Διάφανος ολοκληρωτισμός...

Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, απο το Red NoteBook...

Δεν χρειάζονται θεολογικές
γνώσεις για να γνωρίζει κανείς ότι το θρησκευτικό αίσθημα του καθενός,
μολονότι διαμορφώνεται κοινωνικά, είναι αυστηρά προσωπικό και
απαραβίαστο,

ανήκει δηλαδή κατεξοχήν στην ιδιωτική σφαίρα: άλλο η
οικονομική δραστηριότητα της Εκκλησίας, η προστασία των θρησκευτικών
μειονοτήτων ή η ελέω θεού ανισότητα των φύλων στην καθημερινότητα, άλλο
το αν πιστεύεις ή όχι στο θεό. Εξίσου προφανώς, δεν απαιτούνται πτυχία
πολιτικής επιστήμης για να καταλαβαίνει κανείς ότι η ομολογία πίστης των
πολιτικών αρχηγών δεν επηρεάζει στο παραμικρό τη συγκυρία που
διανύουμε. Για τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ωστόσο, σοφή είναι η μέση
οδός: ακόμα κι αν ισχύουν τα παραπάνω, “τέτοιες πληροφορίες καλό είναι
να τις ξέρουν οι πολίτες”.

Αγαπητέ Σίμο...

Άγγελος Τσέκερης, απο την Αυγη...

Σου γράφω με εκτίμηση και σεβασμό, όπως ταιριάζει σε έναν άξιο αντίπαλο. Ομολογώ ότι έχεις κατανοήσει πλήρως το κρυφό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μάλλον έχεις καταφέρει να το εξηγήσεις και στην κα Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου. Δεν έχει νόημα να κρυβόμαστε πλέον. Τώρα πρέπει να βρούμε άλλο κόλπο προκειμένου να βγάλουμε τη χώρα από το ευρώ, να τη μετατρέψουμε σε Σοβιετία και να την παραδώσουμε στους λαθρομετανάστες.
Την απόδραση του Χριστόδουλου Ξηρού την σχεδιάζουμε μεθοδικά εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια. Από τότε ζητάμε να δίνονται ολιγοήμερες άδειες στους κρατούμενους, όπως συμβαίνει στις κομμουνιστικές χώρες, ιδιαίτερα τις σκανδιναβικές και την Δανία. Στην πραγματικότητα είναι βαθύτατα αντικοινωνικό μέτρο. Σε κανέναν κρατούμενο δεν πρέπει να χορηγείται άδεια, εκτός από τον Παπαγεωργόπουλο, κάτι άλλους δημάρχους της Ν.Δ. που είναι μέσα για κατάχρηση κι αυτούς που πρόκειται να μπουν σύντομα. Ο Χριστόδουλος περίμενε υπομονετικά να του δώσουμε το σύνθημα. Του είχαμε πει: «Μόλις δεις τον Διαμαντόπουλο ντυμένο Παπασούρα στο πρωτοχρονιάτικο καρναβάλι του Άργους Ορεστικού, είναι ώρα να κινηθείς».
Πράγματι, ακριβώς έτσι έγινε. Αλλά λογαριάζαμε χωρίς το δελτίο ειδήσεων του Mega. Έβγαλε αμέσως ένα συγκλονιστικό βίντεο ντοκουμέντο, στο οποίο ο Χριστόδουλος εμφανίζεται να γλεντάει σε παλιότερη άδειά του στην Ικαρία, όπου ως γνωστόν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 32%. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Στα χέρια κρατάει σοβιετικής κατασκευής μπαγλαμά τύπου ΤΚ47, ενώ στο ίδιο πλάνο εμφανίζονται η Ελένη Λεγάκη 25 χρονών, ο Πόλεμος του Κόλπου, η Τσεχοσλοβακία, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ο πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και η πρόεδρος του Συνασπισμού Μαρία Δαμανάκη.

Χειροπέδες και λουκέτα...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Δεν είναι λίγες οι φορές που τον πλουσιότερο συμβολισμό τον παράγει το τυχαίο και το μη σκηνοθετημένο. Κάτι τέτοιο έγινε και χθες στην ΕΡΤ, όπου η μεταμεσονύκτια εισβολή των ΜΑΤ ολοκλήρωσε την «αποκατάσταση της τάξης» με ένα λουκέτο στην καγκελόπορτα. Και με χειροπέδες να σιγουρεύουν το κλείδωμα, να μείνει άθραυστη η αλυσίδα. Ενα επιπλέον λουκέτο λοιπόν, απτό, υλικό, στα τόσα και τόσα που βλέπει κανείς γύρω του, να επιβεβαιώνουν ότι «περάσαμε πια τον κάβο», «μπήκαμε σε καλό δρόμο», και τα υπόλοιπα της παρηγοριάς. Και για μία επιπλέον φορά χειροπέδες, κλομπ, χημικά, προσαγωγές, να επιβεβαιώνουν την υψηλή ποιότητα της δημοκρατίας μας. Να επιβεβαιώνουν, δηλαδή, ότι πλην της μειωτικής επιτήρησής της από το εξωτερικό, έχει να τα βγάλει πέρα, όσο μπορεί, και με τον εσωγενή μαρασμό της.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, με την πιστοποιημένη ευφράδειά του, ισχυρίστηκε το σύνηθες και το αναμενόμενο. Οτι τα ΜΑΤ έδρασαν «για να εφαρμοστεί ο νόμος». Αξιέπαινη, βεβαίως, η φιλονομία. Για να γίνει, ωστόσο, στοιχειωδώς πιστευτή οφείλει να μην εμφανίζεται με το σύστημα των μονών - ζυγών, κατ’ επιλογήν ή κατά τη φορά του συμφεροντολογικού ανέμου. Ο φιλόνομος κ. Κεδίκογλου, που παρέδωσε ήδη στη μικροϊστορία μας την όχι και τόσο τιμητική εικόνα του ενόσω ανακοινώνει το αυθαίρετο κλείσιμο της ΕΡΤ, Ιούνιο μήνα (με αποτέλεσμα την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την τρικομματική κυβέρνηση), δεν μερίμνησε, μέσα σε ολόκληρο πεντάμηνο, να φέρει στη Βουλή τη σχετική πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Ως ο νόμος ορίζει.

Πιο μαύρο δεν γίνεται...

της Αγγελικης Σπανου, απο το TVXS...

Ούτε καν οι κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης και στενοί συνεργάτες του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου δεν γνώριζαν ότι τα χαράματα θα γίνει αστυνομική επιχείρηση για την εκκένωση του Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ. Είναι ενδεικτικό ότι ο αρμόδιος για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση υφυπουργός Π. Καψής σε όσους επικοινωνούν μαζί του δηλώνει άγνοια, ενώ ο υπουργός Υγείας Αδ. Γεωργιάδης που βρίσκεται στο Καζακστάν ενημερώθηκε από τα social media και συνεχάρη τον Νίκο Δένδια, φωνάζοντας "επιτέλους!" μέσω twitter.
Με μια λιτή ανακοίνωση, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος κ. Σίμος Κεδίκογλου, ο άνθρωπος δηλαδή που είχε ανακοινώσει και το κλείσιμο της ΕΡΤ με ένα μακροσκελές λογύδριο τότε, διατύπωσε ως εξής το σκεπτικό της κυβέρνησης:
«Η επέμβαση της Αστυνομίας στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ  έγινε για την εφαρμογή του νόμου και την αποκατάσταση της νομιμότητας. Το Ραδιομέγαρο βρισκόταν υπό παράνομη κατάληψη, με αποτέλεσμα την καθημερινή ζημιά του Ελληνικού Δημοσίου και η επέμβαση έγινε παρουσία Εισαγγελέα».
Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση θα κρυφτεί πίσω από τη Δικαιοσύνη και θα επικαλείται το νόμο και την τάξη για να δικαιολογήσει τη νέα στροφή που επιχειρεί κλιμακώνοντας την πολιτική και την κοινωνική ένταση.
Η επίταση του αυταρχισμού είναι, όπως όλα δείχνουν, κεντρική επιλογή. Για την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στα ΑΕΙ αναλαμβάνει η Δικαιοσύνη μετά την προσφυγή του υπουργού Παιδείας Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου, ενώ όσοι δεν απογράφηκαν θα απολυθούν προς γνώση και συμμόρφωση. Οι απολύσεις σε ΕΑΣ-ΕΛΒΟ-ΛΑΡΚΟ δρομολογούνται (το λιγότερο 600 σύμφωνα με πληροφορίες) και θα περάσουν με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, για να αποφευχθεί ο κίνδυνος ανυπακοής βουλευτών της συμπολίτευσης.

Ιστορία έρωτα και Νέας Δημοκρατίας...

απο το Alter Thess...

Πόσο άθλιοι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Τι είναι αποφασισμένοι να κάνουν για να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους; Αυτές οι ερωτήσεις κυνηγούν τις τελευταίες μέρες τις σκέψεις μου, καθώς βλέπω να βρίσκεται σε εξέλιξη μία απίστευτα θλιβερή επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ, και των συνοδοιπόρων του, ενάντια στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Σίμο Κεδίκογλου. Τι έκανε δηλαδή ο άνθρωπος, πέρα από το να ερωτευτεί μία άνεργη κοπέλα; Τι θα έκανες εσύ ρε φίλε αν ερωτευόσουν μία άνεργη κοπέλα; Δεν θα τη βοηθούσες να βρει μία δουλειά;
Αυτό έκανε ο Σίμος, της βρήκε μία δουλειά στο γραφείο του με 900 ευρώ μεικτά, δηλαδή περίπου 700 ευρώ καθαρά. Και απ’ ότι είδα στις φωτογραφίες, η κοπέλα θέλει τουλάχιστον 400 ευρώ το μήνα για γυμναστήριο, μαλλιά, νύχια και κρέμες, οπότε τις έμεναν 300 ευρώ για όλα τα άλλα. Και εδώ φαίνεται το πόσο υποκριτές είναι οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μία υποστηρίζουν κάτι Φωτόπουλους και από την άλλη τα βάζουν με μία κοπελίτσα που ζει με 300 ευρώ το μήνα! Με αυτά και με τα άλλα, μάλιστα οι άθλιοι έβαλαν έναν εκδότη κολλητό του Τσίπρα να δημοσιεύσει στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του φωτογραφίες του Σίμου και της κοπέλας με τα μαγιό, η κοπελίτσα απολύθηκε, έμεινε στο δρόμο…
Ας το πάρουμε όμως κι αλλιώς. Προφανώς οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλης πάστας, μπορεί να χαίρονται με τα παθήματα του Σίμου (καλά ρε φίλε έτσι όπως το πας θα περιορίσεις την ανεργία στις γυναίκες…) αλλά σε καμία περίπτωση δεν προσανατολίζουν τον πολιτικό τους σχεδιασμό στη λίγδα του αντιπάλου τους. Έχω την εντύπωση πως αυτή η στάση έχει και τα καλά της, αλλά έχει και τα κακά της. Για τα καλά, καταλαβαίνεις, για τα κακά όμως πάρε ένα παράδειγμα: Είναι δυνατόν κανένας άνθρωπος του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη να μην έχει ενδιαφερθεί για το αν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ της μεγάλης υπεξαίρεσης από τα ταμεία του δήμου Θεσσαλονίκης και της χρηματοδότησης του ταμείου της Νέας Δημοκρατίας, τουλάχιστον, από το 1999 μέχρι το 2004;
Ο alterthess ιανός

Μετά το συνέδριο...

Λωρη Κεζα, απο το Βημα....

  Πέρα από τις τοποθετήσεις στη διάρκεια του συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ έχει ενδιαφέρον η πρόσληψη των απόψεων που διατυπώθηκαν από τα υπόλοιπα κόμματα. Είναι περισσότερο από προφανές ότι ουδεμία όρεξη έχουν να απαντήσουν επί της ουσίας στην Πολιτική Απόφαση. Ενδιαφέρονται μόνο για την παραπολιτική διάσταση και φυσικά ενδιαφέρονται με τρόπο αρνητικό και υποτιμητικό.

Ο αρμόδιος για την εκπροσώπηση της κυβέρνησης Σίμος Κεδίκογλου επικεντρώθηκε στην διάλυση των συνιστωσών, δηλαδή κάτι που δεν αφορά την κεντρική πολιτική σκηνή. Το ουσιώδες είναι τι προτάσεις κατεβάζει στον δημόσιο διάλογο ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι από ποιες εσωκομματικές διαδικασίες έχουν προκύψει. Εντούτοις ο Κεδίκογλου επιχείρησε μια προσομοίωση μιλώντας για τον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα. Είπε ότι «είναι αδύναμος να διαλύσει τις συνιστώσες του». Η έμφαση στο «του». Ο Τσίπρας ως κτήτορας. Ετσι ο πρόεδρος προσομοιάζει με τον αρχηγό φαμέλιας που έχει άτακτες κόρες. Δεν μπορεί να μαζέψει τις τσούπρες του.

Κατά τα άλλα η κριτική για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί την πεπατημένη του αφηρημένου: «Χωρίς καμία καθαρή απάντηση, με συνθήματα για σφυριά και δρεπάνια, το μόνο που θέλει είναι να μας γυρίσει στο παρελθόν. Η Ελλάδα έχει ανάγκη να στραφεί στο μέλλον». Την αυτή διαχείριση έκανε και το ΠαΣοΚ, όπερ σημαίνει ότι έχωσε τη μύτη του στα μικροπολιτικά αφήνοντας κατά μέρος τα ουσιώδη: «Ο κύριος Τσίπρας με την ομιλία του σήμερα, παρέδωσε μαθήματα Δημοκρατίας στις συνιστώσες, στον κ. Λαφαζάνη και στον κ. Γλέζο». Το ερώτημα δεν είναι: «Τι το νοιάζει το ΠαΣοΚ για τις εντάσεις μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ;» Το ερώτημα είναι: «Αυτό κατάλαβε από το συνέδριο;».

