Το θεμελιώδες ισοζύγιο της γραφής...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΜΕ ΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ πρώτο αιώνα να τρέχει στη δεύτερη δεκαετία του, η ελευθερία του λόγου σε πολλές περιοχές του πλανήτη είναι κενό γράμμα. Σε ορισμένες χώρες δεν έχει φτάσει ακόμη καν το μαντάτο, σε άλλες παρουσιάζονται εμφανή βήματα οπισθοδρόμησης και σε άλλες δεν υπάρχει ούτε στα λεξικά τους.

Στην Ευρώπη αυτό μοιάζει να είναι λυμένο, παρά το γεγονός πως τα μεγάλα ΜΜΕ θεωρούν πως έχουν ακόμη τη δύναμη του φίλτρου και της διήθησης στην πληροφορία και την άποψη, και παρά το ότι πολλές φορές ο φρενήρης «ελεύθερος» δημόσιος λόγος ακυρώνει το όποιο μήνυμα μέσω της υπερβολής, της ανώνυμης χολής και της συνειδητής παραπληροφόρησης.

Προσπαθώ να σκεφτώ την αυτολογοκρισία που ενεργοποιείται σε κάποιον που προσπαθεί να δημοσιοποιήσει την άποψή του σε χώρες όπως το Ιράν και η Ρωσία, για παράδειγμα. Εκεί που η κάθε λέξη σου ζυγίζεται με την ελευθερία σου ή και με τη ζωή σου, πριν τη γράψεις. Εκεί που κινδυνεύεις στην κόψη ενός σημείου στίξης. Εκεί που «επιτυγχάνεται» το θεμελιώδες ισοζύγιο της γραφής, να υπερασπίζεσαι και να δικαιώνεις τα κείμενά σου σαν μέλη του σώματός σου, να χρησιμοποιείς τη γλώσσα σαν πέτρα και όχι σαν αέρα. Μπορούμε να γράψουμε τα πάντα εδώ. Τα λόγια μας μάς υπερβαίνουν. Από ύμνους μέχρι κατάρες, από δειλές και άψυχες καταθέσεις μέχρι φράσεις ανθρωποφαγικής βουλιμίας. Και δεν τρέχει και τίποτα. Δεν θα κληθούμε να «λογοδοτήσουμε» απέναντι στο αντικείμενο της κριτικής μας, αλλά ούτε και να απολογηθούμε για την αδυναμία μας να συντονίσουμε λόγια με πράξη, παρατήρηση με απόδειξη. Θα μου πεις, αυτό είναι κερδισμένο, δεν χαρίστηκε -και θα συμφωνήσω. Ομως οι κατακτήσεις δεν γίνονται άπαξ και διά παντός. Χρειάζονται καθημερινή επαγρύπνηση και κυρίως συνεχή νοηματοδότηση και επαναξιολόγηση για να μην καταντήσουν άχρηστες ελευθερίες.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ τι άντερα θα είχα να γράψω αρκετά από τα κείμενά μου, αν ήξερα πως την επομένη θα δεχτώ επισκέψεις...

Ο βυθός της κοινωνίας...

Thethreewishes’s...

Εννέα παιδιά και τρεις γυναίκες βούλιαξαν στον πάτο του Αιγαίου. Αυτή είναι η τελευταία παραλαβή του βυθού, την ώρα που ο ελεύθερος αέρας της Ελλάδας δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα για όλους. Οι άνθρωποι μπορούν να αναπνέουν μόνο αν έχουν στην τσέπη τους χαρτιά. Χαρτιά με σφραγίδες, υπογραφές, παράβολα και ημερομηνίες. Οι παράνομοι, οι λαθρομετανάστες, οι ξένοι, οι άτυχοι, οι ανώνυμοι, εκείνοι που έχουν άδειες τσέπες και ρημαγμένη καταγωγή θα είναι κατατρεγμένοι εσαεί. Θα γίνεται ο βίος τους αβίωτος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα βουλιάζουν. Κι αν δεν βουλιάζουν από μόνοι τους, πάντα θα βρίσκεται ένας φιλότιμος υπάλληλος να τους δώσει μια χείρα βοηθείας. Με ένα νόμο, με ένα κουπί, με μια σιδηρογροθιά, το αποτέλεσμα μετράει.

Η ερημιά του πολιτισμού και οι ανθρώπινοι νόμοι έχουν το πιο απάνθρωπο πρόσωπο που θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί κάποιος. Σχήμα οξύμωρο πια οι έννοιες και οι αρχές που προορίζονταν να γίνουν η περιγραφή και η απεικόνιση ενός δίκαιου κόσμου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μαγνητάκια στο ψυγείο. Μπιχλιμπιδάκια που χρησιμεύουν μόνο ως διακοσμητικοί υπαινιγμοί για τη δημιουργία εντυπώσεων πάνω σε μια ψυχρή, αδυσώπητη, κενή επιφάνεια που δεν αποσκοπεί στη βελτίωση ή στο αυγάτισμα της ζωής, παρά μόνο στην διαιώνιση των παγιωμένων εσωτερικών δομών της που με το πέρας του χρόνου μόνο πιο νοσηρές – έως θανατηφόρες – τείνουν να καθίστανται για όλους.

