Δηλαδή τι περίμενε ο Τσίπρας; Ότι θα τον υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες; Ότι θα του έστρωναν με ροδοπέταλα τον δρόμο προς την εξουσία; Ότι θα τηρούσαν ίσως αυστηρή ουδετερότητα απέναντι σ' εκείνον και τους αντιπάλους του; Ή μήπως ότι θα τον αντιπολιτεύονταν μεν, αλλά με μέσα καθαρά και με συμπεριφορά καθωσπρέπει;
Αν περίμενε κάτι απ' όλα αυτά είναι, προφανώς, πολύ μακριά νυχτωμένος. Τέτοια θα δει. Τέτοια και χειρότερα. Πολύ - πολύ χειρότερα...
Εμ βέβαια, όταν από το πρωί ώς το βράδυ τα βάζει με τους μεγαλοεπιχειρηματίες – μεγαλοεκδότες - μεγαλοκαναλάρχες. Όταν καταγγέλλει τις κυβερνήσεις που τους χαρίζονται. Όταν κάνει θέμα τις ψηφιακές «διευκολύνσεις» τους. Όταν ξεσηκώνει τον κόσμο για τα χρυσωρυχεία, για τους αυτοκινητοδρόμους, για τα περίεργα δάνεια, για τα φορολογικά των πλοιοκτητών και για τις εν γένει φοροαπαλλαγές των «μεγάλων». Όταν αποτολμά κριτική για τον τρόπο που πολιτεύονται τα κανάλια και οι εφημερίδες τους. Και, πάνω απ' όλα, όταν ξέρουν πως το πάρτι τελειώνει έτσι κι ανέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Τι θα έπρεπε να περιμένει; Άνθρωποι είναι κι εκείνοι. Κινδυνεύουν και το ξέρουν. Και αμύνονται όπως μπορούν, με όλα τα μέσα. Και για την ώρα, κι αν έχουν στα χέρια τους μέσα...
Την περασμένη Κυριακή η δημοσιογραφική ναυαρχίδα του γνωστού συγκροτήματος έκλεινε το κύριο άρθρο της αποθησαυρίζοντας ψήγματα λαϊκής σοφίας. «Εκεί που κρεμούσαν οι κλέφτες τ' άρματα, δεν θα κρεμάσουν οι γύφτοι τα νταούλια» έγραφε. Όπου, προφανώς «κλέφτες» είναι οι σημερινοί και οι παλαιότεροι πολιτικοί διαχειριστές (όχι, προς Θεού, δεν κυριολεκτούσε ο εκδότης) και «γύφτοι» ο Τσίπρας και η παρέα του. Που έχουν την αναίδεια (ναι, η «αναίδεια» φιγουράριζε στον τίτλο του κυρίου άρθρου) να θέλουν να πάρουν τη θέση τους.