Αντί λοιπόν για τις κουτσομπολίστικες αναφορές στο συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ, για το τι είπε ο Γλέζος και πως αντιστάθηκε ο Λαφαζάνης, θα είχε ενδιαφέρον μια τοποθέτηση των άλλων κομμάτων στα κεντρικά θέματα που προέκυψαν. Να απαντήσουν στην πολιτική απόφαση, πρωτίστως στο άρθρο 13.2. Εκεί είναι τα κρίσιμα. «Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο». 

Σε αυτό οφείλει να απαντήσει ο Κεδίκογλου: γιατί η κυβέρνηση επιλέγει την υποταγή στους τοκογλύφους εάν υπάρχει δυνατότητα λογιστικού ελέγχου; Αν ο λογιστικός έλεγχος αποκλείεται, ας εξευτελίσουν τον ΑλέξηΤσίπρα επ΄αυτού. Το αν μετασχηματίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και αν υψώνονται οι τόνοι είναι ιστορικά αδιάφορο. Αν όμως βογκά η κοινωνία ενώ υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, είναι θέμα για συζήτηση. 

Τι να πεις στον Κεδίκογλου για το Τρίτο;

του Γιαννη Αλμπανη...

Έχει γραφεί ότι όταν στα 1848 τα αυτοκρατορικά στρατεύματα είχαν περικυκλώσει την επαναστατημένη Βιέννη, ο Μπακούνιν πρότεινε στους επαναστάτες να πάρουν τα έργα τέχνης από τα παλάτια και τα μουσεία, και να τα τοποθετήσουν μπροστά στα οδοφράγματα, ούτως ώστε οι στρατιώτες να μην ανοίξουν πυρ. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή η ιστορία, εντούτοις, απηχεί μια αλήθεια.

Το ότι δηλαδή υπήρξε μια εποχή στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια αυτού του μεγάλου ευρωπαϊκού 19ου αιώνα, όπου ο σεβασμός στην τέχνη και την κουλτούρα υπήρξε τόσο μεγάλος και τόσο αυτονόητος, ώστε ακούγεται αληθοφανής η υποτιθέμενη πεποίθηση του αναρχικού επαναστάτη Μπακούνιν ότι τα αυτοκρατορικά αντεπαναστατικά στρατεύματα δεν θα μπορούσαν να βάλουν κατά των έργων, αυτά τα ίδια στρατεύματα που θα έσφαζαν τους εξεγερμένους, αν έμπαιναν στην πόλη. Μια ορισμένη αντίληψη για την πνευματική καλλιέργεια και την καλλιτεχνική δημιουργία έμοιαζε κοινή για τους μορφωμένους Ευρωπαίους της εποχής, ακόμα αν ανήκαν σε αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα, ακόμα και αν οι ιδεολογικές τοποθετήσεις τους τούς οδηγούσαν στην αλληλοσφαγή.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα άλλαξαν βέβαια πολλά. Στον 20ο αιώνα είδαμε ότι η Ευρώπη καλλιεργεί μέσα της ένα τέρας που μπορεί να κάψει ανθρώπους και βιβλία, που μπορεί να εξοντώσει καλλιτέχνες και να καταστρέψει τα έργα τους. Ωστόσο, μετά το τέλος του δεύτερου Μεγάλου Πολέμου, η γενική πεποίθηση, και στα δύο μπλοκ που σχηματίστηκαν, ήταν όχι μόνο πως η προστασία των Τεχνών αποτελεί μέρος των θεμελιωδών αξιών που πρέπει να ενστερνίζονται οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, αλλά και ότι συνιστά υποχρέωση του κράτους να τις προάγει. Μάλιστα, στον μεταπολεμικό κόσμο, η προστασία και προαγωγή των Τεχνών συνδέθηκε αναπόφευκτα με την έκρηξη των ΜΜΕ και της μαζικοποίησης της εκπαίδευσης. Οι υψηλές τέχνες έπρεπε να γίνουν κτήμα όλων ή τουλάχιστον όσο το δυνατό περισσότερων. Γι’ αυτό και παντού στην Ευρώπη ιδρύθηκαν ΜΜΕ (ραδιόφωνα και τηλεοράσεις) που βασικό τους σκοπό δεν είχαν τόσο την πολιτική προπαγάνδα, όσο την πνευματική καλλιέργεια του μεγάλου κοινού.
Ο μπαμπάς μου υπήρξε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς αυτή η δημόσια παρέμβαση στην οποία αναφέρθηκα, μπόρεσε όντως να αλλάξει με θετικό τρόπο τους ανθρώπους και να προαγάγει τις Τέχνες. Πιτσιρικάς, τον πήρανε μαθητευόμενο σε ένα τυπογραφείο. Εκεί, οι τυπογράφοι, μάγκες τεχνίτες και λίγο διανοούμενοι ταυτόχρονα, ακούγανε Τρίτο Πρόγραμμα. Επειδή ο μπαμπάς μάλλον τους είχε σε μεγάλη εκτίμηση τους τυπογράφους και σιγά-σιγά τού έγινε οικεία η μουσική που κυριαρχούσε στη δουλειά, συνέχισε να την ακούει και όταν άλλαξε επάγγελμα. Για πενήντα χρόνια (μισό αιώνα…) άκουγε κάθε μέρα Τρίτο. Επειδή κατά κύριο λόγο άνοιγε ραδιόφωνο κυρίως στη δουλειά και δούλευε πολύ, μπορώ να κάνω τον πολλαπλασιασμό 50Χ300Χ8, και να φτάσω στο συμπέρασμα ότι ο μπαμπάς μου στο πέρασμα του από τη ζωή άκουσε 120.000 ώρες Τρίτου Προγράμματος. Αυτή η υπαρξιακή σχέση με το Τρίτο άλλαξε τον ίδιο, που δεν είχε κανένα ανάλογο backround, και πέρασε και σε μένα. Δεν είναι μόνο ότι, όπως ακριβώς ο μπαμπάς μου, ακούω στη δουλειά Τρίτο Πρόγραμμα –αλλά και στο σπίτι, τα ήσυχα καλοκαιρινά απογεύματα που δεν έχουμε συνεδριάσεις… Είναι και το ότι από πολύ μικρός υιοθέτησα την πεποίθηση ότι γενικά είναι πολύ σημαντικό να προσπαθείς συνεχώς να καλλιεργείσαι, καθώς και, ειδικά, ότι η καλή μουσική είναι η λεγόμενη κλασική. Πεποίθηση που μένει ακλόνητη στο πέρασμα του χρόνου, γιατί δεν σχετίζεται με κάποιο «κήρυγμα» των γονιών (που θα μπορούσε να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα), αλλά με την ίδια την παρουσία της μουσικής στη ζωή σου. Πεποίθηση που συνδέεται στη συνέχεια τόσο αδιάρρηκτα με τις πολιτικές αντιλήψεις σου, που δεν μπορείς να θυμηθείς πότε ακριβώς έφτασες στο συμπέρασμα ότι η Αριστερά δεν είναι μόνο η παράταξη των εργαζομένων αλλά και των καλλιτεχνών, ότι κομμουνισμό δεν θα έχουμε μόνο όταν θα βρίσκουν όλοι ψωμί, αλλά και όταν όλοι θα πηγαίνουν στην όπερα.
Τώρα στο 90,9  δεν παίζει τίποτα . Και μού φαίνεται τόσο δύσκολο να επιχειρηματολογήσει κανείς για ποιο λόγο πρέπει στο 90,9 και το 95,6 να παίζει Τρίτο. Πώς μπορείς να εξηγήσεις σε ανθρώπους σαν τον Κεδίκογλου, τον Φαήλο και τον Σαμαρά ότι ο Μάρκος Μωυσίδης πρέπει οπωσδήποτε να ακούγεται στα ερτζιανά, γιατί στην εκπομπή του μαθαίνεις μουσική, γιατί από αυτόν άκουσες πρώτη φορά το Stabat Mater του Περγκολέζι, γιατί είναι σημαντικό για τη ζωή σου να ξέρεις το Stabat Mater είτε σού αρέσει είτε όχι, καθώς και γιατί ο Μωυσίδης δεν υπάρχει περίπτωση να παίξει ποτέ σε κανένα άλλο ραδιόφωνο; Πώς μπορείς να εξηγήσεις στον Κεδίκογλου ότι η εισαγωγή από τον Χρυσό του Ρήνου είναι ένα διαρκές κάλεσμα για να στρέψουμε το βλέμμα μας σε πιο μακρινούς ορίζοντες, και αυτό το κάλεσμα πρέπει να το ακούσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι; Πώς μπορείς να εξηγήσεις σε αυτόν τον απολίτιστο ακαλλιέργητο εσμό που μας κυβερνάει, ότι χρειαζόμαστε τις ορχήστρες και τους μουσικούς, γιατί η μεγάλη μουσική (για να θυμηθούμε το Όλα τα Πρωινά του Κόσμου) καταπραΰνει το υπαρξιακό άγχος που απορρέει από τη συνείδηση της θνητότητάς μας;
Η απάντηση είναι ότι σε ανθρώπους σαν τον Κεδίκογλου, τον Φαήλο και τον Σαμαρά δεν μπορείς να εξηγήσεις για ποιο λόγο χρειαζόμαστε το Τρίτο ούτε για ποιο λόγο χρειαζόμαστε την ΕΡΤ. Δεν διαθέτουν ούτε το ενδιαφέρον ούτε την ευαισθησία για να καταλάβουν. Δεν διαθέτουν αυτήν την κοινή παιδεία που ένωνε τους επαναστάτες και τους αντεπαναστάτες στη Βιέννη του 1848. Δεν διαθέτουν την έγνοια του πώς θα επιβιώσει ο πολιτισμός, πώς θα επιβιώσει η κοινωνία. Δεν μπορείς να τους εξηγήσεις. Πρέπει να τους διώξεις.
Γιάννης Αλμπάνης
Η αφίσα είναι του Δημήτρη Αρβανίτη

Ασθενής ή Καθόλου Δημοκρατία...

Χρεωκοπημενοι καιροι...
Η ΕΡΤ έκλεισε από χθες τα μεσάνυχτα.
Ας ξεκινήσουμε από τα γεγονότα, στα οποία θα συμφωνήσουμε όλοι. Η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση έκλεισε με μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου χωρίς κανένα προηγούμενο παγκοσμίως σε δημοκρατική χώρα, παρακάμπτοντας (έστω και προσωρινά) τη Βουλή. Έτσι, είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη (αν όχι στον κόσμο), η οποία δεν έχει εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα και στην οποία εκπέμπουν μόνο ιδιωτικά κανάλια με παράνομες “προσωρινές” άδειες από τη δεκαετία του ’90.

Η κίνηση αυτή ανακοινώθηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, κ. Σίμο Κεδίκογλου:

“Σε μια περίοδο που ο Ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις ή για δισταγμούς. Όπως δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για «ιερές αγελάδες» που παραμένουν άθικτες, όταν επιβάλλονται περικοπές παντού.”

Περιέργως η κυβέρνηση δεν έδειξε την ίδια σπουδή στην απόλυση των περίφημων 2000 ή 200 (ανάλογα με ποιον και πότε θα ρωτήσεις) επίορκων δημοσίων υπαλλήλων. Καμία σαφής εξήγηση δεν έχει δοθεί για αυτό.

Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης.

Συμφωνούμε. Πλην όμως, ο ίδιος ο κ. Κεδίκογλου σύμφωνα με καταγγελίες, όπως αυτή των εργαζομένων της ΕΤ-3, διόριζε ανεξέλεγκτα άτομα στην ΕΡΤ μέχρι την τελευταία στιγμή. Συμβαίνει να γνωρίζω από πρώτο χέρι περίπτωση πρόσληψης μιας υπαλλήλου μόλις πριν από 45 μέρες  με απολυτήριο γενικού λυκείου και μισθό 1800 ευρώ. Όλως τυχαίως, από το νομό Ευβοίας όπου εκλέγεται ο κ. Κεδίκογλου.
Θα μου πείτε, όπως φωνάζουν πολλοί, ότι τώρα τα καταγγέλλουν όλα. Σωστό. Για τους μεν διευθυντές προφανώς υπήρχαν συμφέροντα, οι άλλοι βολεμένοι φυσικά γιατί να μιλήσουν, αλλά από τους 2500 υπαλλήλους της ΕΡΤ δεν ήταν όλοι βολεμένοι. Περιμένατε να γίνει καταγγελία από συμβασιούχους δημοσιογράφους που θα έβλεπαν την πόρτα την επόμενη στιγμή; Και αν γινόταν ποιος θα το μάθαινε;
Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν είχαν κανένα λόγο και καμία ευθύνη για τις προσλήψεις “από το παράθυρο”. Όσο δεν έχει κανένας υπάλληλος σε καμία εταιρεία λόγο για το ποιον προσλαμβάνει “το αφεντικό”. Ευθύνη  έχουν μόνο οι διοικήσεις.
Τα ίδια άτομα, λοιπόν, που έως τώρα όχι μόνο ανέχονταν, αλλά προωθούσαν τη διαπλοκή στην ΕΡΤ, έρχονται τώρα να την εξυγιάνουν, κάνοντας κήρυγμα περί “δημόσιας σπατάλης” και αδιαφάνειας. Δέχεστε να σας εμπαίζουν με τέτοιο τρόπο; Εγώ, πάντως, νιώθω να με προσβάλλουν. Δεν μπορεί να κάνει αυτός ο πρώην τηλεοπτικός μαϊντανός κήρυγμα δεοντολογίας όντας βουτηγμένος στο ίδιο σκάνδαλο που “καταγγέλλει”, διορίζοντας ακόμα και τώρα που γίνονται περικοπές παντού.