Ίσως να είμαστε η τελευταία ελεύθερη γενιά...

Laternative...

Λένε συνήθως πως οι καιροί πέρασαν και δε θα ξαναζήσουμε μαύρες στιγμές του παρελθόντος. Διαβάζαμε αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν σε δικτατορίες και νιώθαμε σίγουροι πως δε θα βιώσουμε ποτέ ανάλογες καταστάσεις. 

Κατά μία έννοια είχαμε ένα δίκιο. Οι δικτατορίες δε θα επανέλθουν ξανά με τον ίδιο τρόπο. Δε θα δούμε πάλι τανκς στους δρόμους, ούτε βλάχους με στρατιωτικές στολές να δίνουν εντολές αλλά ούτε και παπάδες να χειροτονούν τον κάθε δικτάτορα, όπως έχουμε δει σε ντοκουμέντα. Ο κόσμος τα γνωρίζει πλέον αυτά. Όχι πως θα αντιδρούσε ηρωικά σε μία ενδεχόμενη κατάλυση της δημοκρατίας. 

Το φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα (του οποίου οι συνέπειες είναι ακόμα εμφανείς στην Λατινική Αμερική) γνωρίζει πως οι ακραίες εναλλαγές μίας κοινωνίας μπορεί να οδηγήσουν σε εύκολη κατάρρευση του οποιουδήποτε καθεστώτος. Οι βίαιες εναλλαγές φέρνουν και βίαιες αντιδράσεις. Δυστυχώς όμως μαζί με την αφύπνιση ενός μέρους της κοινωνίας, το κατεστημένο προχωράει αρκετά βήματα μπροστά καταφέρνοντας έτσι να αφοπλίσει πιο εύκολα τον κάθε λαό. 

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ζούμε ένα πείραμα καταστολής που εφαρμόζεται σ' ένα υποτιθέμενο δημοκρατικό καθεστώς.

«Δεν χωράς πουθενά»: (όχι μόνο) για τον Τάσο Θεοφίλου...

Της Κρινιώς Παππά, απο το Red NoteBook...

Το ελληνικό κράτος -όπως κάθε καθεστώς που σέβεται τον εαυτό του- φτιάχνει τους εχθρούς του. Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Μόνο που το δικό μας είναι σε αυτή τη φάση αχόρταγο: εξαθλιώνει μέρα με την μέρα τους πολίτες του και η αυταρχική επιβολή είναι το μόνο που του απομένει για να κρατηθεί. Στο εκκρεμές της εξουσίας, έχουμε απομακρυνθεί προ πολλού από το άκρο της συναίνεσης. Το υπάρχον καθεστώς εξαίρεσης φλερτάρει ανοιχτά με την απολυταρχία, στον βαθμό που έρχεται να ποινικοποιήσει ιδέες, κοινωνικές επαφές, σχέσεις. Πριν ή πέρα από τις πράξεις.

Την Παρασκευή καταδικάστηκε ένας άνθρωπος σε 25 χρόνια φυλάκισης επειδή δεν κατάφερε να αποδείξει την αθωότητά του. Όχι επειδή κατάφεραν οι κατήγοροι να αποδείξουν κάποια ενοχή. Μεταξύ άλλων, το κατηγορητήριο αναφερόταν στη φιλική σχέση του με τον Κώστα Σακκά. Τον Κώστα Σακκά που παρέμεινε 2,5 χρόνια στην φυλακή χωρίς δίκη. Η σχέση τους ενέπλεκε κατά το σκεπτικό του κατηγορητηρίου τον Τάσο Θεοφίλου στην υπόθεση των Πυρήνων της Φωτιάς, κάτι για το οποίο ούτε ο Σακκάς έχει καταδικαστεί ωστόσο. Το κομμάτι αυτό κατέρρευσε εν τέλει. 

Μικρή σημασία έχει όμως. Γιατί ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε ακριβώς γι΄ αυτόν τον λόγο.  Επειδή είναι αναρχικός, επειδή είχε προσωπικές επαφές με έναν «λάθος» άνθρωπο. Ήταν ένας άσσος στο μανίκι του κράτους, που βγήκε όταν χρειαστήκαν κάποιον ένοχο για την ληστεία και την δολοφονία στην Πάρο. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, το πιθανότερο είναι ότι θα του χρεωνόταν κάποιο άλλο έγκλημα.

Athens by cops...

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, Red NoteBook...

Για μια ακόμα φορά η ηγεσία της αστυνομίας έκανε την πολιτική της επιλογή χτες το βράδυ. Από τη μια στη φασιστοσύναξη των χρυσών αβγών, που μετονομαστήκαν σε εθνικά αβγά, υπήρξε η ανοχή σε όλα τα εμετικά που συνέβησαν εκεί κι από την άλλη, στη συγκέντρωση των αντιφασιστών και αντιφασιστριών στο Σύνταγμα, επιβλήθηκε ο «νόμος και η τάξη», δηλαδή χημικά και αδιανόητη βία.

