσταση καθίσταται άκρως επικίνδυνη. Δεν θέλουμε για την ώρα να παρουσιάσουμε αναλυτικά τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Το βέβαιο είναι πως με την κατάσταση αυτή, με τον λαό να διακατέχεται από πλήρως εχθρικά αισθήματα προς την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα, η χώρα είναι αδύνατον να κυβερνηθεί επί πολύ. Οσο περισσότερο δε η κυβέρνηση Παπανδρέου συνεχίζει να αδιαφορεί προκλητικά για τις λαϊκές αντιδράσεις και εξακολουθεί να ασκεί την ίδια πολιτική, η σύγκρουσή της με τους πολίτες θα γίνεται σφοδρότερη και ανεξέλεγκτη στις συνέπειές της.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει διέξοδος από αυτή την εκρηκτική κατάσταση. Το βέβαιο είναι πως μόνο μια διαφορετική πολιτική συνιστά λύση. Εξίσου βέβαιο είναι πως ο λαός δεν θέλει πλέον την κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία έχει καταστήσει σαφέστατο ότι καμιά διάθεση δεν έχει να αλλάξει πολιτική. Αυτό όμως διαρρηγνύει εντελώς το κοινωνικό συμβόλαιο διοίκησης της Ελλάδας στο πλαίσιο του υφιστάμενου συστήματος.
Το κατεστημένο της χώρας βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρά προβλήματα. Σαφώς και στηρίζει την κυβέρνηση Παπανδρέου μέχρι τώρα, καθώς τα μέτρα που παίρνει τόσο κυρίως σε θεσμικό επίπεδο όσο και σε άμεσα οικονομικό υπηρετούν τα συμφέροντα πρωτίστως βεβαίως του τραπεζικού συστήματος, αλλά και του κεφαλαίου γενικότερα.
Μέχρι ποιου σημείου όμως μπορεί να ανεχθεί την παράλυση του κρατικού μηχανισμού που προκαλεί η παραμονή της κυβέρνησης Παπανδρέου στην εξουσία, καθώς οι υπάλληλοί του αρνούνται να δουλέψουν και ο λαός αρνείται σε όλο και μεγαλύτερη έκταση να εκπληρώσει τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος;
Επιπροσθέτως, μέχρι ποιου σημείου δεν θα είναι επικίνδυνο για τα συμφέροντα του κατεστημένου να συνεχίσει να υποστηρίζει την κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία ενδέχεται σύντομα να καταφύγει σε μέτρα αυταρχικού χαρακτήρα προκειμένου να κατορθώσει να συνεχίσει να κυβερνά με τον λαό όλο και πιο αντίθετο στην πολιτική της και τις κοινωνικές συγκρούσεις να γίνονται όλο και πιο βίαιες;
ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Σε λίγο ούτε η ΝΔ θα αποτελεί λύση
ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ γνωρίζει ότι μόνο μέχρι ενός σημείου η παραμονή της κυβέρνησης Παπανδρέου στην εξουσία λειτουργεί υπέρ της ενίσχυσης του άλλου κόμματος που υπηρετεί τα συμφέροντά του, της ΝΔ. Η δημοσκοπική υπεροχή της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ κυμαίνεται ήδη γύρω στις οκτώ με δέκα εκατοστιαίες μονάδες και διαρκώς αυξάνεται. Οφείλεται όμως πρωτίστως στον πρωτοφανή, συνεχή καταποντισμό του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ και πολύ λιγότερο στην αργή βελτίωση του ποσοστού της ΝΔ. Δεδομένης της προϊούσας αποσύνθεσης του κρατικού μηχανισμού, δεν αποκλείεται καθόλου οι ελίτ της χώρας να διαπιστώσουν σύντομα ότι ίσως ούτε η ΝΔ θα είναι πλέον σε θέση να μαζέψει την κατάσταση.