Την ΕΡΤ την πληρώνει ο Ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκατομμύρια το χρόνο!

Όχι, τα τέσσερα (4) Ευρώ το μήνα εγώ δε τα λέω “χαράτσι”. Χαράτσι είναι το αποκύημα του νοσηρού εγκεφάλου του συγκυβερνώντα κ. Βενιζέλου, το οποίο αρχικά είχε αποκλείσει, στη συνέχεια εφάρμοσε, ο Σαμαράς το κατήγγειλε, στη συνέχεια δήλωσε ότι θα το καταργήσει και όταν έγινε κυβέρνηση το ξαναβάφτισε και το μονιμοποίησε. Αυτό δε μας πειράζει, όμως. Τα 4 Ευρώ θα κάνουν τη διαφορά.

Ο νέος Οργανισμός Ραδιοτηλεόρασης θα ξεκινήσει να λειτουργεί το συντομότερο. Μέχρι τότε οι πολίτες δεν θα πληρώνουν το χαράτσι που πληρώνουν ως σήμερα. Κι από τη λειτουργία του και μετά θα πληρώνουν πολύ λιγότερα. Υπολογίζεται ότι θα απαλλαγούν από ένα ποσό που φτάνει τα 100 εκατομμύρια ετησίως.

Πολύ λιγότερα. Αν τα 8 Ευρώ στον κάθε λογαριασμό αντιστοιχούν σε 300 εκ. ετησίως, τα 200 εκ. σε πόσα Ευρώ αντιστοιχούν; Σε 5; Και όλα αυτά δεδομένου ότι η κυβέρνηση ήδη βάζει χέρι σε ένα μέρος αυτού του “χαρατσιού” για να καλύψει άλλες τρύπες.
Είπαν ότι η ΕΡΤ είναι ασύμφορη οικονομικά. Γιατί δε λένε, όμως, ότι πριν από δύο χρόνια αποσύρθηκε με απόφαση της κυβέρνησης από τη διεκδίκηση διαφημίσεων προς όφελος των ιδιωτικών καναλιών; Γιατί δεν αναφέρουν ότι η ΕΡΤ αναγκαζόταν να καλύπτει όλες τις διεθνείς επισκέψεις των στελεχών της κυβέρνησης με δικά της έξοδα και να χαρίζει σχεδόν τα πλάνα στα υπόλοιπα κανάλια; Και, κυρίως, γιατί ποτέ δε σταμάτησαν το πάρτυ των προσλήψεων, των παχυλών μισθών και των υπερκοστολογήσεων;
Παρόλα αυτά, είπαν ψέματα. Η ΕΡΤ ήδη από το πρώτο 9μηνο του 2011 ήταν πλεονασματική. Το μόνο που χρειαζόταν για να εξυγιανθεί πλήρως ήταν να μπει ένας έλεγχος στις παραγωγές και να εκδιωχθούν κακήν-κακώς οι υπάλληλοι-φαντάσματα, οι δήθεν μεγαλοδημοσιογράφοι και οι διοικητικοί κηφήνες μαζί με τις στρατιές συμβούλων και γραμματέων τους.
Η δημόσια τηλεόραση είναι δημόσιο αγαθό. Δεν υπάρχει ούτε για τις θεαματικότητες, ούτε για την κερδοφορία. Υπάρχει για να καλύπτει τις ακριτικές περιοχές, να ενημερώνει τους πάντες (συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με προβλήματα ακοής), να προωθεί τον πολιτισμό, να βοηθά τους Έλληνες του εξωτερικού να κρατούν την επαφή τους με την πατρίδα και γενικά να καλύπτει το τεράστιο κενό ποιότητας, ενημέρωσης και σοβαρότητας που αφήνουν πλέον τα ιδιωτικά κανάλια. Μπορεί να μην το έκανε όπως έπρεπε, αλλά το έκανε.
Και ο τρόπος με τον οποίο έκλεισε ήταν ξεκάθαρα αντιδεοντολογικός, αντιδημοκρατικός και, σε τελική ανάλυση, εντελώς ασύμφορος.
Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση και να αναφέρω ότι εκτός από τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης, η κίνηση αυτή έκλεισε τους κρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, τους μόνους που ασχολούνται με “εξωτικά” είδη μουσικής όπως η κλασική, η έθνικ και η τζαζ και κατάργησε μουσικά σύνολα καθώς και την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα. Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Αφού δεν πουλάνε όσο ο Παντελίδης, ας κλείσουν κι αυτά.
Ορίστε οι προοπτικές της νέας ΕΡΤ, όπως περιγράφηκαν από τον αξιότιμο κ. Κεδίκογλου:

“Ο νέος κρατικός φορέας που θα αντικαταστήσει την ΕΡΤ θα είναι έτοιμος ως τις 29 Αυγούστου δήλωσε στον Βήμα Fm ο Σίμος Κεδίκογλου, σημειώνοντας ότι θα απασχολεί  τουλάχιστον 1000 με 1200 άτομα και ότι ήδη έχει γίνει η επιλογή «ατόμων εγνωσμένου κύρους» για τη στελέχωσή του. Αναφερόμενος στο υπάρχον προσωπικό ο υπουργός είπε ότι θα απολυθεί, αλλά στις νέες προσλήψεις θα έχουν προτεραιότητα όσοι πραγματικά έχουν αποδώσει έργο στην ΕΡΤ όλα αυτά τα χρόνια.”

Ποια είναι τα άτομα “εγνωσμένου κύρους”; Ποιος τα επέλεξε; Ο αμερόληπτος κ. Κεδίκογλου; Η επιλογή που έχει ήδη γίνει εντάσσεται στο πνεύμα της διαφάνειας; Και για ποιο λόγο δεν μπορούν να κρίνουν αυτή τη στιγμή ποιοι είναι “όσοι πραγματικά έχουν αποδώσει έργο στην ΕΡΤ όλα αυτά τα χρόνια” και πρέπει να απολυθούν και να αποζημιωθούν για να επαναπροσληφθούν; Πόσα ρεκόρ ανοησίας θα σπάσουμε σε αυτή τη χώρα;
Και κυρίως: εσείς εμπιστεύεστε αυτόν τον άνθρωπο που, επαναλαμβάνω, διόριζε μέχρι και τελευταία στιγμή στην ΕΡΤ που καταγγέλλει, να την εξυγιάνει; Αλήθεια;

Τεκμηρίωση για τις ανακρίβειες του Σ. Κεδίκογλου για την ΕΡΤ...

απο το TVXS...

Γεμάτο ανακρίβειες η ανακοίνωση του Σ. Κεδίκογλου που στέλνει στην ανεργία τους 2.656 υπαλλήλους της ΕΡΤ.
1.Ο Σ. Κεδίκογλου είπε ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για “ιερές αγελάδες” […] Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε θυλάκους αδιαφάνειας και δημόσιας σπατάλης. Η ΕΡΤ είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης».
Η ΕΡΤ δεν είναι «ιερή αγελάδα». Το Μάιο το υπουργείο Οικονομικών παραδέχθηκε ότι η ΕΡΤ έχει πλεόνασμα 40,97 εκατ. ευρώ και συνεισφέρει με το 50% των εσόδων της ή 129 εκ. ευρώ στο χρέος. Οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί όλες τις μειώσεις των υπολοίπων εργαζομένων στις ΔΕΚΟ καθώς μετά το 2010 και η ΕΡΤ εντάχθηκε στις ΔΕΚΟ.
2. Για «την ΕΡΤ οι πολίτες πληρώνουν χαράτσι με τους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκ. ευρώ τον χρόνο!».
Το «χαράτσι για την ΕΡΤ είναι μόλις 4,25 ευρώ το μήνα! Από αυτά τα χρήματα το 25% πάει για την ΛΑΓΗΕ [Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας]. Δηλαδή στην ουσία από τα 300 εκ. τα 75 εκ. εκατ. πηγαίνουν στον Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ), άλλα 40 εκατ. στο υπουργείο Οικονομικών υπέρ του βασικού μετόχου, ενώ πηγαίνει και διψήφιος αριθμός εκατομμυρίων στον ΦΠΑ. Και η νέα τηλεόραση, όμως, που θα ιδρύσει η συγκυβέρνησης προβλέπει [άρθρο 6 του νόμου που κατέθεσαν] ότι θα έχει «έσοδα από ανταποδοτικό τέλος, ως αντιστάθμισμα για την εκπλήρωση του στόχου της δημόσιας υπηρεσίας».
3. «Έχει τριπλάσιο έως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς και τετραπλάσιο έως εξαπλάσιο προσωπικό για πολύ μικρή τηλεθέαση: σχεδόν τη μισή και για τα τρία δημόσια κανάλια μαζί από όση ένα μέσο εμπορικό κανάλι».
Το κόστος της ΕΡΤ αφορούσε συνολικά 2.907 εργαζομένους, τρία πανελλαδικής εμβέλειας κανάλια, δύο δορυφορικά, πέντε κεντρικούς ραδιοσταθμούς, 19 περιφερειακούς, 35 σταθμούς εκπομπής. Παράλληλα είχε και τα Μουσικά Σύνολα. Να σημειωθεί ότι κάλυπτε όλες τις εκδηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού και όλων των κομμάτων σε Ελλάδα και εξωτερικό δίνοντας «δωρεάν» την εικόνα [το γνωστό pool].
Όσον αφορά την τηλεθέαση μόνο η ΝΕΤ είχε τον περασμένο Ιούνιο 9,5% και είχε βγει πρώτη, μαζί με το Mega, στην ενημέρωση για τις εκλογές. Μέσα σε ένα χρόνο και μετά την απαξίωση από την συγκυβέρνηση κατρακύλησε στο 4,5%. Και πάλι η τηλεθέαση της ΕΡΤ θα πρέπει να υπολογίζεται αθροιστικά και για τα τρία κανάλια [ΕΤ-1, ΝΕΤ και ΕΤ-3].
4. Έχει τεράστια περιουσία, η οποία παραμένει αδρανής, αν δεν λεηλατείται υπέρ του ανταγωνισμού.
Δεν είναι ευθύνη των εργαζομένων να «εκμεταλλευτούν» την περιουσία της ΕΡΤ –κυρίως κτήρια. Όσο για το αρχείο της ΕΡΤ, για το οποίο ενδιαφέρονται όψιμα, επί των ημερών στελεχών της ΝΔ και του ΠαΣοΚ, που διαχειρίστηκαν τόσα χρόνια την ΕΡΤ, έγινε «φύλο και φτερό». Είναι γνωστό ότι βίντεο ιστορικών σίριαλ και εκπομπών χρησιμοποιήθηκαν για να «γραφτούν» ποδοσφαιρικοί αγώνες. Το αρχείο είναι ήδη ημικατεστραμμένο, ενώ, όπως γράφουν τα Νέα, «στέλεχος προηγούμενης διοίκησης είχε παραδώσει με μίσθωμα 15.000 ευρώ το πολύτιμο αθλητικό αρχείο».
6. Έχει καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείρισή της: Μιλάμε για μια εταιρεία με έξι λογιστήρια που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.
Και για να τα ενοποιήσει έπρεπε να κλείσει η ΕΡΤ; Ποιος εμπόδισε την σημερινή κυβέρνηση, όπως και τις προηγούμενες να τα ενοποιήσουν;
7. Καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείριση των συμβάσεων, καθεστώς ακόμη μεγαλύτερης αδιαφάνειας στη διαχείριση του υλικού, το οποίο δεν έχει απογραφεί εδώ και... οκτώ χρόνια.
Κατ’ αρχήν αν υπάρχει αδιαφάνεια πρέπει να πάνε στον εισαγγελέα τα στοιχεία. Και θα πρέπει αυτεπάγγελτα ο εισαγγελέας να καλέσει τον κ. Κεδίκολγου να προσκομίσει τα σχετικά στοιχεία. Και, βέβαια, ο κ. Κεδίκογλου μπορεί να ρωτήσει τους συνοδοιπόρους του σε ΝΔ και ΠαΣοΚ γιατί δεν έκαναν απογραφή…
8. Προνόμια για τους εργαζομένους, που χρεώνουν τεράστιο αριθμό υπερωριών.
Οι υπερωρίες και τα εκτός έδρας εκτιμώνται σε 8 εκ. τον χρόνο και «χρησιμοποιούνται» κυρίως για κάλυψη εκδηλώσεων του πολιτικού συστήματος. Ο μέσος μηνιαίος μισθός στην ΕΡΤ είναι 2.840 ευρώ μεικτά [92 εκ. για μισθοδοσία στον προϋπολογισμό, διά 12 μήνες και διά 2.656 εργαζόμενους. Συνολικά είναι 2.907 οι εργαζόμενοι αν υπολογιστούν και οι των ειδικών θέσεων, σύμβουλοι, κ.λπ.]. Ενδεικτικά: παρουσιάστρια ειδήσεων «ειδικής θέσης» εισπράττει καθαρά 2.152 ευρώ τον μήνα και σκηνοθέτης με υπηρεσία από το 1998, μονιμοποιημένος το 2006, αμείβεται με 1.050 ευρώ. Μόνο ετησίως δαπανώνται 1,4 εκ. ευρώ μόνο για τους μισθούς 11 ειδικών συμβούλων και 16 ατόμων «ειδικών θέσεων».
9. Για να μην αναφερθούμε στα τεράστια ποσά τα οποία μοιράζει σε ιδιωτικές παραγωγές, τις οποίες θα μπορούσε να κάνει με πολύ λιγότερα χρησιμοποιώντας τα δικά της μέσα, τα οποία έχει πληρώσει ακριβά ο φορολογούμενος.
Τις εξωτερικές παραγωγές δεν τις αποφασίζουν οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ, αλλά η διοίκηση, δηλαδή οι εντεταλμένοι της εκάστοτε κυβέρνησης, δηλαδή αυτοί που τώρα την κλείνουν. Μάλιστα οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ είχαν καταγγείλει πρόσφατα ότι εκπομπές που χρησιμοποιούσαν στούντιο, εξοπλισμό και έμψυχο δυναμικό της ΕΡΤ, βαφτίστηκαν «μεικτές» παραγωγές και τα χρήματα κατέληγαν σε εξωτερικές εταιρείες παραγωγής. Η διοίκηση είχε δώσει και «προίκα», ως κονδύλι προετοιμασίας, την πρώτη εκπομπή με 27.000 ευρώ.
10. Συντηρεί περιοδικό χωρίς αναγνώστες.
Η «Ραδιοτηλεόραση», με 15 εργαζομένους, είχε τα τελευταία χρόνια εβδομαδιαία κυκλοφορία 11.000-13.000 αντιτύπων. Κλείνεις το περιοδικό αν δεν «πουλάει», δεν κλείνεις την ΕΡΤ.
11. Η ΕΡΤ έχει εξελιχθεί σε ένα σκάνδαλο που το βλέπουν καθημερινά όλοι, αλλά δεν τόλμησε να το αγγίξει κανείς. Αυτά όλα τελειώνουν. Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Το προσωπικό της θα αποζημιωθεί κανονικά.
Από τον περασμένο Νοέμβριο οφείλονται δεδουλευμένες υπερωρίες, νυχτερινά και εξαιρέσιμες και 10.000 ρεπό στους εργαζομένους.