Κατεβαίνω στη πλατεία Συντάγματος περίπου στις 7:30 το απόγευμα και η εικόνα που αντικρίζω είναι ένας άνθρωπος ξαπλωμένος στο οδόστρωμα με νοσοκόμους των πρώτων βοηθειών να προσπαθούν να τον βοηθήσουν. Έχει προηγηθεί αναίτια επίθεση και διάλυση της συγκέντρωσης από τα ΥΑΤ. Ψάχνω να βρω τον επικεφαλής της αστυνομίας για να μου δώσει εξηγήσεις. Τον βρίσκω εμφανώς αναστατωμένο, μιας κι ο ίδιος έχει καταλάβει ότι ο τραυματίας δεν είναι και πολύ καλά. Μου λέει ότι έχει καλέσει ασθενοφόρο και δε γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη αλλά μου επιβεβαιώνει την πληροφορία ότι δόθηκε εντολή να διαλυθούν οι συγκεντρωμένοι. Συνήθως αυτές οι εντολές έρχονται από τον Θεό, όπως οι φωνές που καθοδηγούν τον Πρωθυπουργό που βρίσκεται σε ανοικτή συνομιλία μαζί του. Δίπλα στον επικεφαλής, κάποιος αστυνομικός, ακούγοντας την κουβέντα μου λέει «εμείς δε του κάναμε τίποτα, έτρεχε κι έπεσε μόνος του στην άσφαλτο».

Για το επείγον της ανατροπής...

του Νώντα Φλώρου, απο το barikat.gr...

Κάθε σύγκρουση με το "ατσάλι" του κράτους είναι μια σύνθετη διαδικασία που ωστόσο αποτυπώνει κάθε φορά τις αδυναμίες και τις μεταβολές στο συσχετισμό μεταξύ υποτελών και κυρίαρχων με πολύ απλό τρόπο. Την Πέμπτη η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τα φοιτητικά σχήματα της Αριστερής Ενότητας κατάφεραν να αποτυπώσουν μια τέτοια κατάσταση και να αποκαλύψουν το πρόσωπο ενός καταρρέοντος πολιτικού δόγματος. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και στέλνει σε κάθε περίσταση τους πάνοπλους αστακούς του να το επιβεβαιώσουν.
Μια κινητοποίηση-συγκέντρωση που υπό άλλες συνθήκες και άλλες εποχές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κοινότυπη σήμερα αποκτά νέα χαρακτηριστικά. Ξαφνικά βγαίνει έξω από τα όρια της συνήθειας. Αναβαθμίζεται. Όπως και η καταστολή μαζί της. Η μηδενική ανοχή, που ζούμε στα χρόνια της μνημονιακής κυριαρχίας δεν είναι επιχειρησιακό δόγμα της ΕΛ.ΑΣ. Είναι επίσημη κρατική πολιτική. Είναι απαραίτητος όρος για να -αποπειραθούμε να- ζήσουμε σε ένα περιβάλλον όπου η απαξίωση 12 νεκρών μεταναστών συνιστά θεμιτή κυβερνητική στάση και στον αντίποδα η ανάδειξη των ευθυνών και των υπευθύνων για αυτή τη φρίκη, να θεωρείται ποινικά κολάσιμη.
Δεν ζούμε μια προσπάθεια κατατρομοκράτησης μεμονωμένων ανθρώπων και αγώνων, αλλά έχουμε ολόκληρα κινήματα και πολιτικούς χώρους να στοχοποιούνται και οι συμμετέχοντες, να τιμωρούνται με πολλαπλούς τρόπους.

Δεν πρόκειται να συνηθίσουμε, δεν πρόκειται να φοβηθούμε...

Της Δανάης Λιοδάκη, απο το Red NoteBook...

Έχω την αίσθηση ότι την πιο χαρακτηριστική και αποκαλυπτική, μέσα από το συμβολισμό της, δήλωση για τον πνιγμό των 12 μεταναστών-ριων στο Φαρμακονήσι την ακούσαμε δια στόματος Πρετεντέρη («πέθαναν προφανώς αφού καβάλησαν μια βάρκα στο Αιγαίο»), καθώς και από τον υπουργό Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη («άλλοι σώθηκαν, άλλοι πέθαναν»). Οι πρόσφυγες που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις χώρες προέλευσής τους περνάνε με αυτές τις δηλώσεις στη σφαίρα του εν δυνάμει νεκρού. Η επιλογή τους είναι λογικό να τους οδηγήσει στο θάνατο, επομένως η ζωή τους ίσως να μην είναι και τόσο άξια να βιωθεί. Ταυτόχρονα, η απάντηση για το πώς θα εξασφαλίσουμε την ασφάλεια της ζωής μας δίνεται και δίνεται καθημερινά, και είναι απλή: μην καβαλάτε βάρκες στο Αιγαίο, μην έρχεστε σε επαφή με τοξικοεξαρτημένους και εξαθλιωμένους καθώς αποτελούν υγειονομική βόμβα, βοηθείστε μας να πιάσουμε τους τρομοκράτες, μην υπερασπίζεστε τα δικαιώματά σας, μη διαμαρτύρεστε για την καταστροφή, με ωριμότητα και εγκαρτέρηση δεχτείτε την επίθεση και κλειστείτε σπίτια σας.

