«Δεν χωράς πουθενά»: (όχι μόνο) για τον Τάσο Θεοφίλου...

Της Κρινιώς Παππά, απο το Red NoteBook...

Το ελληνικό κράτος -όπως κάθε καθεστώς που σέβεται τον εαυτό του- φτιάχνει τους εχθρούς του. Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Μόνο που το δικό μας είναι σε αυτή τη φάση αχόρταγο: εξαθλιώνει μέρα με την μέρα τους πολίτες του και η αυταρχική επιβολή είναι το μόνο που του απομένει για να κρατηθεί. Στο εκκρεμές της εξουσίας, έχουμε απομακρυνθεί προ πολλού από το άκρο της συναίνεσης. Το υπάρχον καθεστώς εξαίρεσης φλερτάρει ανοιχτά με την απολυταρχία, στον βαθμό που έρχεται να ποινικοποιήσει ιδέες, κοινωνικές επαφές, σχέσεις. Πριν ή πέρα από τις πράξεις.

Την Παρασκευή καταδικάστηκε ένας άνθρωπος σε 25 χρόνια φυλάκισης επειδή δεν κατάφερε να αποδείξει την αθωότητά του. Όχι επειδή κατάφεραν οι κατήγοροι να αποδείξουν κάποια ενοχή. Μεταξύ άλλων, το κατηγορητήριο αναφερόταν στη φιλική σχέση του με τον Κώστα Σακκά. Τον Κώστα Σακκά που παρέμεινε 2,5 χρόνια στην φυλακή χωρίς δίκη. Η σχέση τους ενέπλεκε κατά το σκεπτικό του κατηγορητηρίου τον Τάσο Θεοφίλου στην υπόθεση των Πυρήνων της Φωτιάς, κάτι για το οποίο ούτε ο Σακκάς έχει καταδικαστεί ωστόσο. Το κομμάτι αυτό κατέρρευσε εν τέλει. 

Μικρή σημασία έχει όμως. Γιατί ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε ακριβώς γι΄ αυτόν τον λόγο.  Επειδή είναι αναρχικός, επειδή είχε προσωπικές επαφές με έναν «λάθος» άνθρωπο. Ήταν ένας άσσος στο μανίκι του κράτους, που βγήκε όταν χρειαστήκαν κάποιον ένοχο για την ληστεία και την δολοφονία στην Πάρο. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, το πιθανότερο είναι ότι θα του χρεωνόταν κάποιο άλλο έγκλημα.

Περί λογοκρισίας ή η πλάτη της Ειρήνης Παππά...

Της Άννας Χατζησοφιά, απο το Red NoteBook...

Εγώ μανίτσα μου ήξερα ότι λογοκρισία ασκούν οι εξουσίες. Ίσως να μου εντυπώθηκε αυτή η μπαρούφα επειδή ήμουν άδολη παιδίσκη όταν ο πατέρας μου σχολίαζε, διαβάζοντας εφημερίδα, έναν από τους ιδιοφυείς λόγους του Παπαδόπουλου:

Ως χειρουργοί είμεθα υποχρεωμένοι να εξουδετερώσωμε τους τιναγμούς και τους κραδασμούς που κάμνετε – οι δημοσιογράφοι- εις το χειρουργικό μας κρεβάτι, ως απαιτούντες να εκφράσετε ελευθέρως τας αντιλήψεις σας. Εν πάση περιπτώσει έχετε υποχρέωσιν να δεχθήτε την σοβαρότητα της εγχειρήσεως και να μας βοηθήσετε!
Στις 5 Μαΐου-όχι Μάη, όχι το συντακτικό των συνοδοιπόρων αγάπη μου- του 1967, σε πρες κόμφερανς εκτοξεύτηκε αυτή η ρουκέτα, η οποία σε απλά ελληνικά σήμαινε: Ή βγάλτε τον σκασμό, και κάντε μόκο, ή ελάτε με το μέρος μας.

Δεν θυμάμαι σε ποια εφημερίδα το διάβασε αυτό το πατέρας μου, αλλά προφανώς σε κάποια από εκείνες που δεν τινάζονταν και ιδιαιτέρως στο χειρουργικό τραπέζι της Εθνοσωτηρίου. Διότι, εκείνες που θα απαιτούσαν να εκφράσουν ελευθέρως τας αντιλήψεις των, είχαν ήδη σφραγιστεί και οι ρεπόρτερ τους βρίσκονταν ξαπλωμένοι σε άλλα κρεβάτια και «χειρουργούντο» χωρίς αναισθητικό.