Καθαριστής ο Αυγείας;

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Έτσι ωμά; Αποφασίζομεν και κλείομεν; Με αυταρχικότητα ταιριαστή σε άλλα καθεστώτα; Χωρίς προσχηματικό έστω διάλογο με τους ενδιαφερόμενους; Χωρίς να ενημερωθεί το ΕΣΡ; Χωρίς να κληθεί η Βουλή για ν’ ακούσει έστω τα τετελεσμένα από τα χείλη του πρωθυπουργού, και να μην τα ακούσει το πανελλήνιο από το διάγγελμα του εκπροσώπου της Ν.Δ. (συγγνώμη, της κυβέρνησης), μιας δημοσιογραφικής μετριότητας που συνιστά χαρακτηριστικό δείγμα του νεποτισμού και της κληρονομικής μας δημοκρατίας;
Ετσι βάναυσα; Με τσαμπουκά απαράδεκτο για τον τόπο όπου ζούμε; Υστερα από τις βροντερές διαψεύσεις λίγες μέρες πριν; Με μία ακόμα πράξη νομοθετικού περιεχομένου, ελεγχόμενης συνταγματικότητας, από τις πολλές επί μνημονιακής συγκυβέρνησης που συρρίκνωσαν τη δημοκρατία; Χωρίς καν να ζητηθεί η γνώμη των κυβερνητικών εταίρων, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, που για μία φορά ακόμα, την πολλοστή σε λίγες μέρες και για σοβαρότατα ζητήματα, συλλαμβάνονται ανενημέρωτοι και αποκαλύπτονται αδύναμοι να αντιταχθούν στην επέλαση του μεγάλου της κυβέρνησης, που λειτουργεί με μονοκομματική έπαρση και βουλιμία;
Ετσι κυνικά; Με λασπολογίες και ύπουλες γενικεύσεις για προνομιούχους; Θαρρείς και δεν ξέρει κανείς ότι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ από 4.700 μειώθηκαν σε τρία χρόνια σε 2.600 και ότι ο μισθός όσων είναι όντως εργαζόμενοι, και όχι φυτευτοί και συμβολαιούχοι, μειώθηκε κατά 30%;
Σκάνδαλο η ΕΡΤ, μας πληροφόρησε ο νεοδημοκρατικά σκεφτόμενος και αντιδημοκρατικά φερόμενος κυβερνητικός εκπρόσωπος, άξιος για το βιβλίο Γκίνες, ως ο μοναδικός παγκοσμίως που έκλεισε βιαίως δημόσια τηλεόραση, αλλά και ως πολιτικός που είπε τα ακριβώς αντίθετα μέσα σε λίγους μήνες. Επρεπε όμως εκείνη τη στιγμή να έχει έναν καθρέφτη απέναντί του. Για να βλέπει όχι τον εν επάρσει εαυτό του αλλά όσους διόρισε ο ίδιος και οι προκάτοχοί του στα διοικητικά συμβούλια, όσους βόλεψε το κόμμα του από χρόνο σε χρόνο, ισάριθμους ή και περισσότερους από όσους διόρισε το ΠΑΣΟΚ. Διότι οι μεγάλοι μισθοί, οι μεγάλες αργομισθίες μάλλον, προορίζονταν για τα γνωστά δικά μας παιδιά. Οι ημέτεροι είδαν την ΕΡΤ σαν λεία και τη γεύτηκαν. Οι ημέτεροι σκανδαλίστηκαν και τα σκάνδαλά τους ερευνώνται από τη Δικαιοσύνη. Οι ημέτεροι απολάμβαναν ιλιγγιώδεις μισθούς για να υποκρίνονται τους συμβούλους ή τους παραγωγούς. Οι ημέτεροι λογόκριναν, απαιτώντας λιβανωτούς, και μειώνοντας έτσι την αξία του προϊόντος, προς μεγάλη χαρά των καιροφυλακτούντων ιδιωτικών διαύλων, που θα αναλάβουν του λοιπού μονοπωλιακά την ενημέρωσή μας, με τη γνωστή πίστη τους στην πολυφωνία.
Να λοιπόν που ο ίδιος ο Αυγείας εμφανίζεται σαν καθαριστής της κόπρου των κοπαδιών του. Κανείς δεν τον πιστεύει. Οπως κανείς δεν πίστευε τ’ αυτιά του όσο άκουγε παγωμένος τον κ. Κεδίκογλου και προσπαθούσε να καταλάβει από πού ερχόταν ένας ήχος εμβατηρίων που κάλυπτε τη μουσική του «Τσοπανάκου».

Είναι σαν να καίνε την Εθνική Βιβλιοθήκη...

Κωστας Καναβουρης, απο την Αυγη...

Βράδυ της χτεσινής Τρίτης. Βρίσκομαι μέσα στο κτήριο της ΕΡΤ. Το κτήριο βουΐζει από την ίδια του την είδηση: Η ΕΡΤ κλείνει. Αυτό που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ούτε ο πιο διεστραμμένος φασιστικός νους σε συνθήκες πολιτειακής εκτροπής, δηλαδή χούντας, συνέβη τώρα και μόλις ανακοινώθηκε από το φαιό υποκείμενο που καμώνεται τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ενώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα δουλικό. Ούτε καν ανδράριο του κόμματος της Ν.Δ., την οποία λείχει ακόμα και στον ύπνο του. Όχι. Ο Σίμος Κεδίκογλου είναι το ανερμάτιστο δουλάριο εξωθεσμικών συμφερόντων, είναι το φοβισμένο παράπτωμα της πολιτικής που μόλις ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ. Το κτήριο βουΐζει. Προς το παρόν, ο κόσμος βρίσκεται στο συναίσθημα. Προσπαθεί να συνειδητοποιήσει το αδιανόητο. Η ΕΡΤ κλείνει. Είναι σαν να λέμε ότι βγάζουν έξω στην οδό Πανεπιστημίου όλα τα βιβλία της Εθνικής Βιβλιοθήκης και τα καίνε, διότι η λειτουργία της Βιβλιοθήκης είναι ασύμφορη, η συντήρηση των πολύτιμων θησαυρών της γραμμένης διήγησης της πατρίδος είναι ανασχετική της ανάπτυξης και η προσπάθεια των υπαλλήλων ατελέσφορη. Οπότε κάψτε τα. Και δώστε το κτήριο στο ΤΑΙΠΕΔ. Ίσως και το κτήριο των Προπυλαίων, αφού και το Πανεπιστήμιο είναι συφοριασμένο. Γιατί όχι και το κτήριο της Ακαδημίας; Αυτό ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα: καίγεται το δικαίωμα της ενημέρωσης. Καίγεται το δικαίωμα στην πληροφορία, άρα καίγεται το ανθρώπινο και πολιτικό δικαίωμα στην αλήθεια. Κι αυτό είναι κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ την ογκωμένη παλίρροια ζωής και ζωής των εργαζομένων που πρόκειται να καταστραφεί. Αν κλείσει η Εθνική Πινακοθήκη, δεν είναι που θα καταστραφεί ο Γύζης και ο Παρθένης μέσα στα ανήλιαγα υπόγεια, ούτε που θα χάσουν τη δουλειά τους οι υπάλληλοι του ιδρύματος. Είναι που θα χαθεί το όφελος της πρόσβασης προς την ελεύθερη όραση που μπορεί να δημιουργήσει τον κόσμο. Το ίδιο ακριβώς τιτρώσκεται με το κλείσιμο της ΕΡΤ: το δικαίωμα στην ελεύθερη ακοή, στην ελεύθερη διαπραγμάτευση της πληροφορίας, της αισθητικής και της μουσικής συγκρότησης του κόσμου. Του κόσμου του καθενός και του κόσμου όλων. Μια καταστροφή δηλαδή. Και αλοίμονο στην ελληνική κοινωνία, αν δεν προσλάβει ως καταστροφή το κλείσιμο της ΕΡΤ. Αλοίμονο αν δεν αντιληφθεί ότι πρόκειται για την απόλυτη εφαρμογή της χυδαιότητας που ονομάζεται "σωτηρία της χώρας".
Το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι έγκλημα καθοσιώσεως εις βάρος του ελληνικού λαού. Δεν υπάρχουν αστερίσκοι, δεν υπάρχουν σκιές, δεν υπάρχουν υποσημειώσεις: Όποιος δεν είναι εναντίον του κλεισίματος της ΕΡΤ, είναι εναντίον του ελληνικού λαού. Και εδώ δεν συμπεριλαμβάνονται μόνον οι δεδηλωμένοι εχθροί του, αλλά και οι ολιγωρούντες στην αντίθεση, την πεπραγμένη αντίθεση. Σήμερα, βράδυ Τρίτης κρίνονται όχι απλώς πολλά, κρίνονται όλα. Εδώ, στο κτήριο της ΕΡΤ, που βουίζει από ανθρώπους που προσπαθούν να αποτρέψουν την καταστροφή. Όποιος καταλάβει, κατάλαβε. Κι όποιος δεν καταλάβει, θα πάρει στον λαιμό του κι εκείνους που κατάλαβαν: στα μαγαζιά, στις βιβλιοθήκες, στα πανεπιστήμια, στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις, στις τράπεζες, στα καράβια, στα αυτοκίνητα, στα... παντού της δημοκρατίας που αναβλύζει μονάχα από την παραγωγή ελεύθερων ανθρώπων. Αυτή είναι η οικονομία της δημοκρατίας. Τα υπόλοιπα είναι οικονομία της δουλείας. Αυτό το κρίσιμο μπορεί να φωτίσει η ΕΡΤ. Και γι' αυτό κλείνει. Για το φως που δύναται παρούσα και για το σκοτεινό τεράστιο κέρδος της απουσίας της. Που στην παρούσα στιγμή είναι απαραίτητο. Δεν αποτιμάται σε χρήμα. Αποτιμάται σε νόμισμα απειλής, σε νόμισμα στανικού πειθαναγκασμού της κοινωνίας στην υποταγή. Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι το νόμισμα. Το θέμα είναι το χρήμα. Γι' αυτό θέλουν να κλείσει η ΕΡΤ: για το χρήμα. Για το χρήμα της κίβδηλης συνεννόησης, για το χρήμα της κίβδηλης συναλήθευσης, για το χρήμα της αλληλίας που θα έχει ενταφιαστεί στον ομαδικό τάφο των κοινών πτωμάτων. Για το φοβερό χρήμα της παραχαραγμένης οικονομίας. Της παραχαραγμένης δημοκρατίας. Που κόβει το πληθωριστικό νόμισμα του συστήματος κατά το δοκούν.
Αυτό γίνεται απόψε, βράδυ Τρίτης, στο κτήριο της ΕΡΤ: το καινούργιο νομισματοκοπείο μιας κίβδηλης δημοκρατίας. Αλλά ποιος να το πει. Η ΕΡΤ κλείνει. Πείτε το εσείς.

Το ναυάγιο του success story Σαμαρά «έφαγε» την ΕΡΤ...