Πατρίδα...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Αυτή η αγελαία συνθήκη που βλέπουμε καθημερινά μπροστά στα μάτια μας ονομάζεται δημοκρατία; Αυτός ο ακατάσχετος τρόμος και η ακατάσχετη αθλιότητα που διαχέεται κρουνηδόν στο σώμα μιας καθημαγμένης κοινωνίας ονομάζεται κράτος, δηλαδή συντεταγμένη έκφραση θέλησης της κοινωνίας (εδώ γελάνε) για ευημερία και πρόοδο;

Οι άνθρωποι είναι αισχροί και τρισάθλιοι. Και όσο θα νιώθουν το έδαφος να χάνεται κάτω απ' τα πόδια τους και όσο θα γεμίζει την ψυχή τους η βοή των «πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο πιο αισχροί και τόσο πιο τρισάθλιοι θα γίνονται. Εδώ κινδυνεύει (απλώς κινδυνεύει, ας μη γελιόμαστε) ένα ολόκληρο σύστημα εμετικής διαφθοράς, φασιστικής παράκαμψης και ετσιθελικής παρερμηνείας των θεσμών, κινδυνεύει ένα ολόκληρο σύστημα αγριότατης απληστίας. Εδώ κινδυνεύουν τα ιερά και τα όσια ολόκληρης της θρησκόληπτης και αιματοβαμμένης πατριδοκαπηλίας, τα απαράβατα για δεκαετίες σκοτεινά ενδιαιτήματα της χρυσοβόρου εξουσίας τους. Άρα; Άρα η πατρίς εν κινδύνω.

Και όντως, η πατρίς βρίσκεται εν κινδύνω. Μόνο που δεν πρόκειται για τη δικιά μας πατρίδα, για τη δικιά μας τυπολογία της δημοκρατίας για την οποία πολλοί έδωσαν τη ζωή τους, πολλοί μαρτύρησαν και πολλοί έσβησαν από θλίψη μέσα στον εαυτό τους. Σε κίνδυνο βρίσκεται η δικιά τους πατρίδα. Η πατρίδα της αρπαγής, της βίαιης ταξικής αναδιάρθρωσης, της σκληρότατης αναδιανομής του πλούτου.

Κεμάλ, πότε τελείωσε η χούντα;

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Κάποτε, στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, σε μια ταβέρνα του Πύργου μια παρέα τραγούδησε το «Είμαι αητός χωρίς φτερά», που λόγω στίχων και λαϊκότροπου ύφους κίνησε τις υποψίες του χαφιέ του διπλανού τραπεζιού, ο οποίος έσπευσε να καταγγείλει το περιστατικό στην αστυνομία. Έπιναν και τραγουδούσαν Μίκη Θεοδωράκη, κύριε διοικητά!

«Μα όχι», υποστήριξαν οι τρεις νέοι όταν κλήθηκαν στην Ασφάλεια για να δώσουν εξηγήσεις. Του Χατζιδάκι είναι το τραγούδι, είπαν, δεν ξέραμε ότι είναι απαγορευμένος ο Χατζιδάκις.

Αητός που κάποτε είχε φτερά και τώρα δεν έχει; Κάπου το πάει ο κύριος! Εδώ σε όλη την Ελλάδα δεσπόζει ο φοίνικας με τα φτερά ορθάνοιχτα, για ποια κομμένα φτερά θρηνεί το τραγούδι; Μήπως είστε νοσταλγοί της φαύλης δημοκρατίας;

Καθώς τότε δεν υπήρχε Ίντερνετ για να γκουκλάρει κανείς και να βρει τους συντελεστές του τραγουδιού, ο αστυνομικός κάλεσε στο τμήμα... την εκφωνήτρια του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού. Η κυρία εκφωνήτρια ήταν σαφής: το τραγούδι ανήκε στον Μάνο Χατζιδάκι, πέραν πάσης αμφιβολίας, ενώ οι στίχοι ΔΕΝ ήταν ούτε του Γιάννη Ρίτσου, ούτε του Τάσου Λειβαδίτη ούτε του Δημήτρη Χριστοδούλου.

«Είστε σίγουρη, κυρία εμπειρογνώμων;»

«Σίγουρη, σιγουρότατη».

Ελεύθεροι οι κατηγορούμενοι.

Φοβισμένοι μικροαστοί ήταν οι ερασιτέχνες τραγουδιστές και αυτός ο αετός ήταν η μόνη της ζωής τους αντίσταση...

