Ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη Μεταπολίτευση;

Ευθύμης Τσιλικίδης,  Ερανιστής...

Και πάλι στην επικαιρότητα αυτή η απίστευτη ιστορική διαστρέβλωση, ενόψει ευρωεκλογών. Σύμφωνα με τον κεντρικό άξονα του «επιχειρήματος», Αριστερά = κρατισμός, Κρατισμός = διαφθορά, άρα Διαφθορά = Αριστερά και, τέλος, φυσικά, Διαφθορά = Αριστερά = ΣΥΡΙΖΑ.

Με αυτό το απίστευτο λογικό άλμα, παπαγαλάκια του ιδεολογικού τομέα της συγκυβέρνησης προσπαθούν στα διάφορα ΜΜΕ να απαλλάξουν το δικομματισμό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ 1974-2014 από τις πολιτικές του ευθύνες και να ισχυριστούν ότι είχαμε, δήθεν, ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη χώρα, όσο και αν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ήταν Νέα Δημοκρατία και ΠΑ.ΣΟ.Κ. με απόλυτη αυτοδυναμία και συνολικά ποσοστά του δικομματισμού άνω του 80%, στη χειρότερη περίπτωση.

Παραλείπουν βέβαια να μας πουν ότι:

α) η σοσιαλδημοκρατία ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ακριβώς Αριστερά (ακόμα και στην ιδρυτική διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη 1974 μόνον 3 φορές αναφέρεται η λέξη σοσιαλισμός)

β) η υπόλοιπη σοσιαλδημοκρατική Ευρώπη που έζησε με τον κρατισμό πραγματική ευημερία (η περίοδος 1950-70 χαρακτηρίζεται «χρυσή εποχή» από φιλελεύθερους ιστορικούς κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους οι Έλληνες μετανάστες), καθόλου δεν έφτασε στα δικά μας επίπεδα διαφθοράς, άρα δεν είναι ιδεολογικό το ζήτημα

γ) το ελληνικό κομματικό κράτος υπέθαλψε αφ’ ενός τη φοροδιαφυγή και αφ’ ετέρου την εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους. Έτσι συντηρήθηκε άλλωστε η ηγεμονία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ

δ) η αναξιοκρατία ήταν για πολύ καιρό βολική γιατί εξυπηρέτησε κομματικά και ιδιωτικά οφέλη των ελίτ, με το διορισμό στις υψηλές κρατικές θέσεις «έμπιστων» αξιωματούχων

αξιολόγηση και καθυπόταξη...

Ευθύμης Τσιλικίδης, απο το περιοδικο Χρονος...

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είναι ένα ζήτημα που παραμένει έξω από τον ουσιαστικό δημόσιο διάλογο παρά το γεγονός ότι κινδυνεύει να επιφέρει άμεσες αλλαγές στο κλίμα και στις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των εργαζομένων στο σχολείο.
Παρά τις συνθήκες γενικευμένης κρίσης, δεν είναι δύσκολο για την κρατική εξουσία να μεταθέτει πειστικά τις ευθύνες για τις αποτυχίες στους πολίτες. Το διαίρει και βασίλευε που στοχεύει στον αλληλοσπαραγμό των κοινωνικών ομάδων και, από την άλλη πλευρά, η τάση μεγάλης μερίδας του πληθυσμού να εξακολουθεί να εναποθέτει τις ελπίδες του στον ισχυρό, διασφαλίζουν την επιτυχία αυτής της στρατηγικής.

Το ίδιο συμβαίνει με τα νομοσχέδια για την αξιολόγηση-αυτοαξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Για μια ακόμη φορά, η Πολιτεία επιδιώκει να αποποιηθεί τις ευθύνες της για τα προβλήματα της παιδείας και να τα φορτώσει στις πλάτες των εργαζομένων. Ουδέποτε επέλεξε τον δρόμο μιας σοβαρής αυτοκριτικής και, ενώ με συνεπή συγκεντρωτισμό φροντίζει να διατηρεί τους εκπαιδευτικούς έξω από τη διαδικασία λήψης κάθε σοβαρής απόφασης αποφεύγοντας συστηματικά τον ουσιαστικό διάλογο και τη σύνθεση ιδεών με τις Ομοσπονδίες τους, προχωρά σταθερά στη στοχοποίησή τους ως κύρια αιτία των δεινών. Έτσι, στρατευμένη σε μια (καθ’ υπόδειξη των εταίρων, του Ο.Ο.Σ.Α. κ.λπ.) νεοφιλελεύθερη ανάγνωση της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, επιχειρεί να επιβάλει την αξιολόγηση ως μια αναγκαία, πολλά υποσχόμενη λύση.
Άλλωστε το κλίμα είναι ευνοϊκό. Παρόμοιες αυταρχικές επιλογές δημιουργούν με την ευλογία των Μ.Μ.Ε. καλή εντύπωση στο πολιτικό κοινό της χώρας, εφόσον ερμηνεύονται ως ένδειξη κυβερνητικού σφρίγους. Επίσης, αφού η αξιολόγηση έχει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο νομιμοποιηθεί στην αντίληψη μιας μερίδας των πολιτών, εκτός των άμεσα ενδιαφερομένων, δεν ασχολείται κανείς σοβαρά με το ίδιο το νομοθέτημα.
Εδώ όμως βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Ελάχιστοι πολίτες πέρα από τους στενούς εκπαιδευτικούς κύκλους έχουν αντιληφθεί τις συνέπειες της επικείμενης εφαρμογής του.