Της Ματίνας Παπαχριστούδη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Τα μεσάνυχτα της 11ης Ιουνίου 2013 η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά κατεβάζει τον πομπό της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, βάζοντας λουκέτο στην ΕΡΤ μετά από 47 χρόνια συνεχούς λειτουργίας, ακόμη και επί δικτατορίας. Ο αρμόδιος υφυπουργός ΜΜΕ, δημοσιογράφος και εποπτεύων της ΔΕΚΟ ΕΡΤ, Σίμος Κεδίκογλου ανακοίνωσε την «τολμηρή» απόφαση του λουκέτου, προκαλώντας σεισμό αντιδράσεων και ενδοκυβερνητική κρίση.
Η δραματική απόφαση λουκέτου της ΕΡΤ έως και σήμερα το πρωί ήταν ένα από τα ανοιχτά σενάρια στην επιχείρηση αναζήτησης των 2.900 απολύσεων που θα προσφέρονταν στην τρόϊκα. Ως επικρατέστερο εμφανίζονταν το σενάριο της ριζικής αναδιάρθρωσης. Όμως το ναυάγιο της πώλησης της ΔΕΠΑ λειτούργησε ως σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι στην πλήρη αποτυχία του success story του Αντώνη Σαμαρά. Η τρόϊκα κατά πληροφορίες, πίεζε πιεστικά την κυβέρνηση να παρουσιάσει κάποιο έργο, κάποια δράση. Και οι ιθύνοντες του Μαξίμου βρήκαν στην ΕΡΤ το εύκολο θύμα. Το λουκέτο που θα φέρει τους 2.900 υπαλλήλους στη λαιμητόμο των τροϊκανών άμεσα. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ διαφώνησαν, αλλά ο Αντώνης Σαμαράς με τη στήριξη της «Χρυσής Αυγής» (!) ήταν ανένδοτος.
Οι χαρακτηρισμοί του Σ. Κεδίκογλου για την ΕΡΤ ότι είναι η εταιρεία μνημείο αδιαφάνειας προκάλεσε χαρακτηρίστηκε «φαιδρή» αφού ως αρμόδιος υπουργός πρωτοστάτησε στο διορισμό δεκάδων «ημετέρων» από την εκλογική του περιφέρεια στην Εύβοια. Ο υπουργός μίλησε για «έξι λογιστήρια» που εδώ και 8 χρόνια δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Όταν αυτή και η προηγούμενη κυβέρνηση έκοψαν οποιαδήποτε προσπάθεια εκσυγχρονισμού των οικονομικών υπηρεσιών για να επικρατεί εσκεμμένα χαοτική κατάσταση στον έλεγχο των στοιχείων. Μίλησε για αναθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ σε εξωτερικούς παραγωγούς, όταν αυτή η κυβέρνηση σταμάτησε σχεδόν όλες τις εσωτερικές παραγωγές και μοίραζε εκπομπές σε όσους δήλωναν υπακοή στο μέγαρο Μάξιμου.
Η ΕΡΤ μετά τις εκλογές του 2009, επί κυβέρνησης Παπανδρέου εφάρμοσε την πρώτη παρέμβαση εκσυγχρονισμού. Το 2010 απολύθηκαν 1.100 συμβασιούχοι. Η εταιρεία μετατράπηκε σε ΔΕΚΟ υπό την άμεση εποπτεία του υπουργείου Οικονομικών. Κόπηκε σχεδόν όλο το τηλεοπτικό πρόγραμμα, έγιναν μειώσεις μισθών στο προσωπικό, κόπηκαν υπερωρίες και νυχτερινά. Το 2010 η ΔΕΚΟ ΕΡΤ παρουσιάζει κέρδη ύψους 15 και πλέον εκατομμυρίων ευρώ, ενώ μειώνει δραστικά τα σωρευμένα χρέη της. Το 2012 η κυβέρνηση υφαρπάζει το 25% του ανταποδοτικού τέλους, 75 εκατ. ευρώ δηλαδή, από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ τα οποία δίνει στον χρεοκοπημένο ΛΑΓΗΕ της πράσινης ανάπτυξης. Στις αρχές του 2013, το υπουργείο Οικονομικών απαιτεί από την ΕΡΤ να εμφανίσει κέρδη 25 εκατ. ευρώ ως συμμετοχή της στη μαύρη τρύπα των ΔΕΚΟ, ύψους 2,5 δισ. ευρώ. Πράγματι ο προϋπολογισμός για το 2013, βγάζει κέρδη 25 εκατ. ευρώ. Άλλα 30 εκατ. ευρώ υπολογίζονται ως φόρος για το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Όλα αυτά ίσχυαν ως το μεσημέρι. Η απαίτηση της τρόικας να ρεύσει αίμα απολύσεων στο δημόσιο τομέα ως το τέλος της εβδομάδας, έριξε τον κύβο. Η ΕΡΤ βάζει λουκέτο και η Ελλάδα γίνεται η πρώτη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κλείνει ένα δημόσιο Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης. Θυμίζουμε πως κρατικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός έκλεισε μόνο στην Αργεντινή μετά την είσοδο του ΔΝΤ στη χώρα ενώ στην Ουγγαρία επιχειρήθηκε να κλείσει η κρατική ραδιοτηλεόραση χωρίς αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί παρενέβη η Ένωση δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών, η EBU. Στην Πορτογαλία μπήκε κατά απαίτηση των τροϊκανών, λουκέτο σε ένα από τους δυο κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, οδηγώντας σε παραίτηση τη διοίκηση.
Ο Σ. Κεδίκογλου δήλωσε πως σύντομα θα ανοίξει ένα κρατικό κανάλι με λιγότερο προσωπικό ενώ θα μειωθεί και το ανταποδοτικό τέλος. Δηλαδή οι πολίτες θα συνεχίσουν να πληρώνουν στη ΔΕΗ για έναν νέο κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό ενημέρωσης στα πρότυπα των χουντικών κυβερνήσεων ανά τον κόσμο, που δεν θα έχει να επιτελέσει κάποιο ρόλο δημοσίου συμφέροντος, πέρα από το να πληρώνει τους διορισμένους από το Μαξίμου υπαλλήλους και να μεταδίδει τις κυβερνητικές ανακοινώσεις.

Δώστε στον Μελισσανίδη και τον ΟΠΑΠ της Βόρειας Κορέας...

Γιωργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Και ξαφνικά η Οξφόρδη συναπαντήθηκε με το «Μπράβο Ρούλα!». Δεν  πρόλαβε ο Στουρνάρας, ο τεχνοκράτης, ο σπουδαγμένος, ο καθηγητής, να κλείσει χρόνο στην εξουσία και άρχισε να λέει τις ίδιες ανοησίες  που λέει και ο Σίμος Κεδίκογλου. «Αυτή η απλή αριθμητική δεν έχει βέβαια καμία σχέση  με τα μοντέλα Βόρειας Κορέας. Και ασφαλώς ο λαϊκισμός και η οπισθοδρομική κρατικίστικη αντίληψη έχουν τα όριά τους», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών, απαντώντας στις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την πώληση του ΟΠΑΠ. Να του φέρει κάποιος επειγόντως ένα βίντεο να το μοντάρει, ώστε να ενταχθεί και επισήμως στην «Ομάδα Αλήθειας» της ΝΔ.
Δεν γνωρίζω, κύριε Στουρνάρα, τι γίνεται στην Βόρεια Κορέα, που δοξασμένο να είναι το όνομα του Κιμ Γιονγκ Ουν, γνωρίζω όμως πολύ καλά τι γίνεται στην Βόρεια Κηφισιά. Εκεί όπου πρωθυπουργοί μαγειρεύουν τα νούμερα,  για να πουλήσουν έναντι πινακίου φακής κερδοφόρες επιχειρήσεις του δημοσίου στους φίλους τους. Βόρεια Κηφισιά, Βόρεια Κορέα, που δοξασμένο να είναι το όνομα του Κιμ Γιονγκ Ουν. Στην μία η περιουσία του λαού περνάει στα χέρια των ανθρώπων του καθεστώτος, στην άλλη η περιουσία του λαού περνάει στα χέρια των ανθρώπων του κόμματος: Διαφορά χαώδης και αγεφύρωτη.
Ακούστε τι έκαναν οι αθεόφοβοι, τα είπε ο Γιώργος Σταθάκης στην έντυπη ΑΥΓΗ, τα επαναλαμβάνουμε και εμείς περιληπτικώς προς επίρρωση:  Φτιάξανε έναν μαθηματικό τύπο, μείον οι φόροι, μείον οι κρατήσεις, τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, για ρίξουν τεχνηέντως την κερδοφορία του ΟΠΑΠ από τα 850 εκατομμύρια κατά μέσο όρο (2008-2012), στα 243 εκατομμύρια  το 2013, μειώνοντας αναλόγως  και το εύλογο τίμημα εξαγοράς της επιχείρησης από το 1,2 δις, στα 600 εκατομμύρια ευρώ.
 Έλα μου όμως που αγαπάει ο Θεός τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και το  νοικοκύρη: Στον πίνακα που έδωσε στη δημοσιότητα ο ίδιος ο Στουρνάρας φαίνεται ότι, παρά τις αλχημείες, τα κέρδη του ΟΠΑΠ θα ξαναπάρουν την ανιούσα, με αποτέλεσμα το 2022 να  φτάσουν στα 867 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, ο Μελισσανίδης που θα πάρει το 33% του ΟΠΑΠ με 622 εκατομμύρια, θα βγάλει τα λεφτά που έδωσε σε μόλις δυόμιση  χρόνια. Πως το λένε  αυτό που κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη; Το λένε απάτη, το λένε απιστία κατά του δημοσίου, το λένε κλοπή της περιουσίας του ελληνικού λαού; Όπως και να το λένε, είναι ποινικώς κολάσιμο, γι΄ αυτό και έσπευσαν να αμνηστεύσουν προκαταβολικά και με νόμο το Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ, νομίζω όμως ότι οι τρεις κυβερνήτες μας και ο Στουρνάρας δεν είναι μέλη του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ. Εκτός κι αν κάνω  λάθος.
Χθες, την ημέρα που άνοιξαν οι προσφορές για τον ΟΠΑΠ, ο Δημήτρης Μελισσανίδης συναντήθηκε με οπαδούς και παλαίμαχους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι εργάζεται για το λαμπρό μέλλον της Ένωσης, με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και επιστροφή εντός τριετίας στο μητρικό γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. 'Ετσι, για να σκεφτεί  ο πονεμένος οπαδός της ΑΕΚ ότι η εξαγορά του ΟΠΑΠ από τον «Τίγρη» είναι για το καλό της ομάδας του, δηλαδή για το καλό του ίδιου και μπράβο στον Αντώνη Σαμαρά, που έκανε τη σωστή επιλογή.
Δεν είναι πρώτη φορά που παίζονται πολιτικά παιχνίδια πάνω στην πλάτη του ποδοσφαίρου. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε και την Δέσποινα Παπαδοπούλου.

Ο ανήσυχος Σίμος...

Cogito ergo sum...

Σε μια αποστροφή τού χτεσινού κειμένου, χαρακτήρισα τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης, τον Σίμο Κεδίκογλου, ως κάποιον που "δεν σπούδασε τίποτε" και συμπλήρωσα ότι κάποια στιγμή θα πω περισσότερα γι' αυτό. Ε, λοιπόν, αυτή η στιγμή είναι σήμερα. Ζοχαδιάστηκα τόσο από τις τελευταίες παρλαπίπες του ώστε πρέπει να ξεθυμάνω. Πλην, όμως, θα ξεθυμάνω με...ευγένεια.

Ας ξεκινήσουμε με μια ματιά στον επίσημο ιστοτόπο τού κυρίου Κεδίκογλου. Στην σελίδα "Ποιος είμαι", διαβάζουμε: "Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο Πετροχημικό Ινστιτούτο Γκούπκινα της Μόσχας και Διεθνείς σχέσεις, Departement Russe στο Institut des Langues et Civilisation Orientales στο Παρίσι. Μετεκπαιδεύτηκε στο International Professional Program, CNN στην Ατλάντα.Μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Γαλλικά και  Ρωσικά". Μια χαρά, ε; Αμ, δε!

Πρώτα-πρώτα, ινστιτούτο Γκούπκινα δεν υπάρχει! Τί υπάρχει; Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Ο Ιβάν Μιχαήλοβιτς Γκούμπκιν (κι όχι Γκούπκιν) ήταν ένας διακεκριμένος ρώσσος γεωλόγος (με ειδίκευση στην γεωλογία τού πετρελαίου). Αυτού του λαμπρού επιστήμονα το όνομα έχει πάρει το "ρωσσικό κρατικό πανεπιστήμιο πετρελαίου και αερίου τού Γκούμπκιν" (κατά λέξη μετάφραση του: Российский государственный университет нефти и газа имени И. М. Губкина). Η υπογραμμισμένη λέξη διαβάζεται μεν "Γκούμπκινα" αλλά είναι σε γενική πτώση και σημαίνει "του Γκούμπκιν". Προφανώς, ο πολυσπουδαγμενος Σίμος (ο οποίος, μη ξεχνάμε, μιλάει άπταιστα την ρωσσικήν) δεν ξέρει (α) ότι σπούδασε σε πανεπιστήμιο κι όχι σε ινστιτούτο, (β) να προφέρει σωστά το όνομα του πανεπιστημίου όπου -υποτίθεται πως- σπούδασε και (γ) ότι αυτό το όνομα είναι σε γενική.

Πάμε παρακάτω. Τί δεν λέει στο βιογραφικό του ο Σίμος; Μα, το πότε σπούδασε σ' αυτό το πανεπιστήμιο. Αλλά πώς να το πει, αφού οι σπουδές στο Γκούμπκιν είναι πενταετείς κι αυτός έμεινε στην Μόσχα μόλις έναν χρόνο; Προσέξτε πώς το γράφει ο ίδιος: "σπούδασε χημικός μηχανικός". Πουθενά, όμως, δεν αναφέρει ότι είναι χημικός μηχανικός. Μια βόλτα πέρασε το παλληκάρι από την Μόσχα, έτσι, να δει πώς γίνεται. Αλλά δεν τον σήκωνε το κλίμα, όθεν ανεχώρησε για Παρίσι, όπου είναι πιο ζεστά.