Αχ, Κεμάλ, γιατί να σε λένε Κεμάλ; Χάθηκαν τόσα ελληνικά ονόματα; Αν δώσουμε θάρρος στις δασκάλες μουσικής, σε λίγο θα μαθαίνουν στα παιδιά τη Μαντουβάλα, τη Ζιγκουάλα, ακόμα και τη Μαγκάλα («αχ Μαγκάλα, έχεις τόση ομορφιά, αχ Μαγκάλα, κόρη του μαχαραγιά»). Θα τα ακούν οι «λαθραίοι» Πακιστανοί και και θα νομίζουν ότι είμαστε ίσα και όμοια.

Άστραψε και βρόντηξε ο Γ. Μιχελιδάκης, ενάντια στην άσχετη διευθύντρια που ποδοπάτησε τις εθνικές μας ευαισθησίες. Δεν φταίει το κλίμα τρομοκρατίας των εκπαιδευτικών που έχει επιβληθεί σε όλα τα σχολεία... φταίει μια διευθύντρια που δεν ξέρει για Γκάτσο και Χατζιδάκι.

Πράγματι η χούντα δεν τελείωσε το ΄73, θα έλεγε ο Κεμάλ.

(ΠΡΙΝ, 2.6.13)

Ο φόβος είναι χρήμα...

αλλη μια φορα εξαιρετικος Κωστας Καναβούρης, απο την Αυγη...

Στον δρόμο τούς βλέπεις και τρομάζεις, γιατί ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος τους: να σε τρομάξουν. Ούτε να προστατεύσουν θέλουν τον περίφημο μέσο πολίτη που μέχρι χτες φαντασιωνόταν την αδιατάρακτη και αδιάφορη για όλα ατομική ευωχία, ούτε να προλάβουν το έγκλημα που συμβαίνει πάντοτε μέσα σε όλες τις κοινωνίες. Όχι. Ο ρόλος που έχει ανατεθεί (από το κράτος) σ' αυτά τα "παιδιά του λαού" (άλλωστε και οι ναζί της Χρυσής Αυγής παιδιά του λαού είναι), τα οποία πληρώνονται (από την κοινωνία), είναι ο ρόλος του κρατικού, συστημικού καλύτερα, μαντρόσκυλου εις βάρος της κοινωνίας.
Μιλάμε βέβαια γι' αυτόν τον ανώνυμο πολτό της ανωνυμίας που καθημερινά σημαιοστολίζεται τη φρίκη του και υπό το πρόσχημα χρήσεως εντολής καταλαμβάνει τας οδούς και τας ρύμας (πραγματοποιώντας με κάθε βήμα και μια σύνθλιψη της συντακτικής συνθήκης η οποία συναρθρώνει την κοινωνία), καταλαμβάνει λοιπόν ως οιονεί αστυνομικό (και υπόρρητα στρατιωτικό να το πεις, μέσα είσαι) πραξικόπημα την πόλη, τόσο με την πραγματική όσο και με τη συμβολική της έννοια, ώστε ο φόβος να γίνει ο βασικός συνεκτικός κρίκος της καθημερινότητας εκείνων που καθαγιάζονται στα δελτία ειδήσεων των οκτώ και στις "ανατρεπτιάδες" του σνάιπερ της δημοσιογραφίας Γιάννη Τράγκα (το Γιάννη δεν είναι  λάθος, κύριε διορθωτά, ούτε το Τράγκα. Απλώς περισσεύει το Μιχαλολιάκος, Μπόμπολας, Βενιζέλος και άλλα ευανθή), όλων εκείνων λοιπόν που καθαγιάζονται από τα χαμερπή σκατολοΐδια του συστήματος ως "ο απλός λαός που πρέπει να καταλάβει". Και αυτό που πρέπει να καταλάβει ο "απλός λαός" τώρα, που η ανακατανομή πλούτου εις βάρος του διαδέχεται την άλλη με ταχύτητα βλακείας Κεδίκογλου και κάθε Μουρούτη (αφήνω απ' έξω τον Ψαριανό και τον Μπίστη της ΔΗΜ.ΑΡ., που ο καθένας τους είναι μια κατηγορία μόνος του), είναι ο φόβος. Διότι ο φόβος, στην εποχή της παραγωγικής παράλυσης που έχει επιβάλει ο παρακρουστικός και απόλυτα αποτυχημένος νεοφιλελευθερισμός, είναι η μορφή υπεραξίας για τη συνέχεια και την ολοκλήρωση του συστήματος. Ο φόβος είναι χρήμα. Δηλαδή διακόπτης εκτροπής από τον ηλεκτρισμό της συνέχειας στο εναλλασσόμενο ρεύμα των υπερούσιων καθεστωτικών αποφάσεων. Άρα, πεδίο ιδεολογικής, θεωρητικής και εν τέλει ταξικής σύγκρουσης.
Στην επιβολή αυτού του φόβου συμμετέχουν ο "καθείς με τα όπλα του" (αντάλλαξα το "και" με το "με" και ζητώ συγγνώμη από τον ποιητή) και ο Προβόπουλος της Τράπεζας της Ελλάδος και το άχαρο αβερωφίδιο που είναι ένας πρωθυπουργός παραδειγματικά εξαφανισμένος από τη Βουλή και οικτρά απών από την πραγματικότητα ανθρώπων, αλλά όχι από τη φασματική περαίωση μιας γελοίας αριθμητικής καταργημένης από τα μαθηματικά του οικονομείν ελεύθερους ανθρώπους, μετέχει στον φόβο ο ολοένα και πιο βδελυρός και σεξιστικά υπόδουλος Βενιζέλος (το πρότυπο, για μένα, του σύγχρονου φασίστα εδώ και χρόνια, πράγμα που έχω γράψει άλλωστε), μετέχει ο Φώτης Κουβέλης μαζί με όλο το ρημαδιό αριστερών συνειδήσεων που τον ακολουθεί, μετέχει αυτή η διασταύρωση αποπροσανατολισμένου λαγού και διακοπής ρεύματος που λέγεται Στουρνάρας, μετέχει όλο το καθαρό φασισταριό των υπογείων της Συγγρού (αλήθεια, ρε παιδιά, τι έγινε μ' εκείνους τους πυροβολισμούς στα γραφεία της Ν.Δ.; Ούτ' ένα τηλεφώνημα; Ούτ' ένα γράμμα;), μετέχει όλη η φαιά γραβατοσύνη της διανοούμενης εξουσίας και όλη η φαιά γραμματοσύνη της εξουσιαστικής διανόησης, μετέχει φυσικά αυτό το τομάρι ο Δένδιας (ένας γελοίος Καισαρίων αβροπρεπούς χαμέρπειας προς τον ισχυρό, λόγω οικογενειακής παράδοσης, πολυτελούς υπόκυψης), μετέχει όμως και το έσχατο τομάρι που ντύνεται, στολίζεται και βγαίνει στη ρούγα για να τσακίσει κορμιά. Το έσχατο και πιο σωματικό όργανο του φόβου. Το γομάρι. Το παιδί του λαού. Το όρθιο το ζώο. Ο βιομηχανικός εργάτης του ξυλοδαρμού, ο σταχανοβίτης του συστημικού ανορθολογισμού: να παράγει όσο περισσότερο φόβο μπορεί. Τους βλέπεις και τους φοβάσαι. Απομακρύνεσαι και νομίζεις ότι γλιτώνεις. Και το τραγικό είναι πως πράγματι γλιτώνεις. Άμα γουστάρουν, σε πιάνουν. Γιατί τους είπες "άσε με να περάσω". Γιατί τους ρώτησες οργισμένα "τι θέλετε εδώ;". Γιατί χειροκρότησες ειρωνικά επειδή βολτάρουν χωρίς λόγο κράνη, παλάσκες, μοτοσικλέτες στο κέντρο της Αθήνας στις 11 το βράδυ μιας "καθημερινής ευδίας", που λέει κι ένας άλλος ποιητής από εκείνους που δεν θα μάθει ποτέ το αβερωφίδιον, αλλά που διαθέτουν τις λέξεις που θα τους θάψουν (σε μια πολύπλοκη διαδικασία ταφής που ίσως και να ανατρέπει, αγαπημένε μου φίλε και δάσκαλε Τ.Π., καθεστώτα συμπεράσματα περί το όλον και το μέρος), γιατί τριγύριζες σε απαγορευμένες συναθροίσεις διεκδίκησης του εαυτού σου μέσα στον κόσμο. Τους βλέπεις στον δρόμο και τους φοβάσαι.
Φαντάσου τώρα να είσαι παιδάκι και στις τρεις η ώρα τα χαράματα να ξυπνάς μέσα σ' έναν εφιάλτη από εξωγήινους που σου αρπάζουν τον πατέρα ούτε καν από τα χεράκια σου, αλλά μέσα από τον ύπνο σου. Κι από πάνω να σε κρατάνε -φαντάσου το απόλυτο της στιγμής- μην τυχόν και ειδοποιήσεις ουρλιάζοντας τους δικούς σου. Τους φίλους σου και τους φίλους των φίλων σου. Φαντάσου τη σιδερένια κλίμακα που σου βυθίζει το μυαλό στην άβυσσο. Το σπίτι που γέμισε τρόμο σαν εφιάλτης του Γκιούλιβερ. Παρουσία εισαγγελέα. Στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Και θέλεις τώρα να μου πεις ότι το γουρούνι που έσπασε την πόρτα, μαζί με τα άλλα γουρούνια, ήταν οι ενσύνειδοι υπηρέτες της κεκανονισμένης τάξεως, οι οποίοι πράγματι έδρασαν ελευθέρως πεπεισμένοι ότι πράττουν το σωστό. Ρε, δεν πάτε στον διάβολο όλοι σας. Χιτλεροειδή εξαμβλώματα του απείρως επιχειρείν! Και σιγά μην είσαστε τέτοια, δηλαδή. Κοινά πτυελοδοχεία και κοινά δοχεία νυκτός του συστήματος είσαστε. Απλά πηνία του φόβου. Μετατροπείς. Ώσπου κάποιος να κατεβάσει τον διακόπτη. Ή να τον ανεβάσει. Εκεί όμως παίζεται το παιχνίδι. Στην καίρια στιγμή του διακόπτη. Στη ροή του ηλεκτρισμού. Κι είναι αυτό που πρέπει να έχει κατά νου η Αριστερά. Όλη η Αριστερά. Και όλοι στην Αριστερά. Στη ροή του φόβου. Στη ροή του χρήματος των ανθρώπων.