Στο Παρίσι, λοιπόν, ο ανήσυχος Σίμος παράτησε τα μηχανιλίκια κι αποφάσισε να σπουδάσει διεθνείς σχέσεις. Αυτό δεν είναι κακό. Κακό είναι να ισχυρίζεσαι ότι τις σπούδασες στο Institut des Langues et Civilisation Orientales. Ας παραβλέψουμε ότι, εκτός από το "Γκούπκινα", ούτε τέτοιο πράγμα υπάρχει. Λέω να το παραβλέψουμε, επειδή υπάρχει "Institut national des langues et civilisations orientales" και προφανώς ο Σίμος ξέχασε ότι στο όνομα της σχολής του υπήρχαν ένα "national" κι ένα "s" στο τέλος τής λέξης civilisations. Διάολε, τόσα χρόνια έχουν περάσει, τί να σου κάνει ένα μυαλό;

Τέλος πάντων, ας συνεχίσουμε. Τί σόι πράγμα είναι αυτό το ινστιτούτο; Μα το λέει το όνομά του: "Εθνικό ινστιτούτο ανατολικών γλωσσών και πολιτισμών". Ο Σίμος ξεκαθαρίζει ότι παρακολούθησε το Departement Russe, δηλαδή το τμήμα που ασχολείται με την ρωσσική γλώσσα και τον ρωσσικό πολιτισμό. Τώρα, τί διάβολο "διεθνείς σχέσεις" σπούδασε ο κυβερνητικός μας εκπρόσωπος σε μια σχολή που διδάσκει γλώσσες και πολιτισμό, μόνον ο ίδιος ξέρει.

Εδώ που τα λέμε, βέβαια, είναι λογικό να ψιλομπερδεύεται ο Σίμος με το εν λόγω ινστιτούτο επειδή δεν πρέπει να πολυπάταγε το πόδι του σ' αυτό. Βλέπετε, εκεί στο Παρίσι, ο άνθρωπος είχε κι άλλη σοβαρή δουλειά να κάνει. Καθ' ότι ο Σίμος είχε την ατυχία να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στο Παρίσι! Για σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να συνδυάσεις από τη μια σπουδές και μελέτη κι από την άλλη σκοπιά και αγγαρείες... Πώς να μορφωθείς με τέτοιες απάνθρωπες προϋποθέσεις;

Όμως, ο ανήσυχος Σίμος δεν βολεύτηκε ούτε μ' αυτές τις σπουδές. Πέρασε τον Ατλαντικό και πήγε για μετεκπαίδευση στο International Professional Program τού CNN. Τώρα, βέβαια, για να μιλάς περί "μετεκπαίδευσης", θα πρέπει να έχει προηγηθεί "εκπαίδευση" αλλά ας τον συχωρήσουμε, μιας και ξέρουμε ότι ο άνθρωπος έχει πρόβλημα με τα ελληνικά του. Αν αναρωτιέστε τι στα κομμάτια εκπαίδευση πήρε στο CNN, είναι απλό. Αρκεί να δείτε με πόση επιτυχία έκανε την γλάστρα στις εκπομπές τής Ρούλας Κορομηλά, μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα με το...πτυχίο του! Οι κακές γλώσσες που ισχυρίζονται ότι ούτε αυτό θα έκανε αν δεν ήταν γυιος τού Βασίλη Κεδίκογλου (παλιού πασοκικού βουλευτή και υπουργού), είναι απλώς...κακές γλώσσες. Δίπλα στην Ρούλα, ο ανήσυχος και πολυσπουδαγμένος (αν και ποτέ δεν πήρε πτυχίο) Σίμος, βρήκε αυτό που έψαχνε και ησύχασε.

Τελικά, πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα όπου ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι πετροχημικός διεθνοσχεσίτης πανελίστας. Συνεπώς, θεωρώ ως απολύτως δικαιολογημένο το βαρύγδουπο ύφος, το οποίο χαρακτηρίζει το ύφος του, την περπατησιά του και τα λεγόμενά του. Τεφαρίκι βρήκε ο Σαμαράς, έτσι; Φτου του, μη τον ματιάσουμε!

Φαΰλος κύκλος...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Το ποταπό και αηδιαστικό σχόλιο του Φαήλου Κρανιδιώτη μέσω Twitter είναι πια γνωστό στο πανελλήνιο. Θα το επαναλάβω, όμως, εδώ μη τυχόν και κάποιος δεν το πληροφορήθηκε. Έγινε αυτό το εμετικό σχόλιο σε απάντηση άλλου χρήστη, ο οποίος είχε γράψει επί λέξει το εξής: «βία είναι ο γέρος μου που πάει στον γιατρό και βρίσκει ταμπελάκι τελείωσαν οι 10 δωρεάν επισκέψεις! Αν πεθάνει θα στον φέρω!» Η νοσηρή απάντηση του Φαήλου Κρανιδιώτη, ενδεικτική πλήρους ηθικής αποσύνθεσης, επί λέξει ήταν: «Ευχαρίστως αλλά που να τον βάλουμε; Α, έχω όμως μια κούτα από τηλεόραση (ασπρόμαυρη). Αν τον διπλώσεις πριν παγώσει, θα χωράει.»
Υπογραμμίζω ότι στα Ελληνικά η έκφραση «ο γέρος μου» σημαίνει «ο πατέρας μου». Και το σημειώνω σε επίρρωση της άποψης ότι ο ηθικά αρρωστημένος κατά τεκμήριο υποτροπιάζει. Έτσι και ο συντάκτης της αποκρουστικής και σιχαμένης αυτής απάντησης. Επιχείρησε να διασκεδάσει εκ των υστέρων τις εντυπώσεις, λέγοντας ότι έκανε μαύρο χιούμορ απέναντι σε μαύρο χιούμορ· και επιβάρυνε με τα περί μαύρου χιούμορ την αποκάλυψη της ηθικής καταρράκωσης, που εξ αυτού τον χαρακτηρίζει.
Τις εντυπώσεις προσπάθησε να τις διασκεδάσει, όχι μετά από εσωτερική παρόρμηση μεταμέλειας, αλλά διότι υπήρξαν καταδίκες για το σχόλιό του από το κυβερνητικό στρατόπεδο –ανάμεσα σε αυτές και εκείνη του κυβερνητικού εκπροσώπου, Σίμου Κεδίκογλου. Στη συνέχεια, τις εντυπώσεις επιχείρησαν να διασκεδάσουν και άλλοι, διοχετεύοντας την «διευκρίνιση» ότι ο Φαήλος Κρανιδιώτης δεν είναι σύμβουλος στο Μαξίμου.
Οι παραπάνω καταδίκες και διαρροές είχαν προφανή στόχο: να μείνει το θέμα εκεί· στον Φαήλο· να μην πάει παρά πέρα· να μην αγγίξει μια καρέκλα που τρίζει σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας, μέχρι που εκλιπαρεί για μια ακόμα περίοδο χάριτος, ρε παιδιά, μέχρι τον Ιούνιο, διότι, λέει, άμα την βγάλουμε ως τον Ιούνιο, λέει, μετά, τον Σεπτέμβριο, λέει, θα απογειωθούμε· χωρίς, βέβαια, να μας λέει με ποια πτήση!..
Στο θέμα μας τώρα: Ερωτώ, λοιπόν: Αφού ο Φαήλος Κρανιδιώτης δεν είναι σύμβουλος, τότε γιατί ανακατεύθηκε στην υπόθεση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;
Πριν δώσετε οποιαδήποτε απάντηση, παρακαλώ να λάβετε υπόψη σας ότι δεν είχε ξεσπάσει ακόμα ο ντόρος, όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος   α ν α π α ρ ή γ α γ ε  και αυτός μέσω του δικού του λογαριασμού στο Twitter, όπως πιστοποιείται, το συγκεκριμένο σχόλιο του Φαήλου Κρανιδιώτη! Έχω άδικο να υποθέσω ότι η αναπαραγωγή προδίδει ίδια ηθική σκοπιά; Δεν εγκρίνει κάποιος αυτό που αναπαράγει, όταν το αναπαράγει; Ή μήπως επεδίωκε ο Κεδίκογλου να εκθέσει τον Κρανιδιώτη στα μάτια της Κοινής Γνώμης, διότι πράγματι ο τελευταίος δρα σαν σύμβουλος, και ανακατεύεται στα πόδια του, άνωθεν επιβληθείς, και άρα χωρίς να χρειάζεται την επίσημη ιδιότητα του συμβούλου; Και ο Κεδίκογλου που καιροφυλακτούσε αδραξε την ευκαιρία για να φθείρει τον Κρανιδιώτη, στο πλαίσιο μιας τακτικής που αποσκοπούσε στο να τον αποδυναμώσει, ώστε να απαλλαγεί από αυτόν; Και τελικά πέτυχε, όμως, να εκτεθεί και ο ίδιος ηθικά, καθώς επιχείρησε να επιτύχει τον σκοπό του επιπόλαια-επιπόλαια, αφού ήλπιζε ότι η αναπαραγωγή εκ μέρους του θα περνούσε απαρατήρητη.
Τι από όλα τούτα συμβαίνει, λοιπόν; Μήπως απλώς είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του ιδίου φυράματος; Μην κουράζεσθε να δώσετε καμιάν απάντηση. Πρόκειται για την συμπεριφορά μιας άθλιας καμαρίλας. Καμαρίλας, ωστόσο, με επικεφαλής· που εκμαυλίζει. Διότι, ως αποδεικνύεται, με όποιον δάσκαλο καθήσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις.

Πολίτευμα και σύστημα...

Κωστας Καναβούρης, απο την Αυγη...

Ε, λοιπόν, όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δεν κάνει καλά τη δουλειά του ως αξιωματική αντιπολίτευση, δηλαδή ως κορυφαία συστατική συνθήκη, συνταγματικά κατοχυρωμένη, αυτής της έρμης της δημοκρατίας, στης οποίας το όνομα τόσοι και τόσοι ομνύουν μόνο και μόνο για να μπορούν ευκολότερα να την καννιβαλίσουν. Και δεν κάνει καλά τη δουλειά του επειδή ανέχεται να υβρίζεται ολοένα και πιο χυδαία από τους εχθρούς της δημοκρατίας, δημιουργώντας έτσι σύγχυση κριτηρίων και άρα παρεμπόδιση -που είναι και ο σκοπός του σκοτεινού συστήματος- της ορθής κρίσεως. Δεν κάνει καλά τη δουλειά του επειδή αποδέχεται τη θέση του κατηγορούμενου από τη στιγμή που απολογείται, κραυγάζοντας έστω, προσπαθώντας να αποσείσει τις κατηγορίες που του αποδίδονται από ύποπτα, γελοία και απολύτως συνειδητοποιημένα υποκείμενα της κάθε παρασυνταγματικής δραστηριότητας. Και όταν λέμε παρασυνταγματικής δεν εννοούμε μόνο της τωρινής φυσικά.
Έχω την αίσθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ έχει πέσει στη λούμπα του "ενοχικού συνδρόμου μπροστά στην εξουσία", την τρέχουσα εξουσία. Σε ρωτάει, ας πούμε, ο μπάτσος: "Τι έχεις εκεί μέσα;". Κι εσύ, ενώ ξέρεις ότι μέσα στο σακίδιο κουβαλάς τα λίγα χρειώδη της καθημερινότητας, αισθάνεσαι ένοχος... Και ανακουφίζεσαι όταν στο κάθε τυχαίο άθυρμα του ένστολου συμμοριτισμού, στον οποίο προΐσταται ο Δένδιας, αποδεικνύεις ότι δεν είσαι τρομοκράτης, αν και το τελευταίο παίζεται: αν υπάρχει διαταγή να θεωρηθείς ύποπτος, πάει και τέλειωσε. Θα θεωρηθείς. Και θα οδηγηθείς για τα περαιτέρω υπό τις αβρές χειρονομίες αυτού του σκοτεινού θιάσου φασιστικής παντομίμας που ονομάζεται Ελληνική Αστυνομία. Αυτού του στρατού κατοχής που με τα όπλα και τα ρόπαλα στα χέρια υπερασπίζεται τη σκληρή ενοχή του συστήματος έναντι του πολιτεύματος το οποίο ονομάζεται δημοκρατία.
Ε, ναι λοιπόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δεν κάνει καλά τη δουλειά του, πράγμα με απρόβλεπτες τραγικές συνέπειες για τη χώρα και τον λαό της επειδή στην πολιτική του οπτική δεν υπάρχει ο λεπτός, αλλά θεμελιώδης διαχωρισμός μεταξύ συστήματος και πολιτεύματος. Και έτσι φτάνει να απολογείται στο σύστημα, θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζεται το πολίτευμα. Και όταν λέμε σύστημα, φυσικά εννοούμε το πολυδαίδαλο, πολυπλόκαμο και πολύπλαγκτο σύστημα εξουσίας το οποίο δρα αυτόνομα και ανεξέλεγκτα και κάποτε απολύτως διαφορετικά από το πολίτευμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, λοιπόν, απαντά ιδεοληπτικά σε θέσμια κάποιας κανονικής συνθήκης πολιτεύματος η οποία δεν υφίσταται. Και πολύ περισσότερο -τραγικό πολιτικό λάθος- απαντά αντί να ερωτά. Αλλά έτσι δημιουργείται μια "αφύσικη" "φυσική" πραγματικότητα, όπου το ποτάμι έχει μονάχα μια όχθη. Οπότε δεν χρειάζεται να το διασχίσεις, αφού το "απέναντι" δεν υπάρχει. Και τότε όλα γίνονται ένας πολτός. Η βία, η νομιμότητα, η ιεράρχηση, η εναλλακτικότητα, η ποιότητα, η ίδια η δημοκρατία τελικά, γίνονται ένας βορβορώδης πολτός. Όπου μέσα στη δυσωδία και την αποφορά πλέει απαλά το σύστημα εξουσίας, αφού αυτό είναι το φυσικό του περιβάλλον. Και ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ κάθεται και απολογείται. Απέναντι σε ποιον; Απέναντι στο αβερωφείδιον Αντώνη Σαμαρά, που εντός της Βουλής (στην οποία ποτέ δεν πατάει το πόδι του) παραβίασε, μαζί με τα λιμά του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., την αρχή της μυστικότητας της ίδιας της ψήφου. Αδίκημα, το οποίο θα οδηγούσε στη φυλακή τον τελευταίο πολίτη του τελευταίου εκλογικού τμήματος αυτής της χώρας. Το διέπραξε ο πρωθυπουργός της ίδιας χώρας έτσι χαλαρά. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ έλειπε σε ταξίδι για δουλειές. Δουλειές με φούντες: να χαλάει φαιά ουσία για να απαντήσει στον Βαγγέλη Βενιζέλο. Σε ποιον; Σ' αυτό το υποκείμενο, που σε όλη του την πολιτική ζωή κινήθηκε θεμοσθετώντας τα όρια -κατά το δοκούν- της πολιτικής και της ποινικής παρανομίας. Σ' αυτόν τον ακραία περιφρονητικό άνθρωπο προς οτιδήποτε ευρίσκεται πέραν του μουσολινικού εγώ του. Σ' αυτόν που όζει (που βρομάει και ζέχνει) από μακριά και μόνο από τον λόγο ότι ποτέ, μα ποτέ ο μαυρόδουλος απεφάνθη ή νομοθέτησε υπέρ του λαού. Με θεσμικά εγκλήματα κάποιες (ουκ ολίγες) φορές, όπως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Και ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ αναπτύσσει επιχείρημα απάντησης στον ουτιδανό του συστήματος, αντί να αναπτύξει επιχείρημα μιας "ιδίοις χερσίν" υπεράσπισης του πολιτεύματος.
Για να μην πάμε στον ηλίθιο Κεδίκογλου, που αποδεικνύεται απολύτως επιτυχημένη επιλογή του συστήματος ως εμβρυουλκού ενοχής του αντιπάλου. Όπου ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ μαλώνει με τον Κεδίκογλου σαν τις κυράτσες για το ποια θ' απλώσει τα ρούχα στην ταράτσα, ενώ ο εργολάβος έχει πάρει την άδεια να κατεδαφίσει το σπίτι. Κι από πάνω σε κατηγορεί ότι εμποδίζεις την κατεδάφιση. Και ο εργολάβος, και ο Κεδίκογλου. Ε, δεν πάει έτσι. Όταν τα γραφεία του κυβερνητικού κόμματος της Ν.Δ. αποδεικνύονται γραφείο εκτροπής του πολιτεύματος που χαλκεύει κατηγορίες εναντίον της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν πας καταγγέλλοντας. Πας αναδεικνύοντας τη δημοκρατία: το πολίτευμα εναντίον του συστήματος. Αλλιώς...