Ο μπαμπουλας βγηκε παγανια...

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ...

Δεν προλαβαίνω ν΄ακούω δελτία τρομοκρατίας καθημερινά από φίλους. Τι είναι τα δελτία τρομοκρατίας? Ξυπνάει κάποιος το πρωί και μέχρι να κοιμηθεί το βράδυ (αν τα καταφέρει) δέχεται συνεχείς εκβιασμούς από χίλιες δυο μεριές. Από την εργοδοσία του, την εφορία, τη ΔΕΗ, τη Τράπεζα, τον τάδε τοκογλύφο...

Δεν ξέρω σε τι κόσμο ζουν μερικοί, στο δικό μου όμως βλέπω ανθρώπους που χάνουν την ανάσα τους. Νομίζω πως καθώς μου μιλάνε θα σκάσουν στα χέρια μου. Στη κυριολεξία.  Χωρίς ίχνος υπερβολής. Βλέπω φίλους να κοιμούνται με χούφτες χάπια πλέον. Άλλους να είναι τα μάτια τους συνέχεια πρησμένα από την αϋπνία και το κλάμα. Νύχια καταφαγωμένα. Μαλλιά ξεριζωμένα. Γεμάτοι τικ, να παραμιλάνε. Γεμάτοι φοβίες, με διάφορες αρρώστιες να τους καλωσορίζουν στην εποχή της φρίκης. Άνθρωποι που μέχρι πριν λίγο καιρό απλά δούλευαν, είχαν φτιάξει το πολύ πολύ ένα σπίτι, κι είχαν αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Το όλοι μαζί τα φάγαμε σ΄αυτούς τους φίλους ήταν ένα σπίτι με δάνειο κι ένα αυτοκίνητο με leasing. Και μια δουλειά  για να τα πληρώνουν. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το μπαμπούλα που βγήκε ακάλεστος από τις ντουλάπες τους. Τους κατά συρροή δολοφόνους του κρατικού μηχανισμού, των τραπεζών, των μαυραγοριτών, των τοκογλύφων.

Ορδές που τους κυνηγάνε για να τους κόψουν μια λίβρα κρέας....

Πλήρωσε γιατί θα σου κόψουμε το ρεύμα. Πλήρωσε γιατί θα σου παρακρατήσουμε από το μισθό. Πλήρωσε γιατί θα σε χώσουμε μέσα. Δούλεψε περισσότερο γιατί θα σε πετάξουμε έξω. Δέξου να δουλεύεις με λιγότερα γιατί αλλιώς σπίτι σου. Μια λίβρα κρέας από όπου νάναι. Κατά συρροή δολοφόνοι που έχουν για ορεκτικό τη νεολαία, για κυρίως πιάτο τις ενδιάμεσες ηλικίες και για επιδόρπιο τα γεροντάκια. Όχι εκείνους που μαζί τα φάγανε. Τους άλλους, που τους τρώνε τη σάρκα από την ώρα που γεννήθηκαν. Τους μαζί τα φάγαμε κοιτάνε να τους περισώσουν πάση θυσία. Κι όσο μεγαλύτερο είναι το φάγαμε τόσο ανέγγιχτος μένει ο φαγάνας.

Νέοι που πρωτοβγαίνουν στη δουλειά, μικρομεσαίοι, συνταξιούχοι, ασθενείς και πληθυσμοί με ιδιαίτερες ανάγκες είναι το πιάτο.  Άνθρωποι που δεν ήταν αρκετά διεφθαρμένοι, που δεν ήταν αρκετά κλέφτες, που δεν ήταν αρκετά ξεφτιλισμένοι, που δεν ήταν αρκετά φιλοτομαριστές. Αυτή τη στιγμή γύρω μας αρκεί να δεις ποιοι άνθρωποι δυστυχούν για να καταλάβεις ποιοι είναι άνθρωποι... Γιατί φυσικά στους ανθρώπους με το Α να είναι ευδιάκριτο, δεν εννοώ τις κάθε είδους κουραδομηχανές που περιφέρουν την ύπαρξή τους μάταια, αφήνοντας την ενοχλητική τους δυσωδία επάνω μας. (θα ήταν τεράστιος ο κατάλογος αν τους απαριθμούσα όλους,...)  Αυτοί ζουν στο κόσμο τους (ακόμα). Μια χαρά τη βγάζουν. Γιατί αυτός ο κόσμος είναι κομμένος και ραμμένος ακριβώς στα μέτρα κάθε αγύρτη.  Κάθε κενού δοχείου. Κάθε αρρωστημένου νάρκισσου. Κάθε διεφθαρμένου. Κάθε ανόητου.