Η Δεξιά και η στροφή...

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη*, απο την Αυγη...

Οι σκηνοθετικές πλειοδοσίες του κ. Κεδίκογλου νομίζω εκφράζουν κάτι πιο σύνθετο από την ιδιοσυγκρασία του. Πέρα από το αν μεταχειρίζεται χοντροκομμένα τεχνικές μοντάζ, στρέβλωσης του αντίπαλου λόγου, πέρα από την άτεχνη αδημονία να παράγει επιχειρήματα όταν δεν τα διαθέτει, φαίνεται ότι εκφράζει τη ραγδαία μετατόπιση της Νέας Δημοκρατίας από τον Κεντροδεξιό χώρο στον χώρο της ριζοσπαστικής Δεξιάς, της ΕΡΕ. Φαίνεται δηλαδή ότι σε κάποιο τμήμα της παράταξης, μαζί με τον εγκλωβισμό στο θνησιγενές μνημονιακό μπλοκ, συντελείται και η εκκρεμής συμφιλίωση με την ίδια την επαεννοιολόγηση της Δεξιάς.
Ως οργανικό μέρος της μνημονιακής επιλογής και όχι ως ιδεοληπτική αναπόληση, συγκροτείται ένα είδος αμυντικής, ηθικής αποκατάστασης της έννοιας της Δεξιάς. Είναι γνωστό ότι μεταδικτατορικά η Νέα Δημοκρατία πολιτεύτηκε έχοντας στο εσωτερικό της δύο αντίδρομες ροπές. Μία ενοχική και μία (συνεπακόλουθη και αντίθετη) μεσσιανική. Πολιτεύτηκε από τη μία με τη βαριά κληρονομιά της παρακρατικής προϊστορίας και του πολεμικού αντικομμουνισμού και από την άλλη με την προσωπολατρική προσήλωση στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ανακαινισμένο με τη στρατηγική της ευρωπαϊκής ιδέας, του κεντρικού, δηλαδή, μεταπολιτευτικού επίδικου. Ο λόγος της Ν.Δ. ενσωματώθηκε στη διπλή θηλιά που τον έκανε παροδικά λειτουργικό, αλλά στρατηγικά τον αδρανοποίησε. Τα πλήθη «αποδεξιοποιούσαν» και ψήφιζαν (απελευθερωμένα) τον Καραμανλή με την ευρωπαϊκή μεταφυσική και με αυτό το ιδεολογικό σωσίβιο, τα πλήθη επανεγκαθίσταντο στην πραγματικότητα, ανανεώνοντας τη νοικοκυρίστικη ηγεμονία. Γρήγορα, ο πολιτικά μεταμοντέρνος Ανδρέας Παπανδρέου, αφού έστησε με σχεδόν σταλινικούς όρους το κόμμα του, πήρε την παρτίδα διά του κυρίου σώματος του αριστερού λόγου. Αντιιμπεριαλισμός, εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία που βέβαια τη διέστρεψε σε ηθικοπολιτική νομιμοποίηση κάθε ευκολίας. Έτσι, εκτός από την εξουσία για λογαριασμό του καταπιεσμένου προδικτατορικού Κέντρου, ο Αντρέας κέρδισε και τη ζηλότυπη ευγνωμοσύνη κομματιού της Αριστεράς, αφού έστω και στρεβλωτικά, την επιβεβαίωσε. Όλη αυτή η περιπλοκή απορρύθμισε κάθε υπόλειμμα δεξιού ιδεολογισμού. Θυμάμαι την ορμητική καχεξία της αμήχανης περιόδου Ράλλη, Αβέρωφ και την τεράστια υστέρηση. Ήταν αργά. Τα ιδιοτελή πλήθη των νοικοκυραίων είχαν βρει άλλο όχημα, αυτό του Αντρέα, για την ηγεμονική κάρπωση.
Η Δεξιά θεωρούσε ότι αίτιο των ηττών ήταν η «δεξιότητα» και γι' αυτό συνέχιζε τις άοκνες προσπάθειες «αποδεξιοποίησης». Το 1989, με την επένδυση στην αμφίσημη μητσοτακική πολιτική ευχέρεια, κατάφερε για λίγο την ανάκτηση. Όμως το προσαρμοστικό ΠΑΣΟΚ εισήγαγε την ευφυέστερη και πιο ταλαντούχα σημιτική νεοδεξιά που συνδύαζε τον σοσιαλίζοντα ευπρεπισμό με σοβαρά πυκνώματα νεοφιλελευθερισμού και στροφής στην οικονομία των πιστωτικών αφηγημάτων (χρηματιστήρια, Ολυμπιάδες κ.λπ.). Ο Σημίτης και το κληροδότημά του εμπλουτίστηκαν με τον Καραμανλή τον νεότερο, που ήταν ένα μείγμα λαϊκού τύπου καλής οικογενείας, κεντροδεξιού χωρίς συμπλέγματα προς τις ρητορικές της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ. Ο Προκόπης Παυλόπουλος π.χ. είναι από τα εξαιρετικά στελέχη της καραμανλικής τεχνοτροπίας, με σύνθετο και λόγιο ιδεολογικό φορτίο.
Αυτή η πλευρά της κεντροδεξιάς φρόνησης που καλλιεργήθηκε στις ζώνες του μεταπολιτευτικού καραμανλισμού και που διακρίθηκε για μια αρκετά αναπτυγμένη κουλτούρα δημοκρατικού και κοινοβουλευτικού βάθους, θεωρούνταν πλαδαρή από πολλούς σκληρούς και δεν αφομοιώθηκε. Η ήττα του 2009, η μνημονιακή αιχμαλωσία ολόκληρης της χώρας από τον Γ. Παπανδρέου και η πολιτισμική γιούργια του νεοφιλελεύθερου παρακράτους που ο τελευταίος θέσμισε ήταν φυσικό, εκτός όλων των άλλων, να συντρίψει τις αστικοφιλελεύθερες πλευρές του καραμανλισμού και να σπρώξει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας δεξιά.
Η στροφή δεξιά γίνεται άγαρμπα και συνεπάγεται νομιμοποίηση της προϊστορίας και των καταπιεσμένων αναφορών. Η νέα μετακαραμανλική «Νέα Δημοκρατία» (παιδί του Γιώργου και αυτή) πιάνεται από τα έγκατα της προϊστορίας της, αφού δεν μπορεί να συγκροτήσει πολιτική παραγωγή. Τεχνικές Κουτσόγιωργα και Λαλιώτη στην επικοινωνία, τεχνικές “ερετζή” στην καθημερινή πράξη, εξαχρειώνουν μια ούτως ή άλλως ανεπαρκή πολιτική σκηνή, αναπαράγουν πολλαπλασιαστικά τα παραγωγικά και πολιτικά αδιέξοδα. Οι κυβερνητικοί αρχαϊσμοί που έκθαμβοι βλέπουμε -κατατρομοκράτηση, πρωτόγονη επικοινωνιακή επιθετικότητα, τιμωρητική και εκδικητική εκπτώχευση, διάτμηση του δικαίου και κάθε κανονιστικής σταθεράς - δεν μπορούν να απαντηθούν με αντίστροφους αρχαϊσμούς και σπάταλες ρητορικές πομφόλυγες. Ο μακρότατος μετεμφύλιος δίδαξε στην Αριστερά ότι η σύγκρουση πρέπει να είναι ευλύγιστα πολυεπίπεδη, διαρκής, με αναγωγές στο δίκαιο και τις αστικές δομές, με ποικίλα πολιτικά εργαλεία και όχι σύγκρουση αδέξια μετωπική και χειρονομιακή. Νομίζω σε μια τέτοια αναλυτική πρέπει ο αριστερός να σταθμίσει έναν νέο πραγματιστικό λειτουργισμό, ο οποίος θα συνθέσει την νέα, δύσκολη και επείγουσα ανατροπή. (Θα συνεχίσω στο επόμενο, αν δεν με διακόψει η πραγματικότητα).

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αναπλ. καθηγητής ΕΜΠ dsevastakis@arch.ntua.fr

«Αντικειμενική» παγίδα...

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, που πολλοί βιάζονται να την πετάξουν στη χωματερή της Ιστορίας λες και στη διάρκειά της υπήρξαν μόνο αθλιότητες, η αλφαβήτα της δημοκρατίας απειλήθηκε πολλές φορές.
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, με την ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά και με ευδιάκριτη τη συμμετοχή μερίδας των μίντια στη φθορά δικαιωμάτων που κάποτε τα συνυπολογίζαμε στα «φυσικά» και αναπαλλοτρίωτα. Ενα από αυτά τα αφορά, αν όχι την ανέφικτη ισηγορία, τουλάχιστον τη δυνατότητα καθενός εκάστου να εκφέρει γνώμη, να προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιο συμβάν και να κρίνει πράξεις ή απόψεις χωρίς τον κίνδυνο να βρεθεί κατηγορούμενος (με όρους νομικούς και όχι πολιτικούς) για μύρια όσα.
Οσοι δεν έχουν πλήρως ατροφική μνήμη, θυμούνται ότι το τωρινό επικίνδυνο και κοινωνικά δηλητηριώδες παιχνιδάκι κάθε άλλο παρά καινούργιο είναι. Κι άλλες φορές, και πάντοτε για τις ανάγκες των ανθρωποβόρων ορέξεων της προπαγάνδας, όσοι δοκίμαζαν να εξηγήσουν ένα συμβάν καταγγέλλονταν σαν «αντικειμενικά» υπαίτιοι (αυτό το δολιότατο «αντικειμενικά» έχει καταστρέψει ζωές) ή σαν ηθικοί αυτουργοί του: «αντικειμενικά φίλοι της τρομοκρατίας», «αντικειμενικά οπαδοί της “17 Νοέμβρη”», «εκ των πραγμάτων συνυπεύθυνοι για τη βία» κ.ο.κ.
Τα ίδια πάθαιναν κι εκείνοι που η γνώμη τους για πρόσωπα και πράγματα δεν συμφωνούσε με τον «κανονικό μέσο όρο» (αυτόν που καλλιεργεί και επιβάλλει η τηλεοπτική μονοφωνία) ή με την εκάστοτε κυρίαρχη αντίληψη περί «εθνικών συμφερόντων», τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα με τον κάθε φορά επίσημο εκφραστή τους.
Ετσι, όταν το «εθνικό συμφέρον» πρόσταζε ότι δεν πρέπει να μας απασχολούν οι «λεπτομέρειες», κατηγορήθηκαν σαν οπαδοί του Μιλόσεβιτς ή του Σαντάμ όσοι επέμεναν να υποστηρίζουν ότι έχει το νόημά της η «λεπτομέρεια» των ανθρωπιστικών νατοϊκών βομβαρδισμών με στόχο κατοικημένες περιοχές και φάλαγγες προσφύγων ή η «λεπτομέρεια» της μη ανεύρεσης όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ.
Στην αρχαιότητα, όποιοι και αν ήταν οι εμπόλεμοι, οι κήρυκες και οι πρέσβεις προστατεύονταν από άγραφους νόμους που δεν επέτρεπαν να ταυτιστεί ο αγγελιοφόρος με την αγγελία που κόμιζε (στη βαρύτερη καταπάτηση του «πολεμικού δικαίου» πρωταγωνίστησε ο Θεμιστοκλής, που θανάτωσε τον απεσταλμένο του Ξέρξη με το επιχείρημα ότι «τόλμησε να χρησιμοποιήσει την ελληνίδα γλώσσα για βάρβαρα προστάγματα», ζητώντας «γην και ύδωρ»).
Στους δικούς μας μικροπολέμους φαίνεται ότι συγχωρούνται όλα και τίποτα δεν απαγορεύεται. Προσπαθείς να καταλάβεις το πώς και το γιατί της πολύμορφης βίας; Α, είσαι αντικειμενικά βιαιολάτρης. Ισχυρίζεσαι ότι οι «βίλες» δεν είναι σώνει και καλά άντρα εγκληματιών; Α, είσαι «πυρήνας της φωτιάς». Με κάτι τέτοια σοφά τσιμπάς κι εσύ και σκέφτεσαι μήπως «αντικειμενικά, ο καλύτερος σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κ. Κεδίκογλου». Αλλά όχι. Δεν στέκει εδώ το «αντικειμενικά». Διότι υπάρχει και ο κ. Δένδιας.

Είναι ο γκεμπελισμός, ηλίθιε!

Του Αγγελου Τσεκερη απο την Αυγη...

Λέγεται ότι στις εκλογές του 1992 ο Μπιλ Κλίντον είχε κολλημένο στην πόρτα του γραφείου του ένα χαρτί με τη φράση «Είναι η οικονομία, ηλίθιε!» προκειμένου να παραμένει πάντα συνεπής με τον βασικό άξονα της προεκλογικής του εκστρατείας. Ένα αντίστοιχο χαρτί πρέπει να έχει στο δικό του γραφείο ο Κεδίκογλου. Δεν εξηγείται διαφορετικά η συνέπεια με την οποία υπηρετεί σε καθημερινή βάση τη στρατηγική της πολιτικής ανοησίας.
Ο γκεμπελισμός διαπερνά σαν κόκκινο νήμα όλες τις ανακοινώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου που αφορούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιδιδόμενος σε απίθανες διαστρεβλώσεις, χονδροειδή παραχάραξη της αλήθειας και συστηματική κακοποίηση της κριτικής σκέψης, ο Κεδίκογλου προσπαθεί -και με τη φιλότιμη συνδρομή των Μεγάλων Καναλιών- να εγγράψει στη συνείδηση των νοικοκυραίων την πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσφέρει ανοχή και πολιτική κάλυψη στο φαινόμενο της τρομοκρατίας. Έτσι, οι έντρομοι τηλεθεατές θα ξεχάσουν τις ζωές τους που διαλύονται και τους στόχους που δεν πιάνονται και θα πειστούν τελικά ότι το Μνημόνιο και οι δυνάμεις που το εξυπηρετούν είναι η μόνη ελπίδα για ομαλότητα, ασφάλεια και κοινωνική ειρήνη σε αυτό τον τόπο.
Όλο το κόλπο είναι, μαζί με τα κουμπούρια και τις τυφλές βόμβες των τελευταίων ημερών, να μπουν στο μεγάλο τσουβάλι της τρομοκρατίας και αυτά που ο κ. Δένδιας αποκαλεί «ηπιότερες εκφάνσεις του φαινομένου». Και έτσι, με ελαφρά πηδηματάκια από την τρομοκρατία στην «ανομία», να τσουβαλιαστεί ως καταδικαστέα και κάθε μορφής κοινωνική διαμαρτυρία, όπως για παράδειγμα η Χαλκιδική, τα διόδια, ή το κίνημα ενάντια στα χαράτσια. Κατά την αδιάσειστη λογική Κεδίκογλου, ακόμα και οι επίσημες καταγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ για υπονόμευση της ομαλής κοινοβουλευτικής λειτουργίας, για εξευτελισμό των δημοκρατικών θεσμών, ή για την τεράστιας έκτασης αστυνομική αυθαιρεσία που τείνει πλέον να γίνει κανόνας «οπλίζουν το χέρι των τρομοκρατών».
Αν η πραγματικότητα έρχεται σε ολοφάνερη σύγκρουση με τις επιδιώξεις του Κεδίκογλου, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Η Ομάδα «Αλήθειας» (γεια σου ρε Γκέμπελς δάσκαλε) της Νέας Δημοκρατίας, ανακάλυψε προχθές ότι αν αφαιρέσεις τις κατάλληλες φράσεις από μια ομιλία του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλου, προκύπτει κάτι που μοιάζει με έκκληση στον λαό να πάρει τα όπλα και να ανατινάξει το Mall του Λάτση. Το αποτέλεσμα, επαγγελματικά μονταρισμένο, διοχετεύτηκε στα κανάλια και προβλήθηκε συνοδευόμενο από σχετική δήλωση Κεδίκογλου: «Ο, κατά δήλωσή του αναρχικός και φιλοτρομοκράτης Βαγγέλης Διαμαντόπουλος (ψέμα νο1), ο οποίος παραμένει ακόμα και τώρα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (συκοφαντία που συσχετίζει τον ΣΥΡΙΖΑ με τους «φιλοτρομοκράτες» βασισμένη στο ψέμα νο1), στοχοποιεί σε ομιλία του το Mall (ψέμα νο2), 4 ημέρες πριν το τρομοκρατικό χτύπημα (συκοφαντία που συσχετίζει τον Διαμαντόπουλο με το τρομοκρατικό χτύπημα, βασισμένη στο ψέμα νο2) και καλεί απροκάλυπτα τους συντρόφους του να πάρουν τα όπλα (ψέμα νο3)". Τρία ψέματα και δύο συκοφαντίες σε μια πρόταση, για να σχολιάσει ο Κεδίκογλου ένα βίντεο που γνωρίζει μάλιστα ότι είναι «φτιαγμένο». Και να ζητήσει κι από πάνω και την επέμβαση της δικαιοσύνης.
Γκεμπελισμός είναι η ενεργός και συνειδητή ηλιθιότητα, στρατευμένη στην υπηρεσία του λαϊκισμού. Η ηλιθιότητα θεωρείται ως γνωστόν ανίκητη, είναι όμως ακόμα πιο ανίκητη αν τη σιγοντάρουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Έτσι τα βραδινά δελτία αρνήθηκαν να παίξουν το βίντεο με τις πραγματικές δηλώσεις του Διαμαντόπουλου, το οποίο έδωσε αμέσως στη δημοσιότητα ο ΣΥΡΙΖΑ. Συντονισμένες στη στρατηγική Κεδίκογλου, οι μεγάλες δημοσιογραφάρες των Οχτώ, που άμα τους θίξεις τον καναλάρχη βγαίνουν στα κεραμίδια για την ανεξαρτησία του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, προτίμησαν στην προκειμένη περίπτωση να κάνουν τον βλάκα. Έτσι χτίζονται οι καριέρες άλλωστε.
Για το φαινόμενο της τρομοκρατίας υπάρχουν διάφορες ερμηνείες, σοβαρές ή μη. Από αυτές, η πιο γελοία είναι ότι η τρομοκρατία υπάρχει επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει αντιπολίτευση. Απομένει βέβαια και η απαίτηση όποιος λέει δημοσίως φράσεις του τύπου «τo Mall δεν έχει οικοδομική άδεια» (αλήθεια) να θεωρείται ηθικός αυτουργός σε τυφλές βομβιστικές ενέργειες. Και αυτό όλο και κάπου θα χρειαστεί.

Νοικοκυραίοι και Τρομοκράτες !!

Καθρεφτη, καθρεφτακι μου...

Παλιά έφταιγε –για όλα- ‘η προηγούμενη κυβέρνηση’. Ήταν, φυσικά, εξοργιστικό, αλλά πού να φανταζόμαστε –τότε-, ως πού θα μπορούσε να φτάσει η γελοιότητα…

Τα τελευταία χρόνια –ακόμη και πριν την κρίση- ‘εφευρέθηκε’ εκείνο το άλλο το χαριτωμένο, όπου ‘το θέμα δεν ήταν αρμοδιότητας του υπουργείου ΜΟΥ’ επομένως ΕΦΤΑΙΓΕ, μεν, κάποιος απ’ την ΔΙΚΗ μου κυβέρνηση, το δικό ΜΟΥ κόμμα, αλλά ΟΧΙ ΕΓΩ !!!..

Η χιλιοειπωμένη αυτή μπούρδα, -για να μην την χαρακτηρίσω κατά πώς της πρέπει-,  συνοδεύτηκε πλειστάκις,  με το άλλο το περίφημο, ‘εμείς ΚΡΙΘΗΚΑΜΕ, απ’ τον Ελληνικό λαό’, (λες κι όποτε γίνονται εκλογές, ο λαός σβήνει με σφουγγάρι όλα τα εγκλήματα του παρελθόντος). Βγαίναμε, λοιπόν, απ’ τα ρούχα μας, μας ερχόταν να πετάξουμε την τηλεόραση απ' το παράθυρο, αλλά, να που υπάρχουν και ..χειρότερα !

Διότι, απ’ την καταραμένη εκείνη μέρα που ένα κόμμα της αριστεράς, για πρώτη φορά έφτασε το 27% και έγινε ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ αντιπολίτευση ισχύει πλέον νέο …δόγμα: ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ..ΣΥΡΙΖΑ !! Ποιος δηλαδή;; Ο ΣΥΡΙΖΑ που ΠΟΤΕ ΔΕΝ κυβέρνησε. Ο ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι πριν από λίγο ήταν το 3-4%, και ίδρωνε να μπει στο κοινοβούλιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που, επιτέλους, ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ρε καλόπαιδα….

Με πολιορκητικό ΚΡΙΟ (του πάει) τον κ. Βενιζέλο (και συνολικά το ΠΑΣΟΚ, που έχει και ..επί προσωπικού τη μύγα, αφού χάνει τα ..ποσοστά επί της …κουτάλας) η συγκυβέρνηση έχει εξαπολύσει …ανένδοτο (πού 'σαι γέρο να μας δεις) αγώνα, ενάντια στο κόμμα του κ. Τσίπρα ! ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν προ πολλού ξεπεράσει σε ΜΕΝΟΣ, τους διαφόρους ..λοχαγούς του κ. Κουβέλη, που από ..προεκλογικά, θεωρούσαν κύριο αντίπαλό τους τον ΣΥΡΙΖΑ ! Μέχρι και –ποιος λέτε;- η κ. Μπακογιάννη (!!) απηύδησε, προ ημερών, και τόλμησε να ξεστομίσει πως ‘ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ’ (sic: πάει να πει, για μερικά, φταίει)….

Τώρα, με τις διάφορες τρομοκρατικές ενέργειες, έχουν οι άνθρωποι τελείως, ξεφύγει ! Εκείνος ο Κεδίκογλου, δεν παίζεται ! Αφού –δήλωσε χθες- ο κ. Δένδιας δέχεται επίθεση ‘κι απ’ τα δύο άκρα’ πάει να πει ‘πως κάνει καλά τη δουλειά του’ !!! Τέτοιου διαμετρήματος επιχείρημα, μόνο αυτός μπορούσε να εμπνευστεί !! Σήμερα, με αφορμή ένα βίντεο από κάποια ομιλία βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ (Βαγγέλη Διαμαντόπουλου) όπου ο άνθρωπος ανάμεσα σε πολλά άλλα, λέει και την φράση ‘ή πεθαίνει κανείς ή παίρνει το όπλο’, ο ίδιος αυτός, (ο κ. Κεδίκογλου) ανακαλύπτει …προτροπή σε …‘ΟΠΛΟΧΡΗΣΙΑ’!!! ‘Απ’ τον κ. Δένδια, συγχωρήστε με, μα δεν περίμενα, κάτι λιγότερο εμετικό  απ’ τις γνωστές του δηλώσεις στις ‘Ανατροπές’ του Πρετεντέρη (ακόμη κι αυτός, στο τέλος έτρεχε να σώσει την …δημοσιογραφική του υπόληψη)…

Ο κ. Σαμαράς, λοιπόν, τηρεί τις προεκλογικές του υποσχέσεις: Θα τις βγάλει τις κουκούλες απ’ τα καθήκια τους …Συριζαίους ! Ότι και να κάνει ο κ. Τσίπρας ! Παρά τις επίμονες δηλώσεις του (είμαστε κι εμείς ..νοικοκυραίοι). Παρά τα ταξίδια του, από Αργεντινή μέχρι Γερμανία κι από Κίνα μέχρι Αμερική, κανέναν πια δεν μπορεί να ..ξεγελάσει ! Γιατί είναι πλέον αποδεδειγμένη η ευθεία σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία: Eχει, στα σοβαρά, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΕΙ τους .. συγκυβερνήτες!