Οι κατεργάρηδες έχουν καταφέρει ακόμα και να προκαλέσουν τύψεις στα θύματα. Σαν κατεργάρηδες που είναι. Έχουν πείσει το κοσμάκη πως είναι ένα είδος τιμωρίας αυτό το αίσχος γιατί δεν ήταν καλά παιδιά στη τάξη.  Σπέρνουν απόγνωση και διχόνοια ταυτόχρονα. Φτωχοποίηση κι ενοχή αντάμα. Δυστυχία και μίσος , φονική συνταγή. Ας μην έπαιρνες κάρτες, ας μην  ξανοιγόσουν, ας μην στιγμωνόσουν στο δημόσιο, ας μην έφτιαχνες αυθαίρετο, ας μην έπαιρνες αυτοκίνητο, ας μην ξανοιγόσουν με τις σπουδές των παιδιών, ας μην έκλεβες στο ζύγι,Οι κατεργάρηδες. Λες και το κράτος ήταν τόσο άρτια και αγγελικά πλασμένο που αν τα απλά ανθρωπάκια δεν έκαναν όλα αυτά θα τους τα παρείχε για τη καλή τους διαγωγή τσάμπα. Λες κι αν κάποιος δεν έπαιρνε κάρτες θα μπορούσε ποτέ να δει δώσει κάτι περισσότερο στην οικογένειά του από τη μιζέρια που του είχαν προδιαγράψει σαν μέλλον, με τους υπέροχους μισθούς που είχαν ορίσει. Λες κι αν ο υπάλληλος ήταν συνεπής κι έντιμος δεν θα παρέλαζαν δίπλα του οι υψηλά ιστάμενοι με τις βαλίτσες γεμάτες μίζες γιατί θα τον ντρεπόντουσαν για την τιμιότητά του. Λες κι αν ήταν πιο επιμελής θα ανέβαινε εκείνος με την αξία του κι όχι ο άχρηστος κουμπάρος, ή η αστοιχείωτη γκόμενα. Λες και η αγυρτεία, η απατεωνιά, η κατεργαριά, η ατιμία και η διαφθορά ξεκίνησαν μόλις ο πρώτος μπακάλης δεν έκοψε απόδειξη για τη ρέγκα που πούλησε.Κατεργάρηδες.

Εκείνους που ψιλόχεσαν τη φωλίτσα τους – για να τη βγάλουν καθαρή – τους έχουν πείσει πως έχουν κάνει κάτι χειρότερο από το προπατορικό αμάρτημα, πως ήταν η μελανή κηλίδα σε ένα άσπιλο κόσμο. Κι εκείνοι που δεν λέρωσαν καν τη φωλιά τους και φυλάγανε το κούτελο, τώρα βγάζουν κέρατα για να εκδικηθούν γιατί νοιώθουν κορόιδα. Κι αυτό χορεύει μόνος, γιατί είναι ο δολοφόνος, όπως έλεγε ένα παλιό παιχνιδάκι. Κατεργάρηδες.

Τι να πω στους φίλους που χάνονται?... Μια συμβουλή μόνο σε πρώτη φάση. Όποιο κτήνος σας εκβιάσει λέγοντας αν δεν μου κάνεις αυτό θα σου κάνω... να τον κοιτάτε στα μάτια με θάρρος, και να του λέτε «θα μου κάνεις τι?» Απαιτήστε με θράσος να σας πει ξεκάθαρα τι θα σας κάνει. Χωρίς να φοβάστε τίποτα. Ίσως ανακαλύψετε πως όλος αυτός ο συρφετός ένα είδος ανθρώπου φοβάται μόνο. Εκείνον που δεν φοβάται. Τις περισσότερες φορές είναι τόσο σίγουρος για το φόβο σας αυτός που σας εκβιάζει, που αν ορθώσετε λόγο και ανάστημα απέναντί του, θα μείνει μαλάκας χωρίς να καν να τολμήσει να ολοκληρώσει τον εκβιασμό του. 

Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο να σας χτυπήσει στ΄αλήθεια εκεί που πονάτε. Σ΄αυτή τη περίπτωση φροντίστε να απαλαχτείτε σύντομα – όσο είναι εφικτό – από όσο το δυνατόν περισσότερα παιχνιδάκια. Συνηθίστε να κοιμάστε χωρίς το αρκουδάκι σας, γιατί ο μπαμπούλας έχει βγει ήδη από τη ντουλάπα κι ετοιμάζετε να σας βουτήξει τα παιχνιδάκια  σας, εφόσον ξέρει πως αυτά είναι όλος σας ο κόσμος.

Φτιάχτε έναν άλλο κόσμο που δεν έχει υπολογίσει και ξαφνιάστε τον.